โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 485 เสี่ยวซือโถว
ภายนอกบ้านไม้ไผ่…
เมื่อหลู่ฉางเซินมาถึงที่นี่ ประตูบ้านไม้ไผ่ก็เปิดอยู่แล้ว
ข้างในนั้น มีชายชราผมสีดำเป็นประกาย แต่ขมับของเขามีสี ขาวโพลนอยู่แล้ว นั่งอยู่ในนั้น
เขาดูธรรมดามาก ไม่มีความผันผวนของปราณจิตวิญญาณเลย
“มาดื่มชากันเถอะ”
เซียนเซิงกล่าวขณะกำลังล้างถ้วยชา
หลู่ฉางเซินไม่ได้เดินเข้าไปทันที แต่มองไปรอบๆ
หลังจากแน่ใจว่าไม่มีการซุ่มโจมตีแล้ว เขาก็เดินเข้าไปในบ้าน ไม้ไผ่ด้วยการก้าวสามก้าวและเลี้ยวหนึ่งก้าว
เมื่อเห็นวิธีการของหลู่ฉางเซินแล้ว
เซียนเซิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มและกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล ข้าไม่ใช่คู่ ต่อสู้ของเจ้า”
ข้าต้องบอกว่าเขาเห็นสิ่งต่างๆ อย่างละเอียดมาก
เมื่อหลู่ฉางเซินสังหารหยุนซื่อหรู เขารู้ว่าคนนอกที่อยู่ตรงหน้า เขาแข็งแกร่งกว่าเขามาก
“ไม่ว่ายังไง เจ้าก็ได้ควบคุมกฎของโลกนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว”
“แม้แต่เทียนเหอก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า”
เทียนเหอที่เซียนเซิงกล่าวถึงนั้นคือผู้เชี่ยวชาญสุดยอดของเขต แดนเทียนเหอ เขาก็คือเทพดาราเทียนเหอนั่นเอง
โอเค…ปลอดภัย!
หลู่ฉางเซินนั่งลงตรงข้ามกับเซียนเซิงทันที
เซียนเซิงรินชาแก้วแรกออกไปแล้วถามอย่างสบายๆ ว่า “เหตุใด ผู้ที่เข้าถึงแก่นแท้เต๋าถึงมาที่หมู่บ้านฟ่านเหรินของข้าด้วยความ แข็งแกร่งเช่นนี้”
“ที่นี่ น่าจะไม่มีสิ่งที่เจ้าต้องแสวงหาแล้ว?”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลู่ฉางเซินก็กล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “ซวน หวงฉี(ปราณสวรรค์และปฐพี)”
การเคลื่อนมือของเซียนเซิงหยุดลงเล็กน้อย เขาส่ายหน้าแล้ว กล่าวว่า: “แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเจ้ารู้การมีอยู่ของซวนหวงฉีได้อย่างไร แต่ข้าก็ยังขอให้เจ้ากลับไป”
“ซวนหวงฉีเป็นสิ่งที่หมู่บ้านฟ่านเหรินของข้าปกป้องมาหลายชั่ว อายุคนแล้ว”
หลู่ฉางเซินไม่ได้แสดงอาการใดๆ “ข้าต้องได้รับสิ่งนี้”
เมื่อเซียนเซิงกำลังจะเติมถ้วยชาตรงหน้าหลู่ฉางเซิน แต่เมื่อเขา ได้ยินคำกล่าวเหล่านี้ เขาก็หยุดเติมแล้ววางกาน ้าชาลง
“แม้ว่าจะไม่มีใครในหมู่บ้านฟ่านเหรินเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้า แต่ก็ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เจ้าจะได้รับซวนหวงฉีi”
“อย่างน้อย ข้าก็สามารถควบคุมพลังของฉีซวนหวงเพื่อทำลาย ตัวเองได้”
“ถึงแม้ว่าการทำเช่นนี้จะน่าเสียดายก็ตามที”
หลู่ฉางเซินเลิกคิ้ว แล้วยิ้มออกมา “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ลองดูได้”
น ้าเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ
ท้ายที่สุด ด้วยระดับความระมัดระวังของหลู่ฉางเซิน เขาจึงนึกถึง ผลลัพธ์ดังกล่าวอยู่แล้ว
ดังนั้น เพื่อป้องกันสิ่งที่เซียนเซิงพูดออกมา
หลู่ฉางเซินได้เตรียมการไว้แล้ว
ค่ายกลที่ระงับการทำลายตนเองของปราณวิญญาณทั้งหมด และการล่มสลายของมิติอากาศ มันได้ถูกจารึกไว้ในคัมภีร์ค่ายกล ก่อนหน้านี้แล้ว…
เมื่อมองไปที่สีหน้ามั่นใจของหลู่ฉางเซินแล้ว
เซียนเซิงยิ้มมุมปาก แล้วถามว่า “ทำไมผู้อาวุโสถึงต้องการซวน หวงฉี?”
