กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 167 สนามรบ บทที่ 167 สนามรบ

ในสนามรบที่กำลังอื้ออึงและในสถานการณ์เช่นนี้ก็ไม่มีใครที่จะสังเกตเห็นสิ่งนี้ ในสนามรบที่กำลังอื้ออึงและในสถานการณ์เช่นนี้ก็ไม่มีใครที่จะสังเกตเห็นสิ่งนี้

เพราะว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ระเบิดมือจะไม่ระเบิดและก็ไม่มีใครไปตรวจสอบดูด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงระเบิดมือปลอมที่ตอนนี้ได้ถูกทับถมไปด้วยโคลนตม

หนิววาจื่อที่กำลังยิงป่้นอยู่นั้นถึงแม้ว่าเขาจะเป็นทหารใหม่และนี่ก็เป็นสงครามครั้งแรกของ แต่เขาก็มีพรสวรรค์ทางด้านนี้เป็นอย่างยิ่ง

ทักษะการยิงป่้นของเขานั้นดีขึ้นเรื่อยๆและไม่ได้ด้อยไปกว่าทหารผ่านศึกอาวุโสที่เคยเข้าร่วม ทักษะการยิงป่้นของเขานั้นดีขึ้นเรื่อยๆและไม่ได้ด้อยไปกว่าทหารผ่านศึกอาวุโสที่เคยเข้าร่วม

กัปตันยังคงสั่งการคนของเขาให้กวาดล้างสนามรบนั้น กัปตันยังคงสั่งการคนของเขาให้กวาดล้างสนามรบนั้น

อย่างไรก็ตามศัตรูทั้งหลายของอีกด้านบางทีอาจจะรู้ว่าพวกเขามีเครื่องกระสุนจำนวนจำกัด อย่างไรก็ตามศัตรูทั้งหลายของอีกด้านบางทีอาจจะรู้ว่าพวกเขามีเครื่องกระสุนจำนวนจำกัด

ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาเข้าโจมตีเสร็จพวกเขาจะส่งคนไปดูสนามรบและหากพวกเขาพบ ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาเข้าโจมตีเสร็จพวกเขาจะส่งคนไปดูสนามรบและหากพวกเขาพบ

ดังนั้นการเคลียร์สนามรบจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนในช่วงแรกอีกต่อไป ดังนั้นการเคลียร์สนามรบจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนในช่วงแรกอีกต่อไป

หนิววาจื่อไม่ได้รับหน้าที่เคลียร์สนามรบความจริงนับตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาไปเคลียร์สนามรบ เมื่อถูกจับได้ว่าเขาแอบซ่อนป่้นพกเอาไว้หนิววาจื่อก็ไม่ได้ออกไปเคลียร์สนามรบอีกเลย

เขาเองก็ไม่ได้อยากจะซ่อนอะไรแต่ถ้าวิ่งสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปในสนามรบ และถ้ากัปตันเห็นเขาเข้า เขาก็จะต้องโดนลงโทษอย่างแน่นอน

“หนิววาจื่อนายเป็นอย่างไรบ้าง?” บาดเจ็บไหม?” กัปตันเดินมาที่ด้านข้างของหนิววาจื่อตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ได้

หนิววาจื่อลุกขึ้นยืนในทันทีและแสดงความเคารพแบบทหารอย่างไม่เป็นทางการเกินไป หนิววาจื่อลุกขึ้นยืนในทันทีและแสดงความเคารพแบบทหารอย่างไม่เป็นทางการเกินไป

เขากล่าวว่า: “รายงานกัปตัน หนิววาจื่อไม่ได้รับบาดเจ็บครับ” เขากล่าวว่า: “รายงานกัปตัน หนิววาจื่อไม่ได้รับบาดเจ็บครับ”

“ไม่เลวหนิววาจื่อทำได้ดีมาก” กัปตันตบไหล่ของหนิววาจื่อ ด้วยมือขวาที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ ส่วนมือซ้ายของเขาก็มีผ้าพันรอบคออยู่ อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าบาดแผลยังไม่ได้รับการรักษาอย่างดีเท่าไรนัก

“คุณรักษาการหัวหน้ากองพลแล้วห้ามร้องไห้นะ” กัปตันกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “คุณรักษาการหัวหน้ากองพลแล้วห้ามร้องไห้นะ” กัปตันกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“กัปตันผมไม่ได้ร้องไห้” หนิววาจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจนัก “กัปตันผมไม่ได้ร้องไห้” หนิววาจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจนัก

“แล้วเมื่อกี้นี้ใครกันแน่ที่ร้องไห้ก่อน?”แม้ว่าการต่อสู้จะยากลำบาก แต่กัปตันก็ยังคงอารมณ์ดี

