เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3152 ไสหัวไป / ตอนที่ 3153 เซ้าซี้
ตอนที่ 3152 ไสหัวไป
เมื่อฟังจนจบ หวันเหยียนเชียนหวามีสีหน้าตกใจ “อะไรนะ ที่แท้หัวหน้าพรรคเริงรมย์ไม่คิดรับผิดชอบข้าหรือ” พูดแล้วนางพลันปิดหน้าสะอื้น “ท่านคลำข้าก็แล้ว มองข้าก็แล้ว ตอนนี้ ยังพูดเช่นนี้ออกมาได้อีก แล้วยังคิดให้ข้าแต่งให้ใคร จะให้ข้าแต่งให้ใครกัน”
สตรีนางนี้เหมือนกับเล่นกลเปลี่ยนหน้า ก่อนหน้านี้ยังยั่วยวนชวนมอง ทรงเสน่ห์ราวกับปีศาจ ต่อมากลับปิดหน้าสะอื้นเสียงเบา หัวไหล่ขาวเนียนเหมือนหิมะสั่นไหวตามการสะอื้นของนาง ทำใ ให้มองไม่ออกว่าแท้จริงแล้วนางเป็นคนอย่างไรกันแน่
ทันใดนั้นเขาลุกขึ้นจากน้ำพุร้อนเตรียมที่จะจากไป ทว่าตอนที่เขาลุกขึ้นยืน สตรีที่ปิดหน้าร้องไห้กลับโผเข้าใส่ กอดขาเขาไว้
“หัวหน้าพรรคเริงรมย์ ท่านต้องรับผิดชอบข้า!”
ได้ยินเสียงสตรีนางนั้นดังมา ร่างกายอ่อนนุ่มของสตรีแนบอยู่บนต้นขาตน เขาแทบสะบัดแขนเสื้อดีดนางออกโดยไม่คิดสักนิด
แรงของหวันเหยียนเชียนหวามีหรือจะต้านแรงของเขาไหว ทันใดนั้นนางลอยหวือออกไปพร้อมเสียงร้องตกใจ ตกลงกลางน้ำพุร้อน พยายามดิ้นรนครู่หนึ่งแล้วจมลง
จวินเจวี๋ยซางกำลังเตรียมจากไป กลับเห็นกลางน้ำพุร้อนไร้ความเคลื่อนไหว เขาหันกลับไปมองก็เห็นสตรีนางหนึ่งนอนอยู่กลางน้ำไม่ไหวติงคล้ายหมดสติ เห็นดังนั้นเขาเดินลงน้ำพุร้อนอีก กครั้งทันที ลากคนขึ้นจากน้ำ ทว่าตอนลากคนขึ้นจากน้ำ สตรีที่เดิมทีไม่ขยับไหวพลันยื่นมือมาโอบรอบคอเขา ราวกับปลาหมึกอย่างไรอย่างนั้น แนบชิดเขาอย่างรวดเร็ว
“ข้ารู้ว่าหัวหน้าพรรคเริงรมย์ไม่มีทางปล่อยให้ข้าจมน้ำตาย”
เสียงเจือแววหัวเราะดังมาจากปากหวันเหยียนเชียนหวา อีกทั้งแฝงความได้ใจอยู่รางๆ สองมือนางโอบรอบคอเขาแน่น ตอนเขาจะโยนนางลง ต้นขาเรียวยาวสองข้างพลันเกี่ยวเข้าที่เอวเขา ทันควัน เผชิญหน้ากับเขาเช่นนี้ มองแววโทสะที่มีอยู่รางเลือนในดวงตาของเขา
“ไอ้หยา หัวหน้าพรรคเริงรมย์ ท่านโกรธหรือ”
หวันเหยียนเชียนหวาร้องด้วยความแปลกใจราวกับได้พบแผ่นดินผืนใหม่ เทียบกับความโกรธที่มีอยู่น้อยนิดของเขา นางกลับยิ้มงดงาม ใบหน้ามีแต่ความปีติ
จวินเจวี๋ยซางลองโยนคนลง ใครเล่าจะรู้ว่านางกลับยิ่งกอดแน่นขึ้น ทั้งตัวแนบชิดอยู่กับเขา สองขารัดเอวเขาอย่างแน่นหนา นี่ทำให้จวินเจวี๋ยซางผู้ซึ่งไม่เคยใกล้ชิดกับสตรีเช่น นนี้มาก่อนมีเส้นเลือดปูดขึ้นบนหน้าผาก ร่างกายก็ขมวดเกร็งเพราะการถูไถจากนางเช่นกัน
“ปล่อย!”
