กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 156 พี่หลาง บทที่ 156 พี่หลาง

“ฉันสงสัยว่าถ้าแกยังกล้าที่จะทำแบบนี้อีกในอนาคตฉันก็คงจะไม่กล้าละสายตาจากแกได้เพ ฮวงเฟิงกล่าวอย่างยโส

“ใช่ใช่ ฉันจะระวัง” เมื่อเห็นว่าฮวงเฟิงหยุดตีเขาแล้ว ถงเฉียนก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อย่างไรก็ตามเขายังดีใจเร็วเกินไป เพราะเมื่อเขารู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยแล้วแต่ทันใดนั้นเสียงลมกระพือก็ดังขึ้นและหลังจากนั้นเขาก็ได

เมื่อเห็นว่าถงเฉียนสลบไปแล้วฮวงเฟิงก็ถอนหายใจหนัก เมื่อเห็นว่าถงเฉียนสลบไปแล้วฮวงเฟิงก็ถอนหายใจหนัก

ในใจของเขานั้นรู้สึกหงุดหงิดถงเฉียนเป็นอย่างมากและตอนนี้มันก็รู้สึกดีขึ้นมาก ในใจของเขานั้นรู้สึกหงุดหงิดถงเฉียนเป็นอย่างมากและตอนนี้มันก็รู้สึกดีขึ้นมาก

แน่นอนว่าถ้าถงเฉียนยังคงสร้างปัญหาให้เขาอีกในอนาคตเขาก็คงจะไม่ปล่อยเขาเอาไว้ แน่นอนว่าถ้าถงเฉียนยังคงสร้างปัญหาให้เขาอีกในอนาคตเขาก็คงจะไม่ปล่อยเขาเอาไว้

ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเขายังคงทำเช่นนี้ต่อไปเขาก็คงจะไม่จบเรื่องนี้ง่ายๆ เขาก็จะยังคงเดินหน้าต่อไป

นอกจากนี้หากเขายังคงทำเช่นนั้นต่อไปเขาก็คงจะไม่ลงเอยเช่นนี้ส่วนใหญ่เป็นเพราะว่าฮวง นอกจากนี้หากเขายังคงทำเช่นนั้นต่อไปเขาก็คงจะไม่ลงเอยเช่นนี้ส่วนใหญ่เป็นเพราะว่าฮวง

ถึงแม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งขึ้นแต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เหมาะกับตระกูลถงดังนั้น ฮวงเฟิงจึงสามารถเลือกใช้วิธีนี้ได้เฉพาะตอนที่เขาไม่ต้องการแสดงตัวเอง

เมื่อเรื่องนี้สงบลงฮวงเฟิงจึงตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องจากไป คนสองคนที่เดินผ่านเขาไปคงจะกลับมาเร็วๆ นี้ เขาไม่ต้องการให้พวกนั้นสังเกตเห็นเขา

เป็นตามที่คาดไว้เมื่อฮวงเฟิงเดินลงมาจากชั้นสองเขาก็พบทั้งสองคนจากก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตามคราวนี้มีสาวสวยเซ็กซี่สองสามคนตามมาข้างๆ

ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามาพร้อมกับถงเฉียน ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามาพร้อมกับถงเฉียน

แต่ว่าตอนนี้ถงเฉียนนั้นไม่สามารถที่จะหาความสุขกับผู้หญิงเหล่านี้ได้แล้ว แต่ว่าตอนนี้ถงเฉียนนั้นไม่สามารถที่จะหาความสุขกับผู้หญิงเหล่านี้ได้แล้ว

สาวสวยเซ็กซี่เพียงไม่กี่คนก็มองไปที่ฮวงเฟิงไม่ใช่เพราะเขาหล่อ แต่เป็นเพราะพวกหล่อนมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของพวกเธอ

ขณะที่ฮวงเฟิงเดินผ่านพวกเธอไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง ขณะที่ฮวงเฟิงเดินผ่านพวกเธอไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง

