กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 165 เล่นถุงมือ บทที่ 165 เล่นถุงมือ

ฮวงเฟิงพยายามขยับถุงมือของเขาเข้าใกล้กับกำแพงและจากนั้นก็ได้ยินเสียง “ฟิ่้ว” ฮวงเฟิงพยายามขยับถุงมือของเขาเข้าใกล้กับกำแพงและจากนั้นก็ได้ยินเสียง “ฟิ่้ว”

มือของเขาก็สัมผัสเข้ากับกำแพงและสีหน้าของฮวงเฟิงก็เปลี่ยนไป มือของเขาก็สัมผัสเข้ากับกำแพงและสีหน้าของฮวงเฟิงก็เปลี่ยนไป

หลังจากที่ทดลองใช้อยู่สักพักเขาก็ตระหนักได้ว่าจะต้องออกแรงสักหน่อยเพื่อเขย่ามัน เพราะเมื่อมันสั่น มันจะใหญ่ขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย บางทีคงจะเพื่อป้องกันเขาจากการออกตัวในตอนที่เริ่มต้น

อย่างไรก็ตามถ้าเกิดการเขย่าโดยไม่ได้ตั้งใจก็อาจจะทำให้ถุงมือเข้าใจผิดได้ อย่างไรก็ตามถ้าเกิดการเขย่าโดยไม่ได้ตั้งใจก็อาจจะทำให้ถุงมือเข้าใจผิดได้

ถุงมือนี้มหัศจรรย์แค่ไหนที่ว่ากันว่ามีฟังก์ชั่นการยึดเกราะที่แข็งแกร่ง?” ฮวงเฟิงครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเขาก็ทดสอบมันอย่างระมัดระวัง เขาเหมือนตุ๊กแกที่กำลังคลานขึ้นกำแพงและไม่ร่วงหล่นเลย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีปัญหากับความสามารถในการยึดเกาะนี้

เมื่อฮวงเฟิงลงมากจากกำแพงเขาก็ดีใจมากเขาเคยเห็นอะไรแบบนี้จากในภาพยนตร์ไม่กี่เรื่อ แต่เขาไม่เคยเห็นของจริงเลย

“ด้ายวิเศษนั่นคืออะไรกันนะ?”หลังจากทดสอบความสามารถในการยึดเกาะของถุงมือแล้ว ฮวงเฟิงก็เริ่มศึกษาไหมวิเศษอีกครั้ง

ตามคำแนะนำของถุงมือนี้มันเป็นลวดวิเศษยาวร้อยเมตร แต่อย่างไรก็ตามถุงมือคู่นี้บางมากและดูไม่เหมือนว่ามันซ่อนอะไรไว้

“ไหมวิเศษอยู่ไหนล่ะ?”ฮวงเฟิงพึมพำของเหล่านี้ดีจริงๆ เขาพนันได้ว่าไม่มีคำแนะนำใดๆ และต้องค่อยๆ ค้นหาด้วยตัวเอง

“เอ๊ะนี่มันอะไรกัน?” ฮวงเฟิงค้นพบส่วนที่ยื่นออกมาเล็ก ๆ “เอ๊ะนี่มันอะไรกัน?” ฮวงเฟิงค้นพบส่วนที่ยื่นออกมาเล็ก ๆ

ระหว่างนิ้วโป้งขวาและนิ้วชี้ของเขาและกดมันด้วยมือซ้ายโดยไม่ได้ตั้งใจ ระหว่างนิ้วโป้งขวาและนิ้วชี้ของเขาและกดมันด้วยมือซ้ายโดยไม่ได้ตั้งใจ

ครู่ต่อมาด้ายเส้นเล็กๆก็ถูกดึงออกมา หากไม่ได้สังเกตให้ดีก็อาจจะเห็นได้ไม่ชัดนัก แม้ว่าจะอยู่ใกล้ๆ

“ฟิ่้ว!” “ฟิ่้ว!”