“นั่นไม่ใช่เรื่องของเจ้า”
“เอาล่ะ ข้าสามารถให้เจ้ายืมซวนหวงฉีได้ แต่ข้าให้เพียงเส้น เดียวเท่านั้นนะ”
เซียนเซิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “แต่ถ้าหมู่บ้านฟ่านเหริน ประสบกับปัญหาในอนาคต เจ้าต้องมาช่วย”
หลู่ฉางเซินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นเขาก็พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ตกลง”
จะดีที่สุดหากสามารถแก้ไขได้อย่างสันติ
แต่เขาต้องเข้ามาเกี่ยวข้องกับเหตุและผลของหมู่บ้านฟ่านเหริน อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“มีอีกหนึ่งสิ่ง”
เซียนเซิงโบกมือของเขาเล็กน้อย
ทันใดนั้น เสี่ยวซือโถว(ลูกหินน้อย) ที่กำลัวิ่งเล่นอยู่ในสนาม หญ้าก็วิ่งเข้ามาหา
“เจ้าต้องรับเลี้ยงเขา และพาเขาออกไป หรือจะรับเขาเป็นบุตร บุญธรรมของเจ้าก็ได้”
หลู่ฉางเซินมองไปที่เสี่ยวซือโถว ใบหน้าของเขาก็มืดครึ้มทันที
“ขอเปลี่ยนข้อเรียกร้องได้ไหม?”
ให้เขารับเลี้ยงเด็กเหรอ?
แล้วชีวิตที่สงบสุขของเขาก็เหมือนระเบิดเวลางั้นสิ?
แม้ว่าจะมี C4 บางตัวเช่น เย่ชิวไป่ที่สามารถระเบิดได้ตลอดเวลา อยู่แล้วก็ตาม…
ทว่าสิ่งที่ทำให้หลู่ฉางเซินมีความทุกข์มากยิ่งขึ้นนั้นก็คือ
การเลี้ยงลูกเป็นเรื่องที่ลำบากมากจริงๆ นะ!
เซียนเซิงยิ้มและกล่าวว่า “เสี่ยวซือโถวตัวน้อยไม่มีบิดาหรือ มารดามาตั้งแต่เด็ก ข้าแค่อยากจะหาบ้านให้เขาเท่านั้น”
“ทำไมเจ้าไม่รับเลี้ยงเอง?”
“ข้าไม่มีความสามารถนี้”
หลู่ฉางเซินสะดุ้งเล็กน้อย
ไม่มีความสามารถงั้นเหรอ?
ถึงแม้ว่าเซียนเซิงจะไม่แข็งแกร่งเท่าข้าก็ตาม
แต่สามารถเห็นได้จากทัศนคติของคนนอกที่มีต่อเซียนเซิงว่า… เขาไม่ธรรมดานี่?
แต่เซียนเซิงกลับบอกว่าเขาไม่มีความสามารถนี้
ภูมิหลังของเด็กคนนี้คืออะไร?
หลู่ฉางเซินมองไปที่เสี่ยวซือโถวˆ
หลู่ฉางเซินถามในใจว่า “ระบบ…ตรวจสอบข้อมูลของเด็กคนนี้
ได้ไหม?”
【ชื่อ: เสี่ยวซือโถว】
【ความสามารถ: ไม่ทราบ】
【คุณสมบัติ: ไม่ทราบ】
ไม่ทราบ?
นี่เป็นครั้งแรกที่สิ่งนี้เกิดขึ้น
【โฮสต์สามารถรับเขาเป็นลูกศิษย์ได้ และไม่มีการพยายาม ออกภารกิจรับสมัครลูกศิษย์ให้เขา เนื่องจากไม่พบคุณสมบัติของ เขา 】
หลู่ฉางเซินนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง
เขามองไปที่เซียนเซิง แล้วพยักหน้า “ตกลง ข้าจะรับเขาเป็น ศิษย์”
ความสามารถและคุณสมบัติที่ระบบไม่สามารถตรวจพบได้
หลู่ฉางเฉิงอยากรู้เล็กน้อยว่ามีอะไรพิเศษเกี่ยวกับเสี่ยวซือโถวผู้ นี้
เมื่อได้ยินที่หลู่ฉางเซินรับปาก เซียนเซิงยิ้มและพยักหน้า
จากนั้นเขาก็มองไปที่เสี่ยวซือโถวแล้วกล่าวว่า “เสี่ยวซือโถว ทำไมเจ้าไม่มากราบท่านอาจารย์ล่ะ?”
เสี่ยวซือโถวมองไปที่หลู่ฉางเซินแล้วถามว่า “ท่านมีถังหูลู่ไหม?”
หลู่ฉางเซินพยักหน้าทันที
เสี่ยวซือโถวดูมีความสุขมาก เขาคุกเข่าลงอย่างรวดเร็วต่อหน้า หลู่ฉางเซิน และคำนับสามครั้ง
“เสี่ยวซือโถวคำนับท่านอาจารย์!”
