กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 166 ระเบิด บทที่ 166 ระเบิด

กลุ่มของหนิววาจื่อได้รับคำสั่งให้เฝ้าฐานเป็นเวลาสี่สิบแปดชั่วโมง กลุ่มของหนิววาจื่อได้รับคำสั่งให้เฝ้าฐานเป็นเวลาสี่สิบแปดชั่วโมง

เวลาผ่านไปยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วและฐานยังอยู่ในมือพวกเขา เวลาผ่านไปยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วและฐานยังอยู่ในมือพวกเขา

ตอนนี้หนิววาจื่อเป็นรักษาการหัวหน้าทีมเนื่องจากทีมที่เขาอยู่ตอนนี้ผู้บังคับกองพลและรอง ตอนนี้หนิววาจื่อเป็นรักษาการหัวหน้าทีมเนื่องจากทีมที่เขาอยู่ตอนนี้ผู้บังคับกองพลและรอง

นอกจากเขาแล้วยังมีอีกเพียงคนเดียวที่ยังรอดชีวิตแต่คนๆ นั้นก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกันและถูกย้ายไปรักษาตัวที่ด้านหลัง

ดังนั้นเด็กคนนี้ซึ่งเพิ่งอยู่ในสนามรบเป็นครั้งแรกและยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ก็กลายเป็นรักษาการ ดังนั้นเด็กคนนี้ซึ่งเพิ่งอยู่ในสนามรบเป็นครั้งแรกและยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ก็กลายเป็นรักษาการ

หลังจากที่ได้เป็นรักษาการหัวหน้ากองพลเขาก็เข้าใจความรับผิดชอบมากขึ้น หลังจากที่ได้เป็นรักษาการหัวหน้ากองพลเขาก็เข้าใจความรับผิดชอบมากขึ้น

ตอนนี้เขาเป็นนักรบที่แท้จริงแล้วนักรบที่สามารถหลั่งเลือดได้แต่ไม่หลั่งน้ำตา! ตอนนี้เขาเป็นนักรบที่แท้จริงแล้วนักรบที่สามารถหลั่งเลือดได้แต่ไม่หลั่งน้ำตา!

ตอนนี้พวกเขาได้ขับไล่การโจมตีครั้งที่สองของศัตรูเขาจำไม่ได้ว่าเขาโต้กลับไปกี่ครั้ง ตอนนี้พวกเขาได้ขับไล่การโจมตีครั้งที่สองของศัตรูเขาจำไม่ได้ว่าเขาโต้กลับไปกี่ครั้ง

ไม่ว่าในกรณีใดเมื่อเขาเห็นศัตรูเขาจะต่อสู้จนกว่าพวกนั้นจะถอยกลับไป ไม่ว่าในกรณีใดเมื่อเขาเห็นศัตรูเขาจะต่อสู้จนกว่าพวกนั้นจะถอยกลับไป

พวกเขาเองก็ได้รับบาดเจ็ดไม่ใช่น้อยซึ่งได้รับบาดเจ็บมากพอๆ กัน พวกเขาเองก็ได้รับบาดเจ็ดไม่ใช่น้อยซึ่งได้รับบาดเจ็บมากพอๆ กัน

หลังจากที่ล้มเหลวในการเข้าจู่โจมครั้งนี้อีกฝśายก็ไม่รีบเข้าจู่โจมอีกครั้งแต่เลือกที่จะระดมยิง หลังจากที่ล้มเหลวในการเข้าจู่โจมครั้งนี้อีกฝśายก็ไม่รีบเข้าจู่โจมอีกครั้งแต่เลือกที่จะระดมยิง

“เปรี้ยงเปรี้ยง เปรี้ยง!” “เปรี้ยงเปรี้ยง เปรี้ยง!”

ตอนนั้นเขามีลุงอู่๋อยู่เคียงข้างคอยดูแลและปลอบใจ ตอนนั้นเขามีลุงอู่๋อยู่เคียงข้างคอยดูแลและปลอบใจ

แต่อย่างไรก็ตามตอนนี้ลุงอู่๋ไม่อยู่แล้วไม่มีใครมาคอยปลอบโยนเขาได้ แต่อย่างไรก็ตามตอนนี้ลุงอู่๋ไม่อยู่แล้วไม่มีใครมาคอยปลอบโยนเขาได้

เพราะหนิววาจื่อรู้ว่าเขาต้องเข้มแข็งเขาเป็นรักษาการหัวหน้ากองพลแล้วและไม่ใช่มือใหม่ท เพราะหนิววาจื่อรู้ว่าเขาต้องเข้มแข็งเขาเป็นรักษาการหัวหน้ากองพลแล้วและไม่ใช่มือใหม่ท

หนิววาจื่อไม่รู้สึกกังวลหรือกลัวอีกต่อไป หนิววาจื่อไม่รู้สึกกังวลหรือกลัวอีกต่อไป

แม้ว่าเขาจะกำลังซ่อนตัวอยู่ในปราการแต่เขาก็ยังคงหยิบป่้นพกพลาสติกก่อนหน้านี้ออกมา เพราะนี่คือของขวัญที่ลุงอู่๋ได้มอบให้แก่เขา

