เทพกระบี่มรณะ (Chaotic sword god) - ตอนที่ 3139 : หลอมรวมอีกครั้ง
ตอนที่ 3139 : หลอมรวมอีกครั้ง
“พลังของการหลอมรวมกระบี่นั้นเพียงพอที่จะฆ่าสัตว์อสูรหยานหวงนี่ได้ มันเพียงพอที่จะทำให้ขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 1 พินาศได้ด้วยซ้ำ นี่ไม่ต้องนับแค่ขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 เลย”
“แต่มันต้องไม่คิดจะหนี ! ” เจี้ยนเฉินไม่ได้มั่นใจนัก ตอนที่เขาหลอมรวมกระบี่ เขาต้องใช้เวลาสั่งสมพลัง ตอนนี้เขากลัวว่าสัตว์อสูรหยานหวงคงหนีไปตอนที่เขาสั่งสมพลังอยู่ เพราะแบบนั้นไม่ใช่แค่โดนพลังสะท้อนกลับมา แต่ยังไม่อาจจะฆ่าสัตว์อสูรหยานหวงนี้ได้ด้วย
หลังจากนั้นหเมื่อพลังจากการหลอมรวมกระบี่สลายไปแล้ว สัตว์อสูรหยานหวงก็อาจจะวกกลับมาก็ได้ จากนั้นผลกระทบก็คงไม่จำเป็นต้องพูด
เจี้ยนเฉินรู้ว่าเมื่อหลอมรวมกระบี่นั้น พวกมันจะแช่แข็งมิติและล็อคเป้าหมายได้ แต่มันต้องเกี่ยวโยงกับชีวิตของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่มั่นใจว่าเขาจะเสี่ยงได้
“จือหยิง ฉิงโซว เมื่อข้าหลอมรวมกระบี่อีกครั้ง มังกรอสรพิษนี่จะมีโอกาสหนีได้รึไม่ ? ” เพื่อความปลอดภัย เจี้ยนเฉินจึงได้แต่ถามกับจิตวิญญาณกระบี่
“นายท่าน ท่านไม่ต้องกังวล ด้วยความแข็งแกร่งของท่านตอนนี้ รวมถึงสภาพของฉิงโซวกับข้าแล้ว ขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 ไม่มีโอกาสที่จะหนีได้เมื่อท่านหลอมรวมกระบี่” จือหยิงพูดขึ้นมา
“นายท่าน หากร่างบรรพกาลขึ้นไปถึงขั้น 16 ได้ ท่านก็สามารถฆ่าขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 1 รึ 2 ได้ด้วยการหลอมรวมกระบี่” ฉิงโซวพูดขึ้นมา
ตลอดหลายปีมานี้ ความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ชัดแล้วว่าทั้งสองเองก็ไม่ได้อยู่กับที่เช่นกัน พวกเขาเริ่มฟื้นตัวขึ้นมาช้า ๆ
ด้วยคำรับรองของจิตวิญญาณกระบี่ เจี้ยนเฉินก็เลิกกังวล เขามั่นใจเต็มที่
ตอนนั้นเขาเหมือนกับฉุกคิดถึงบางอย่าง เขามองไปยังทิศทางที่เขาจากมาและคิ้วเริ่มขมวด “แต่มันยังมีปัญหาอื่นที่ข้ายังไม่จัดการ สัตว์อสูรหยานหวงที่ไล่ตามข้ามานั้นยังไม่ออกจากที่นี่ พวกมันหยุดอยู่ด้านนอกและไม่คิดจะเข้ามา มันมีมังกรอสรพิษอยู่ที่นี่ ซึ่งชัดเจนแล้วว่ากันไม่ให้พวกมันเข้ามา”
“แต่เมื่อข้าหลอมรวมกระบี่และฆ่ามังกรอสรพิษนี่ไปแล้ว สัตว์อสูรหยานหวงเหล่านั้นคงไม่กังวลเรื่องนี้อีกต่อไป จากนั้นข้าจะบาดเจ็บสาหัสจากพลังสะท้อนกลับ ข้าไร้พลังที่จะรับมือกับพวกนั้นได้”