พร้อมกับก้มหน้าลงซึ่งนั่นทำให้พวกเธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย พร้อมกับก้มหน้าลงซึ่งนั่นทำให้พวกเธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

“แปลกคนจริงๆ”สาวสวยทั้งหลายคิดอยู่ในใจ “แปลกคนจริงๆ”สาวสวยทั้งหลายคิดอยู่ในใจ

“ก๊อกก๊อก ก๊อก!” นายน้อยถง นายน้อยถง พวกเรากลับมาแล้ว คราวนี้ฉันหวังว่าท่านจะพอใจกับคนที่พวกเราพามาด้วย”

คนเหล่านั้นเข้ามาในห้องส่วนตัวของถงเฉียนและเหลาหยูพวกเขาเคาะประตูและกล่าวออก คนเหล่านั้นเข้ามาในห้องส่วนตัวของถงเฉียนและเหลาหยูพวกเขาเคาะประตูและกล่าวออก

อย่างไรก็ตามภายในห้องยังคงเงียบสนิทและไม่มีเสียงตอบรับ อย่างไรก็ตามภายในห้องยังคงเงียบสนิทและไม่มีเสียงตอบรับ

ผู้หญิงที่นำคนพวกนั้นมาถึงกับยิ้มเจื่อนเธอจึงเคาะประตูอีกครั้ง “นายน้องถง นายน้อยถง ฉันพาสาวสวยมาแล้ว ฉันเข้าไปได้ไหม?”

เมื่อยังไม่มีเสียงตอบจากทางด้านในคนที่เดินนำมาจึงมองหน้าคนที่อยู่ข้างและกล่าวว่า “คงจะเป็นเพราะพวกเขากำลังร้องเพลงอยู่ หรือไม่ก็คงจะกำลังคุยกันเพลินอยู่กระมัง”

การเก็บเสียงของห้องส่วนตัวนั้นดีมากถึงจะอย่างนั้นก็ตาม ยังไงพวกเขาก็ต้องได้ยินเสียงเคาะประตูสิ พวกเขาก็ยังสงสัยอยู่ในใจ

“อย่าบอกนะว่าพวกเขาเมาซะแล้ว?”อีกคนที่อยู่ข้างๆ กล่าว “อย่าบอกนะว่าพวกเขาเมาซะแล้ว?”อีกคนที่อยู่ข้างๆ กล่าว

คนที่นำทีมารู้สึกว่ามันก็คงจะเป็นไปได้แต่เธอก็ยังไม่อยากที่จะยอมแพ้ดังนั้นเธอจึงเคาะประ “นายน้อยถง นายน้อยหยู พวกเราจะเข้าไปแล้วนะ”

หลังจากนั้นเธอก็พยักหน้าให้คนที่อยู่ด้านหลังเธอเปิดประตูออกและเดินนำเข้าไป หลังจากนั้นเธอก็พยักหน้าให้คนที่อยู่ด้านหลังเธอเปิดประตูออกและเดินนำเข้าไป

“เอทำไมถึงได้ปิดไฟมืดแบบนี้ล่ะ?” คนที่นำทีมมากล่าว หลังจากที่เธอพูดจบประโยค เธอก็คิดอยู่ในใจว่า “นี่สองคนนั้นปิดไฟในห้องแบบนี้ พวกเขายังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า?

อย่างไรก็ตามขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น เธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ถึงแม้ว่านายน้อยถงจะมาตรฐานสูงอยู่สักหน่อย แต่เขาก็ชอบสาวสวย เธอไม่เคยได้ยินว่ามีใครชอบผู้ชาย

นอกจากนี้ในห้องก็ยังเงียบเกินไปและดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น นอกจากนี้ในห้องก็ยังเงียบเกินไปและดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ดังนั้นหญิงที่สงสัยจึงเปิดไฟที่อยู่ข้างประตู ดังนั้นหญิงที่สงสัยจึงเปิดไฟที่อยู่ข้างประตู

