กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ - ตอนที่ 1151: การอ าลาหลังงานเฉลิมฉลอง

งานเฉลิมฉลองในวันนี้เหยียนหวงต้องทุ่มทุนค่าใช้จ่ายไปอย่างใหญ่หลวง

อาหารโอชะเลิศหรูมีทั้งอาหารป่าและอาหารทะเลยังเลิศรสที่สุดของราชวงศ์

วัตถุดิบที่น ามาใช้ล้วนมีเส้นวิญญาณเก้าเส้นหรือมากกว่า

 

สัตว์ที่น ามาท าเป็นอาหารล้วนเป็นสัตว์หายาก ทั้งยังเป็นสรรพเทวะวิญญาณ

ถึงแม้มันจะมีภูมิปัญญาต ่าต้อยแต่รสชาติของมันเลิศรสเป็นอย่างยิ่ง

 

มนุษย์ปุถุชนธรรมดาไม่สามารถมีส่วนร่วมในงานเลี้ยงเฉลิมฉลองนี้ได้

มิฉะนั้นร่างกายของพวกเขาจะระเบิดแตกตายด้วยการลิ้มรสเพียงแค่ค า

เดียว

 

ส าหรับ อู่ อวี้ แล้วนี่ถือเป็นอาหารป่าอาหารทะเลอันแสนเลิศหรูที่สุดเท่าที่เขา

เคยพบเห็นมา แม้แต่ หนานซาน หวางเยว่ หรือ เย่ซีซี เพียงแค่ได้ฟังก็คงจะ

น ้าลายยืดน ้าลายย้อยไปตาม ๆ กัน พวกนั้นต่างร ่าร้องขอให้ อู่ อวี้ น า

อาหารเหล่านี้ติดไม้ติดมือมาที่พิภพปีศาจบรรพกาลมาด้วยในครั้งหน้า

 

รวมทั้งสุราชั้นเลิศเหล่านี้ถูกต้องกันมานานหลายร้อยปี กลิ่นของมันถึงได้

หอมฟุ้งตลบอบอวลเช่นนี้

 

นอกจากนี้ยังดนตรีขับกล่อมร้องเล่นเต้นร าของชาวเหยียนหวง ทั้งหมดนี้

เพราะต้องการให้ทุกผู้คนส าหรับทุกคนเพลิดเพลินจ าเริญใจไปกับเหล้ายา

ปลาปิ้งสุราอาหารอันแสนโอชะเลิศรส ว่ากันว่านางร าที่มาให้ความหฤหรรษ์

เหล่านี้นอกจากจะงดงามหมดจดไร้ที่ติ พวกนางยังโสดสนิทมิได้สมรส

นอกจากนี้พวกนางยังได้ผ่านการคัดกรองจากมหาอุปราช ที่หมายมั่นปั้นมือ

ว่าจะให้มาเป็นนางสนมขององค์จักรพรรดิในอนาคต

 

แต่มันก็ยังเป็นเพียงแค่ข่าวลือเท่านั้นว่ามหาอุปราชได้คัดเลือกนางสนมใน

อนาคตให้องค์จักรพรรดิ แต่ลั่วผินยังไม่รู้เรื่องนี้

 

เมื่อเจอกับภาพฉากเหล่านั้น อู่ อวี้ ก็สุดจะบรรยายเช่นกัน แต่ส าหรับมหา

อุปราชและคนอื่น ๆ มีท่าทางคุ้นชินเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากพวกเขาพบเจอกับ

เหตุการณ์เหล่านี้มาหลายร้อยครั้งแล้ว นอกจากนี้เขายังท าเพื่อ อู่ อวี้ และ

ต้องการให้เหล่าราชทูตหมื่นทวีปครื้นเครงหฤหรรษ์ ซึ่งเวลานี้ก็ดูเหมือนพวก

เขาจะเข้ากันได้ดี

 

งานเลี้ยงเฉลิมฉลองด าเนินมาได้หนึ่งชั่วยามแล้ว ส่วน อู่ อวี้ ก็นั่งอยู่ใน

ต าแหน่งสูงสุด และลั่วผินก็อยู่ไม่ไกลจากเขา ทั้งสองพูดคุยกันอย่างต่อเนื่อง

 

” เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ที่วังจักรพรรดิฟ้าดินในวันนี้ การที่จักรพรรดิ

