กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 120 ระวังตัว บทที่ 120 ระวังตัว

ฮวงเฟิงไม่ได้รีบร้อนที่จะตามไปให้ทันแต่กลับยิ้มให้ผู้จัดการหลิวที่กำลังจะหลบหนี ฮวงเฟิงไม่ได้รีบร้อนที่จะตามไปให้ทันแต่กลับยิ้มให้ผู้จัดการหลิวที่กำลังจะหลบหนี

หลังจากนั้นราวกับว่าเขาสะดุดอะไรบางอย่างแล้วผู้จัดการหลิวก็ล้มลงเพราะเขาวิ่งเร็วเกินไป หลังจากนั้นราวกับว่าเขาสะดุดอะไรบางอย่างแล้วผู้จัดการหลิวก็ล้มลงเพราะเขาวิ่งเร็วเกินไป

ดังนั้นโดยไม่ต้องเตรียมการใดๆเขาจึงตกอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชยิ่งไปกว่าตอนที่ฮวงเฟิงสกัด ดังนั้นโดยไม่ต้องเตรียมการใดๆเขาจึงตกอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชยิ่งไปกว่าตอนที่ฮวงเฟิงสกัด

“อ๊าก!”ผู้จัดการหลิวร้องโหยหวนอยู่บนพื้นและเมื่อฮวงเฟิงได้ยินเสียงของเขา เขารู้สึกราวกับว่าฟันหน้าของเขาหลุดออกจากปาก

“ผู้จัดการหลิวคุณกำลังจะทำอะไร? คุณบอกเองไม่ใช่หรือว่าคุณกำลังช่วยผู้อำนวยการซูมาเอาเอกสาร หรือคุณกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?” ฮวงเฟิงเดินมาถาม

“ฮวงเฟิงปล่อยฉันไปเถอะ”ผู้จัดการหลิวหันหน้าไปทางฮวงเฟิงและพูด: “ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันก็เป็นคนคัดเลือกนายเข้ามาทำงานเพื่อเห็นแก่สิ่งนี้ ช่วยปล่อยฉันไปเถอะ”

“ไม่มีทาง!”ฮวงเฟิงส่ายหัวและพูดว่า: “ผมรู้สึกขอบคุณมากที่คุณรับผมเข้ามาทำงาน แต่อย่างไรก็ตามคนที่ต้องการจับตัวคุณในตอนนี้คือผู้อำนวยการซูไม่ใช่ผม ผมได้งานนี้มาด้วยความยากลำบากมาก ดังนั้นผมจึงไม่อยากเสียมันไป”

“ไม่เป็นไรหรอกตราบใดที่นายปล่อยฉันไป ฉันจะทิ้งเอกสารนี้เอาไว้ ชีวิตของเราในอนาคตจะต้องดีกว่าในตอนนี้” เมื่อผู้จัดการหลิวเห็นว่าฮวงเฟิงไม่ได้คล้อยตาม

และยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่ได้โทรแจ้งตำรวจในทันทีเขาคิดว่าตัวเองยังพอจะมีโอกาสรอด และยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่ได้โทรแจ้งตำรวจในทันทีเขาคิดว่าตัวเองยังพอจะมีโอกาสรอด

“เป็นไปได้อย่างไรสวัสดิการของเฮฟเว่นส์ไพรด์กรุ๊ปนั้นดีมากเลยนะ “เป็นไปได้อย่างไรสวัสดิการของเฮฟเว่นส์ไพรด์กรุ๊ปนั้นดีมากเลยนะ

ผมเคยทำงานในบริษัทอื่นมาก่อนแต่สวัสดิการก็ไม่ดีเท่าที่นี่ผมไม่อยากตกงานไปจากที่นี่ ผู้จัดการหลิว ผมขอโทษ” ฮวงเฟิงกล่าวด้วยความสงสาร ผมเคยทำงานในบริษัทอื่นมาก่อนแต่สวัสดิการก็ไม่ดีเท่าที่นี่ผมไม่อยากตกงานไปจากที่นี่ ผู้จัดการหลิว ผมขอโทษ” ฮวงเฟิงกล่าวด้วยความสงสาร