บางช่วงเสียงป่้นได้หยุดลง บางช่วงเสียงป่้นได้หยุดลง

“คนที่ยังไม่ตายจงลุกขึ้นไปซ่อนตัว!” เสียงที่คุ้นเคยของกัปตันดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันก็หายไปแล้ว

ในตอนนี้กัปตันได้รับบาดเจ็บจากการรบเช่นกันเขาถูกยิงที่แขน แต่เขาเลือกที่จะไม่จากไปและยังคงอยู่ในตำแหน่งของเขาต่อไป

สหายที่บาดเจ็บหลายคนของเขาก็เช่นกัน สหายที่บาดเจ็บหลายคนของเขาก็เช่นกัน

ในเมื่อพวกเขาไม่สามารถยืนขึ้นหรือยิงได้แต่พวกเขาทั้งหมดก็ยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิมโดยไม ในเมื่อพวกเขาไม่สามารถยืนขึ้นหรือยิงได้แต่พวกเขาทั้งหมดก็ยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิมโดยไม

พวกเขาทุกคนเป็นฮีโร่! พวกเขาทุกคนเป็นฮีโร่!

หนิววาจื่อคิดอย่างเงียบๆอยู่ในใจ นักรบเหล่านี้เป็นฮีโร่อย่างที่มิสเตอร์บุคเลิฟเวอร์ได้กล่าวและพวกเขายังมีความกล้าหาญมากกว่าตัว

ฉันอยากเป็นเหมือนพวกเขากลายเป็นฮีโร่ฆ่าเจ้าพวกปิศาจและล้างแค้นให้พ่อแม่และลุงอู่๋ ฉันอยากเป็นเหมือนพวกเขากลายเป็นฮีโร่ฆ่าเจ้าพวกปิศาจและล้างแค้นให้พ่อแม่และลุงอู่๋

หนิววาจื่อได้คลานขึ้นมาในตอนนี้โชคของเขายังดีเพราะจนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้รับบาดเจ็บ เพียงแค่ร่างกายของเขาสกปรกเล็กน้อย

ศัตรูกำลังเข้าโจมตีอีกครั้งกี่ครั้งแล้วล่ะ? ฉันจำไม่ได้ ฉันไม่สนใจว่าพวกเขาจะโจมตีกี่ครั้ง ไม่ว่าจะโจมตีกี่ครั้งพวกเขาก็ไม่สามารถลงจากตำแหน่งได้เพราะพวกเรายังอยู่ที่นี่

ตราบใดที่พวกเราคนใดคนหนึ่งยังอยู่ที่นี่พวกเขาก็ไม่คิดที่จะรับตำแหน่งนี้ด้วยซ้ำ! ตราบใดที่พวกเราคนใดคนหนึ่งยังอยู่ที่นี่พวกเขาก็ไม่คิดที่จะรับตำแหน่งนี้ด้วยซ้ำ!

ใบหน้าของหนิววาจื่อเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นนี่เป็นเพียงการต่อสู้ แต่เขาได้เปลี่ยนจากเด็กเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว เขาเข้าใจภารกิจของตัวเอง

“โจมตีพวกมันให้หนักเพื่อฉัน!”กัปตันถึงกับหอบเมื่อได้ยินเสียง ศัตรูได้มาอยู่ในระยะแล้ว

“เปรี้ยง!” “เปรี้ยง!”

หนิววาจื่อยิงออกไปและภายในขอบเขตการมองเห็นศัตรูที่เขาเล็งนั้นล้มลงนี่เป็นครั้งแรกตา “เปรี้ยง” ศัตรูอีกคนก็ล้มลง

นัดที่สอง! นัดที่สอง!

ลุงอู่๋คุณเห็นไหม? ฉันกำลังแก้แค้นให้ลุง บางทีที่ลุงพูดก็ถูกฉันมีโอกาสเป็นนักแม่นป่้นจริงๆ เมื่อฉันกลายเป็นนักแม่นป่้นฉันจะสามารถฆ่าศัตรูได้มากขึ้นและช่วยคุณแก้แค้นได้

แม้ว่าศัตรูจะล้มลงอย่างต่อเนื่องแต่ใบหน้าของหนิววาจื่อก็ไม่ได้แสดงออกมากนักสีหน้าของ แม้ว่าศัตรูจะล้มลงอย่างต่อเนื่องแต่ใบหน้าของหนิววาจื่อก็ไม่ได้แสดงออกมากนักสีหน้าของ

ในยี่สิบชั่วโมงที่ผ่านมาเขาได้เห็นความตายมากมายจากพวกพ้องของเขาเองศัตรูของเขาและ ทุกประเภท เขาเคยเห็นพวกมันมาก่อน และเขาไม่แปลกใจอีกต่อไปแล้ว

เล็งเป้าดึงไกป่้น เล็งเป้าอีกครั้ง ยิง เล็งเป้าดึงไกป่้น เล็งเป้าอีกครั้ง ยิง

การกระทำแบบนี้ยังคงเกิดขึ้นซ้ำๆ การกระทำแบบนี้ยังคงเกิดขึ้นซ้ำๆ

“ระวังระเบิด!”หัวใจของหนิววาจื่อกระโจนขึ้นเมื่อเขาเห็นวัตถุที่ลอยมาหาเขาจากท้องฟ้า มันคงจะเป็นระเบิดมือ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้ม เขากำลังจะตายใช่ไหม?

