กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 126 เสี่ยวไป๋ บทที่ 126 เสี่ยวไป๋

เนื่องจากว่ามันเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์บางชนิดไม่ใช่หนูฮวงเฟิงจึงไม่ทิ้งมันไป เนื่องจากว่ามันเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์บางชนิดไม่ใช่หนูฮวงเฟิงจึงไม่ทิ้งมันไป

ดังนั้นเขาจึงจับหางของสหายตัวเล็กแล้วยกขึ้นเห็นได้ชัดว่าสหายตัวเล็กไม่พอใจเป็นอย่างมา ดังนั้นเขาจึงจับหางของสหายตัวเล็กแล้วยกขึ้นเห็นได้ชัดว่าสหายตัวเล็กไม่พอใจเป็นอย่างมา

“ทาดา” “ทาดา”

คำสั่งสร้างเมืองร่วงลงสู่พื้นฮวงเฟิงหยิบมันขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น คำสั่งสร้างเมืองร่วงลงสู่พื้นฮวงเฟิงหยิบมันขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“คำสั่งการสร้างเมือง:หากคุณมีคำสั่งการสร้างเมือง คุณสามารถสร้างเมืองที่สามารถแลกเปลี่ยนได้!”

ในเวลาเดียวกันมีข้อความอีกหนึ่งบรรทัดปรากฏขึ้นบนป้ายสีดำสนิทฮวงเฟิงมองไปที่มันแล ในเวลาเดียวกันมีข้อความอีกหนึ่งบรรทัดปรากฏขึ้นบนป้ายสีดำสนิทฮวงเฟิงมองไปที่มันแล

“คำสั่งการสร้างเมืองงั้นหรือ? สิ่งที่ออกมาจากปากของเจ้าหนูตัวนี้ก็น่าจะเป็นสิ่งที่มาจาก ‘โลกใหม่’ ถ้างั้นฉันจะได้รับไอเท็มตั้งสองชิ้นจากโลกของเกมส์นั้น แต่ถ้าฉันรวบรวมไอเท็มได้ครบสี่ชิ้น ฉันก็จะถูกส่งไปยังโลกของเกมส์งั้นเหรอ? ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย”

ฮวงเฟิงพึมพำขณะที่เขามองดูคำสั่งการสร้างเมืองในมือของเขา ฮวงเฟิงพึมพำขณะที่เขามองดูคำสั่งการสร้างเมืองในมือของเขา

เขาเคยคิดที่จะเคลื่อนย้านประตูมิติไปยังพื้นที่อื่นมาก่อน เขาเคยคิดที่จะเคลื่อนย้านประตูมิติไปยังพื้นที่อื่นมาก่อน

แต่สิ่งที่เขาคิดมาก่อนก็คือช่องว่างเหล่านี้อาจเป็นเหมือนโลกในนิยายหรือโลกในภาพยนตร์ก แต่สิ่งที่เขาคิดมาก่อนก็คือช่องว่างเหล่านี้อาจเป็นเหมือนโลกในนิยายหรือโลกในภาพยนตร์ก

เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะสามารถเคลื่อนย้านประตูมิติไปยังเกมส์ได้ตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่นควบคุม ผู้เล่น? หรือสัตว์ประหลาด?

ฮวงเฟิงอยากรู้เรื่องนี้มาก ฮวงเฟิงอยากรู้เรื่องนี้มาก

อย่างไรก็ตามจากลักษณะของมันดูเหมือนว่ายังไม่ถึงเวลา ดังนั้นจึงมีเพียงสองสิ่ง อย่างไรก็ตามจากลักษณะของมันดูเหมือนว่ายังไม่ถึงเวลา ดังนั้นจึงมีเพียงสองสิ่ง