เมื่อเซียนเซิงเห็นสิ่งนี้…
จากนั้นเขาก็ยืนขึ้นและกล่าวว่า “สหายเต๋า เจ้ามากับข้าหน่อย”
เขาเดินตามเซียนเซิงไป
ทั้งสองมาถึงห้องหินห้องหนึ่ง
หลังจากผ่านประตูลับหลายบาน หลู่ฉางเซินก็พบว่าตัวเองอยู่ใน ห้องลับที่ว่างเปล่า
ตรงกลางห้องมีแท่นหินขนาดใหญ่
บนแท่นหินนั้น
มีกลิ่นดินซวนหวงไหลเวียนอยู่!
มันเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ค่อนข้างหลากหลาย!
มันไม่ใช่แค่มีพลังของกฎเท่านั้น
มันยังมีออร่าที่เหลืออยู่จากตอนที่สวรรค์และปฐพีปรากฏตัวครั้ง แรกเริ่ม!
โดยปกติแล้ว
มันเรียกว่าปราณแห่งโลก!
เซียนเซิงโบกมือ และทันใดนั้น อากาศที่มีสีดำและสีเหลืองก็แยก ออกจากกัน
“สิ่งนี้มีค่ามาก ข้าหวังว่าสหายเต๋าจะไม่พูดออกไปให้ผู้คนรับรู้ถึง การมีอยู่ของมัน”
หลู่ฉางเซินพยักหน้ารับทันที
…
เมื่อเขาได้รับซวนหวงฉีแล้ว
หลู่ฉางเซินพาเสี่ยวซือโถวทะลุผ่านอวกาศโดยตรง และออกจาก เขตแดนเทียนเหอทันที
ข้าทำเช่นนี้คิดได้เลยว่า หญิงสาวผู้นั้นจินตนาการไม่ถึงแน่!
ไม่ว่ายังไง….
หลู่ฉางเซินไม่ต้องการถูกรบกวนด้วยความงามอีกต่อไป…
ไม่งั้นปัญหาจะตามมาทีหลัง!
เมื่อจี้เฉียนเหยาได้รับข่าวว่าหลู่ฉางเซินจากไปแล้ว
ใบหน้าของนางเริ่มมืดมน
จีหลิวจือมองดูฉากนี้แล้วถอนหายใจอย่างลับๆ
ดูเหมือนว่าสิ่งที่ข้ากังวลที่สุด มันได้เกิดขึ้นแล้ว
“ยังมีโอกาสอีกมากมายในอนาคต สิ่งที่เจ้าต้องทำตอนนี้คือ พัฒนาความแข็งแกร่งของเจ้า”
จี้เฉียนเหยาพยักหน้าหลังจากได้ยินสิ่งนี้
เมื่อมองเข้าไปในหลุม มันยังคงมีรัศมีการโจมตีของหลู่ฉางเซินง หลงเหลืออยู่
ข้าจะบ่มเพาะอย่างหนัก!
เมื่อข้าตามทันเจ้าในอนาคต ข้าจะกลับมาปรากฏต่อหน้าเจ้าอีก ครั้ง!
…
ณ ตอนนี้…
หัวหน้าหมู่บ้านมาถึงบ้านไม้ไผ่ที่เซียนเซิงอยู่
“ท่านได้มอบสิ่งนั้นให้กับผู้อาวุโสคนนั้นแล้วหรือไม่?”
เซียนเซิงพยังหน้ารับ
“ในอนาคต เรายังคงต้องการความช่วยเหลือจากผู้อาวุโสท่าน นั้น และสัญญาณทั้งหมดบ่งชี้ว่าการอยู่รอดของเขตแดนเทียนเหอ หรือแม้แต่เขตแดนมิติโลกระดับสูงทั้งหมด มันขึ้นอยู่กับผู้อาวุโสและ …เเสี่ยวซือโถว”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ หัวหน้าหมู่บ้านเงียบไปทันที
…
เมื่อเดินทางผ่านอวกาศ…
หลู่ฉางเซินแบกเสี่ยวซือโถวไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เขาได้รับ บาดเจ็บจากพายุมิติอวกาศ
ท้ายที่สุดแล้ว ด้วยความเร็วที่รวดเร็วเช่นนี้ หากไม่มีการป้องกัน แม้จะเป็นเย่ชิวไป่และคนอื่นๆ พวกเขาจะถูกขูดออกเป็นชิ้นๆ โดยตรง อยู่ดี
ในเวลานี้เอง เสี่ยวซือโถวยื่นมือออกไปอย่างอยากรู้อยากเห็น และหลุดพ้นจากกำแพงปราณนจิตวิญญาณของหลู่ฉางเซิน!
เมื่อเห็นฉากนี้ ดวงตาของหลู่ฉางเซินสะดุ้ง
อย่างไรก็ตาม เขาค้นพบว่ามือของเสี่ยวซือโถวสามารถเอาตัว รอดจากพายุมิติอวกาศได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เลย!
YOU MAY ALSO LIKE