“แม้ว่าการดูดซับดอกบัวแฝดเข้าไปจะช่วยฟื้นฟูข้าได้ แต่เวลาไม่กี่วินาทีนั้นไม่เพียงพอที่ข้าจะฟื้นฟูขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์”
“ข้าอยากเห็นว่าพวกเจ้าจะรอข้าได้นานแค่ไหน ! ” เจี้ยนเฉินนั่งลงบนกิ่งไม้และค่อย ๆ ฟื้นฟูตัวเอง แผลของเขาต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะหายดี
การรอคอยนี้กินเวลาหลายวัน เจี้ยนเฉินได้ฟื้นฟูบาดแผลส่วนมากได้แล้ว แต่สัตว์อสูรหยานหวงที่รออยู่ด้านนอกก็ไม่มีวี่แววว่าจะกลับไปไหน
“ดื้อด้านจริง ๆ ” เจี้ยนเฉินซ่อนตัวอยู่ในต้นไม้และมองออกไปก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความสลด
หากสัตว์อสูรหยานหวงเหล่านี้ไม่ออกจากที่นี่ งั้นเขาก็ไม่กล้าพอที่จะใช้การหลอมรวมกระบี่ ไม่งั้นแล้วมันก็ไม่ต่างจากตั๊กแตนที่ไล่ตามจักจั่นโดยที่ไม่รู้ว่ามีนกขมิ้นอยู่ด้านหลัง
แต่นกขมิ้นนั้นไม่ใช่เขาแน่ ๆ
เจี้ยนเฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหลับตาลงเพื่อฟื้นฟูตัวเองต่อ !
ตอนนั้นมังกรอสรพิษที่ขดอยู่ในหุบเขาก็เหมือนจะขยับตัวเพื่อปรับท่า หัวของมันยังพาดอยู่ที่พื้นและหลับต่อไป ทันใดนั้นเองมันเหมือนรับรู้ถึงบางอย่าง มันลืมตาขึ้นและเงยหน้าขึ้นมองออกไปด้านนอก
มันมองไปยังทิศทางที่กลุ่มสัตว์อสูรหยานหวงรวมตัวกันอยู่
แม้ว่าจะไม่มีตัวไหนเข้ามาในอาณาเขตของมันเลย แต่มังกรอสรพิษก็ยังรู้สึกว่าโดนท้าทายเมื่อมีสัตว์อสูรหยานหวงหลายสิบตัวพากันมองเข้ามายังอาณาเขตของมัน
ต่อมามังกรอสรพิษก็ได้อ้าปากแล้วคำรามออกมา
คลื่นเสียงอันน่ากลัวนี้ได้กวาดไปทั่วแทงทะลุหินไป ก้อนหินและต้นไม้ใหญ่นับไม่ถ้วนสั่นไหว ทั้งเขตถึงกับสั่นสะเทือน
กลุ่มสัตว์อสูรหยานหวงไกลออกไปที่ไม่คิดจะออกจากที่นี่ล้วนแต่ต้องถอยกลับ สายตาพวกมันเต็มไปด้วยความกลัว
ต่อมาสัตว์อสูรหยานหวงเหล่านั้นก็พากันแยกย้ายราวกับนกแตกรัง หนีไปทั่วทุกทิศทาง มันไม่มีตัวไหนกล้าจะอยู่ต่อ
มังกรอสรพิษนอนขดคอยปกป้องดอกบัวแฝดและหลับต่อไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น เจี้ยนเฉินก็ยินดีอย่างมาก กลุ่มสัตว์อสูรหยานหวงนั้นเป็นปัญหากวนใจเขาอยู่ เขาไม่คิดเลยว่าเจ้าของอาณาเขตจะช่วยเขาไล่พวกมันออกไป
“ตอนแรกเจ้าคงอยู่ต่ออีกได้หลายวัน แต่เจ้าเลือกจะตายเร็วเอง เจ้าโทษข้าไม่ได้ ! ” เจี้ยนเฉินคิดในใจ เขาได้ฟื้นฟูบาดแผลมากว่า 8 ใน 10 ส่วนแล้ว แต่ดอกบัวแฝด 28 ต้นนั้นดูเย้ายวนเกินไป เขาอยากจะได้พวกมันมาทั้งหมด
