กระจกสรรพรู้ ข้าคือผู้ไร้เทียมทาน - #62บทที่ 62 'อนาคตที่สดใส'

#62บทที่ 62 ‘อนาคตที่สดใส’

บทที่ 62: ‘อนาคตสดใส’

การทำให้ชิซึรุ อิจิโยเงียบลงนั้น ไม่ใช่เรื่องยาก เลย สำหรับซูสะ เก็นปุ ปรมาจารย์แห่งองเมียวจิ

ปรมาจารย์หยินหยางระดับเทพสังหารปรมาจารย์หยินหยางผู้พิการครึ่งตัวได้ หรือ? มันง่ายเกินไป

สิ่งที่ ปรมาจารย์องเมียวจิ ซูสะ เก็นปุสนใจอย่างแท้จริงคือแอนดรอยด์เลเวล 2ตัวนั้น

หากไม่มีการยิงขีปนาวุธเป็นท่าเปิดเกม เขาคงไม่มีความมั่นใจพอที่จะสร้างความเสียหายร้ายแรงหรือแม้กระทั่งสังหารแอนดรอยด์ระดับ 2ตัวนั้น ได้

ซูสะ เก็นปุ ปรมาจารย์องเมียวจิจะไม่กล้าแม้แต่จะคิดที่จะแย่งชิงผลึกวิญญาณหลอมเหลวนั้น เลย

ท้ายที่สุดแล้วแอนดรอยด์ระดับ 2ไม่ได้หมายความว่าจะมีพลังการต่อสู้เทียบเท่ากับปรมาจารย์หยินหยางเพียง อย่างเดียว

เบื้องหลังนั้นคือองค์กรยักษ์ใหญ่ที่รู้จักกันในชื่อ สมาคมแห่งความจริง

การแย่งชิงผลึกวิญญาณหลอมเหลวจากแอนดรอยด์ระดับ 2ที่ใช้งานได้อย่างสมบูรณ์?

ฝ่ายตรงข้ามไม่จำเป็นต้องเอาชนะคุณด้วยซ้ำ ตราบใดที่พวกเขาถ่วงเวลาไว้สักครู่ กองกำลังเสริมจำนวนมหาศาลของสมาคมแห่งความจริงก็จะมาถึง

ด้วยเหตุนี้ แผนการจึงต้องดำเนินการอย่างรวดเร็วปรมาจารย์องเมียวจิ ซูสะ เก็นปุได้ตัดสินใจที่จะใช้วิชาต้องห้ามที่สิ้นหวังโดยตรงแล้ว

เขาจะไม่ปล่อยให้แอนดรอยด์ระดับ 2ตัวนั้น มีโอกาสถ่วงเวลาแม้แต่น้อย

“อิจิโย ขีปนาวุธพร้อมแล้วหรือยัง?”

ปรมาจารย์องเมียวจิ ซูสะ เก็นปุรวบรวมความคิดแล้วถามขึ้น

“พวกมันพร้อมหมดแล้วและสามารถปล่อยได้ทุกเมื่อ”

ซู่หยวนตอบจากด้านข้าง

เพื่อให้มั่นใจว่าแผนการนี้ไร้ข้อผิดพลาดปรมาจารย์องเมียวจิ ซูซา เก็นปุจึงได้ขอขีปนาวุธทางทหารจำนวน 10 ลูกจากคลังแสงฟูซังเป็นพิเศษ

พลังระเบิดของขีปนาวุธแต่ละลูกเทียบเท่ากับทีเอ็นที 500 กิโลกรัม

แนวคิดของการใช้ทีเอ็นที 500 กิโลกรัมคืออะไร? ระดับพลังงานระเบิดสูงถึง 2.1 พันล้านจูล เทียบเท่ากับพลังงานศักย์โน้มถ่วงของวัตถุหนัก 100 ตันที่ถูกยกขึ้นไปสูง 214 เมตร

กล่าวโดยสรุป พลังของขีปนาวุธเพียงลูกเดียวสามารถทำลายรถถังทหารให้แหลกเป็นชิ้นๆ ได้ คลื่นกระแทกสามารถเหวี่ยงวัตถุหนัก 30 ตันขึ้นไปสูงถึง 50 เมตร ภายในรัศมี 100 เมตรจากจุดศูนย์กลางของการระเบิด โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กจะถูกทำลายจนเป็นผงธุลี และคลื่นกระแทกที่อยู่ห่างออกไป 3 กิโลเมตรสามารถทำให้กระจกแตกและทำให้แก้วหูทะลุได้

