กลืนสวรรค์สะท้านทวยเทพ - ตอนที่ 1173: หุ่นเชิดตัวสุดท้าย

อู่ อวี้ ไม่ได้รู้สึกกังวลใจแม้แต่น้อย ถึงแม้ว่าปีศาจปักษาสมุทรโลหิตจะรู้ดีว่า

เขามีความรวดเร็วในการหลบหนีมากเพียงใด แต่อีกฝ่ายไม่รู้ว่าเขามี

ความสามารถที่จะหลบหนีจากสถานที่กักขังพันธนาการต่าง ๆ ได้ทั้งหมด

 

ซึ่งก็เสมือนกับเทพปีศาจมังกรคราม ที่ไม่คาดคิดว่าเขาจะมีความสามารถ

ดังกล่าว

 

อู่ อวี้ รู้ดีว่าหลังปฏิเสธขอเสนอครั้งสุดท้าย เทพปีศาจมังกรครามจะต้อง

โมโหแล้วคิดสังหารเขาเพื่อแย่งชิงรับกุญแจไปแน่

 

ในฐานะที่เป็นเทพเจ้าปีศาจ การถ่อมตนจริงใจที่พยายามแสดงออกต่อ อู่ อวี้

มันเกินขีดจ ากัดแล้ว

 

ในที่สุดมันก็หมดความอดทน ซึ่งทั้งหมดนี้คือการทดสอบความอดทนของ อู่

อวี้ ว่ามันจะเป็นอันตรายต่อสรรพชีวิตต่าง ๆ หรือไม่

 

อู่ อวี้ ซักไซ้ไล่เลียงมัน ทั้งหมดก็เพื่อทดสอบอารมณ์ของเทพปีศาจมังกร

คราม ปีศาจมังกรครามเป็นเสมือนดั่งปลาวาฬยักษ์ที่นอนอ้าปากอยู่ใน

มหาสมุทร กินกุ้งและปลาที่ผ่านไปผ่านมาเป็นอาหาร ต่างกันเพียงแต่ไม่ได้

กินกุ้งปลาที่เป็นสัตว์ทะเล แต่กินกุ้งปลาที่กลายเป็นปีศาจแล้ว

 

ถึงแม้นิสัยใจคอของมันจะไม่ได้โหดเหี้ยมอ ามหิตเช่นดั่งปีศาจปักษาสมุทร

โลหิต แต่มันก็หาได้แลเหลียวสรรพชีวิตอื่นใดนัก

 

ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ยอมตกลงกับข้อเสนอดังกล่าว

 

หลังออกมาจากท้องของเทพปีศาจมังกรคราม เขาก็ยังคงอยู่ในเขตแดนมังกร

มัจฉา ถ้ามองจากด้านบนจะเห็นเงาขนาดใหญ่มหึมาอยู่ด้านล่าง ซึ่งเห็นได้

ชัดว่ามันคือเทพปีศาจ ฝ่ายตรงข้ามอยู่ในสภาพโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด ด้วยเหตุ

นี้ อู่ อวี้ จึงไม่ได้เอื้อนเอ่ยวาจาใด พร้อมรีบเร่งทะยานขึ้นเหนือระดับน ้า โดย

ไม่สนอะไรทั้งสิ้น มิฉะนั้นแล้ว น ้าทะเลเหล่านี้ คงได้กักขังเขาเอาไว้แน่

 

” เมื่ออยู่ในท้องของข้าแล้ว แต่เจ้ากลับหลบหนีไปได้ นับว่าไม่ธรรมดาจริง ๆ !