แม้ว่าเขาจะคิดอย่างนั้นในใจแต่เขาก็ยังคงทำตามการเคลื่อนไหวที่ลุงอู่๋เคยสอนให้เขาหลบ แม้ว่าเขาจะคิดอย่างนั้นในใจแต่เขาก็ยังคงทำตามการเคลื่อนไหวที่ลุงอู่๋เคยสอนให้เขาหลบ

ส่วนจะหลบได้หรือไม่นั้นเขาเองก็ไม่รู้ ส่วนจะหลบได้หรือไม่นั้นเขาเองก็ไม่รู้

หนิววาจื่อนอนอยู่บนพื้นวัตถุที่ลอยมาได้ปะทะเข้ากับพื้นที่ไม่ไกลจากเขานัก เขาคิดว่าเขากำลังจะตาย แต่การระเบิดที่เขาจินตนาการถึงไม่ได้กลับเกิดขึ้น

หนิววาจื่อเงยหน้าขึ้นและมองสิ่งที่มีรูปร่างเหมือนระเบิดมือมันกลม แต่ไม่มีควันหรือไฟ และมันไม่ระเบิดเลย

ฟ้าผ่าเงียบงั้นเหรอ? ฟ้าผ่าเงียบงั้นเหรอ?

หนิววาจื่อสงสัยอยู่ในใจแต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น? มันก็ดีแล้วที่เขายังไม่ตาย และเขาจะยังคงฆ่าพวกขี้โกงนี้ต่อไป

อาจเป็นเพราะลุงอู่๋ปกป้องเขาไว้ใช่ไหม? เขารู้สึกว่าเขายังฆ่าพวกนั้นไม่พอและต้องการให้เขาทำต่อไป และช่วยฆ่าพวกมันมากกว่านี้

หนิววาจื่อกลับไปยังที่ซ่อนอีกครั้งเพื่อซุ่มยิง หนิววาจื่อกลับไปยังที่ซ่อนอีกครั้งเพื่อซุ่มยิง

สำหรับระเบิดมือที่ไม่ระเบิดนั้นไม่มีใครสนใจมองมัน สำหรับระเบิดมือที่ไม่ระเบิดนั้นไม่มีใครสนใจมองมัน

ในสนามรบที่วุ่นวายนี้และไม่มีอะไรให้ดูมากนักเป็นเรื่องปกติที่ระเบิดมือจะไม่ระเบิดในการ ในสนามรบที่วุ่นวายนี้และไม่มีอะไรให้ดูมากนักเป็นเรื่องปกติที่ระเบิดมือจะไม่ระเบิดในการ

ดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องแปลกใจ ดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องแปลกใจ

เมื่อระเบิดมือระเบิดในบังเกอร์ไม่ห่างออกไปนักฝุśนผงก็ลอยมาปกคลุมระเบิดมือที่ไม่ระเบิด เมื่อระเบิดมือระเบิดในบังเกอร์ไม่ห่างออกไปนักฝุśนผงก็ลอยมาปกคลุมระเบิดมือที่ไม่ระเบิด

คราวนี้หลายคนจึงไม่ได้สังเกตเห็น คราวนี้หลายคนจึงไม่ได้สังเกตเห็น

บางทีวิญญาณชั่วร้ายอื่นๆที่ขว้างระเบิดอาจจะต้องประหลาดใจเมื่อเห็นสิ่งนี้เพราะเขาเหนี่ย หลังจากนั้นเขาก็ไม่สนใจ

หลังจากนั้นในสนามรบก็วุ่นวายมากมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะจ้องมองไปที่ระเบิด หลังจากนั้นในสนามรบก็วุ่นวายมากมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะจ้องมองไปที่ระเบิด

จากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าระเบิดมือที่ลอยอยู่บนท้องฟ้ากระพริบด้วยแสงอ่อนๆแล จากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าระเบิดมือที่ลอยอยู่บนท้องฟ้ากระพริบด้วยแสงอ่อนๆแล

หลังจากนั้นระเบิดมือยังคงลอยไปข้างหน้าตรงไปยังหนิววาจื่ออย่างไรก็ตามหลังจากที่มันร่ว หลังจากนั้นระเบิดมือยังคงลอยไปข้างหน้าตรงไปยังหนิววาจื่ออย่างไรก็ตามหลังจากที่มันร่ว

อันที่จริงแล้วมันเป็นไปไม่ได้ที่มันจะระเบิดเพราะมันเป็นของปลอม! เป็นของปลอมจึงไม่สามารถระเบิดได้!