เนื่องจากอยู่ในรัศมีระเบิดของอาวุธความร้อนรุนแรงเช่นนี้ แม้แต่สิ่งมีชีวิตระดับ 2ที่แข็งแกร่งก็ยัง มีโอกาสเสียชีวิตสูง

เหตุผลที่สิ่งมีชีวิตระดับ 2ไม่หวาดกลัวขีปนาวุธก็เพราะขีปนาวุธทั่วไปไม่สามารถล็อกเป้าสิ่งมีชีวิตทรงพลังเหล่านั้นได้

ด้วยความเร็วในการเคลื่อนที่อย่างฉับพลันสิ่งมีชีวิตระดับ 2จึงสามารถเคลื่อนที่หนีออกจากระยะระเบิดหลักของขีปนาวุธได้อย่างง่ายดาย

อย่างไรก็ตามแอนดรอยด์ระดับ 2จากองค์กรแห่งความจริงนั้น อยู่บนเครื่องบินที่ระดับความสูงมาก

เนื่องจากอยู่บนที่สูงมาก ไม่สามารถบินได้ และไม่มีแรงที่จะหลบหลีกได้ มันจึงเทียบเท่ากับการต้องทนรับพลังที่ปลดปล่อยออกมาจากขีปนาวุธอย่างจำใจ

ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นนั้นคาดเดาได้อยู่แล้ว การบาดเจ็บสาหัสถือเป็นสถานการณ์ที่ดีที่สุด

อันที่จริง แผนการของปรมาจารย์องเมียวจิ ซูสะ เก็นปุมีเป้าหมายที่จะระเบิดแอนดรอยด์ระดับ 2 ตัวนั้น ให้ตาย โดยตรง

“ดีแล้ว.”

ซูสะ เก็นปุ ปรมาจารย์องเมียวจิตั้งสติ ด้วยขีปนาวุธสิบลูกที่พร้อมยิงได้ทุกเมื่อ นี่คือไพ่ตายที่ทรงพลังที่สุดของเขา

ซูสะ เก็นปุ ปรมาจารย์องเมียวจิถามตัวเองว่า ถ้าหากเขาอยู่บนที่สูงและถูกโจมตีด้วยขีปนาวุธระดับนี้สิบลูก…

…คงเป็นเรื่องยากมากที่จะมีชีวิตรอดต่อไปได้

แม้ว่าเขาจะโชคดีอย่างเหลือเชื่อและรอดชีวิตมาได้ เขาก็จะอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัส ทำให้ไม่สามารถหลบหนีจากคู่ต่อสู้ในระดับเดียวกัน ที่ซุ่มโจมตีอยู่ใกล้ๆ และอยู่ในระดับสูงสุดได้

…

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ซูสะ เก็นปุ ปรมาจารย์องเมียวจิผู้ซึ่งกำลังพักผ่อนโดยหลับตาอยู่ จู่ๆ ก็ลืมตาขึ้นมา

เขามองไปยังจุดสีดำเล็กๆ บนท้องฟ้าที่สูงมาก หากขยายภาพหลายร้อยหรือหลายพันเท่า ก็จะเห็นว่าเป็นเครื่องบินลำเล็กๆ

“มันมาถึงแล้ว”

ซูสะ เก็นปุ ปรมาจารย์องเมียวจิรู้สึกตื่นเต้นดีใจ

ข้อบกพร่องที่สำคัญที่สุดในแผนที่เขาวางไว้คือ แผนนั้นต้องอาศัยเพียงว่าฝ่ายตรงข้ามจะบินตามเส้นทางที่กำหนดไว้ล่วงหน้าเท่านั้น

หากเส้นทางการบินเปลี่ยนไป ก็เท่ากับว่าแผนนี้ต้องล้มเลิกไป และปรมาจารย์องเมียวจิ ซูสะ เก็นปุก็คงทำได้เพียงยอมแพ้ต่อคริสตัลวิญญาณหลอมเหลวนั้น เท่านั้น

“เตรียมพร้อมยิงขีปนาวุธ”

ปรมาจารย์องเมียวจิ ซูซา เก็นปุออกคำสั่งในทันที

ทหารฟูซางประมาณสิบกว่านายที่มากับเขาเริ่มลงมือปฏิบัติการทันที

“น่าเสียดายจัง”