แต่อย่าได้คิดว่าจะหลบหนีจากนี้จากเงื้อมมือของข้าไปได้! ”

 

อันที่จริงหลังจาก อู่ อวี้ ออกมามันก็ยังซุกซ่อนตัวอยู่ภายในนั้น แต่ไม่รู้ว่าเขา

จะสามารถหลบหนีออกจากทะเลได้อย่างรวดเร็ว จนพุ่งทะยานขึ้นมาสูงถึง

หมู่เมฆ มันก็ตัดสินใจไล่ติดตามเขา เมื่อเขามองลงมาด้านล่างเขาก็ต้องตก

ตะลึงอย่างแท้จริง เพราะใต้พื้นน ้ามหาสมุทรมีเงาของอสูรขนาดยักษ์ปรากฏ

ขึ้น!

 

เป็นเสมือนดั่งสัตว์อสูรยักษ์แห่งท้องมหาสมุทร!

 

ร่างกายของมันเสมือนจระเข้และคล้ายกับกิ้งก่าขนาดใหญ่ ส่วนตัวของมันมี

เกล็ดหนาสีด าทมิฬราวกับน ้าหมึกคล้ายเกล็ดมังกร แต่ตรงส่วนหัวของมันกับ

ใหญ่กว่ามังกรเทวะจริงมาก ๆ อันที่จริงคงต้องบอกว่าตรงส่วนหัวของมันมี

ขนาดใหญ่กว่า 1 ใน 3 จากความยาวทั้งหมดของมัน โดยเฉพาะเวลามันอ้า

ปาก ราวกับว่าปากอันใหญ่ยักษ์ของมันสามารถกลืนกินทั้งทวีปได้เลยทีเดียว

แม้กระทั่งเกาะขนาดใหญ่ยังทวีปปีศาจทายาททักษิณ ก็ดูเหมือนมันจะ

สามารถกลืนกินเข้าไปได้

 

นี่ไม่ใช่อสูรชมพูทวีป แต่เป็นปากที่มีเขี้ยวแหลมคม

 

นี่คือเทพปีศาจมังกรคราม!

 

คงกล่าวได้เพียงอย่างเดียวว่ามันเป็นปีศาจที่มีขนาดใหญ่มากจริง ๆ

 

เวลานี้มันก าลังโกรธเคืองเป็นอย่างมาก ในหัวใจท่วมท้นไปด้วยจิตสังหาร

แห่งการฆ่าฟัน บัดนี้มันได้พุ่งเป้าไปที่ อู่ อวี้ ถึงแม้ว่าเขาก าลังลอยคว้างอยู่

เหนือท้องเวหา ซึ่งส าหรับมันแล้ว สามารถไขว่คว้าตัวเขาได้ เพียงแค่เอื้อมขา

ขึ้นไปเท่านั้น

 

พอหลบหนีออกจากท้องของมันมาได้ ด้วยภาพปัจจุบันที่เขาเห็นยิ่งท าให้ อู่

อวี้ รู้สึกหวาดกลัวเทพปีศาจตนนี้มากขึ้นกว่าเดิม เขาก้มหัวลงมองผ่านม่าน

เมฆาแล้วกล่าวว่า ” อันที่จริงเจ้าอย่าได้คิดมากจนเกินไปเลย ในโลกที่ข้าจาก

มา มีเทพเซียนปกปักษ์ดูแลอยู่ซึ่งก็คือบิดาของข้า จากมุมมองของข้าฝีมือ

ของเขาเหนือกว่าเจ้าอย่างน้อยสิบเท่า ถ้าเจ้าไป ก็อาจถูกเขาสังหารทิ้งเอาได้

”

 

การที่เขาเอาเรื่องบิดามากล่าวอ้าง เพราะรู้ว่ามังกรครามจะต้องกริ่งเกรง

บารมีของบิดาอย่างแน่นอน อย่างน้อยเวลานี้โอกาสที่จักรพรรดิโบราณจะ

เป็นบิดาตัวจริงของเขา ก็มีมากถึง 95 ในร้อยส่วน

 

อย่างไรก็ตามเทพปีศาจมังกรครามยังคงตอบกลับมาอย่างโกรธเกรี้ยวว่า ”