“ฮวงเฟิงตราบใดที่ฉันได้เอกสารนี้ไปฉันก็จะร่ำรวยแล้วหลังจากนั้นฉันจะขอบคุณนายอย่าง ฉันจะส่งเสริมนายและให้นายเป็นผู้จัดการ ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรมันก็คงจะดีกว่าการเป็น รปภ.ธรรมดาตอนนี้นะ” ผู้จัดการหลิวยังคงให้คำแนะนำ

“ยังมีบริษัทแบบนี้อีกงั้นเหรอ? ผมก็เป็นแค่พนักงานรักษาความปลอดภัยและไม่มีทักษะใดๆ เลย แม้ว่าผมจะอยากได้รับการเลื่อนตำแหน่ง แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้เลย” ฮวงเฟิงกล่าว

“เป็นไปได้สินายรู้ไหมว่าใครเป็นคนให้ฉันมาขโมยเอกสาร?” ผู้จัดการหลิวกล่าว “เป็นไปได้สินายรู้ไหมว่าใครเป็นคนให้ฉันมาขโมยเอกสาร?” ผู้จัดการหลิวกล่าว

“ผมไม่สนใจว่าเขาเป็นใครแต่เขาไม่สามารถส่งผลกระทบต่องานของผมได้!” ฮวงเฟิงทำราวกับว่าเขาไม่สนใจและกล่าวออกมา

“ฉันขอบอกไว้เลยนะว่าเป็นผู้จัดการหยวน! ผู้จัดการใหญ่ของออคิดบีนกรุ๊ป! นายรู้จักออคิดบีนกรุ๊ปไหมล่ะ? มันเป็นบริษัทข้ามชาติที่ใหญ่ยิ่งกว่าเฮฟเว่นส์ไพรด์กรุ๊ปเสียอีก ถ้านายอยากจะเกี่ยวข้องกับเฮฟเว่นส์ไพรด์กรุ๊ปในตอนนี้ นายคิดว่าเฮฟเว่นส์ไพรด์กรุ๊ปจะต้านทานไหวหรือ? เมื่อเฮฟเว่นส์ไพรด์กรุ๊ปหายไป งานของนายก็จะหายไปด้วยเช่นกัน” ผู้จัดการหลิวกล่าว

เมื่อได้ยินชื่อของออคิดบีนกรุ๊ปดวงตาของฮวงเฟิงก็กระตุก แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา

อย่างไรก็ตามเขายังคงพูดต่อว่า:”ผู้จัดการหยวนได้สัญญากับฉันแล้ว ตราบใดที่ฉันให้เอกสารเหล่านี้กับเขา เขาจะให้ฉันเป็นรองประธาน และเมื่อฉันได้เป็นรองประธาน นายก็สามารถติดตามฉันไปได้ ซึ่งมันต้องดีกว่าที่จะมารักษาความปลอดภัยที่นี่หลายร้อยเท่าอย่างแน่นอน”

“ผู้จัดการหลิวคุณพูดจบหรือยัง?” ฮวงเฟิงขัดจังหวะผู้จัดการหลิวและพูดอย่างเฉยเมย

“ห๊ะ?”ผู้จัดการหลิวไม่เข้าใจ “ห๊ะ?”ผู้จัดการหลิวไม่เข้าใจ

“ถ้าเสร็จแล้วไปกันเถอะ”ฮวงเฟิงกล่าว “ถ้าเสร็จแล้วไปกันเถอะ”ฮวงเฟิงกล่าว

“ไปที่ห้องรักษาความปลอดภัยและรอตำรวจอยู่ที่นั่น”ฮวงเฟิงได้โทรหาตำรวจในขณะที่เขาม “สิ่งที่คุณพูดตอนนี้จะถึงมือตำรวจในภายหลัง อย่าคิดที่จะซ่อนอะไร ผมได้บันทึกเสียงเอาไว้แล้วตอนนี้”

ใบหน้าของผู้จัดการหลิวซีดลงทันทีเขารู้ว่าเขาถูกหลอกโดย ฮวงเฟิง ใบหน้าของผู้จัดการหลิวซีดลงทันทีเขารู้ว่าเขาถูกหลอกโดย ฮวงเฟิง

อย่างไรก็ตามเขายังคงไม่เต็มใจเล็กน้อย:”ฮวงเฟิง คุณไม่อยากเลื่อนขั้นงั้นหรือ? คุณอยากเป็นแค่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปตลอดชีวิตงั้นหรือ?”