โบราณไม่ปรากฏตัว บางทีโอกาสที่เขาจะเป็นบิดาของเจ้า อาจเพิ่มขึ้นถึงเก้า

ส่วน ? ” ลั่วผินกล่าว

 

อู่ อวี้ ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วกล่าวว่า ” ถ้าเป็นเช่นก็หายห่วง ต่อให้

อันตรายจะเหลือเพียงแค่หนึ่ง ก็ยังคงเหมือนถูกมีดมาจ่อคอหอยอยู่ดี ยังต้อง

ระวังตัวไว้ให้มาก ๆ ”

 

” ช่างน่าเศร้านัก ที่ข้าไม่สามารถช่วยอะไรเจ้าได้เลย ” ลั่วผินรู้สึกเศร้าอยู่ไม่

น้อย

 

” อย่าได้กล่าวเช่นนั้น ยามนี้ข้าก าลังเฝ้ารอให้เจ้ากลับไปที่วังมังกรสี่สมุทร ข้า

จะได้สบายใจมากกว่านี้ เมื่อใดที่เจ้ากลับไปตัวข้าก็จะไปยังพิภพปีศาจบรรพ

กาล อย่างไรเสียที่นี่ก็ไม่มีอะไรให้ข้าท าอยู่แล้ว ทุกอย่างจะถูกจัดการโดย

มหาอุปราช ยังไม่ถึงเวลาของข้า ”

 

ในเวลา อู่ อวี้ ได้เป็นจักรพรรดิอวี้อย่างเป็นทางการแล้ว ซึ่งเขาก็ไม่

จ าเป็นต้องท าตามกฎบางอย่าง ไม่ต้องตั้งกฎระเบียบขึ้นมาใหม่ ไม่ต้อง

แต่งตั้งขุนนางหรือยศถาบรรดาศักดิ์ให้กับผู้ใด ซึ่งจักรพรรดิเหยียนหวงไม่เคย

คิดว่าต้องท าเช่นนั้น เขามีหน้าที่เพียงอย่างเดียวก็คือแข็งแกร่งขึ้น

 

” ได้ … ข้าจะกลับ แล้วหาโอกาสพูดคุยกับบรรพชนของข้า ”

 

แต่แล้วลั่วผินก็ถามด้วยน ้าเสียงจริงจัง

 

ตอนงานเลี้ยงฉลองได้สิ้นสุดลง

 

” เหตุใดวันนี้องค์หญิงหวงซีไม่มาร่วมงานฉลอง เจ้าไปท าอะไรให้นางโกรธ

หรือไม่? ” อยู่ ๆ ลั่วผินก็ถาม อู่ อวี้ อย่างยิ้ม ๆ ขณะที่จ้องมองเขา

 

ซึ่ง อู่ อวี้ รู้สึกว่านี่ช่างเป็นรอยยิ้มที่อันตรายอย่างยิ่ง จึงท าให้เขาไม่กล้าโป้ปด

รีบตอบอย่างรวดเร็วว่า ” เมื่อคืนนางนัดมาให้ไปหา แล้วก็บอกความจริงกับ

ว่านางไม่ได้ความจ าเสื่อม อีกทั้งนางยังบอกว่าต้องการตัดขาดจากข้า ไม่

อยากพบเจอกันอีกในอนาคต ”

 

” หึหึ ฟังจากที่เจ้ากล่าวแสดงว่านางไม่เคยลืมเจ้าเลย ส่วนเรื่องพวกเจ้าจะ

พบเจอกันหรือไม่ ก็คงต้องดูต่อจากนี้ ซึ่งมันก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าว่าจะท าเช่นใด

” ลั่วผินเหลียวมองด้วยสายตาแปลก ๆ แต่ก็ดูน่ารักเป็นอย่างยิ่ง

 

” เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว เพราะในหัวใจของข้ามีแต่เจ้าเพียงผู้เดียว ฮ่ะ ๆ

ๆ ” อู่ อวี้ พูดไปหัวเราะไป แต่เหงื่อแตกซิก

 