เจ้าตัวเล็กพอใจมากเด็กชายตัวเล็กถูตัวเองกับมือของฮวงเฟิงและยังแลบลิ้นออกมาเพื่อเลีย เจ้าตัวเล็กพอใจมากเด็กชายตัวเล็กถูตัวเองกับมือของฮวงเฟิงและยังแลบลิ้นออกมาเพื่อเลีย

สิ่งนี้ทำให้ฮวงเฟิงถึงกับหัวเราะ สิ่งนี้ทำให้ฮวงเฟิงถึงกับหัวเราะ

“เจ้าตัวน้อยตามฉันไปได้แล้วฉันจะให้แกชื่อว่าอะไรดี?” แกเป็นสีขาวราวกับหิมะ ฉันขอเรียกแกว่า เสี่ยวไป๋ ชื่อนี้ก็ไม่เลวนะ ”

ฮวงเฟิงเอื้อมมืออีกข้างของเขาและลูบไล้สหายตัวน้อย ฮวงเฟิงเอื้อมมืออีกข้างของเขาและลูบไล้สหายตัวน้อย

เจ้าตัวเล็กดูเหมือนจะไม่พอใจกับชื่อที่ฮวงเฟิงตั้งให้ เจ้าตัวเล็กดูเหมือนจะไม่พอใจกับชื่อที่ฮวงเฟิงตั้งให้

มันส่งเสียงครวญครางสองสามครั้งราวกับว่ามันกำลังประท้วงแต่ฮวงเฟิงก็เพิกเฉย มันส่งเสียงครวญครางสองสามครั้งราวกับว่ามันกำลังประท้วงแต่ฮวงเฟิงก็เพิกเฉย

หลังจากนั้นฮวงเฟิงมองไปที่กล่องเก็บของของตัวเอง แต่ก็พบว่าไม่มีสิ่งใดหายไป หลังจากนั้นฮวงเฟิงมองไปที่กล่องเก็บของของตัวเอง แต่ก็พบว่าไม่มีสิ่งใดหายไป

นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเพราะโดยปกติแล้วเขาจะต้องสูญเสียบางสิ่งไปและได้รับสิ่ง นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเพราะโดยปกติแล้วเขาจะต้องสูญเสียบางสิ่งไปและได้รับสิ่ง

แต่ในวันนี้เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่อย่างนั้นเขาได้รับมาถึงสองไอเท็มและเขาไม่ได้สูญเสียอะไรไป แต่ในวันนี้เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่อย่างนั้นเขาได้รับมาถึงสองไอเท็มและเขาไม่ได้สูญเสียอะไรไป

การปรากฏตัวของเสี่ยวไป๋ถ้าคุณคิดอย่างรอบคอบมันก็เข้าใจได้ว่าบางทีแมลงบางชนิดอาจเ การปรากฏตัวของเสี่ยวไป๋ถ้าคุณคิดอย่างรอบคอบมันก็เข้าใจได้ว่าบางทีแมลงบางชนิดอาจเ

เนื่องจากที่นี่เป็นบ้านเก่าที่มีหนูอยู่ข้างในไม่ต้องพูดถึงแมลงตัวเล็กๆ ที่มีอยู่มากมาย

ในทางกลับกันคำสั่งสร้างเมืองได้มาโดยไม่มีเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้นและเขาเองก็ไม่ได้ใส่ป้ายอะไรไว้ในกล่องจักรวาลด้วยซ้ำ

แต่ป้ายนี้อยู่ในปากของเจ้าเด็กชายตัวเล็ก แต่ป้ายนี้อยู่ในปากของเจ้าเด็กชายตัวเล็ก

และดูเหมือนว่ากล่องจักรวาลจะนับพวกมันทั้งหมดเป็นหนึ่งไอเท็มและส่งพวกมันมาพร้อมก และดูเหมือนว่ากล่องจักรวาลจะนับพวกมันทั้งหมดเป็นหนึ่งไอเท็มและส่งพวกมันมาพร้อมก

ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่เขาเตรียมไว้ก็ไม่มีค่ามาก ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่เขาเตรียมไว้ก็ไม่มีค่ามาก