“กัปตันนั่นเป็นเรื่องเก่าแล้วตอนนี้ผมเป็นนักรบที่แท้จริง ตอนนี้ผมจะไม่ร้องไห้อีกต่อไปแล้ว ลุงอู่๋บอกว่านักรบที่แท้จริงทำได้แค่หลั่งเลือดเท่านั้น ห้ามร้องไห้” หนิววาจื่อกล่าวเสียงดัง

“ใช่แล้วผู้อาวุโสอู่๋พูดถูก” ทั้งทีมพยักหน้าจากนั้นกล่าวด้วยความเศร้า: “ผู้อาวุโสอู่๋ ช่างเป็นทหารที่ยิ่งใหญ่อะไรเช่นนั้น หนิววาจื่อคุณต้องระวังตัวด้วย เข้าใจไหม?”

“ครับ”หนิววาจื่อพยักหน้าอย่างหนัก ลุงอู่๋เคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้แม้แต่ทหารผ่านศึกที่มีประสบการณ์ในสนามรบก็ไม่สามารถรับประกันช

เพราะกระสุนนั้นเหมือนคนตาบอดพวกมันจะไม่พูดแต่ส่วนมากจะฆ่าทหารใหม่ ไม่ใช่ทหารเก่า

เพราะทหารเก่าจะปกป้องตัวเองมากกว่าทหารใหม่อัตราการตายจึงต่ำกว่า แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเลยโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์เช่นนี้ที่เขาเสียเปรียบใครๆ ก็สามารถตายได้

ซึ่งอาจจะเป็นลุงอู่๋อาจจะเป็นหนิววาจื่อ หรืออาจจะเป็นกัปตันก็ได้! ซึ่งอาจจะเป็นลุงอู่๋อาจจะเป็นหนิววาจื่อ หรืออาจจะเป็นกัปตันก็ได้!

ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าประมาทในสนามรบ ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าประมาทในสนามรบ

กัปตันให้กำลังใจหนิววาจื่ออีกเล็กน้อยจากนั้นก็ไปปลอบใจคนอื่นๆ กัปตันให้กำลังใจหนิววาจื่ออีกเล็กน้อยจากนั้นก็ไปปลอบใจคนอื่นๆ

นี่คือสิ่งที่กัปตันจะทำทุกครั้งที่การต่อสู้หยุดลงแม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บและดูแย่เขาแค่ไหน นี่คือสิ่งที่กัปตันจะทำทุกครั้งที่การต่อสู้หยุดลงแม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บและดูแย่เขาแค่ไหน

“ไอ้พวกปิศาจไม่ได้ผุดได้เกิดพวกนี้!”หนิววาจื่อมองไปที่ซากศพที่เกลื่อนอยู่ในสนามรบและม “ไอ้พวกปิศาจไม่ได้ผุดได้เกิดพวกนี้!”หนิววาจื่อมองไปที่ซากศพที่เกลื่อนอยู่ในสนามรบและม

ห่างออกไปไม่ไกลนักบุคลากรทางการแพทย์เดินกันขวักไขว่ตลอดเวลาและเป็นกลุ่มคนที่พล ห่างออกไปไม่ไกลนักบุคลากรทางการแพทย์เดินกันขวักไขว่ตลอดเวลาและเป็นกลุ่มคนที่พล

เพราะจะมีผู้บาดเจ็บอยู่ทุกขณะแม้ในการสู้รบบุคลากรทางการแพทย์เหล่านี้จะต้องกล้าเสี่ย เพราะจะมีผู้บาดเจ็บอยู่ทุกขณะแม้ในการสู้รบบุคลากรทางการแพทย์เหล่านี้จะต้องกล้าเสี่ย

หนิววาจื่อนั่งลงอีกครั้งอย่างรวดเร็วและเริ่มทำความสะอาดป่้นและเตรียมกระสุน หนิววาจื่อนั่งลงอีกครั้งอย่างรวดเร็วและเริ่มทำความสะอาดป่้นและเตรียมกระสุน

หากยังมีเวลาอีกสักหน่อยเขาจะหลับตาและพักผ่อนสิ่งเหล่านี้ล้วนถูกสอนโดยลุงอู่๋ หากยังมีเวลาอีกสักหน่อยเขาจะหลับตาและพักผ่อนสิ่งเหล่านี้ล้วนถูกสอนโดยลุงอู่๋

หนิววาจื่อเองก็เหนื่อยมากเช่นกันแต่เขาไม่กล้านอน ส่วนใหญ่แล้วเขาแค่หลับตาเพื่อพักผ่อน

เขาเหนื่อยมากและเขากลัวว่าถ้าเขาหลับไปเขาจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาซึ่งเห็นได้ชัดว่ามันไม่ได้ผล เขาเหนื่อยมากและเขากลัวว่าถ้าเขาหลับไปเขาจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาซึ่งเห็นได้ชัดว่ามันไม่ได้ผล

