กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 145 บุก บทที่ 145 บุก

อย่างมากครั้งต่อไปที่เขาพบชายที่น่ารำคาญคนนั้นเขาจะไม่บอกลูกพี่ของเขา ไม่มีอะไรต้องกลัวสำหรับคนที่ขี้ขลาดยิ่งกว่าเหลาหยู

ชายหนุ่มจะได้รู้ในเร็วๆนี้ว่าทำไมเขาถึงได้กลัวและคำเตือนของพี่เป่ียวนั้นถูกต้อง แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว

เมื่อเขาพูดจบก็มีเสียงอื้ออึงดังมากจากด้านนอกตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวน เมื่อเขาพูดจบก็มีเสียงอื้ออึงดังมากจากด้านนอกตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวน

“เกิดอะไรขึ้น?!”พี่เป่ียวถามลูกน้องของเขา “เกิดอะไรขึ้น?!”พี่เป่ียวถามลูกน้องของเขา

ในเวลานี้ที่ด้านนอกของบาร์ยังไม่ได้เปิดให้บริการดังนั้นจึงไม่น่าจะมีใครเข้ามาได้ ในเวลานี้ที่ด้านนอกของบาร์ยังไม่ได้เปิดให้บริการดังนั้นจึงไม่น่าจะมีใครเข้ามาได้

เสียงฝ่ีเท้าเสียงกรีดร้อง เสียงตะโกนและแม้แต่เสียงการต่อสู้ก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เสียงฝ่ีเท้าเสียงกรีดร้อง เสียงตะโกนและแม้แต่เสียงการต่อสู้ก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

มีใครบางคนกำลังก่อเรื่องแล้ว! มีใครบางคนกำลังก่อเรื่องแล้ว!

นี่คือความคิดแรกที่แว่บเข้ามาในใจของพี่เป่ียวและชายหนุ่มพวกเขาไม่คุ้นชินกับสถานการณ นี่คือความคิดแรกที่แว่บเข้ามาในใจของพี่เป่ียวและชายหนุ่มพวกเขาไม่คุ้นชินกับสถานการณ

พวกเขาเคยไปที่อื่นเพื่อก่อกวนและแน่นอนว่าพวกเขามีแต่ไประรานคนอื่นแต่ในเวลาเช่นนี้ ความแข็งแรงของพี่เป่ียวได้เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมากและไม่มีใครกล้าที่จะมาสร้างปัญหาให้เขาถึงที่เช่นน พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะมีใครมาในวันนี้

“ไปกันเถอะออกไปดูข้างนอกด้วยกัน” พี่เป่ียวลุกขึ้นยืนและพูดขึ้นมา แล้วลูกน้องของเขาทั้งหมดที่อยู่ในห้องก็พากันลุกขึ้นยืน

แต่ก่อนที่พี่เป่ียวจะทันได้ออกไปข้างนอกประตูของห้องส่วนตัวก็ถูกกระแทกให้เปิดออกและ แต่ก่อนที่พี่เป่ียวจะทันได้ออกไปข้างนอกประตูของห้องส่วนตัวก็ถูกกระแทกให้เปิดออกและ

เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่เพราะเขาลอยเข้ามาเองแต่มีใครบางคนได้ถีบเขาเข้ามา เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่เพราะเขาลอยเข้ามาเองแต่มีใครบางคนได้ถีบเขาเข้ามา

พี่เป่ียวเดินทะลุประตูที่ถูกกระแทกให้เปิดออกและมองดูเหตุการณ์ด้านนอก พี่เป่ียวเดินทะลุประตูที่ถูกกระแทกให้เปิดออกและมองดูเหตุการณ์ด้านนอก

ลูกน้องของเขาหลายคนถูกน๊อคกองอยู่บนพื้นส่งเสียงครวญครางและกรีดร้อง ลูกน้องของเขาหลายคนถูกน๊อคกองอยู่บนพื้นส่งเสียงครวญครางและกรีดร้อง