“ใช่ผมแค่อยากเป็นรปภ.นี่แหละ ผมคิดว่าการรอเพื่อรักษาความปลอดภัยนั้นก็ดีพออยู่แล้ว มีงานน้อยและสวัสดิการก็ดีด้วย” ฮวงเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

ผู้จัดการหลิวไม่มีทางเลือกอื่นฮวงเฟิงไม่ได้ขยับเลยแม้แต่น้อย ผู้จัดการหลิวไม่มีทางเลือกอื่นฮวงเฟิงไม่ได้ขยับเลยแม้แต่น้อย

เขาลดศีรษะลงเหมือนไก่ที่พ่ายแพ้แม้ว่าเขาจะไม่ต้องการจากไป แต่ความแข็งแกร่งของฮวงเฟิงนั้นแข็งแกร่งเป็นพิเศษ

เขาหิ้วตัวผู้จัดการหลิวขึ้นมาอย่างง่ายดายและพาเขาไปที่สำนักงานรักษาความปลอดภัย เขาหิ้วตัวผู้จัดการหลิวขึ้นมาอย่างง่ายดายและพาเขาไปที่สำนักงานรักษาความปลอดภัย

เมื่อฮวงเฟิงและผู้จัดการหลิวมาถึงพวกเขาก็ปลุกพี่หวังที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น เมื่อฮวงเฟิงและผู้จัดการหลิวมาถึงพวกเขาก็ปลุกพี่หวังที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น

เขายังไม่ลุกจากเตียงแต่เมื่อเขาเห็นผู้จัดการหลิว เขาก็ตกใจ เขายังไม่ลุกจากเตียงแต่เมื่อเขาเห็นผู้จัดการหลิว เขาก็ตกใจ

“ผู้จัดการหลิวทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?” พี่หวังถามอย่างระมัดระวัง “ผู้จัดการหลิวทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?” พี่หวังถามอย่างระมัดระวัง

เขาคิดว่าผู้จัดการหลิวมาที่นี่เพื่อตรวจตราการลาดตระเวนและดูว่าพวกเขาขี้เกียจหรือไม่ เขาคิดว่าผู้จัดการหลิวมาที่นี่เพื่อตรวจตราการลาดตระเวนและดูว่าพวกเขาขี้เกียจหรือไม่

อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขาถามคำถามนี้เสร็จ อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขาถามคำถามนี้เสร็จ

เขาก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

สภาพของผู้จัดการหลิวนั้นน่าเศร้าเขามีเลือดไหลออกมาจากมุมปากและสีหน้าของเขาแสด สภาพของผู้จัดการหลิวนั้นน่าเศร้าเขามีเลือดไหลออกมาจากมุมปากและสีหน้าของเขาแสด

จิตวิญญาณของเขาอ่อนล้าและเขาก็ไม่ได้มีจิตใจสูงเหมือนตอนที่เห็นเขาครั้งแรก จิตวิญญาณของเขาอ่อนล้าและเขาก็ไม่ได้มีจิตใจสูงเหมือนตอนที่เห็นเขาครั้งแรก

“ฮวงเฟิงผู้จัดการเป็นอะไรไป?” พี่หวังเดินมาตรงหน้าของฮวงเฟิงและถามด้วยเสียงต่ำ

อย่างไรก็ตามดวงตาของเขายังคงไร้ชีวิตชีวาราวกับว่าเขาไม่เห็นอะไรเลย อย่างไรก็ตามดวงตาของเขายังคงไร้ชีวิตชีวาราวกับว่าเขาไม่เห็นอะไรเลย

“เขาจบแล้วเราต้องเปลี่ยนหัวหน้าแล้วล่ะ” ฮวงเฟิงยักไหล่และพูด จากนั้นก็เล่าให้พี่หวังฟังว่าเกิดอะไรขึ้น

พี่หวังอ้าปากค้างราวกับว่าเขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยิน พี่หวังอ้าปากค้างราวกับว่าเขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยิน

อย่างไรก็ตามเมื่อได้เห็นสภาพของผู้จัดการหลิวและดูเอกสารในมือของฮวงเฟิงแล้ว อย่างไรก็ตามเมื่อได้เห็นสภาพของผู้จัดการหลิวและดูเอกสารในมือของฮวงเฟิงแล้ว

เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับความเป็นจริงนี้ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับความเป็นจริงนี้