“นายท่าน หากเราคาดเดาไม่ผิดแล้ว สมบัติสวรรค์ที่ท่านเก็บมาก่อนหน้านี้น่าจะมีพลังสัตว์อสูรหยานหวงปนเปื้อนอยู่ สัตว์อสูรหยานหวงเหล่านั้นสามารถใช้พลังนี้ล็อคตำแหน่งของท่านได้ ท่านไม่อาจจะหลีกเลี่ยงการไล่ล่าของพวกมันได้”
ตอนที่เจี้ยนเฉินกำลังจะลงมือนั้น เสียงของจิตวิญญาณกระบี่ก็ดังขึ้นในหัว
เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วทันที เขาคิดถึงความเป็นไปได้นี้ไว้นานแล้ว สัตว์อสูรหยานหวงเหล่านั้นเติบโตขึ้นมาในโลกจิ๋วหยานหวง ดังนั้นจึงไม่แปลกที่จะมีความสามารถพิเศษ กล่องหยกไม่เพียงพอที่จะหยุดให้พวกนั้นรับรู้พลังของตัวเองได้
“ท่านรออีกนิดก็ได้ นายท่าน ข้าจะนึกถึงที่ยอดฝีมือเคยพูดไว้ในอดีต พลังของสัตว์อสูรหยานหวงที่เหลือทิ้งไว้บนสมบัติสวรรค์นั้นจะอยู่ได้แค่ 1 เดือนเป็นอย่างมาก”
“อย่างมากแค่ 1 เดือนรึ ? ก็ได้ ข้าจะรออีกหน่อย” เจี้ยนเฉินได้แต่ยอมยกเลิกแผนไปก่อน เขาได้ไปซ่อนตัวในป่าและฟื้นฟูตัวเองไปด้วยในขณะที่รอ
1 เดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ถึงเวลา เจี้ยนเฉินก็ได้กระโดดลงมาจากต้นไม้ เขาหมดความอดทนไปนานแล้ว เขาพร้อมจะฆ่ามังกรอสรพิษนั่นอย่างเป็นทางการแล้ว
เขาไม่ได้เข้าไปใกล้หุบเขาที่มังกรอสรพิษนอนอยู่ กลับกันแล้วเขากลับเดินทางไปทิศทางตรงกันข้าม จากนั้นเขาก็หยุดเมื่ออยู่ห่างจากหุบเขาไป 100 กิโลเมตร
นี่คือจุดที่เขามองเห็นได้มากที่สุด !
เจี้ยนเฉินลอยอยู่ในอากาศ ตอนนั้นสายตาเขากลับเฉียบคมขึ้นมาจับจ้องไปยังหุบเขา จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นเหนือหัว
แสงสีฟ้าและม่วงพุ่งกระจายไปในอากาศ จิตวิญญาณกระบี่ได้แสดงพลังของมันออกมา แพร่กระจายไปยังท้องฟ้าราวกับปราณกระบี่สองเส้นที่แทงทะลุก้อนเมฆและหมอกหนา
ทันทีที่จิตวิญญาณกระบี่ได้แสดงพลังออกมา มังกรอสรพิษที่อยู่ในหุบเขาก็รับรู้ได้ มันตื่นขึ้นและเงยหน้าขึ้นมา สายตาของมันจับจ้องไปยังตำแหน่งของเจี้ยนเฉิน
ตอนนั้นเจี้ยนเฉินได้หุบแขนเข้าหากัน แสงสีฟ้าและม่วงบนหัวนั้นได้หลอมรวมกันไปตามการเคลื่อนไหวของเขา
หลังจากนั้นโลกก็หม่นสีลง พลังบรรพกาลที่เต็มไปด้วยพลังทำลายล้างได้ก่อตัวขึ้นมาในโลกจิ๋วหยานหวง พลังที่เพียงพอที่จะทำลายทุกอย่างได้
ทั้งโลกจิ๋วหยานหวงสั่นไหว ปราณหยานหวงปะทุอย่างรุนแรง
ทันทีที่พลังบรรพกาลปรากฏขึ้นมา มันก็ทำให้เกิดปรากฏการณ์เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในโลกจิ๋วหยานหวง
YOU MAY ALSO LIKE