สภาพโดยรอบถูกทุบจนกระจายและมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบาร์หลายคนที่ถูก สภาพโดยรอบถูกทุบจนกระจายและมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบาร์หลายคนที่ถูก

ใบหน้าของพี่เป่ียวหม่นลงทันทีนี่เป็นสถานการณ์ด้านเดียวโดยสิ้นเชิง ใบหน้าของพี่เป่ียวหม่นลงทันทีนี่เป็นสถานการณ์ด้านเดียวโดยสิ้นเชิง

ถึงแม้ว่าเมื่อไม่นานมานี้เขาจะรับลูกน้องมาอย่างไม่จำกัดจำนวนและไม่ได้เข้มงวดเหมือนเม และความแข็งแกร่งของลูกน้องทั้งหมดนั้นก็อยู่ในระดับปานกลาง แต่ก็ไม่น่าจะเป็นเช่นนี้

ในเวลานี้มีชายหนุ่มสองสามคนเดินเข้ามาจากด้านนอกและขวางประตูเอาไว้พี่เป่ียวและลูก ในเวลานี้มีชายหนุ่มสองสามคนเดินเข้ามาจากด้านนอกและขวางประตูเอาไว้พี่เป่ียวและลูก

ชายหนุ่มที่นำมากำลังเคี้ยวหมากฝรั่งใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน ชายหนุ่มที่นำมากำลังเคี้ยวหมากฝรั่งใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน

หลังจากที่เดินเข้ามาเขาก็ตรงเข้าเหยียบเข้าที่ใบหน้าของลูกกระจ๊อกของพี่เป่ียวและเตะเขา หลังจากที่เดินเข้ามาเขาก็ตรงเข้าเหยียบเข้าที่ใบหน้าของลูกกระจ๊อกของพี่เป่ียวและเตะเขา

“พวกแกเป็นใครกัน?”แม้ว่าจะมีคนของเขาอยู่ที่นี่ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่ต่อต้านได้ “พวกแกเป็นใครกัน?”แม้ว่าจะมีคนของเขาอยู่ที่นี่ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่ต่อต้านได้

ที่นี่มีคนยี่สิบถึงสามสิบคนและเนื่องจากอีกฝśายเตรียมการในวันนี้มาดีจึงเป็นที่ยอมรับว่าเขา ที่นี่มีคนยี่สิบถึงสามสิบคนและเนื่องจากอีกฝśายเตรียมการในวันนี้มาดีจึงเป็นที่ยอมรับว่าเขา

“นี่แกคิดว่าแกมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะรู้จักพวกเราอย่างนั้นหรือ?”ชายหนุ่มถ่มหมากฝรั่งใน จากนั้นก็มองมาที่พี่เป่ียวด้วยสายตาเหยียดหยัน

“พวกเราไม่รู้จักกันมาก่อนใช่ไหม? พวกเราไม่เคยมีเรื่องกันมาก่อน แล้วทำไมพวกแกถึงได้มาทำร้ายคนของฉัน?” พี่เป่ียวถาม

“ฮ่าฮ่า”ชายคนนั้นหัวเราะและจากนั้นก็ชี้ไปที่พี่เป่ียวและพูดว่า ” “ฮ่าฮ่า”ชายคนนั้นหัวเราะและจากนั้นก็ชี้ไปที่พี่เป่ียวและพูดว่า ”

“ปกติแล้วพวกเราไม่เคยรังแกใครก่อนนะถ้าไม่ใช่การต่อสู้กัน? แกคงจะไม่ใช่ไก่อ่อนที่ไม่รู้อะไรเลยใช่ไหม?”