อย่าเอาบิดามาขู่ให้ข้ากลัว ข้าไม่กลัวแม้แต่น้อย! เก่งกว่าสิบเท่างั้นรึ ถ้า

เช่นนั้นก็บอกให้มันเข้ามาได้เลย! ”

 

” หมายความว่าหากเจ้าไปยังโลกอื่น เจ้าก็จะท าลายโลกนั้นจนพังพินาศไม่มี

เหลือใช่หรือไม่? เจ้าเป็นเทพปีศาจในโลกนี้มานานแล้ว แต่ไม่ใช่ปีศาจที่

ส าเร็จกลายเป็นเทพปีศาจในโลกอื่น แล้วเจ้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าจะ

สามารถไปที่พิภพเทพปีศาจได้? ” อู่ อวี้ กล่าว

 

” เช่นนั้นหรือ? ในเมื่อเจ้าเป็นคนมารบกวนท าให้พวกเรามีโทสะก่อน! แล้ว

เหตุใดเราต้องไปอ้อนวอนขอร้องเจ้าอีก! ข้าจะบอกอะไรให้เจ้ารู้ไว้อย่าง การ

ที่เจ้าไปหาเรื่องกับเทพปีศาจตัวใดตัวหนึ่ง ปีศาจตนนั้นก็จะกระจายข่าวให้

เทพปีศาจทั้ง 8 ได้รับรู้ แล้วข่าวคราวของเจ้าก็แพร่กระจายไปตั้งนานแล้ว

เทพปีศาจทั้ง 8 รู้การมีอยู่ของเจ้า แล้วเทพปีศาจที่เหลือก็ไม่ต้องการให้เจ้าได้

ครอบครองผลึกหินปีศาจบรรพกาลได้อีก หรือต่อให้เจ้าหลบหนีจากเงื้อมมือ

ของพวกเราไปได้ แต่เจ้าก็จะไม่มีโอกาสได้ครอบครองเห็นปีศาจบรรพกาล

อย่างที่ใจหวัง เพราะพวกเราจะเอามันไปหลบซ่อนไว้เป็นอย่างดี แล้วสักวัน

หนึ่งเจ้าก็ต้องกลับมาตามหามันอีก ซึ่งก็หมายความว่าเจ้าจะต้องมาหาพวก

เรา! และยอมร่วมมือกับเรา! ”

 

อู่ อวี้ ไม่คาดคิดว่าพวกมันจะกลมเกลียวเป็นน ้าหนึ่งใจเดียวกันเยี่ยงนี้

ความสัมพันธ์ดังกล่าวท าให้เขารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

 

ในตอนแรกเขาหลงคิดว่าพวกมันจะเก็บซ่อนความลับเรื่องตัวเองเอาไว้ไม่

แพร่งพรายบอกใคร

 

เห็นได้ชัดว่าหลังจากปีศาจปักษาสมุทรโลหิตได้พลาดท่าสูญเสียหินปีศาจ

บรรพกาลไป ท าให้มันโกรธจัดจนบอกเรื่องราวของเขาให้แก่เทพปีศาจอีก 7

ตนได้รับรู้

 

“ แปลกใจล่ะสิ! นั่นเพราะเจ้าหลงลืมบางอย่างไป เจ้าลืมไปว่าพวกมันมี

ความปรารถนาเดียวกัน นั่นก็คือการออกจากพิภพปีศาจบรรพกาล นับจากนี้

พวกมันทั้ง 8 จะตามหาเจ้าต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินก็ตามที เมื่อถึงตอนนั้น

พวกมันก็จะสังหารเจ้าทิ้งเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว แล้วค่อยฉกชิงกุญแจมาเป็น

ของตนเอง บางทีหลังจากนี้พวกมันทั้ง 8 อาจจะต้องต่อสู้เข่นฆ่ากัน แต่ก็

ไม่ใช่เรื่องของเจ้าอีกต่อไป! ”

