เทพกระบี่มรณะ (Chaotic sword god) - ตอนที่ 3140 : ของเหลวจิตวิญญาณหยานหวง - novel-lucky

ตอนที่ 3140 : ของเหลวจิตวิญญาณหยานหวง

ตอนที่เจี้ยนเฉินหลอมรวมกระบี่และพลังบรรพกาลปรากฏขึ้นมานั้น มังกรอสรพิษที่ขดตัวอยู่ห่างออกไป 100 กิโลเมตรในหุบเขาก็ได้หรี่ตาลง ร่างกายของมันรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที

พลังอันรุนแรงเต็มไปด้วยพลังทำลายล้างที่ปรากฏขึ้นมานี้ทำให้มันรู้สึกได้ถึงอันตราย

อันตรายนี้มากซะจนทำให้มันอึดอัดและกลัว

นอกจากนี้แล้วตอนที่กระบี่คู่สั่งสมพลังอยู่ พลังทำลายล้างที่แผ่ออกมาก็แกร่งและน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายมันก็ทำให้มังกรอสรพิษถึงกับตัวสั่น

สุดท้ายมังกรอสรพิษก็เคลื่อนไหว ร่างกายของมันชูขึ้นสูงขึ้นไปกว่า 3 กิโลเมตร มันไม่เลือกที่จะหนี กลับกันแล้ว มันได้บินไปหาเจี้ยนเฉินที่หลอมรวมกระบี่อยู่ห่างออกไป 100 กิโลเมตรแทน

แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดมันถึงทำเช่นนั้น มันได้ทำตามสัญชาตญาณตัวเอง ภายใต้สัญชาตญาณแล้ว มันก็ได้ทำการโจมตีเจี้ยนเฉินด้วยใจที่เต็มไปด้วยความกลัว

แต่ทันทีที่มันลงมือ พลังแห่งการมีอยู่อันน่ากลัวก็ได้ปรากฏตัวขึ้นมา มิติโดยรอบเหมือนโดนแช่แข็งไปทันที ร่างกายของมันโดนตรึงเอาไว้กลางอากาศด้วยพลังที่มองไม่เห็น

มังกรอสรพิษคำรามออกมา ร่ากายที่หนาและทรงพลังของมันบิดตัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง การบิดตัวนี้ทำให้เกิดพลังอันน่ากลัวระเบิดขึ้นมาในอากาศ

ภายใต้การดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พลังลึกลับที่จำกัดมันสุดท้ายก็อ่อนแอลง หลังจากนั้นมันก็ได้ทนพลังแห่งการมีอยู่จากการหลอมรวมกระบี่แล้วพุ่งเข้าไปหาเจี้ยนเฉินโดยเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้

90 กิโลเมตร

80 กิโลเมตร

70 กิโลเมตร

ระยะทางแค่ 100 กิโลเมตรที่เดินทางได้ในพริบตาสำหรับสัตว์อสูรขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 นั้น แต่ตอนนี้เมื่อต้องทนรับพลังแห่งการมีอยู่จากการหลอมรวมกระบี่ก็ทำให้ความเร็วของมันลดลงอย่างมาก ระยะทางสั้น ๆ ในสายตาของมันกลับดูยาวไกลเสียเหลือเกิน

เมื่อมังกรอสรพิษอยู่ห่างจากเจี้ยนเฉินไป 50 กิโลเมตร เขาก็ได้ทำการหลอมรวมเสร็จ เขาได้สะบัดแขนทั้งสองข้างลงมา ปราณกระบี่สีดำที่อัดแน่นจากพลังบรรพกาลได้เปลี่ยนเป็นแสงสีดำ มันได้ฟันออกมาด้วยพลังที่เพียงพอที่จะตัดท้องฟ้าออกจากผืนดินได้

ในตอนที่เจี้ยนเฉินปล่อยปราณกระบี่บรรพกาลออกมา แรงกดดันที่มังกรอสรพิษได้รับก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า ร่างกายของมันกลับร่วงลงมาจากท้องฟ้าภายใต้แรงกดดันนี้และกระแทกลงกับพื้นด้านล่าง

ต่อมาปรานกระบี่บรรพกาลก็ได้ส่องแสงสีดำออกมาฉีกทุกอย่างที่ขวางหน้า มันได้ทำลายมิติและทำลายทุกอย่างพร้อมกับฟันเข้าใส่มังกรอสรพิษอย่างไร้ปราณี

ตูม !

ท้องฟ้าสั่นสะเทือน พื้นดินยุบตัวลง ปราณกระบี่บรรพกาลได้ทำให้เกิดเหวที่ไร้หลุมขึ้นมาที่พื้น

สำหรับมังกรอสรพิษขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 แล้ว มันเหลือซากของมันเพียงเล็กน้อยที่หลงเหลืออยู่ที่พื้น มันหมดสติไม่อาจจะเคลื่อนไหวได้อีก ก่อนจะตายไปทันที

หลังจากการโจมตีนี้ พลังที่เหลือจากพลังบรรพกาลก็สลายไป พื้นที่รอบข้างได้ฟื้นฟูกลับมากลับเป็นปกติ

เจี้ยนเฉินลอยกลับลงมาที่พื้นช้า ๆ ตัวเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อราวกับใช้พลังจนหมดตัว แม้แต่การเดินก็ยังงุ่มง่าม เขาเกือบจะสะดุดหกล้มไป

ตอนนี้สีหน้าเขาซีดเผือดราวกับคนป่วยหนัก

อันที่จริงอาการบาดเจ็บของเขาหนักหนากวานั้น ผลกระทบจากการหลอมรวมกระบี่นั้นไม่ได้หนักหนาเท่ากับในอดีตแต่ก็ยังทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสอยู่ดี

ถึงพลังจะเหือดแห้งไป แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่กล้าเสียเวลา เขารู้ว่าทันทีที่มังกรอสรพิษตายไป สัตว์อสูรหยานหวงตัวอื่นรอบ ๆ จะแห่กันเข้ามาเพื่อยืดพื้นที่นี้เป็นของตัวเอง

ยังไงซะก็มีดอกบัวแฝดอยู่ที่นี่ !