อาจารย์ซูสะ เก็นปุ ผู้เชี่ยวชาญด้านองเมียวจิ เหลือบมองทหารฟูซังประมาณสิบกว่านาย ปฏิบัติการนี้เป็นความลับสุดยอด หากสำเร็จ ทุกคนที่รู้เรื่องนี้ ยกเว้นเขา จะต้องตาย

ชิซึรุ อิจิโยต้องตาย และทหารฟูซังเหล่านี้ก็ต้องตายเช่นกัน

มิเช่นนั้น พวกเขาจะทิ้งเบาะแสและร่องรอยไว้ ทำให้สมาคมแห่งความจริงสามารถติดตามพวกเขาได้

สามนาทีต่อมา

เครื่องบินลำเล็กได้บินมาถึงระยะยิงขีปนาวุธแล้ว

บนเครื่องบิน

แอนดรอยด์หมายเลข 232ดูเหมือนจะรับรู้ถึงบางสิ่งบางอย่างและลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน

“ความผันผวนของพลังงานเกินระดับ 1 นั่นคือขีปนาวุธหรือเปล่า?”

แอนดรอยด์หมายเลข 232ยื่นมือขวาออกไปและเปิดฝาด้านล่างของเครื่องบิน เขาเห็นว่าบนมหาสมุทรอันกว้างใหญ่เบื้องล่าง มี ‘เปลวไฟ’ หลายดวงลุกขึ้นมาจากเกาะเล็กๆ ที่ไม่เด่นชัดแห่งหนึ่งอย่างกะทันหัน

“มีคนกำลังลอบโจมตีอยู่หรือเปล่า?”

ความคิดต่างๆ มากมายผุดขึ้นใน หัวของแอนดรอยด์หมายเลข 232การที่สามารถเล็งเป้าหมายเครื่องบินลำเล็กที่เขานั่งอยู่ได้อย่างแม่นยำนั้น ย่อมหมายความว่าเป็นการวางแผนไว้ล่วงหน้าอย่างแน่นอน

ในชั่วพริบตาแอนดรอยด์หมายเลข 232คว้ากล่องสีดำทองที่บรรจุผลึกวิญญาณหลอมเหลวไว้แนบอก จากนั้นใช้พื้นราบใต้เท้าเป็นที่ยึดเหนี่ยว แล้วพุ่งตัวหนีไปอย่างรวดเร็ว

ตราบใดที่เขายังอยู่นอกรัศมีระเบิดของขีปนาวุธ ด้วยพละกำลังของเขา เขาจะสามารถเอาชีวิตรอดได้

…

บนเกาะเล็กๆ แห่งนั้น

อาจารย์เทพองเมียวจิ ซูสะ เก็นปุมองไปยังที่ราบเล็กๆ นั้น อย่างไกลโพ้น

“กระโดดลงจากเครื่องบินเพื่อหนีออกไปก่อนกำหนด?”

สีหน้าของปรมาจารย์องเมียวจิ ซูสะ เก็นปุยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาคาดการณ์ถึงความเป็นไปได้นี้มานานแล้ว

อันที่จริง นี่เป็นสิ่งเดียวที่Level 2 Androidสามารถทำได้

ไม่กระโดดลงจากเครื่องบินก่อนเวลาเหรอ? หรืออยากให้เครื่องบินถูกระเบิดเป็นชิ้นๆ ด้วยขีปนาวุธไปพร้อมกัน?

ครื้น!

ในขณะนั้นเอง ขีปนาวุธอีกหกลูกก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า โดยเล็งไปยังทิศทางที่แอนดรอยด์ระดับ 2 ตัวนั้น กระโดดออกจากเครื่องบินไป

ครั้งนี้เขาพกขีปนาวุธมาสิบลูกก็เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์เช่นนี้โดยเฉพาะ

เนื่องจากเครื่องบินอยู่ที่ระดับความสูงมาก จึงจะเป็นจุดสุดท้ายที่หุ่นยนต์แอนดรอยด์ระดับ 2ตัวนั้นจะสามารถใช้เป็นเครื่องมือ ได้

เมื่อมันออกจากเครื่องบินแล้ว มันจะถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิงและไร้ทางช่วยเหลือ ไม่สามารถหลบหลีกขีปนาวุธที่ตามมาได้

ขีปนาวุธทั้งหกลูกมีความเร็วสูงมากและโจมตี แอนดรอย ด์ระดับ 2ได้สำเร็จ

รัมเบิล—

พลังงานที่น่าสะพรึงกลัวปะทุขึ้นในทุกทิศทางซูสะ เก็นปุ ปรมาจารย์เทพแห่งองเมียวจิมองเห็นจุดสีดำตกลงมาจากทิศทางที่ขีปนาวุธระเบิดอย่างเลือนราง

“อิจิโย่ รออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวฉันกลับมา”

อาจารย์ซูสะ เก็นปุ ผู้เชี่ยวชาญด้านองเมียวจิได้สั่งการแก่ซูหยวนจากนั้นจึงมุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางที่จุดสีดำกำลังตกลงมา

ในฐานะปรมาจารย์หยินหยางปรมาจารย์องเมียวจิ ซูสะ เก็นปุสามารถเดินบนคลื่นได้อย่างง่ายดาย

“ใช้ได้.”