เมื่อเธอเห็นเหตุการณ์ในห้องเธอถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะร้องเสียงดังออกมา เมื่อเธอเห็นเหตุการณ์ในห้องเธอถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะร้องเสียงดังออกมา

ฮวงเฟิงได้เดินไปที่ทางเข้าคลับเฮาส์แล้วและดูเหมือนว่าจะได้ยินเสียงร้องของผู้หญิงคนนั้น ฮวงเฟิงได้เดินไปที่ทางเข้าคลับเฮาส์แล้วและดูเหมือนว่าจะได้ยินเสียงร้องของผู้หญิงคนนั้น

เขาถูจมูกอย่างไม่รู้ตัวเป็นไปได้ไหมว่าเขาจะทุบตีพวกนั้นรุนแรงเกินไปและทำให้สาวงามเหล เขาถูจมูกอย่างไม่รู้ตัวเป็นไปได้ไหมว่าเขาจะทุบตีพวกนั้นรุนแรงเกินไปและทำให้สาวงามเหล

ฮวงเฟิงเดาถูกแล้วสาวงามเหล่านั้นหวาดกลัวอย่างแท้จริง พวกเขาไม่คาดคิดว่าเพียงไม่นานหลังจากที่พวกเขาจากไป ถงเฉียนและเหลาหยูจะกลายเป็นเช่นนี้แล้ว

ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและมีเลือดไหลออกจากมุมปากและจมูกซึ่งทำให้ท ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและมีเลือดไหลออกจากมุมปากและจมูกซึ่งทำให้ท

อย่างไรก็ตามฮวงเฟิงไม่กล้าที่จะทำอะไรถงเฉียนเขาเชื่อว่าหลังจากคืนนี้ไป ถงเฉียนจะต้องพุ่งเป้าไปที่พี่เป่ียวและคนที่ไม่มีตัวตนที่ชื่อว่า พี่หลาง

ฮวงเฟิงผิวปากขณะที่รอให้รถกลับมาเมื่อเขากลับมาถึงที่พักแล้วเขาก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที ฮวงเฟิงผิวปากขณะที่รอให้รถกลับมาเมื่อเขากลับมาถึงที่พักแล้วเขาก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที

เพราะว่าในเวลานี้กล่องจักรวาลของเขาได้รับของชิ้นใหม่มาอีกแล้ว เพราะว่าในเวลานี้กล่องจักรวาลของเขาได้รับของชิ้นใหม่มาอีกแล้ว

ป่้นที่ถูกทิ้งไว้:ป่้นพกที่มีประสิทธิภาพค่อนข้างธรรมดา ป่้นที่ถูกทิ้งไว้:ป่้นพกที่มีประสิทธิภาพค่อนข้างธรรมดา

คำอธิบายยังคงเรียบง่ายขณะที่ฮวงเฟิงหยิบป่้นขึ้นมาเขาไม่ได้คาดหวังว่าตัวเองจะสามารถจ คำอธิบายยังคงเรียบง่ายขณะที่ฮวงเฟิงหยิบป่้นขึ้นมาเขาไม่ได้คาดหวังว่าตัวเองจะสามารถจ

ในความเป็นจริงมันเป็นเรื่องบังเอิญที่เขาจะเอาป่้นปลอมเข้าไปไว้ข้างใน ในความเป็นจริงมันเป็นเรื่องบังเอิญที่เขาจะเอาป่้นปลอมเข้าไปไว้ข้างใน

ครั้งสุดท้ายตอนที่ไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเพราะมีคนมาต่อแถวรอจ่ายเงินเยอะเขาเลยร ครั้งสุดท้ายตอนที่ไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเพราะมีคนมาต่อแถวรอจ่ายเงินเยอะเขาเลยร

ในตอนนั้นเขาเห็นคนขายป่้นของเล่นที่อยู่ใกล้ช่องชำระเงินเขาจึงหยิบขึ้นมาดูอย่างไม่ใส่ใจน ในตอนนั้นเขาเห็นคนขายป่้นของเล่นที่อยู่ใกล้ช่องชำระเงินเขาจึงหยิบขึ้นมาดูอย่างไม่ใส่ใจน

