เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3150 กลับคืน / ตอนที่ 3151 อาบน้ำร่วมกัน
ตอนที่ 3150 กลับคืน
ดวงตาคู่งามเบิกโพลง ใครเล่าจะรู้ว่าจวินเจวี๋ยซางผู้นี้กลับมีสีหน้าเฉยเมย แววตานิ่งสงบ กลิ่นอายเยือกเย็น ราวกับว่าร่างกายอ่อนนุ่มของนางเหมือนกับแผ่นดินอย่างไรอย่างนั้น ทำเอานางโมโหยกใหญ่
ครั้นรู้สึกว่าวิญญาณกลับคืนร่าง นางลืมตาขึ้น มองบุรุษที่นั่งอยู่ข้างเคียง “หัวหน้าพรรคเริงรมย์ นิ่มหรือไม่”
จวินเจวี๋ยซางมองใบหน้านาง เห็นนางยิ้มทรงเสน่ห์ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับแทบพ่นไฟโทสะออกมา ดวงตาเขาเคลื่อนลงด้านล่าง ตกลงตรงตำแหน่งที่มือของเขาแนบอยู่ นั่นคือจุดอ่อนนุ่มของสตรี
ทันใดนั้นแววตาพลันทอประกาย เสียงเย็นชาดังมาแผ่วเบา “จิตใจไม่มั่นคงย่อมเกิดความชั่วร้าย ข้าฝึกมรรคกระบี่ไร้ใจ ในใจไม่มีเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา ทุกอย่างล้วนเป็นภาพมายา”
ความนัยในคำพูดก็คือเขาจิตใจตรงไปตรงมา ไม่มีความคิดลามก กอปรกับวิชาที่เขาฝึกคือมรรคกระบี่ไร้ใจ ในใจไม่มีเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา ด้วยเหตุนี้ต่อให้ใช้มือแนบหน้าอกนางอยู่ สำหรับเขาแล้วก็เหมือนกับภาพมายา ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น ไม่มีอะไรเช่นกัน
ได้ยินดังนั้นแล้วไฟโทสะในดวงตาของหวันเหยียนเชียนหวายิ่งปะทุออกมาอย่างคุมไม่อยู่ หมายความว่านางถูกเอาเปรียบ อีกทั้งถูกมองว่าเป็นสิ่งโปร่งแสงอีกหรือ หน้าอกนางกระเพื่อมขึ้นลงเพราะอารมณ์โกรธ มือที่แนบอยู่ตรงหน้าอกนางก็ขยับขึ้นลงตามลมหายใจหอบหนักของนางด้วย ไม่ยอมผละไปไหน
ดูจากท่าทางจริงจังของคนตรงหน้า อีกทั้งเห็นมือข้างนั้นของเขายังคงแนบอยู่บนหน้าอกนาง นางคิดลุกขึ้นยืน ทว่าไม่อาจลุกขึ้นได้ ทันใดนั้นนางพลันสูดลมหายใจเข้าลึก ถามขึ้นว่า “ไยข้าลุกไม่ขึ้น”
“ข้าใช้หินผนึกวิญญาณผนึกวิญญาณของเจ้าไว้ วิญญาณและร่างกายของเจ้ายังไม่มั่นคง นั่นทำให้ไม่อาจขยับหินผนึกวิญญาณได้ เจ้าย่อมลุกไม่ขึ้นเช่นกัน”
ระหว่างนั้นเขาพลิกฝ่ามือ ลมปราณสายหนึ่งเติมเข้าสู่ร่างกายนาง จากนั้นเขาชักมือกลับมา มองนางด้วยสีหน้าราบเรียบ “เจ้าก็นอนอยู่ที่นี่เถอะ! ตกเย็นข้าจะมาเคลื่อนหินผนึกวิญญาณให้เจ้า”
สิ้นเสียงนั้นแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน สะบัดแขนเสื้อหมุนกายเดินออกไป ทิ้งหวันเหยียนเชียนหวาให้นอนนิ่งอยู่บนเตียง ทำได้เพียงลืมตาเท่านั้น
แม้จะรู้สึกโมโหมาก แต่ต้องยอมรับว่าวิญญาณกับร่างกายของนางกำลังกลับเข้าสู่สภาวะดั้งเดิม ในเมื่อไม่อาจลุกขึ้นได้ เช่นนั้นก็นอนหลับสักตื่นแล้วกัน! ยังเหลือเวลาอีกนาน เมื่อนางกลับคืนสภาพเดิมแล้วค่อยคิดบัญชีกับเขาก็ได้!