เสียงลอดไรฟันดังออกมาจากปากเขา อีกทั้งยังจ้องมองสตรีนางนี้ด้วยแววตาเย็นชา คิดอย่างไรก็ไม่ว่าเข้าใจว่าเหตุใดสตรีนางนี้ถึงไม่กลัวเขา แถมยังกล้าบังอาจทำตัวติดกับเขาเช่นน นี้อีก
“ไม่ปล่อย!”
หวันเหยียนเชียนหวายิ้ม มองบุรุษที่กำลังโมโหอย่างไม่เดือดร้อน รู้สึกว่ายั่วโมโหบุรุษที่เป็นเหมือนกับเทพสงครามได้ นั่นเท่ากับนางประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยเฉพาะบุรุษทึนทึก อย่างเขา
“ปล่อย ข้า!”
“ไม่ ปล่อย!”
อารมณ์โมโหกับรอยยิ้มกลายเป็นขั้วตรงข้ามกันอย่างรุนแรง ภาพนี้มองดูแล้วน่าขันนัก ทว่ากลับดูสบายตามากเสียเช่นกัน อย่างไรเสียรูปโฉมของคนทั้งสองก็ไม่มีใครเทียบได้ อีกทั้งย ยังอยู่กลางน้ำพุร้อน ไม่ว่าจวินเจวี๋ยซางหรือหวันเหยียนเชียนหวา เสื้อผ้าบนตัวพวกเขาล้วนเปียกชุ่ม แนบเนื้อสนิทแน่น ทั้งยังแนบชิดกันในท่วงท่าที่สนิทสนมที่สุด ย่อมสะดุดตาไปโ โดยปริยาย
“หัวหน้าพรรค” บุรุษคนหนึ่งมาหาจวินเจวี๋ยซางที่เรือนไม้ไผ่ข้างหน้า ทว่าไม่พบใคร พอได้ยินเสียงดังมาจากตรงน้ำพุร้อน จึงลองเดินไปทางน้ำพุร้อนด้านหลังดู
“หัวหน้า…”
“ไสหัวไป!”
……………………………………………
ตอนที่ 3153 เซ้าซี้
บุรุษที่อ้อมเรือนไม้ไผ่ไปเพียงรู้สึกถึงเสียงเย็นชาทว่ากดกลั้นโทสะเอาไว้ดังมาโดยพลัน พลังแรงกล้าสายหนึ่งพัดส่งเขาออกไป เขาไม่ทันตั้งตัวจึงล้มลงบนพื้น ในใจเกิดความกลัว กระ ะทั่งหนีหัวซุกหัวซุนไป
แท้จริงแล้วเป็นเพราะอะไรเขาล้วนไม่รู้ แม้แต่เงาคนในน้ำพุร้อนก็ไม่เห็น กลับถูกลมปราณแข็งแกร่งพัดออกมาแล้ว เขาติดตามอยู่ข้างกายหัวหน้าพรรคมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นอีก ฝ่ายบันดาลโทสะขนาดนี้
หวันเหยียนเชียนหวาที่เป็นคนต้นเรื่องทั้งหมดตะลึงไปเล็กน้อย กะพริบตาคู่สวยมองจวินเจวี๋ยซางที่ในที่สุดก็ไม่ได้หน้าตายอย่างเคย ในใจเกิดความรู้สึกประหลาดใจ ‘เขาโกรธขนาดนี้ด้ วยเหตุใดกัน ต่อให้คนผู้นั้นโผล่พรวดเข้ามา นั่นน่าจะเป็นนางมากกว่าที่เป็นฝ่ายร้อนใจ!’
จวินเจวี๋ยซางจ้องสตรีที่อยู่บนร่างเขา ใบหน้าที่ขมวดเกร็งกลายเป็นสีดำ “เจ้าคิดจะเกาะข้าไปถึงเมื่อไหร่ ไม่ดูเสียบ้างเลยหรือว่าเจ้าอยู่ในสภาพใดแล้ว!”
เสียงเย็นชาตวาดขึ้น มองหญิงสาวตรงหน้าที่เกาะอยู่บนร่างเขาราวกับปลาหมึก ตู้โตวสีแดงไม่อาจปกปิดความงามของร่างกายนี้ แขนขาวราวหยกสองข้างโอบเขาแน่น ทำเอาเส้นเลือดบนหน้าผ ผากเขายิ่งปูดโปนขึ้นมา
สตรีนางนี้ไม่รู้จักอายเอาเสียเลย!