 

หมิงซวงสาธยาย

 

” อืม … ก็น่าจะเป็นอย่างที่เจ้าว่า ”

 

ถ้าหากเทพปีศาจทั้งแปดมันร่วมมือกันจริง ๆ อู่ อวี้ จะต้องปวดเศียรเวียน

เกล้าอย่างแน่นอน ซึ่งเขาจะต้องตกอยู่ในอันตราย การครอบครองหิน

วิญญาณปีศาจก็จะยากขึ้นตามล าดับ

 

” ข้าอุตส่าห์ให้โอกาสเจ้า แต่เจ้ากลับปฏิเสธอย่างไม่ไยดีราวกับมันเป็นเพียง

ขยะ ถ้าเช่นนั้นก็ตายเสียเถอะ! ”

 

เทพปีศาจมังกรครามรีบทะยานออกจากมหาสมุทรอย่างรวดเร็ว เมื่อร่าง

ขนาดยักษ์ของมันต้องกระทบกับแสงตะวัน ท าให้ผู้พบเห็นรู้สึกราวกับว่ามัน

คือเกาะขนาดยักษ์ก าลังพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องเวหา ช่างเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัว

เสียนี่กระไร

 

อู่ อวี้ รู้ว่าตอนนี้เขามีโอกาสไม่มากนัก ไม่สามารถรั้งรออยู่ที่นี่ได้แล้ว ด้วย

เหตุนี้ก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะจับตนเอง จึงรีบหลบหนีออกมาอย่างรวดเร็ว ซึ่ง

มันท าให้เทพปีศาจมังกรครามพบว่า อู่ อวี้ มีความเร็วสูงล ้ายิ่ง ต่อให้ตัวมันที่

เป็นถึงเทพปีศาจ ก็ไม่อาจค้นหาร่องรอยของเขาได้แม้แต่น้อย

 

” นี่มันพลังอิทธิฤทธิ์อันใดกัน ราวกับว่ามันสามารถหายไปจากโลกนี้ได้ในชั่ว

พริบตา! ”

 

เทพปีศาจมังกรครามกล่าวด้วยน ้าเสียงหดหู่ระคนตกใจ

 

มันมองไปตามที่ทิศทางที่ อู่ อวี้ จากไป ด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยเปลว

เพลิงแห่งโทสะ

 

เนิ่นนานหลายปีแล้วที่มันไม่ได้ฮึกเหิมบ้าคลั่งถึงเพียงนี้

 

หลังจากนั้นไม่นานนัก อู่ อวี้ ก็กลับมาบนผืนบกอีกครั้ง

 

” หากเทพปีศาจทั้งแปดร่วมมือกัน การที่เจ้าจะกลับไปเอาหินศิลาปีศาจ

บรรพกาลคงไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป คราวนี้พวกมันจะต้องวางกับดักรอเจ้า

อยู่อย่างแน่นอน แล้วคราวนี้เจ้าจะเอาเช่นไรต่อไปเล่า? ”

 

อู่ อวี้ ส่ายศีรษะแล้วกล่าวว่า ” จะท าอันใดได้อีกเล่า? นอกจากปล่อยเวลาให้

เรื่องมันซาลง อย่างไรเสียข้าก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรอยู่แล้ว อย่างน้อยปัจจุบันข้า

ก็มีผลึกหินซึ่งเป็นประตูสู่ชมพูทวีปโลกธาตุอยู่ในครอบครองเป็นที่เรียบร้อย

เท่ากับว่าเวลาของข้ายังมีถมเถ สามารถใช้มันถ่วงเวลากับพวกเทพปีศาจได้

อีกอย่างข้าก็ยังไม่รีบไปพิภพอื่นตอนนี้ สิ่งส าคัญที่สุดก็คือการยกระดับพลัง

ฝีมือ เราคงต้องใจเย็น ๆ รอให้ฝีมือเหนือกว่านี้ก่อนก็ยังได้ แต่ไม่รู้ว่าทางนั้น

จะใจเย็นเหมือนกับข้าหรือเปล่าเนี่ยสิ พวกมันทั้ง 8 อาจจะอดใจรอไม่ไหว

บางทีมันอาจจะคิดว่าข้าได้ออกจากพิภพแห่งนี้แล้ว ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นมันก็ยิ่ง