“ท่านนายพลการต่อต้านของศัตรูนั้นรุนแรงมาก และการโจมตีของเราก็กำลังถูกขับไล่อีกครั้ง”

ไม่ไกลจากฐานทัพมีคนสองสามคนมองไปที่สนามรบผ่านกล้องส่องทางไกลจากที่ๆสูงกว่า ไม่ไกลจากฐานทัพมีคนสองสามคนมองไปที่สนามรบผ่านกล้องส่องทางไกลจากที่ๆสูงกว่า

“อีกไม่นานพวกเขาคงจะไม่สามารถทนได้อีกต่อไป”หนึ่งในนั้นวางกล้องส่องทางไกลลงและพ กับคนรอบข้าง

พวกเขามีคนน้อยกว่าและอาวุธของพวกเขาก็อ่อนแอกว่าและประสบการณ์การต่อสู้ก็ไม่มาก ผมไม่คิดว่าพวกเขาคงจะต้านพวกเราได้อีกไม่นาน”

“คุณพูดถูกนายน้อย” คนข้างๆ เขาพยักหน้าและพูดว่า “อย่างไรก็ตามคนก็ได้ต้านพวกเรามาตั้งนานแล้ว ดังนั้นจึงไม่ควรมองข้ามความแข็งแกร่งของพวกเขาไปนะ”

“เหลือเวลาอีกไม่มากนักจวนจะถึงเวลานัดกับลอร์ดวูดวิลล์แล้วถ้าเราไปไม่ถึงตรงเวลา มันก็จะยากมากสำหรับเขาที่จะไปที่นั่น ดังนั้นสำหรับการโจมตีครั้งต่อไปไม่ว่าจะยังไงก็ตามพวกคุณต้องเอาชนะให้ได้ พวกเขาจะต้านทานไว้ด้วยจิตวิญญาณสุดท้ายของพวกเขาและทันทีที่พวกเขาตีฝśาออกมาพวกเขาก็จ

ก่อนหน้านี้เขาได้รับภารกิจในการสนับสนุนผู้นำหมู่บ้านมู่ในบริเวณใกล้เคียงกับจังหวัดลิ่วเฉ ก่อนหน้านี้เขาได้รับภารกิจในการสนับสนุนผู้นำหมู่บ้านมู่ในบริเวณใกล้เคียงกับจังหวัดลิ่วเฉ

แต่ท้ายที่สุดพวกเขาเคยเห็นศัตรูเช่นนี้หลายครั้งและพวกเขาก็จะพ่ายแพ้หลังจากที่สู้กันเพีย แต่ท้ายที่สุดพวกเขาเคยเห็นศัตรูเช่นนี้หลายครั้งและพวกเขาก็จะพ่ายแพ้หลังจากที่สู้กันเพีย

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้คาดหวังว่ากองทัพตรงหน้าเขาจะแตกต่างจากที่เขาเคยได้เห็นมาก่อน อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้คาดหวังว่ากองทัพตรงหน้าเขาจะแตกต่างจากที่เขาเคยได้เห็นมาก่อน

จิตวิญญาณการต่อสู้ของพวกเขานั้นแข็งแกร่งและแม้ว่าจะมีจำนวนคนน้อยไม่มีอาวุธและกร แต่พวกเขาก็ยังสามารถต้านทานพวกมันเอาไว้ได้เป็นเวลานาน

“จำไว้ว่าเมื่อพวกเราโจมตีฉันไม่ต้องการเชลย พวกเราต้องรีบไปถ้าพวกเราเก็บเชลยไว้มันจะทำให้พวกเราล่าช้า!”

“ครับ!”นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาทำเช่นนี้และไม่มีความกดดันทางจิตใจเลย ยิ่งไปกว่านั้นคนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาได้ต้านทานพวกเขาเอาไว้ได้เป็นเวลานาน ดังนั้นมันถึงเวลาแล้วที่พวกเขาจะต้องถูกลงโทษ”

หลังจากที่เขาพูดจบเจ้าหน้าที่ก็บอกให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาไปพักผ่อนให้เร็วที่สุดก่อนที่จ หลังจากที่เขาพูดจบเจ้าหน้าที่ก็บอกให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาไปพักผ่อนให้เร็วที่สุดก่อนที่จ

นี่เป็นการโจมตีหลักพวกเขาจะต้องเข้ายึดตำแหน่งของฝśายตรงข้ามและทำลายศัตรูให้หมด! นี่เป็นการโจมตีหลักพวกเขาจะต้องเข้ายึดตำแหน่งของฝśายตรงข้ามและทำลายศัตรูให้หมด!