ด้ายยังคงเดินหน้าต่อไปและเมื่อสัมผัสกับผนังก็จะติดอยู่ที่ด้านบนของผนัง ด้ายยังคงเดินหน้าต่อไปและเมื่อสัมผัสกับผนังก็จะติดอยู่ที่ด้านบนของผนัง

ใบหน้าของฮวงเฟิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความสุขขณะที่เขาดึงด้ายทำให้มันแน่น ใบหน้าของฮวงเฟิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความสุขขณะที่เขาดึงด้ายทำให้มันแน่น

“มันซ่อนอยู่นี่เอง”ใบหน้าของฮวงเฟิงเต็มไปด้วยความสุข แต่เขาไม่รู้ถึงการใช้ไหมป่ีศาจนี้โดยเฉพาะ

“ฉันจะเอามันกลับได้อย่างไรหรือฉันควรกดที่ปุśมเล็กๆนี้” ฮวงเฟิงกดปุśมขณะที่เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

และในเวลาต่อมาร่างของเขาก็บินเข้าหากำแพงอย่างไม่สามารถควบคุมได้ทำให้ฮวงเฟิงกระ และในเวลาต่อมาร่างของเขาก็บินเข้าหากำแพงอย่างไม่สามารถควบคุมได้ทำให้ฮวงเฟิงกระ

จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปปิดอย่างไม่รู้ตัวและเมื่อร่างกายของเขาสัมผัสกับผนังมือซ้ายของเขา จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปปิดอย่างไม่รู้ตัวและเมื่อร่างกายของเขาสัมผัสกับผนังมือซ้ายของเขา

“มันทำงานแบบนี้นี่เอง!”ใบหน้าของฮวงเฟิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่น่ายินดีและไม่ได “มันทำงานแบบนี้นี่เอง!”ใบหน้าของฮวงเฟิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่น่ายินดีและไม่ได

หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็คิดหาวิธีเก็บไหมป่ีศาจเข้าไปในถุงมือ หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็คิดหาวิธีเก็บไหมป่ีศาจเข้าไปในถุงมือ

และหลังจากค้นพบฟังก์ชั่นของถุงมือฮวงเฟิงก็เริ่มเล่นมากขึ้น และหลังจากค้นพบฟังก์ชั่นของถุงมือฮวงเฟิงก็เริ่มเล่นมากขึ้น

ภายในห้องนั้นเขาบินไปทุกหนทุกแห่งและเสี่ยวไปśเพื่อนตัวน้อยก็วิ่งตามมันไปด้วยพร้อมกับ ภายในห้องนั้นเขาบินไปทุกหนทุกแห่งและเสี่ยวไปśเพื่อนตัวน้อยก็วิ่งตามมันไปด้วยพร้อมกับ

หลังจากที่เล่นอยู่นานฮวงเฟิงก็หยุดแต่ใบหน้าของเขายังคงแสดงให้เห็นว่าเขายังคงมีสีหน้าไ หลังจากที่เล่นอยู่นานฮวงเฟิงก็หยุดแต่ใบหน้าของเขายังคงแสดงให้เห็นว่าเขายังคงมีสีหน้าไ

หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็คิดว่าสิ่งนี้ดูคล้ายกับรองเท้าหนังที่เขาเคยมีมาก่อน หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็คิดว่าสิ่งนี้ดูคล้ายกับรองเท้าหนังที่เขาเคยมีมาก่อน

ทั้งคู่เป็นผลิตภัณฑ์ไฮเทคทั้งสองสิ่งอาจอยู่ในพื้นที่และห้วงเวลาเดียวกันอย่างแน่นอน ทั้งคู่เป็นผลิตภัณฑ์ไฮเทคทั้งสองสิ่งอาจอยู่ในพื้นที่และห้วงเวลาเดียวกันอย่างแน่นอน

และก็อาจจะเป็นไปได้ว่าพวกมันอาจจะไม่ได้มาจากห้วงเวลาเดียวกันแต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร และก็อาจจะเป็นไปได้ว่าพวกมันอาจจะไม่ได้มาจากห้วงเวลาเดียวกันแต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร

ในตอนนี้ฮวงเฟิงนั้นสนใจสิ่งของจากที่มาจากห้วงอวกาศและเวลาอื่นเพราะว่าของพวกนั้นก ในตอนนี้ฮวงเฟิงนั้นสนใจสิ่งของจากที่มาจากห้วงอวกาศและเวลาอื่นเพราะว่าของพวกนั้นก