กังวลกันเข้าไปใหญ่ ”

 

” มันก็จริงอย่างที่เจ้าว่า ถ้าเช่นนั้นก็อย่าไปสนใจเรื่องเล็ก ๆ อย่างเจ้าเทพ

ปีศาจน้อยเหล่านี้ ทิ้งมันไปซะให้หมด ฮ่า ๆ ๆ! ” หมิงซวงหัวเราะอย่าง

ครื้นเครง

 

อันที่จริงมังกรครามมันตัวใหญ่มาก แต่นางกับกล่าวว่ามันเป็นแค่ไอ้ตัวจิ๋ว

หลิว …

 

ต่อมา อู่ อวี้ ก็กลับมาที่วิหารจิตเทวะพูดคุยถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับ

หนานซาน หวางเยว่

 

“ สุดยอดไปเลยแหะ มีพิภพมากมายอยู่ในโลกแห่งนี้ ซึ่งน่าสนใจเสียยิ่งกว่า

พิภพปีศาจบรรพกาลซะอีก ที่นี่มีแต่พวกปีศาจอยู่กัน ไร้ซึ่งสิ่งปลูกสร้าง

บ้านเมืองใด ๆ จนข้าเบื่อจะแย่แล้ว ” เย่ซีซี กวาดตามองไปรอบ ๆ หน้าก็รู้สึก

ไม่พอใจอย่างยิ่ง เพราะไม่ว่านางจะมองไปทางไหนก็พบเจอกับภูเขาสัน

ทรายที่แห้งแล้ง

 

” พิภพดารา , พิภพเทพสงคราม , พิภพเซียนกระบี่ เป็นไปได้หรือไม่ว่าแต่ละ

พิภพที่ท่านกล่าวมา การฝึกฝนบ าเพ็ญเพียรของพวกเขาแตกจากเราอยู่บ้าง

เล็กน้อย มันช่างน่าสนใจเสียจริง ๆ แต่พลังฟ้าดินในพิภพปีศาจบรรพกาล

นั้นหนาแน่นมากที่สุด เหมาะส าหรับการฝึกฝนบ าเพ็ญเพียรเป็นอย่างยิ่งแล้ว

อีกทั้งยังมีคู่แข่งมากมายที่สามารถพัฒนาตนเองได้ ”

 

” แค่พวกเราฝึกฝนให้หนักมากกว่านี้ ต่อให้พวกมันยกโขยงกันมาก็รับมือได้

ฮ่า ๆ ๆ ” อู่ อวี้ หัวเราะ

 

“ ข้าไม่ยอมฝึกฝนกับเจ้าเด็ดขาด เดี๋ยวผิดผีเอา ตัวข้าจะต้องฝึกฝนกับสาว

น้อยน่ารัก เป็นอาหารตาอาหารใจเนี่ยแหละแนวทางของข้า ฮ่า ฮ่า!” หนาน

ซาน หวางเยว่ หัวเราะ

 

“ หึ! คอยดูเถอะ สักวันหนึ่งข้าจะต้องฝีมือเหนือกว่าท่าน เมื่อนั้นข้าจะทุบตี

ท่านให้ฟันร่วงจะหมดปากไปเลย! ”

 

ภายในวิหารจิตเทวะครื้นเครงสนุกสนานเป็นอย่างมาก อู่ อวี้ ได้พบอู่หยูแล

เฟิงซัวหยาอีกครั้ง การฝึกฝนบ าเพ็ญตนของทั้งสอง ราบรื่นเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะ อู่หยู หลังจากที่นางได้รู้เรื่องว่ายังมีอีกโลกหนึ่ง ยิ่งท าให้นางตั้งใจ