อย่างไรก็ตามฮวงเฟิงก็ยังคงมีความสุขมากที่ได้รับสองไอเท็มนี้โดยที่ไม่มีค่าใช้จ่ายอะไร อย่างไรก็ตามฮวงเฟิงก็ยังคงมีความสุขมากที่ได้รับสองไอเท็มนี้โดยที่ไม่มีค่าใช้จ่ายอะไร

อย่างไรก็ตามเขาก็ตระหนักว่าสถานการณ์นี้มันพิเศษมากและเขาอาจจะไม่ได้พบเช่นนี้อีกใน อย่างไรก็ตามเขาก็ตระหนักว่าสถานการณ์นี้มันพิเศษมากและเขาอาจจะไม่ได้พบเช่นนี้อีกใน

ในเวลาเดียวกันจากการแลกเปลี่ยนนี้ฮวงเฟิงก็เข้าใจสิ่งหนึ่งเช่นกัน ในเวลาเดียวกันจากการแลกเปลี่ยนนี้ฮวงเฟิงก็เข้าใจสิ่งหนึ่งเช่นกัน

และนั่นก็คือกล่องจักรวาลนี้ไม่เพียงแต่จะแลกเปลี่ยนกับวัตถุที่ไม่มีชีวิตบางอย่างเท่านั้น และนั่นก็คือกล่องจักรวาลนี้ไม่เพียงแต่จะแลกเปลี่ยนกับวัตถุที่ไม่มีชีวิตบางอย่างเท่านั้น

แต่ยังสามารถแลกเปลี่ยนกับสิ่งมีชีวิตได้อีกด้วย แต่ยังสามารถแลกเปลี่ยนกับสิ่งมีชีวิตได้อีกด้วย

นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน

ท้ายที่สุดแล้วกล่องจักรวาลนี้มักจะใส่ของแบบสุ่มไว้ข้างในและถ้าไม่ใช่เพราะความบังเอิญเพ ท้ายที่สุดแล้วกล่องจักรวาลนี้มักจะใส่ของแบบสุ่มไว้ข้างในและถ้าไม่ใช่เพราะความบังเอิญเพ

“ดูเหมือนว่าการอาศัยอยู่ในบ้านเก่าและทรุดโทรมหลังนี้จะไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยนะ”ฮวง และคิดกับตัวเองว่าถ้าเขายังคงอาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้นต่อไป เขาอาจจะไม่พบสิ่งที่เขาได้พบในวันนี้

“เนื่องจากเสี่ยวไป๋สามารถถูกแทนที่ได้จะมีคนที่สามารถแทนที่ได้ในอนาคตหรือไม่กันนะ? ฮวงเฟิงคิดในใจด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ถ้ามันสามารถแทนที่ใครบางคนมาที่นี่ได้จริงๆมันก็น่าสนใจมาก ถ้ามันสามารถแทนที่ใครบางคนมาที่นี่ได้จริงๆมันก็น่าสนใจมาก

เขาไม่เคยเห็นใครจากห้วงเวลาและอวกาศอื่นมาก่อน เขาไม่เคยเห็นใครจากห้วงเวลาและอวกาศอื่นมาก่อน

ฮวงเฟิงหยิบกล่องจักรวาลขึ้นมาและวางไว้ด้านบน ฮวงเฟิงหยิบกล่องจักรวาลขึ้นมาและวางไว้ด้านบน

ฮวงเฟิงไม่กล้าที่จะใส่มันเข้าไปในกล่องจักรวาลอีกแล้วเพราะถ้ามันถูกแทนที่ไปอีกมันก็น่าเ ฮวงเฟิงไม่กล้าที่จะใส่มันเข้าไปในกล่องจักรวาลอีกแล้วเพราะถ้ามันถูกแทนที่ไปอีกมันก็น่าเ