“ตอนนี้ข้ามีสภาพใดหรือ” หวันเหยียนเชียนหวายิ้มถาม มองเขาแล้วกล่าว “กลับเป็นหัวหน้าพรรคเริงรมย์ต่างหากคิดอะไรอยู่ ท่านยังไม่พูดเลยว่าสุดท้ายแล้วจะรับผิดชอบอย่างไร”
“ลงจากตัวข้าแล้วค่อยพูด!” เขาพยายามดึงสตรีบนร่างของเขาลง ทว่าสัมผัสบนมือนุ่มลื่น ทำให้เขาดีดมือออกอย่างควบคุมไม่ได้
หวันเหยียนเชียนหวาเห็นปฏิกิริยาของเขาแล้ว จึงมองเขาเชิงหยอกเย้า ยิ้มถามไปว่า “ลื่นหรือไม่”
เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของจวินเจวี๋ยซางยิ่งดำคล้ำ เขาไม่รู้จะพูดอะไรกับสตรีนางนี้ดี ความคิดของสตรีนางนี้ช่างต่างจากคนธรรมดาเสียเหลือเกิน
“หัวหน้าพรรคเริงรมย์ อย่างไรเสียท่านก็ช่วยข้าไว้ เอาอย่างนี้เป็นอย่างไร! ข้าทดแทนบุญคุณท่านด้วยร่างกายเป็นอย่างไร” นางมองเขาพร้อมรอยยิ้มงดงาม พร้อมทั้งเสนอความเห็นขึ้นมา
จวินเจวี๋ยซางคร้านจะพูดกับนางให้มากความ ในเมื่อดึงสตรีบนกายลงไปไม่ได้ จึงสาวเท้าเดินออกจากน้ำพุร้อน ก้าวไปทางเรือนไม้ไผ่ทีละก้าว เพียงแต่บนกายมีสตรีนางหนึ่งเกาะอยู่ มอ องอย่างไรก็แปลกประหลาดอย่างเห็นได้ชัด
โดยเฉพาะบุรุษที่ถูกเขาตะคอกไล่ออกไปผู้นั้น เขามองเห็นอยู่กลางป่าไผ่ไกลๆ เพียงแต่ความมืดในตอนกลางคืน แสงสว่างไม่มากเพียงพอ เขาจึงมองเห็นไม่ชัดเจนว่าภาพนี้คือเรื่องอะไร เพีย ยงแต่รู้ว่าเหมือนกับมีสตรีสวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยคนหนึ่งเกาะอยู่บนร่างหัวหน้าพรรคของพวกเขา…
“ไม่ๆ ข้าต้องมองผิดไปแน่ๆ” เขาขยี้ตา ตอนเตรียมเดินเข้าไปใกล้เพื่อมองให้ชัดขึ้นหน่อย ก็ได้ยินเสียงเย็นชาของหัวหน้าพรรคดังมา
“อยากไปเข้าฌานบนยอดเขากระบี่หรือไม่”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เขาตกใจสะดุ้งโหยงทันที รีบร้อนเดินไปด้านนอกไปพลาง ตะโกนไปพลาง “ข้าไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้!”
หวันเหยียนเชียนหวามองชุดคลุมสีแดงที่ถูกเขาเรียกกลับมาจากข้างน้ำพุร้อนด้วยมือข้างเดียวของเขา จากนั้นช่วยนางคลุมร่างกายชวนมอง นางตาเป็นประกายเล็กน้อย รอยยิ้มปรากฏที่ข้า างมุมปาก ตอนนี้นางลงจากตัวเขา สวมชุดคลุมด้วยตนเอง
“พรุ่งนี้เช้าเจ้าไปให้พ้นหน้าข้า!” เขาไม่ได้มองนางอีกแม้แต่ครั้งเดียว เพียงพูดกับนางคำเดียวเท่านั้น
หวันเหยียนเชียนหวายิ้ม “เชิญเทพง่ายส่งเทพยาก ท่านช่วยข้ากลับมา ต้องการให้ข้าจากไป ทว่าไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น!”
นางยิ้มพลางก้าวเท้ากลับไปแช่น้ำพุร้อน
ส่วนจวินเจวี๋ยซางที่จากไปแล้ว ตอนได้ยินเสียงนางดังมา แววตาของเขาวูบไหวเล็กน้อย ไม่รู้เช่นกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่
YOU MAY ALSO LIKE