พี่เป่ียวพูดอะไรไม่ออกเขารู้ว่าสิ่งที่อีกฝśายพูดนั้นถูกต้อง แต่ในเวลานี้เขายังไม่ได้รับทราบข่าวอะไรเลยแม้แต่น้อยและอยู่ๆ ก็โดนระเบิดลง

“พอได้แล้วหยุดคิดมั่วซั่วได้แล้ว ไม่เป็นไรงั้นฉันจะบอกแกให้นะ แต่แกจะยังอยากไปแก้แค้นพวกเราหรือเปล่าล่ะ?” ชายหนุ่มที่นำทีมมากล่าว “อย่างไรก็ตาม พวกเราจะให้เกียรตินี้แก่แกก่อน!”

จากนั้นแค่เพียงเขาโบกมือ คนสองสามคนที่อยู่ด้านหลังของเขาก็เร่งตรงเข้ามาหาพี่เป่ียวและคนที่เหลือ

เขาไม่ได้นำคนมาด้วยมากมายแต่สามารถที่จะเอาชนะลูกน้องของพี่เป่ียวกว่ายี่สิบสามสิบค เขาต้องมีพลังมากจริงๆ

ในตอนนี้พี่เป่ียวยังคงมีลูกน้องอีกสองสามคนอยู่ข้างๆ เขา แต่ครึ่งหนึ่งของพวกเขาล้มลงกับพื้นทันทีที่พวกเขาสัมผัสกัน

ชายหนุ่มที่ติดตามพี่เป่ียวมาตลอดตอนนี้หน้าซีดไปหมดด้วยความหวาดกลัว ชายหนุ่มที่ติดตามพี่เป่ียวมาตลอดตอนนี้หน้าซีดไปหมดด้วยความหวาดกลัว

มันคงไม่เป็นไรที่เขาจะสอนบทเรียนให้คนธรรมดาแต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่เพียงพอสำหรับเขาท มันคงไม่เป็นไรที่เขาจะสอนบทเรียนให้คนธรรมดาแต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่เพียงพอสำหรับเขาท

โดยปกติเมื่อเขาพบการชกต่อยเขาก็จะไปซ่อนตัวอยู่ไกลๆหรือตะโกนพร้อมกับโบกธงไปด้วย โดยปกติเมื่อเขาพบการชกต่อยเขาก็จะไปซ่อนตัวอยู่ไกลๆหรือตะโกนพร้อมกับโบกธงไปด้วย

“อย่าตีฉันเลยฉันเป็นผู้บริสุทธิ์นะ ฉันเป็นแค่ลูกน้องของพี่เป่ียว มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉันเลย”

เมื่อชายหนุ่มเห็นว่ามีใครบางคนกำลังวิ่งตรงมาหาเขา เมื่อชายหนุ่มเห็นว่ามีใครบางคนกำลังวิ่งตรงมาหาเขา

เขาก็คุกเข่าลงทันทีและร้องขอความเมตตา เขาก็คุกเข่าลงทันทีและร้องขอความเมตตา

ช่างเป็นคนที่ขี้ขลาดอะไรเช่นนี้แล้วยังจะกล้ามาเป็นอันธพาลอีกงั้นหรือ? ช่างเป็นคนที่ขี้ขลาดอะไรเช่นนี้แล้วยังจะกล้ามาเป็นอันธพาลอีกงั้นหรือ?

นี่เป็นเรื่องน่าอับอายอย่างยิ่งการเป็นจิ๊กโก่๋เป็นเรื่องธรรมดา มักจะเอาเปรียบคนอ่อนแอกว่า

แต่นี่เป็นอย่างอื่นโดยสิ้นเชิงคนที่อ่อนแออย่างเขาจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน แต่นี่เป็นอย่างอื่นโดยสิ้นเชิงคนที่อ่อนแออย่างเขาจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน

แม้ว่าคนรอบข้างจะมองมาที่เขาด้วยความรังเกียจแต่ชายหนุ่มก็ไม่สนใจ แม้ว่าคนรอบข้างจะมองมาที่เขาด้วยความรังเกียจแต่ชายหนุ่มก็ไม่สนใจ