เขาอยากจะเป็นคนดีรักเดียวใจเดียว ส าหรับเรื่องระหว่างตัวเขากับ หนานกง

เหว่ย มันก็ผ่านมาเนิ่นนานแล้ว เขารู้ตัวว่าควรจะจงรักภักดีต่อลั่วผิน และ

ต้องเด็ดขาดแน่วแน่ ไม่อาจจับปลาสองมือ ไม่เช่นนั้นเขาคงจะต้องเสียทั้งคู่

ไป

 

หลังจากงานเลี้ยงจบสิ้นลง พวกแขกเหรื่อก็เริ่มทยอยกลับ ส่วนมหาอุปราชก็

ท าหน้าที่ดูแลส่งแขกเหรื่อไปยังที่พัก พวกเขาบางคนก็ยังคงพ านักอยู่ในเห

ยียนหวง อย่างไรก็ตามหลังจากพูดคุย เหล่าราชทูตบางคนการเลือกจะขอตัว

กลับก่อน เนื่องจากพวกเขาอยู่ที่นี่มานานเกินไปแล้ว ยกเว้นคนหนุ่มสาวบาง

กลุ่มที่ยังพักอาศัยอยู่ในเหยียนหวงต่ออีกสักพัก ดังนั้นมหาอุปราชจึงท า

หน้าที่ส่งเหล่าราชวงศ์ , องค์หญิงองค์ชาย , โอรสพระธิดา ขุนนางชั้นผู้ใหญ่

ออกไป

 

 

โดยทั่วไปการส่งแขกที่นครเทวะมันก็มากเพียงพอแล้ว เพราะใช้เวลาไม่นาน

นักก็จะถึงชายแดน เพียงแค่นี้พวกเขาก็จะสามารถเดินทางได้อย่างราบรื่น

ซึ่งจักรพรรดิทักษิณสวรรค์ก็สามารถควบคุมค่ายกลคุ้มกันพรมแดนได้

บางส่วน

 

อู่ อวี้ ที่ให้มหาอุปราชไปส่งหวงจุนกับคณะผู้ติดตาม ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อแสดง

ความให้เกียรติ ถึงแม้ในความจริงแล้วไม่จ าเป็นต้องส่งก็ยังได้ ส่วนตัวเขาก็

ยืนยันอย่างหนักแน่นว่าจะไปส่งลั่วผิน ซึ่งความจริงเขาอยากจะไปส่งนางยัน

วังมังกรสี่สมุทรเลยด้วยซ ้า

 

ถ้าถามเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตัวเขากับลั่วผิน เรื่องนี้ทุกคนต่างรู้กันดีว่า

เป็นเช่นไร ด้วยเพราะก่อนหน้านี้จักรพรรดิโบราณเองได้เอ่ยปากว่าจะไปสู่ขอ

นางให้กับ อู่ อวี้ เมื่อเห็นความชื่นมื่นของทั้งสองของทุกคนต่างก็ยิ้ม ๆ อย่าง

เอ็นดู ยกเว้นพวกมังกรอาวุโสที่หน้าซีดเซียวไปเป็นแถบ ๆ

 

เมื่อราชทูตหมื่นทวีปจากนานาอาณาจักร ได้กลับสู่บ้านเมืองของตนเอง ก็

เป็นสัญญาณบอกว่าทุกอย่างได้สิ้นสุดลงแล้ว

 

ส าหรับเทศกาลจาริกศักดิ์สิทธิ์หมื่นทวีปอันยิ่งใหญ่ในครั้งนี้ ดูเหมือนว่า อู่ อวี้

จะเป็นผู้ชนะแต่เพียงคนเดียว

 

อู่ อวี้ ส่งมังกรทั้งเก้ากลับอาณาจักรด้วยตนเอง

 

เรื่องตัวเขากับลั่วผินเดินน าหน้าเคียงข้างสองต่อสอง ส่วนมังกรทั้งแปดเดิน

ตามหลัง และมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเจตนาสังหาร

 

“ดูเหมือนพวกนั้นจะเกลียดชังข้ามาก ” อู่ อวี้ ไม่ต้องการหันหลังกลับไปมอง

ก็รู้ว่า ทุกคนต่างแสดงความเป็นปรปักษ์กับ อู่ อวี้ อย่างชัดเจน

 