ซู่ หยวนเฝ้าดูปรมาจารย์เทพเจ้าองเมียวจิ ซูสะ เก็นปูจากไป

อาจารย์เทพองเมียวจิ ซูสะ เก็นปุออกเดินทางเพื่อค้นหาผลึกวิญญาณหลอมเหลวที่ตกลง มา

และเพื่อตรวจสอบด้วยว่าแอนดรอยด์ระดับ 2นั้น เสียสนิทแล้วหรือไม่

ซู่หยวนรู้เรื่องทั้งหมดนี้ดีราวกับรู้เรื่องของตัวเองอยู่แล้ว เขารู้แม้กระทั่งว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป

หุ่นยนต์แอนดรอยด์ระดับ 2ตัวนั้น ไม่ตาย เพราะถูกขีปนาวุธหลายลูกโจมตี แต่ร่างกายครึ่งหนึ่งถูกระเบิดจนขาดวิ่น

หลังจากที่ปรมาจารย์องเมียวจิ ซูสะ เก็นปุ ค้นพบเรื่องนี้ เขาก็ใช้วิชาต้องห้ามอย่างสิ้นหวังทันที โดยเผาผลาญชีวิตและวิญญาณของตนเอง และในสภาวะที่ใกล้ถึงจุดสูงสุดแห่งปรมาจารย์หยินหยางเขาก็ทำลายร่างที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งของแอนดรอยด์ระดับ 2ก่อนที่มันจะทันได้ตอบโต้

ต่อมาซูสะ เก็นปุ ปรมาจารย์องเมียวจิได้ค้นพบกล่องสีทองดำที่บรรจุผลึกวิญญาณหลอมเหลวอยู่ภายใน

…

ซูหยวนยืนนิ่งอยู่บนโขดหินขนาดใหญ่บนเกาะเล็กๆ รอคอย การกลับมาของปรมาจารย์เทพองเมียวจิ ซูสะ เก็นปู

หลังจากนั้นไม่กี่นาที

ร่างของปรมาจารย์องเมียวจิ ซูสะ เก็นปุปรากฏขึ้นในระยะไกล และในไม่ช้าเขาก็กลับไปยังเกาะเล็กๆ แห่งนั้น

เมื่อเทียบกับตอนที่เขาจากไป ออร่าของปรมาจารย์องเมียวจิ ซูสะ เก็นปุอ่อนแอลงมาก

วิชาต้องห้ามที่เขาเพิ่งใช้เพื่อยุติการต่อสู้อย่างรวดเร็วนั้นส่งผลร้ายแรงตามมา พลังของเขาลดลงอย่างฮวบฮาบ เหลือเพียงพลังระดับยอดฝีมือเท่านั้น ปรมาจารย์หยินหยางผู้ยิ่งใหญ่

มันจะค่อยๆ ฟื้นตัวหลังจากผ่านไปหนึ่งวัน

ถึงกระนั้นปรมาจารย์องเมียวจิ ซูสะ เก็นปุก็ไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นไว้ได้ ในที่สุดเขาก็ได้ผลึกวิญญาณหลอมเหลวนั้นมา แล้ว

ขั้นตอนต่อไป เขาเพียงแค่ต้องทำให้ทุกคนบนเกาะเล็กๆ แห่งนี้เงียบเสียง ยกเว้นตัวเขาเอง

จากนั้นจึงจงใจทิ้งร่องรอยของมหาอำนาจแห่งอาณาจักรเซี่ยไว้ เพื่อเบี่ยงเบนความผิด

“อนาคตสดใส! อนาคตสดใส!”

ซูสะ เก็นปุ ปรมาจารย์องเมียวจิคิดถึงอนาคตที่เขาจะบรรลุ ถึงระดับปรมาจารย์หยินหยางหลังจากหลอมผลึกวิญญาณสำเร็จแล้ว หัวใจของเขาก็เปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างยิ่ง