ตอนที่ฮวงเฟิงยังเด็กเขาจะใช้เงินป่ีใหม่ซื้อป่้นแบบนี้ในทุกวันป่ีใหม่ เขาซื้อมันทุกป่ี แต่เขาไม่ได้ทำมันอีก จนกว่าเขาจะโตขึ้น

ดังนั้นเมื่อเขาเห็นป่้นนี้อีกครั้งเขาจึงรู้สึกคิดถึงเล็กน้อย เขาจึงได้ซื้อมันมา ดังนั้นเมื่อเขาเห็นป่้นนี้อีกครั้งเขาจึงรู้สึกคิดถึงเล็กน้อย เขาจึงได้ซื้อมันมา

หลังจากนั้นเมื่อเขากลับมาบ้านเขาก็ได้ใส่มันเข้าไปในกล่องจักรวาลและลืมนำมันออกมา หลังจากนั้นเมื่อเขากลับมาบ้านเขาก็ได้ใส่มันเข้าไปในกล่องจักรวาลและลืมนำมันออกมา

ฮวงเฟิงสัมผัสป่้นในมือของเขาเห็นได้ชัดว่ามันแตกต่างจากป่้นที่เขาได้ใส่ไว้ก่อนหน้านี้ ฮวงเฟิงสัมผัสป่้นในมือของเขาเห็นได้ชัดว่ามันแตกต่างจากป่้นที่เขาได้ใส่ไว้ก่อนหน้านี้

ป่้นกระบอกนั้นทำจากพลาสติกแต่ป่้นกระบอกนี้ทำจากโลหะและยังมีโคลนและเลือดติดอย ป่้นกระบอกนั้นทำจากพลาสติกแต่ป่้นกระบอกนี้ทำจากโลหะและยังมีโคลนและเลือดติดอย

ลักษณะของป่้นกระบอกนี้ค่อนข้างคล้ายกับป่้นพกเมาเซอร์แต่ชื่อเรียกนั้นแตกต่างกันอย่างช ลักษณะของป่้นกระบอกนี้ค่อนข้างคล้ายกับป่้นพกเมาเซอร์แต่ชื่อเรียกนั้นแตกต่างกันอย่างช

นอกจากนี้ฮวงเฟิงก็ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน ดังนั้นจึงไม่น่าจะมาจากอวกาศเดียวกันกับของพวกเขา

“ฉันสงสัยว่ามันต้องมีกระสุนอยู่ข้างในแน่เลย”ฮวงเฟิงพึมพำแล้วหยิบแม๊กกาซีนออกมา “ฉันสงสัยว่ามันต้องมีกระสุนอยู่ข้างในแน่เลย”ฮวงเฟิงพึมพำแล้วหยิบแม๊กกาซีนออกมา

แม้ว่าเขาจะไม่เคยเล่นกับป่้นจริงมาก่อนแต่เขาก็เคยเล่นป่้นปลอมมาพอสมควร แม้ว่าเขาจะไม่เคยเล่นกับป่้นจริงมาก่อนแต่เขาก็เคยเล่นป่้นปลอมมาพอสมควร

ดังนั้นหลังจากสัมผัสอยู่สักพักเขาก็สามารถกำจัดแม็กกาซีนได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นหลังจากสัมผัสอยู่สักพักเขาก็สามารถกำจัดแม็กกาซีนได้อย่างง่ายดาย

“มีกระสุนอยู่จริงๆด้วย!” “มีกระสุนอยู่จริงๆด้วย!”

ฮวงเฟิงตะโกนออกมา แต่หลังจากนั้นเขาก็พูดขึ้นอย่างผิดหวังว่า: ฮวงเฟิงตะโกนออกมา แต่หลังจากนั้นเขาก็พูดขึ้นอย่างผิดหวังว่า:

“ขี้เหนียวจริงๆ มีแค่นัดเดียวเอง” “ขี้เหนียวจริงๆ มีแค่นัดเดียวเอง”