” ก็ใช่น่ะสิ … ผู้ใดใช้ให้เจ้ามาเป็นจักรพรรดิอวี้เล่า ไฉนเจ้าถึงไม่เข้ามาอยู่ใน

เผ่าพันธุ์มังกรเทวะของข้า? เชื่อว่าหากเจ้าท าเช่นนั้น พวกเขาจะไม่สามารถ

ออกความเห็นใด ๆ ได้ ” ลั่วผินยิ้ม

 

” ฮ่า ๆ ไม่ว่าจักรพรรดิโบราณจะเป็นบิดาของข้าหรือไม่ เห็นทีข้าก็จะถูก

สังหารอยู่ดี ” อู่ อวี้ หัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ ดูเหมือนว่าคนที่ต้องการให้เขา

ตายนั้นมีมากเหลือเกิน ฉะนั้นเขาจึงยังสนุกสนานกับการพูดคุยหยอกล้อ

กับลั่วผิน

 

” อันที่จริงข้าก็รู้อยู่แล้วว่า การอยู่กับเจ้าจะต้องไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ” นางกล่าว

ขึ้นพร้อมมองมายังเขา ด้วยความรักใคร่สุดซึ้ง

 

อู่ อวี้ พยักหน้าอย่างเข้าใจ ยามนี้พวกเขาทั้งสองสนิทสนมกันมาก ฉะนั้นเขา

จึงรู้ดีว่าการที่เขาทั้งสองรักใคร่กัน ในภายภาคหน้าจะต้องพานพบเจอกับ

อุปสรรคหายนะอย่างใหญ่หลวง

 

ฉะนั้นเขาจึงให้ค าสัตย์สาบาน

 

” ข้าไม่อยากได้ยินเจ้าพูดว่าให้ข้ารอ เพราะเราทั้งสองจะช่วยกัน เข้าใจไหม?

” ดวงตาของลั่วผินสดใสราวกับอัญมณีในมหาสมุทร

 

นางเป็นสตรีที่ดีและหาได้ยากยิ่ง ดังนั้น อู่ อวี้ จึงพร้อมที่จะฝ่าฟันต่ออุปสรรค

ทั้งมวล โดยไม่รู้สึกเสียใจแม้แต่น้อย

 

” เราคงจะต้องจากลากันตรงนี้ การได้พบและได้โอบกอดเจ้าท าให้ข้ารู้สึก

สบายใจขึ้นมาก ” อู่ อวี้ จ้องตานาง

 

ลั่วผินยิ้มเล็กน้อย แต่ส าหรับ อู่ อวี้ รอยยิ้มของนางคือการตอบสนองที่ดีที่สุด

แล้ว

 

” อย่าหยุดเดินจนกว่าจะถึงฝั่งฝัน แม้ยามนี้คลื่นลมจะโหมกระหน ่ารุนแรงจน

ร่างของเราแทบแหลกสลาย แต่สักวันหนึ่งพวกเราจะได้อยู่ด้วยกัน ในอีกไม่

ช้า ”

 

ลั่วผินโอบอุ้มฝ่ามือเขาเบา ๆ ขณะที่นางกล่าวดวงตาก็สาดประสาทจ้องมอง

เขาอย่างลึกซึ้ง จากนั้นก็เอนตัวไปข้างหน้าจุมพิตลงไปที่แก้มของ อู่ อวี้ อย่าง

แผ่วเบาละเมียดละไม อู่ อวี้ รู้สึกดื่มด ่าเคลิบเคลิ้มกับช่วงเวลาเช่นนี้เป็น

อย่างยิ่ง สตรีที่อยู่เบื้องหน้าของเขายามนี้งดงามอย่างไม่เคยพบเจอมาก่อน

ความงามนี้ท าให้เขาหลงใหลหัวปักหัวป า

 

” ลาก่อน ยอดรักของข้า ” หลังจากที่นางหันหลังจากไปแล้ว เขาก็คงยืนหยัด

อยู่ที่เดิม มิได้เคลื่อนกายไปไหน อันที่จริงแล้วไม่ว่าเขาจะจากกันไปไกลแค่

ไหน ทว่าจุมพิตนี้เป็นการจากลาที่งดงามเหลือเกิน

 

ส่วนมังกรทั้งแปด เมื่อเห็นภาพนี้ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟรีบตามนางไปทันที

 