ฝึกฝนบ าเพ็ญเพียร เพื่อจะได้ช่วยเหลือ อู่ อวี้ ได้บ้างไม่มากก็น้อย

 

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา อาณาจักรฝึกตนของ อู่ อวี้ ได้รับผลกระทบจาก

ประสบการณ์ภายนอกที่พบเจอ ท าให้พื้นฐานฝึกตนในระดับค้นหาเต๋าของ

เขา ยกระดับสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

 

ทั้งจักรพรรดิโบราณเทศนาเต๋า และ คนยักษ์ทองค า

 

ดังนั้น อู่ อวี้ จึงตัดสินใจที่จะยกล าดับบ าเพ็ญตนอีกครั้ง

 

อย่างไรเสียหากอยู่ในเจดีย์ล่องก าเนิดเขามีเวลามากถึงห้าเท่า

 

หลังจากพูดคุยกับ หนานซาน หวางเยว่ อยู่สักพัก จากนั้นไม่นาน เขาก็เข้าสู่

เจดีย์ล่องก าเนิด

 

ในเวลาเดียวกันเทพปีศาจทั้งแปดก็ก าลังตามหาเขาแทบพลิกแผ่นดิน แต่

เป็นเพราะพิภพปีศาจบรรพกาลนั้นกว้างใหญ่มาก ฉะนั้นการที่พวกเทพ

ปีศาจจะตามหาเขาพบจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

 

อู่ อวี้ อยู่ภายในเจดีย์ล่องก าเนิด มุ่งเน้นเรียนรู้ศึกษาเกี่ยวกับวงเวทย์ , กลั่น

สกัดโอสถ , รู้แจ้งในเต๋า ค่อย ๆ เรียนรู้ท าความเข้าใจเพิ่มขึ้นทีละขั้นตอน

 

และความอดทนเป็นสิ่งส าคัญที่สุด

 

ตอนนี้ค่อนข้างเชื่องช้าน่าเบื่อส าหรับ อู่ อวี้ เขาจะต้องศึกษาตรวจสอบให้

ละเอียดถี่ถ้วน ทบทวนความคืบหน้าอย่างรวดเร็วที่มีมาก่อนหน้านี้ เติมเต็ม

ช่องว่างที่ขาดหายไปบางส่วน แล้วเริ่มแตกยอดย่อยพัฒนาไปสู่แนวทางใหม่

ๆ นี่คือการตระหนักรู้ของขั้นค้นหาเต๋า เขาจะต้องค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปทีละ

ขั้นตอน และเริ่มก้าวหน้าบ้างนิดหน่อยแล้ว

 

ช่วงเวลานี้ปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดราวกับความตายและเวลาที่ค่อย ๆ

ผันผ่านไป

 

ชั่วพริบตาเขาใช้เวลาอยู่ภายในเจดีย์ล่องก าเนิดประมาณเกือบห้าสิบเดือน

แล้ว ซึ่งเท่ากับประมาณสี่ปีด้านนอก

 

ตลอดเวลาที่เขาอยู่ภายในเจดีย์วิญญาณบรรพกาล อู่ อวี้ ได้เผชิญหน้ากับ

ประสบการณ์มากมาย จนบรรลุถึงขอบเขตค้นหาเต๋า ช่วงเวลาสี่ปีที่ผ่านมา

ท าให้การรู้แจ้งและความเข้าใจของเขาตกตะกอน จนทะลวงฝ่าเข้าสู่ระดับ

สามภัยพิบัติค้นหาเต๋าขั้นที่ 2

 