ตอนนี้สภาพร่างกายของเขาปั่นป่วนจากพลังที่สะท้อนจากการหลอมรวมกระบี่ ตอนนี้เขาไม่อาจจะสู้ต่อไปได้อีก

ภายใต้สภาพนี้ เขาต้องหนีแม้ว่าจะพบกับสัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลไม่ว่าจะเป็นตัวไหนก็ตาม

เจี้ยนเฉินลากสังขารที่บาดเจ็บสาหัสเข้าไปในหุบเขาโดยเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ เขาใช้พลังทั้งหมดที่มี เขาได้ทำการเก็บดอกบัวแฝดที่ใกล้ที่สุดและกินมันโดยไม่ลังเล

ทันทีที่ดอกบัวแฝดตกถึงท้อง มันก็เปลี่ยนเป็นบอลพลังงานหล่อเลี้ยงร่างกายเขา

บาดแผลดูดีขึ้นมาทันที มันราวกับพื้นดินที่แห้งเหือดที่ได้รับฝน

เจี้ยนเฉินไม่รอช้า เขาใช้เวลาทุกวินาทีเก็บดอกบัวแฝดอีก 27 ต้นที่เหลือโดยเร็วที่สุด

ตอนที่เจี้ยนเฉินเก็บดอกบัวแฝดต้นสุดท้าย พื้นดินไกลออกไปก็เริ่มสั่นไหว สัตว์อสูรหยานหวงตัวอื่น ๆ รับรู้ได้ถึงการหายไปของมังกรอสรพิษ พวกมันได้ออกจากลังโดยไม่ลังเลและรีบแห่กันมาที่อาณาเขตของมังกรอสรพิษ พวกที่ใจกล้าพอจนบุกเข้ามาในอาณาเขตของมังกรอสรพิษได้นั้นแน่นอนว่าจะต้องไม่อ่อนแอ อย่างน้อยพวกมันก็ต้องอยู่ขั้นบรรพกาลช่วงปลาย

มันมีมากกว่า 1 ตัวด้วย !

เจี้ยนเฉินได้ลบพลังแห่งการมีอยู่ของตนเองออกไป เขาได้ออกจากพื้นที่นั้นโดยอาศัยพลังบรรพกาล

แต่ทันทีที่เขาใช้พลังบรรพกาล ร่างกายที่ดูดซับดอกบัวแฝดซึ่งเพิ่งจะเสถียรก็แย่ลงไป เขากระอักเลือดออกมา แต่เขาไม่ได้สนใจบาดแผลของตัวเอง แล้วบินไปยังภูเขาที่อยู่ด้านหลังหุบเขานี้

เขารู้ว่าเหลือเวลาไม่มาก เมื่อสัตว์อสูรหยานหวงมารวมตัวกันที่นี่ เขาคงจบสิ้น

เจี้ยนเฉินพุ่งขึ้นไปในอากาศ ไม่นานเขาก็มาถึงยอดเขาด้านหลังหุบเขาได้ หลังจากที่กระอักเลือดมาหลายครั้ง เขาก็หายตัวไป

หลังจากที่เขาจากไปได้ไม่นาน สัตว์อสูรหยานหวงที่แข็งแกร่งหลายตัวก็ปรากฏตัวขึ้นในหุบเขา

ในป่าหนาทึบ เจี้ยนเฉินราวกับภูตผี เขาเร่งความเร็วพุ่งตัดอากาศ เขาลอยอยู่เหนือพื้นไม่มาก เขาได้ใช้ป่าอำพรางตัวและเดินทางออกมาจากหุบเขามุ่งหน้าหนีออกมายังส่วนนอก

เขาอยู่ใกล้กับส่วนลึกอยู่ มันมีสัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลหลายตัวอยู่รอบ ๆ ด้วยความแข็งแกร่งและสภาพของเขาแล้ว การอยู่ที่นี่ต่อไม่ปลอดภัย เขาอาจจะเจอกับอันตรายที่ยากจะรับมือได้ตอนไหนก็ได้

ตอนนั้นเองก็มีพลังปราณจิตวิญญาณจากพุ่มไม้ใกล้ ๆ แผ่ออกมาซึ่งทำให้เจี้ยนเฉินลดความเร็วลงทันที

เขาลอยอยู่เหนือพื้น 3 เมตรและลังเลสักพักก่อนจะพุ่งเข้าไป เขาได้พุ่งเข้าไปยังทางที่ปราณจิตวิญญาณแผ่ออกมาด้วยความระวัง

ไม่นานเขาก็พบต้นตอของปราณจิตวิญญาณ มันเป็นบ่อเส้นผ่านศูนย์กลางแค่ 1 เมตรที่มีน้ำสีขาวราวกับนมอยู่ ปราณจิตวิญญาณแผ่ออกมาจากน้ำสีขาวนี้

“ของเหลวจิตวิญญาณหยานหวง ! ” เจี้ยนเฉินยินดีอย่างมาก เขาจำมันได้ทันที มันคือของเหลวจิตวิญญาณที่จิตวิญญาณกระบี่พูดถึง มันสามารถนำไปใช้ปรุงยาระดับเทพได้