” อู่ อวี้ เจ้าจงรู้ไว้ซะ! เรื่องระหว่างเจ้ากับนางไม่มีทางเป็นไปได้! พวกเรา

มังกรเทวะทุกตัวตนไม่มีทางเห็นด้วยกับเรื่องนี้! ท่านเจ้ามังกรจะให้

ความส าคัญกับพวกเรามากกว่าเจ้า! อย่าได้เพ้อฝัน! ”

 

อู่ อวี้ ยังคงซาบซึ้งกับรสจุมพิตของนางอยู่ แต่ทันใดนั้นเมื่อเหล่ามังกรอาวุโส

ก าลังผ่านเขาไป มังกรดาราม่วงก็ตะโกนขัดจังหวะเขา

 

” หลังจากกลับ ข้าจะโน้มน้าวให้จ้าวมังกรคิดเช่นนั้น ส่วนเจ้าก็เป็นจักรพรรดิ

เหยียนหวงต่อไปเถอะ! ต่อจากนี้จ้าวมังกรของพวกเราจะไม่ได้พบเจ้าไป

ตราบชั่วนิรันดร์! ”

 

” อย่างน้อยก็จนกว่าเจ้าจะมอบตราประทับมังกรเหยียนหวงคืนให้แก่เรา

ไม่เช่นนั้นเจ้าอย่าได้หวังว่าจะได้พูดคุยกับเจ้ามังกรอีก! ”

 

มังกรเทวะตัวอื่น ๆ ยังคงพยายามย ้าเตือนทีละคน ๆ

 

มังกรมารเขาโลหิต ” เจ้าเด็กเหลือขอ เจ้าไม่รู้เลยด้วยซ ้าว่าโชคชะตาของเจ้า

มังกรของพวกเราเป็นเช่นไร? นางเป็นมังกรวิญญาณเซียนบรรพกาลที่นับ

แสนปีกว่าจะปรากฏขึ้นมาสักครั้งหนึ่ง! นางมีภาระอันยิ่งใหญ่ที่จะต้องแบก

รับน าพาเผ่าพันธุ์มังกรเทวะไปสู่ความรุ่งเรือง นางถึงต้องพากเพียรฝึกฝน

อย่างหนักมาตั้งแต่เยาว์วัย นางจะต้องเป็นมารดาผู้ให้ก าเนิดสายโลหิตมังกร

เทวะที่ดีที่สุดให้กับพวกเรา เจ้าคงไม่อยากให้สายโลหิตของสัตว์สวรรค์ต้อง

แปดเปื้อน จะต้องเป็นมังกรเทวะด้วยกันเท่านั้นถึงจะคู่ควรเป็นสหายเต๋า

เคียงคู่ของนาง! ”

 

หลังจากนั้นมังกรซวิ่นเมเปิ้ลก็หันไปมองมังกรปีศาจเทวะพิสุทธิ์แล้วกล่าวว่า

” เฉกเช่นดั่งมังกรปีศาจเทวะพิสุทธิ์เขาก็เป็นสายโลหิตที่หายากอีกหนึ่ง

สายโลหิต นอกจากมังกรวิญญาณเซียนบรรพกาล พวกเราจะต้องตรวจสอบ

ภูมิหลังเลือกสรรผู้ที่เหมาะสมให้แก่เจ้ามังกร และมังกรเทวะทั้งสองล้วนเป็น

มังกรชั้นสูง เมื่อสายโลหิตที่สุดยอดมาผสานร่วมกัน จะเป็นการยืนยันความ

แข็งแกร่งเป็นปึกแผ่นให้แก่เผ่าพันธุ์มังกรของพวกเราในอนาคต จ้าวมังกรจะ

สมรสกับเขาเท่านั้น ส่วนเจ้าอยากได้ฝันเฟื่องไปเลย! ข้าจะบอกอะไรให้ จาก

กันคราวนี้จงอย่าได้เจอกันอีก เผ่าพันธุ์มังกรของเราจะไม่เหลียวแลเจ้าอีก

ต่อไป! ”

 

อันที่จริงแล้ว พวกมันคิดสิ่งใดได้ก็แค่พูดขู่ ๆ อู่ อวี้ ออกไปเท่านั้น

 