อย่างไรก็ตามพี่หวังไม่ได้มีเวลาตอบสนองมากนักเพราะว่าเขาเป็นคนเก่าคนแก่ของฝśายรักษ อย่างไรก็ตามพี่หวังไม่ได้มีเวลาตอบสนองมากนักเพราะว่าเขาเป็นคนเก่าคนแก่ของฝśายรักษ

แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่ดีนัก แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่ดีนัก

ก่อนหน้านี้ตอนที่ผู้จัดการหลิวยังไม่ได้ขึ้นเป็นผู้จัดการ ก่อนหน้านี้ตอนที่ผู้จัดการหลิวยังไม่ได้ขึ้นเป็นผู้จัดการ

ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองก็ยังคงปกติ ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองก็ยังคงปกติ

พวกเขาเป็นเพียงรปภ. ตัวน้อยเหมือนกัน พวกเขาคุยกันได้ แต่หลังจากที่ผู้จัดการหลิวได้รับการเลื่อนตำแหน่ง

อีกฝśายก็หยิ่งผยองมากขึ้นและความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนก็เปลี่ยนไปเช่นกัน อีกฝśายก็หยิ่งผยองมากขึ้นและความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

ดังนั้นเกี่ยวกับการจับตัวของผู้จัดการหลิวพี่หวังเพียงแค่รู้สึกสงสาร แต่ไม่ได้มีเจตนาที่จะช่วยเหลือ

หลังจากนั้นไม่นานทั้งซูหยูโม่และผู้คนจากสถานนีตำรวจก็มาถึงฮวงเฟิงและซูหยูโม่ตามพวก หลังจากนั้นไม่นานทั้งซูหยูโม่และผู้คนจากสถานนีตำรวจก็มาถึงฮวงเฟิงและซูหยูโม่ตามพวก

ในขณะที่พี่หวังอยู่ที่บริษัทเพื่อทำงานต่อ ในขณะที่พี่หวังอยู่ที่บริษัทเพื่อทำงานต่อ

“อย่าบอกนะว่าเด็กคนนี้จะได้รับการเลื่อนขั้น?”แม้ว่าฮวงเฟิงจะเพิ่งมาที่นี่ได้ไม่นาน แต่เขาก็ไม่ควรได้รับการเลื่อนตำแหน่งเร็วขนาดนี้

เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับผอ.ซูและมักจะพาเขาไปด้วยบ่อยๆ เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับผอ.ซูและมักจะพาเขาไปด้วยบ่อยๆ

ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้เขายังได้ทำผลงานชิ้นใหญ่อีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้เขายังได้ทำผลงานชิ้นใหญ่อีกด้วย

ทันใดนั้นพี่หวังก็รู้สึกอิจฉาและแค่อิจฉาฮวงเฟิงแต่เขาก็ไม่ได้เกลียดเขาเลย ทันใดนั้นพี่หวังก็รู้สึกอิจฉาและแค่อิจฉาฮวงเฟิงแต่เขาก็ไม่ได้เกลียดเขาเลย

“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”ภายในรถซูหยูโม่ถามด้วยความกังวล “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”ภายในรถซูหยูโม่ถามด้วยความกังวล

พวกเขาสองคนกำลังขับรถของซูหยูโม่ไปที่สถานีตำรวจและแน่นอนว่าคนขับยังคงเป็นฮวงเฟ พวกเขาสองคนกำลังขับรถของซูหยูโม่ไปที่สถานีตำรวจและแน่นอนว่าคนขับยังคงเป็นฮวงเฟ

หลังจากขึ้นรถแล้วซูหยูโม่ยังคงกังวลอยู่เล็กน้อยเกี่ยวกับสถานการณ์ของฮวงเฟิงและอดไม่ไ หลังจากขึ้นรถแล้วซูหยูโม่ยังคงกังวลอยู่เล็กน้อยเกี่ยวกับสถานการณ์ของฮวงเฟิงและอดไม่ไ

“ไม่เป็นไรหรอกถึงแม้ว่าเขาจะมีทักษะอยู่บ้าง แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน” ฮวงเฟิงกล่าวอย่างพอใจ

“ระวังตัวด้วยถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีกให้โทรแจ้งตำรวจก่อน ถ้าเขารีบร้อนคุณอาจจะตกอยู่ในอันตรายได้นะ” ซูหยูโม่กล่าว

“อืม”ฮวงเฟิงเห็นด้วย “อืม”ฮวงเฟิงเห็นด้วย