หลังจากนั้นในขณะที่มืออีกข้างถือกระเป๋าเดินทาง หลังจากนั้นในขณะที่มืออีกข้างถือกระเป๋าเดินทาง

ฮวงเฟิงก็ออกจากห้องไปที่ชั้นล่างเขาพบกับเจ้าของบ้านตัวอ้วนที่กำลังรอเขาอยู่ ฮวงเฟิงก็ออกจากห้องไปที่ชั้นล่างเขาพบกับเจ้าของบ้านตัวอ้วนที่กำลังรอเขาอยู่

คราวนี้เจ้าของบ้านมาเพราะฮวงเฟิงเรียกเขามา คราวนี้เจ้าของบ้านมาเพราะฮวงเฟิงเรียกเขามา

เพราะว่าเขากำลังจะย้ายออกไปดังนั้นเขาจึงต้องแจ้งให้เจ้าของบ้านทราบอย่างแน่นอน เพราะว่าเขากำลังจะย้ายออกไปดังนั้นเขาจึงต้องแจ้งให้เจ้าของบ้านทราบอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีเงินมัดจำที่อยู่กับเจ้าของบ้านดังนั้นเขาจึงไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีเงินมัดจำที่อยู่กับเจ้าของบ้านดังนั้นเขาจึงไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ

ในความเป็นจริงช่วงเวลาที่เขารับสายของฮวงเฟิงเขาได้รีบมาที่นี่ ในความเป็นจริงช่วงเวลาที่เขารับสายของฮวงเฟิงเขาได้รีบมาที่นี่

เหตุผลที่เขากระตือรือร้นมากก็เพราะว่าเขาต้องเจ็บตัวเมื่อครั้งล่าสุด เหตุผลที่เขากระตือรือร้นมากก็เพราะว่าเขาต้องเจ็บตัวเมื่อครั้งล่าสุด

ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงรู้สึกกลัวฮวงเฟิงอยู่เล็กน้อยและเขาก็หวังว่าฮวงเฟิงจะรีบไป ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงรู้สึกกลัวฮวงเฟิงอยู่เล็กน้อยและเขาก็หวังว่าฮวงเฟิงจะรีบไป

เพียงแค่ความสามารถในการต่อสู้ของฮวงเฟิงนั้นน่ากลัวเกินไป เพียงแค่ความสามารถในการต่อสู้ของฮวงเฟิงนั้นน่ากลัวเกินไป

ดังนั้นเจ้าของบ้านที่รังแกผู้อ่อนแอและกลัวผู้แข็งแกร่งโดยธรรมชาติจึงไม่กล้าที่จะเร่งเขา ดังนั้นเจ้าของบ้านที่รังแกผู้อ่อนแอและกลัวผู้แข็งแกร่งโดยธรรมชาติจึงไม่กล้าที่จะเร่งเขา

และในวันนี้เมื่อฮวงเฟิงโทรมาหาเขาและบอกว่าจะย้ายออกไป และในวันนี้เมื่อฮวงเฟิงโทรมาหาเขาและบอกว่าจะย้ายออกไป

เขาก็มีความสุขอย่างประหลาด เขาก็มีความสุขอย่างประหลาด

แต่เมื่อเขาลงไปถึงชั้นล่างเขาก็ไม่กล้าที่จะไล่เพราะเขากลัวว่าฮวงเฟิงจะเข้าใจผิดว่าเร่งให้เขา แต่เมื่อเขาลงไปถึงชั้นล่างเขาก็ไม่กล้าที่จะไล่เพราะเขากลัวว่าฮวงเฟิงจะเข้าใจผิดว่าเร่งให้เขา

แม้ว่าในใจเขาจะคิดเช่นนั้นแต่เขาก็ไม่กล้าแสดงออกมาเช่นกัน แม้ว่าในใจเขาจะคิดเช่นนั้นแต่เขาก็ไม่กล้าแสดงออกมาเช่นกัน