ซึ่งถ้าค านวณเวลาตั้งแต่เขามาถึงพิภพปีศาจบรรพกาล จวบจนถึงปัจจุบัน

เวลาจริงได้ล่วงเลยผ่านมาเกือบปีแล้ว

 

เขาจ าได้ว่าให้ค ามั่นสัญญากับลั่วผินไว้ว่าเขาจะไปพบนางปีละครั้ง

 

ตลอดปีนี้จักรพรรดิโบราณไม่ได้ตามหา อู่ อวี้ เลย เท่ากับว่าสถานการณ์

ยังคงปกติไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

คาดว่าอีกหนึ่งปีลั่วผินน่าจะเข้าใกล้การเป็นเซียนอมตะมากขึ้น

 

อู่ อวี้ ก าลังเตรียมที่จะไปที่วังมังกรสี่สมุทร ทว่าช่วงเวลาดังกล่าวจักรพรรดิ

โบราณอาจจะท าอันตรายต่อเขาได้ ถ้าหากเขาปรากฏตัวออกไปแบบสุ่มสี่

สุ่มห้า ก็คงจะไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่นัก และถึงแม้ว่า อู่ อวี้ ยังคงอยู่อีกโลก

ใบหนึ่ง แต่เขาก็ยังคงคิดถึงนางทุกเช้าค ่า เพราะไม่ได้ยินข่าวคราวของนาง

เลย

 

บางทีนางอาจจะอยากพบเขาเช่นกัน

 

เมื่อเวลาผ่านไปเขาก็รู้สึกว่าจักรพรรดิโบราณ ไม่น่าจะสร้างปัญหาอะไรให้

เขา จักรพรรดิโบราณอาจจะพยายามฝึกฝนเพื่อให้ อู่ อวี้ กลายเป็นเหมือน

เขา

 

ครั้งหนึ่งจักรพรรดิโบราณเคยบอกว่าเวลาจะสามารถพิสูจน์ได้ทุกอย่าง

 

ในหนึ่งปีที่ผันผ่านมานี้ ท าให้เขาได้พิสูจน์อะไรมากมาย

 

แต่ไม่ว่าอย่างไรเข้าระวังตัวเอาไว้ก่อน และก่อนที่เขาจะกลับชมพูทวีป

โลกธาตุ เขาจะต้องท้าทายหุ่นเชิดในเจดีย์ล่องก าเนิดเสียก่อน มังกรเทวะ

ทองค ามีฝีมืออยู่ในระดับสามภัยพิบัติค้นหาเต๋าขั้นที่ 9 ฉะนั้นหุ่นเชิดตัว

ต่อไปที่เขาจะต้องท้าทาย พื้นฐานฝึกตนของมันจะต้องอยู่ในระดับสามภัย

พิบัติค้นหาเต๋าขั้นที่ 10 และเขาก็สงสัยเป็นอย่างยิ่งว่ามันกลายเป็นหุ่นเชิด

ตัวสุดท้ายหรือไม่?

 

ถ้าไม่ใช่ เขาก็อยากจะรู้ว่าจะมีหุ่นเชิดระดับเทพเซียนอยู่หรือไม่?

 

ซึ่ง อู่ อวี้ คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้

 

เขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง หากเขาท้าทายหุ่นเชิดตัวสุดท้ายที่อยู่ภายใน

เจดีย์ล่องก าเนิด

 

ก่อนหน้านี้เขาสามารถเอาชนะปักษาน้อยที่มีฝีมืออยู่ในระดับ สามภัยพิบัติ

ค้นหาเต๋าขั้นที่ 10 ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหุ่นเชิดที่มีความแข็งแกร่งอยู่

ในระดับเดียวกับปักษาน้อย โดยที่เขาแข็งแกร่งขึ้นมาก่อนหน้านี้หนึ่งระดับ

ดังนั้นเขาจึงพึ่งพาเพียงร่างต้นอย่างเดียว

 

ยามนี้เขาพร้อมแล้ว

 

 

————————