หลังจากได้ฟังค าพูดนี้ เขาก็หันไปมองมังกรปีศาจเทวะพิสุทธิ์พร้อมกับยิ้ม

แล้วกล่าวว่า ” มิน่าล่ะ … ทุกครั้งที่เจ้าเห็นข้าถึงได้แสดงท่าทางจงเกลียดจง

ชังนักหนา เพราะข้าเป็นคู่แข่งหัวใจของเจ้านี่เอง แต่เจ้ากลับเทียบเคียงข้า

ไม่ได้แม้แต่ปลายผมด้วยซ ้า ลั่วผินให้ความสนใจเจ้าในฐานะคนในตระกูล

เพียงเท่านั้น แล้วก็อย่าลืมกันด้วยว่าที่นี่คือที่ของข้า จงไสหัวไปให้พ้น ”

 

ตอนนี้เขาเป็นจักรพรรดิอวี้ เขาย่อมไม่ยอมให้พวกมันมารังแก ศักดิ์ศรีศักดิ์

ฐานะของเขาในยามนี่อยู่สูงเกินกว่ามังกรปีศาจเทวะพิสุทธิ์ แม้ว่าพวกมันจะ

เป็นเผ่าพันธุ์มังกรเทวะ แต่ก็ไม่กล้าท าอะไรจักรพรรดิอวี้ที่นี่

 

” ต่อจากนี้เตรียมเรียกข้าว่าบรรพชนได้เลย ” มังกรปีศาจเทวะพิสุทธิ์ตอบ

กลับด้วยน ้าเสียงเย็นเยียบ หลังจากนั้นมันไล่ติดตามลั่วผิน แต่ตัวอื่น ๆ ยังคง

รั้งอยู่ที่นี่อีกครู่หนึ่ง

 

” ฮ่า ๆ ช่างไม่ประมาณตน ” มังกรอาวุโสเหล่านั้นหัวเราะ ราวกับว่าพวกมัน

มั่นอกมั่นใจเป็นอย่างมาก หลังจากนั้นพวกมันก็ทยอยออกไปทีละคน

 

” หัวเราะไปเถอะ! เชิญหลอกตัวเองต่อไป หากยังไม่รีบก้าวจากไป เดี๋ยวคน

แก่อย่างพวกเจ้าจะต้องร ่าไห้ออกมาเป็นสายเลือดแน่ ฮ่า ๆ ” อู่ อวี้ หัวเราะ

ออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจเช่นกัน

 

ความจริงพวกมันแค่ต้องการแสดงให้เห็นว่า อู่ อวี้ ไม่มีทางได้สมหวังครองรัก

กับลั่วผินเท่านั้น เพราะความจริงแล้วพวกมันไม่มีปัญญาที่จะห้ามปรามพวก

เขาทั้งสองได้

 

แต่ถึงอย่างไรพวกมันก็จะต้องพยายามจัดการกับลั่วผิน พวกมันถึงได้งัดวิธีนี้

มาใช้ ดังเช่นค ากล่าวที่ว่าถ้าไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล แต่พวกมันไม่รู้

เลยว่าลั่วผินนางมีประสบการณ์และมีความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่เป็น

อย่างมาก นางได้บอกเล่าเรื่องราวทุกอย่างกับ อู่ อวี้ อีกทั้งก็ได้พูดคุยจบเรื่อง

นี้แล้ว

 

อู่ อวี้ รักใคร่ในตัวนางอย่างแท้จริง นอกจากนี้นางสามารถยังแยกแยะความ

แตกต่างระหว่างสหายเต๋าเคียงคู่ กับภารกิจที่นางต้องแบกรับได้อย่างชัดเจน

นางจะพยายามท าอย่างเต็มที่ท าอย่างสุดก าลัง เพื่อผลักดันให้เผ่าพันธุ์มังกร

เทวะกลับมาสู่ความรุ่งโรจน์ แต่นางก็ไม่ต้องการเป็นเพียงแค่เครื่องจักรไร้ซึ่ง

หัวใจ มันไม่ใช่วิถีทางของนาง ไม่ใช่สิ่งที่นางก าลังแสวงหา ต่อให้นางถูก

สังหารจนตกตาย นางก็จะไม่เปลี่ยนวิธีแนวทางของตนเองแม้แต่น้อย

 

แล้วถ้านางไม่ท าเช่นนี้ อู่ อวี้ จะไม่มีศรัทธาต่อความรักระหว่างพวกเขาทั้ง

สองเช่นกัน

 

 

——————–

อีกสองตอนมาเย็นหน่อยเน้อ