“ฉันจะย้ายออกวันนี้ขึ้นไปดูสิว่ามีอะไรขัดข้องหรือไม่ หลังจากที่คุณตรวจสอบเสร็จแล้วก็คืนเงินมัดจำให้ฉันด้วย”

ฮวงเฟิงเดินลงไปที่ชั้นล่างและพูดกับไอ้อ้วนหวัง ฮวงเฟิงเดินลงไปที่ชั้นล่างและพูดกับไอ้อ้วนหวัง

แม้ว่าเขาจะไม่ชอบบุคลิกของอีกฝśายแต่ก็ไม่สำคัญว่ามันจะเป็นอย่างไร แม้ว่าเขาจะไม่ชอบบุคลิกของอีกฝśายแต่ก็ไม่สำคัญว่ามันจะเป็นอย่างไร

เขาจะไม่รังแกผู้อื่นเพียงเพราะเขามีทักษะบางอย่าง เขาจะไม่รังแกผู้อื่นเพียงเพราะเขามีทักษะบางอย่าง

“ไม่จำเป็นไม่จำเป็น” แม้ว่าฮวงเฟิงจะบอกให้เขาตรวจสอบ แต่ไอ้อ้วนหวังก็ไม่กล้าตรวจ แม้ว่าเขาจะพบว่ามีบางสิ่งที่เสียหาย แต่เขาก็ไม่กล้าพูดว่าฮวงเฟิงเป็นคนทำ

“นี่คือเงินมัดจำหนึ่งพันหยวนของคุณคุณนับดูได้เลย” “นี่คือเงินมัดจำหนึ่งพันหยวนของคุณคุณนับดูได้เลย”

ไอ้อ้วนหวังส่งมอบเงินที่เขาเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ให้กับฮวงเฟิง ไอ้อ้วนหวังส่งมอบเงินที่เขาเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ให้กับฮวงเฟิง

เงินนี้เป็นสิ่งที่เขาเตรียมไว้ทันทีหลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากฮวงเฟิง เงินนี้เป็นสิ่งที่เขาเตรียมไว้ทันทีหลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากฮวงเฟิง

ในเมื่อไอ้อ้วนหวังไม่ได้ตรวจสอบอะไรฮวงเฟิงจึงไม่ได้ปฏิเสธเจตนาของเขา ในเมื่อไอ้อ้วนหวังไม่ได้ตรวจสอบอะไรฮวงเฟิงจึงไม่ได้ปฏิเสธเจตนาของเขา

เนื่องจากเป็นบ้านเก่าค่าเช่าถูกและเงินมัดจำก็ไม่มากนักแค่หนึ่งพันเท่านั้น เนื่องจากเป็นบ้านเก่าค่าเช่าถูกและเงินมัดจำก็ไม่มากนักแค่หนึ่งพันเท่านั้น

ฮวงเฟิงรับเงินมัดจำคืนมาถึงแม้ว่าตอนเช้าเขาจะได้รับเงินมาจำนวนหนึ่ง แต่ฮวงเฟิงก็ยังคงต้องการเงินตั้งหนึ่งพันหยวน

“เอาล่ะฉันจะไปแล้ว” “เอาล่ะฉันจะไปแล้ว”

ฮวงเฟิงพูดกับไอ้อ้วนหวัง ฮวงเฟิงพูดกับไอ้อ้วนหวัง

ก่อนที่จะหันกลับไปดูบ้านที่เขาอาศัยอยู่เป็นเวลานาน ก่อนที่จะหันกลับไปดูบ้านที่เขาอาศัยอยู่เป็นเวลานาน

จากนั้นเขาก็หันกลับมาและเดินออกจากสถานที่แห่งนี้ซึ่งเขาอาจจะไม่กลับมาเลยอีกในอนา จากนั้นเขาก็หันกลับมาและเดินออกจากสถานที่แห่งนี้ซึ่งเขาอาจจะไม่กลับมาเลยอีกในอนา