ทุกอย่างล้วนเป็นภาพมายา? ภาพมายากับผีน่ะสิ! นางอยากจะดูนักว่าจะเป็นจริงเช่นที่เขาพูดหรือไม่!
หวันเหยียนเชียนหวาที่กำลังหลับสนิทรู้สึกว่ามีคนเข้ามา ความระแวดระวังทำให้นางลืมตาโดยพลัน มองเห็นจวินเจวี๋ยซางผู้นั้นยืนอยู่หน้าเตียง กำลังเก็บหินผนึกวิญญาณนั้นกลับไป
ตอนเขาเก็บหินผนึกวิญญาณกลับ นางดีดตัวลุกขึ้น รู้สึกว่าร่างกายฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว ความรู้สึกที่สมจริงนั้นทำให้นางมั่นใจมาก
“ในเมื่อฟื้นตัวแล้ว พรุ่งนี้ก็จากไปเลยเถอะ!” จวินเจวี๋ยซางพูดโดยไม่มองหวันเหยียนเชียนหวา เพียงหมุนกายเดินออกไป
หวันเหยียนเชียนหวาเห็นดังนั้นแล้วเพียงหัวเราะ ไม่ได้พูดอะไร มองเขาจากไปอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเขาจากไปแล้วนางถึงลงจากเตียง ยืดเส้นยืดสาย หยิบชุดคลุมสีแดงออกมาจากในห้วงมิติ แล้วหยิบปิ่นออกมากลัดเรือนผมสีดำขลับไว้อย่างเรียบง่าย เมื่อพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้ว นางถึงเผยรอยยิ้มพอใจ
นางหยิบแท่งหยกสื่อสารออกมาจากในห้วงมิติ ตอนมองเห็นข่าวสารของเฟิ่งจิ่วไปจนถึงเหล่าอาจารย์ของนาง นางรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เมื่อหยิบมาฟังดูก็ได้ยินเสียงร้อนรนเป็นกังวลของพวกเขาดังออกมาจากในแท่งหยก
……………………………………………
ตอนที่ 3151 อาบน้ำร่วมกัน
ได้ยินเสียงร้อนใจเป็นกังวลของพวกเขาแล้ว นางเม้มปากยิ้มอย่างอดไม่ได้ ในใจเกิดความรู้สึกอบอุ่น หลังจากนางบอกพวกเขาว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว นางมองท้องฟ้าข้างนอกซึ่งเป็นสีดำสนิทก่อนค่อยเดินไป
อีกด้านหนึ่งของป่าไผ่ มีเรือนไม้ไผ่อีกหลังหนึ่ง และไม่ไกลจากด้านหลังเรือนไม้ไผ่มีบ่อน้ำผุแห่งหนึ่ง นางเดินไปทางนั้น คิดจะอาบน้ำสักครั้ง ทว่าตอนเดินเข้าไปใกล้แล้วกลับเห็นในเรือนไม้ไผ่นั้นจุดไฟสว่าง
ตอนนางลอยมาถึงที่นี่เมื่อวันนั้น ที่นี่ไม่มีใครอยู่ แต่นางได้ยินศิษย์เหล่านั้นบอกว่าเรือนไม้ไผ่นี้เป็นที่พักอาศัยของจวินเจวี๋ยซาง
นางผลักประตูเข้าไป มองอยู่รอบหนึ่งแล้วไม่เห็นว่ามีคนอยู่ จึงหมุนกายเดินไปทางน้ำพุร้อน ทว่าพอเดินเข้าไปใกล้นางพลันรู้สึกดีใจ รอยยิ้มนึกสนุกปรากฏบนใบหน้างดงามยั่วยวนราวกับปีศาจทันที
“โอ้! ข้านึกอยู่ว่าใคร! นี่ไม่ใช่เจ้าสำนักเริงรมย์หรือ”
นางป้องปากหัวเราะ เดินเข้าไปใกล้น้ำพุร้อนทีละก้าว มองบุรุษที่นั่งอยู่ในน้ำพุร้อน ในแววตามีแต่อารมณ์หยอกเย้า
เดิมทีจวินเจวี๋ยซางหลับตาอยู่ เขาได้ยินเสียงของนางก่อนมุ่นคิ้วมองนางอย่างเย็นชาครั้งหนึ่ง “เจ้ามาทำอะไรที่นี่”
“นี่ยังไม่ชัดเจนอีกหรือ ช้าก็มาอาบน้ำที่นี่อย่างไรเล่า!” นางพูดพลางนั่งยองลงข้างน้ำพุร้อน มองบุรุษที่สวมเสื้อผ้าแช่น้ำพุร้อนอยู่ “แต่ว่านะเจ้าสำนักเริงรมย์ ไยท่านไม่ถอดเสื้อผ้าออกเล่า”
จวินเจวี๋ยซางหลับตา เอ่ยเสียงเรียบ “กลับไปที่เรือนไม้ไผ่ สั่งคนส่งน้ำไปก็ใช้ได้แล้ว”
“ฮ่าๆๆ”
นางหัวเราะและเขี่ยน้ำเล่นเบาๆ นัยน์ตาทอประกายแปลกประหลาด “ข้าชอบอาบน้ำที่นี่มากกว่า อย่างไรเสียวิชาที่เจ้าสำนักเริงรมย์ฝึกก็คือมรรคกระบี่ไร้ใจ ไม่มีเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา ทุกอย่างเป็นเพียงภาพมายา มิสู้ให้ข้าลงไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้าสำนักเริงรมย์เถอะ!”