เขาเห็นแล้วว่าคนที่มาในวันนี้แข็งแกร่งมากและเขารู้ดีว่าถ้าเขาขืนสู้ก็เท่ากับเขารนหาที่ตาย เขาเห็นแล้วว่าคนที่มาในวันนี้แข็งแกร่งมากและเขารู้ดีว่าถ้าเขาขืนสู้ก็เท่ากับเขารนหาที่ตาย

ยิ่งไปกว่านั้นดูเหมือนว่าอย่างน้อยเขาอาจจะต้องรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลสักพัก ยิ่งไปกว่านั้นดูเหมือนว่าอย่างน้อยเขาอาจจะต้องรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลสักพัก

แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการที่จะทุกข์ทรมานจากเรื่องทั้งหมดนี้นอกจากนี้เขาได้วางแผนไว้แล้ว แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการที่จะทุกข์ทรมานจากเรื่องทั้งหมดนี้นอกจากนี้เขาได้วางแผนไว้แล้ว

แต่สมองของพี่เป่ียวไม่ค่อยดีนักแต่ถ้าเขาหว่านล้อมไปเรื่อยๆ เขาก็จะรอดตัวจากเรื่องนี้ไปได้

ถ้าเขาสามารถผ่านการทดลองนี้ได้อย่างง่ายดายแน่นอนว่าเขาไม่เต็มใจที่จะได้รับความเจ็บป ถ้าเขาสามารถผ่านการทดลองนี้ได้อย่างง่ายดายแน่นอนว่าเขาไม่เต็มใจที่จะได้รับความเจ็บป

เมื่อคนที่มาจากข้างนอกเห็นเขาทำตัวขี้ขลาดขนาดนี้พวกเขาก็ไม่อยากเอาชนะเขาอีกต่อไป เมื่อคนที่มาจากข้างนอกเห็นเขาทำตัวขี้ขลาดขนาดนี้พวกเขาก็ไม่อยากเอาชนะเขาอีกต่อไป

พวกเขาหันไปจัดการกับคนอื่นๆก่อน แต่เขาไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วพวกเขาหวนกลับมาทำร้ายเขาหรือไม่

ทีละคนที่อยู่รอบๆพี่เป่ียวนั้นถูกทุบจนร่วง แต่พี่เป่ียวเองก็ยังคงยืนหยัดหยู่ เขารู้สึกละอายใจมากที่ลูกน้องของเขาคุกเข่าอ้อนวอนขอการให้อภัย ทำไมเขาต้องยอมรับลูกน้องแบบนี้?

เมื่อเขาคิดว่าฮวงเฟิงและเทียนจุ้นเพิ่งจะมาที่นี่ได้อย่างไรนั่นก็เพราะลูกน้องคนนี้หักหลังเขา พี่เป่ียวรู้สึกโกรธเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

“เมื่อเรื่องนี้จบลงฉันจะขับไล่เขาไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม!” พี่เป่ียวกล่าวอย่างดุเดือดในใจ

ดังนั้นเขาจึงเป็นคนสุดท้ายที่ยืนหยัดอยู่อย่างไรก็ตามผู้คนรอบตัวเขาก็ล้มลงทีละคน ในขณะที่อีกฝśายไม่ได้สูญเสียเลยแม้แต่คนเดียว

พี่เป่ียวรู้ดีว่าวันนี้เขาได้พบกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งและบางทีเขาก็อาจจะพ่ายแพ้ พี่เป่ียวรู้ดีว่าวันนี้เขาได้พบกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งและบางทีเขาก็อาจจะพ่ายแพ้

เพียงแค่นั้นก่อนที่พี่เป่ียวจะคิดจบเขาก็เห็นร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วราวกับสาย เพียงแค่นั้นก่อนที่พี่เป่ียวจะคิดจบเขาก็เห็นร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วราวกับสาย

เขายกมือขึ้นเพื่อที่จะปัดป้องแต่เขาก็ถูกคนนั้นเตะจนลอยออกไป! เขายกมือขึ้นเพื่อที่จะปัดป้องแต่เขาก็ถูกคนนั้นเตะจนลอยออกไป!