นอกจากนี้ฟังก์ชั่นการใช้งานก็ไม่เลวเลยและเขาก็ชอบมันมากด้วย แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เขาจะได้รับของแบบนี้มาอีก

หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็วางถุงมือกลับเข้าไปในกล่องจักรวาลและใส่ของทั้งหมดกลับคืนเข้าไปใ หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็วางถุงมือกลับเข้าไปในกล่องจักรวาลและใส่ของทั้งหมดกลับคืนเข้าไปใ

ในตอนนี้มีสิ่งของเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆแล้วในกล่องจักรวาลโชคดีที่หลายอย่างมีขนาดเล็กมากม ในตอนนี้มีสิ่งของเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆแล้วในกล่องจักรวาลโชคดีที่หลายอย่างมีขนาดเล็กมากม

หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็วางระเบิดพลาสติก พลั่วทหารขนาดเล็กและแม้แต่ป่้นพกพลาสติกอันใหม่ที่เขาซื้อในครั้งนี้ลงในกล่องจักรวาล

มันยากที่จะคาดเดาได้ว่ามีสิ่งอื่นใดอยู่ในพื้นที่โดยรอบ มันยากที่จะคาดเดาได้ว่ามีสิ่งอื่นใดอยู่ในพื้นที่โดยรอบ

แต่ฮวงเฟิงก็ยังคงมีความคิดเกี่ยวกับป่้นที่ถูกทิ้งไว้ที่เขาเพิ่งได้รับมาที่เป่้่้อนโคลนและเลือดบ แต่ฮวงเฟิงก็ยังคงมีความคิดเกี่ยวกับป่้นที่ถูกทิ้งไว้ที่เขาเพิ่งได้รับมาที่เป่้่้อนโคลนและเลือดบ

ฮวงเฟิงสงสัยว่ามันจ่าจะมาจากยุคสงครามแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ามันอยู่ในพื้นที่ใด แต่เขาก็ซื้อสิ่งเหล่านี้เพื่อเพิ่มอัตราความสำเร็จในการแลกเปลี่ยนสิ่งของกับพื้นที่นั้น

นี่เป็นครั้งแรกที่ฮวงเฟิงคาดเดาด้วยความมั่นใจอย่างยิ่งและด้วยเหตุนี้เขาจึงเตรียมบางสิ่งเป สำหรับสิ่งที่เขาเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ทั้งหมดนั้นค่อนข้างจะเบ็ดเตล็ด

หลังจากที่ใส่ทุกอย่างกลับลงกล่องจักรวาลแล้วฮวงเฟิงก็ไปทำอาหาร หลังจากที่ใส่ทุกอย่างกลับลงกล่องจักรวาลแล้วฮวงเฟิงก็ไปทำอาหาร

เขามัวแต่เล่นอยู่กับถุงมือไหมวิเศษอยู่นานจนยังไม่ทันได้ทานอะไร เขามัวแต่เล่นอยู่กับถุงมือไหมวิเศษอยู่นานจนยังไม่ทันได้ทานอะไร

เพราะว่าเสี่ยวไปśเองนั้นก็มีความสุขในการวิ่งไล่ตามเขาหมาน้อยตัวนั้นกำลังแกว่งหางอยู่ตร เพราะว่าเสี่ยวไปśเองนั้นก็มีความสุขในการวิ่งไล่ตามเขาหมาน้อยตัวนั้นกำลังแกว่งหางอยู่ตร

ไม่นานนักหลังจากที่ฮวงเฟิงออกไปภายในกล่องจักรวาลก็เกิดแสงสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ไม่นานนักหลังจากที่ฮวงเฟิงออกไปภายในกล่องจักรวาลก็เกิดแสงสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง

ระเบิดมือพลาสติคที่เขาได้เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้วและมันถูกแทนที่ด้วยระเบิดมือ ระเบิดมือพลาสติคที่เขาได้เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้วและมันถูกแทนที่ด้วยระเบิดมือ

“เปรี้ยงเปรี้ยง เปรี้ยง!” “เปรี้ยงเปรี้ยง เปรี้ยง!”