พูดแล้วนางลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ นิ้วไล้ผ่านแถบคาดเอว ปลดมันออกอย่างเบามือ นางถอดเสื้อนอกสีแดงออกแล้วโยนทิ้งไว้ข้างๆ อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะปลดเสื้อชั้นในออกต่อ…
พอได้ยินเสียงถอดเสื้อผ้า หัวคิ้วของจวินเจวี๋ยซางพลันขมวดเข้าหากันแน่น ชิดกันจนคล้ายกับแมลงวันสองตัว เขาลืมตามองครั้งหนึ่ง เห็นเพียงสตรีข้างบ่อน้ำพุร้อนนั่งลงบนก้อนหิน นางถอดเสื้อผ้าจนเหลือเพียงตู้โตวสีแดงและกระโปรงชั้นในสั้นกุด ผิวพรรณขาวราวกับหยกทอประกายละเอียดอ่อนภายใต้ค่ำคืนนี้
สองมือนางยันอยู่ข้างกายทางซ้ายขวา ร่างกายเอนไปข้างหลัง สองขาเรียวยาวเนียนละเอียดเตะเล่นอยู่ในน้ำพุร้อน เรือนผมสีดำยาวสยาย ใบหน้างามหมดจดทรงเสน่ห์ เหมือนกับปีศาจภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนก็ไม่ปาน งามเสียจนทำให้หวั่นไหว
“เจ้าสำนักเริงรมย์ ข้างามหรือไม่”
หวันเหยียนเชียวหวาคล้ายกับจงใจเย้าเล่น ใช้ปลายเท้าเตะน้ำจนน้ำกระเด็นไปทางจวินเจวี๋ยซางที่นั่งอยู่ทางนั้น เสียงหัวเราะเย้ายวนเสนาะหูไม่ต่างกับกระดิ่งเงิน
“เจ้าเป็นสตรี”
เสียงเย็นชาดังมา เป็นประโยคที่เรียบง่าย ไปจนถึงสีหน้าและหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นบนใบหน้านั้นล้วนบอกชัดเจนว่าเขามองนางเป็นสตรีคนหนึ่ง ทว่าทำเป็นเหมือนกับไม่ยอมรับความจริงข้อนี้
“เอ๋? ที่แท้เจ้าสำนักเริงรมย์รู้ด้วยหรือว่าข้าเป็นสตรี” หวันเหยียนเชียนหวาเอ่ยด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ข้าคิดว่าเจ้าสำนักเริงรมย์เห็นข้าเป็นบุรุษเสียอีก!”
ได้ยินดังนั้นจวินเจวี๋ยซางก็ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงมองนางนิ่งๆ แม้เผชิญหน้ากับหญิงงามล่มเมืองเช่นนี้ เขาก็ไม่เกิดความคิดที่ไม่เหมาะไม่ควรอะไร จนกระทั่งตอนเห็นสตรีนางนั้นลงน้ำพุร้อนอาบน้ำร่วมกับเขาเช่นนี้ แววตาของเขาจึงค่อยวูบไหวเล็กน้อย
“เจ้าทำเช่นนี้ วันหน้าใครจะกล้าแต่งกับเจ้า”
……………………………………………
YOU MAY ALSO LIKE