หนิววาจื่อย่อตัวลงและซ่อนตัวอยู่ในป้อมปราการที่เรียบง่าย หนิววาจื่อย่อตัวลงและซ่อนตัวอยู่ในป้อมปราการที่เรียบง่าย

ทั้งตัวของเขาถูกปกคลุมไปด้วยโคลนและใบหน้าของเขาก็สกปรกยิ่งกว่าเดิม ทั้งตัวของเขาถูกปกคลุมไปด้วยโคลนและใบหน้าของเขาก็สกปรกยิ่งกว่าเดิม

โคลนและเลือดผสมกันและติดอยู่บนใบหน้าของเขาทำให้ไม่สามารถที่จะทำความสะอาดได โคลนและเลือดผสมกันและติดอยู่บนใบหน้าของเขาทำให้ไม่สามารถที่จะทำความสะอาดได

หนิววาจื่อรู้ว่าเลือดนั้นคือเลือดของลุงอู่๋ลุงอู่๋ได้ตายไปแล้วและตายต่อหน้าต่อตาเขา หนิววาจื่อรู้ว่าเลือดนั้นคือเลือดของลุงอู่๋ลุงอู่๋ได้ตายไปแล้วและตายต่อหน้าต่อตาเขา

อย่างไรก็ตามตอนนั้นลุงอู่๋ยังไม่ตายเขาหันกลับมาและมองดูตัวเองจากนั้นก็พูดว่า: “หนิววาจื่อ ลุงอู่๋ไม่สามารถทำได้อีกต่อไปแล้ว เจ้าต้องออกไปก่อน อย่าร้องไห้และไม่ต้องกลัว เจ้าเป็นนักรบที่แท้จริง นักรบที่แท้จริงเท่านั้น นักรบที่แท้จริงสามารถที่จะหลั่งเลือดได้ อย่าร้องไห้ จำไว้ว่าต้องป้องกันตัวเองให้ดีๆ

จากนั้นลุงอู่๋ก็เสียชีวิตพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า จากนั้นลุงอู่๋ก็เสียชีวิตพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

จนถึงตอนนี้หนิววาจื่อยังจำได้ว่าไม่มีร่องรอยของความกลัวบนใบหน้าของลุงอู่๋เลย มีเพียงแต่รอยยิ้ม

แม้ว่าใบหน้าของเขาจะสกปรกแต่หนิววาจื่อก็ยังสามารถเห็นรอยยิ้มของเขาได้อย่างชัดเจน แม้ว่าใบหน้าของเขาจะสกปรกแต่หนิววาจื่อก็ยังสามารถเห็นรอยยิ้มของเขาได้อย่างชัดเจน

คราวนี้หนิววาจื่อไม่ร้องไห้และเขาก็ไม่กลัว คราวนี้หนิววาจื่อไม่ร้องไห้และเขาก็ไม่กลัว

ถึงแม้น้ำตาจะไหลออกตาแต่เมื่อนึกถึงคำพูดของลุงอู่๋เขาก็รีบกลั้นน้ำตาเอาไว้ ถึงแม้น้ำตาจะไหลออกตาแต่เมื่อนึกถึงคำพูดของลุงอู่๋เขาก็รีบกลั้นน้ำตาเอาไว้

และหลังจากนั้นก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาก็ยังคงนอนอยู่ในที่ซ่อนเพื่อซุ่มยิง และหลังจากนั้นก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาก็ยังคงนอนอยู่ในที่ซ่อนเพื่อซุ่มยิง

มันเป็นเพียงแค่ความเกลียดชังในดวงตาของเขาที่ทวีความรุนแรงมากขึ้น มันเป็นเพียงแค่ความเกลียดชังในดวงตาของเขาที่ทวีความรุนแรงมากขึ้น

เพราะเขาไม่เพียงต้องการล้างแค้นให้เพียงพ่อแม่ของเขาเท่านั้นแต่เขายังต้องการล้างแค้นให เพราะเขาไม่เพียงต้องการล้างแค้นให้เพียงพ่อแม่ของเขาเท่านั้นแต่เขายังต้องการล้างแค้นให

ลุงอู่๋ไม่ต้องกังวลนะฉันจะฆ่าไอ้พวกนี้ให้หมดและแก้แค้นแทนลุง! ลุงอู่๋ไม่ต้องกังวลนะฉันจะฆ่าไอ้พวกนี้ให้หมดและแก้แค้นแทนลุง!