กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 169 เข้าสู่สนามรบ บทที่ 169 เข้าสู่สนามรบ

“รวบรวมวัตถุทั้งสี่ในห้วงเวลาแล้วคุณต้องการที่จะเทเลพอร์ตเลยไหม?” “รวบรวมวัตถุทั้งสี่ในห้วงเวลาแล้วคุณต้องการที่จะเทเลพอร์ตเลยไหม?”

เสียงเครื่องจักรดังขึ้นอีกครั้งในใจของฮวงเฟิงและเตือนเขาอีกครั้งอย่างชัดเจน เสียงเครื่องจักรดังขึ้นอีกครั้งในใจของฮวงเฟิงและเตือนเขาอีกครั้งอย่างชัดเจน

“ตกลง!” “ตกลง!”

ฮวงเฟิงไม่ลังเลใจอยู่นานนักในขณะที่เขายืนยันเพราะเขาไม่รู้ว่าห้วงเวลาและพื้นที่ที่เขากำล ฮวงเฟิงไม่ลังเลใจอยู่นานนักในขณะที่เขายืนยันเพราะเขาไม่รู้ว่าห้วงเวลาและพื้นที่ที่เขากำล

สิ่งของที่เขาได้รับทั้งหมดถูกเก็บไว้ในแหวนจักรวาลและเขาไม่สามารถดำเนินการเตรียมการ สิ่งของที่เขาได้รับทั้งหมดถูกเก็บไว้ในแหวนจักรวาลและเขาไม่สามารถดำเนินการเตรียมการ

เมื่อสิ้นเสียงพูดของฮวงเฟิงป่้นพกที่เขาได้รับมาก่อนหน้านี้ก็ลอยออกมาจากแหวนจักรวาลโ และสามสิ่งที่อยู่ข้างหน้าเขาก็ลอยออกไปเช่นกัน ตอนนี้มีของทั้งหมดสี่สิ่งและหมุนเป็นวงกลมต่อหน้าเขาและพวกมันก็หมุนอย่างรวดเร็ว

“เป็นอย่างนี้นี่เอง”การคาดเดาของฮวงเฟิงไม่ผิดอย่างที่คาดไว้มันคือสี่สิ่งนี้ “เป็นอย่างนี้นี่เอง”การคาดเดาของฮวงเฟิงไม่ผิดอย่างที่คาดไว้มันคือสี่สิ่งนี้

เพียงแต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าหลังจากที่เขาได้รับมันมาไม่นานเขาก็เป็นคนแรกที่ได้รวบรวม “สี่อุปกรณ์นี้”

สิ่งเหล่านั้นที่เขาได้รับเมื่อนานมานี้ได้แก่ รองเท้าหนัง ชุดเกราะอ่อนไหมสีทอง เป็นต้น จนถึงขณะนี้ก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

เมื่อเขาคิดถึงชุดเกราะอ่อนไหมสีทองฮวงเฟิงก็รู้สึกสะเทือนใจ ในขณะที่เขายังมีเวลาอยู่เขาจึงรีบวางมันลงเพราะเขาไม่รู้ว่าพื้นที่เทเลพอร์ตเป็นอย่างไร

อย่างไรก็ตามเมื่อมองไปที่ของทั้งสี่สิ่งพื้นที่แห่งนั้นไม่น่าจะเงียบสงบนัก เขาจึงรู้สึกว่ามันน่าจะดีกว่าที่จะสวมชุดเกราะอ่อนไหมสีทองไว้บนร่างของเขา

หลังจากที่สวมชุดเกราะอ่อนไหมสีทองแล้วฮวงเฟิงก็สวมรองเท้าหนังของเขาทันที และในขณะเดียวกันก็สวมถุงมือที่เขาเพิ่งได้มาซึ่งเป็นสถานะที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาแล้ว

หลังจากแต่งตัวแล้วฮวงเฟิงก็รออย่างเงียบๆ หลังจากแต่งตัวแล้วฮวงเฟิงก็รออย่างเงียบๆ

วัตถุทั้งสี่ที่อยู่ข้างหน้าเขาหมุนเร็วขึ้นและตรงกลางของวัตถุทั้งสี่นั้นก็มีกระแสน้ำวนค่อยๆ ปรากฏขึ้น

กระแสน้ำวนนั้นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆและฮวงเฟิงก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดและแรงดูดก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อ กระแสน้ำวนนั้นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆและฮวงเฟิงก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดและแรงดูดก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อ

ฮวงเฟิงค่อนข้างกังวลในใจท้ายที่สุดนี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะทำการเทเลพอร์ต และเขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหรือจะเกิดอุบัติเหตุอะไรหรือไม่

อย่างไรก็ตามฮวงเฟิงรู้ดีว่าเขาไม่อาจที่จะหลบหนีได้ ท้ายที่สุดกล่องจักรวาลนี้ก็เป็นโอกาสและเขาจะไม่ยอมล้มเลิกง่ายๆ

ดังนั้นเมื่อเขารู้สึกถึงแรงดูดที่เพิ่มขึ้นแม้ว่าฮวงเฟิงจะรู้สึกกระวนกระวายในใจแต่เขาก็ไม่ได้ม ดังนั้นเมื่อเขารู้สึกถึงแรงดูดที่เพิ่มขึ้นแม้ว่าฮวงเฟิงจะรู้สึกกระวนกระวายในใจแต่เขาก็ไม่ได้ม

ในที่สุดร่างของฮวงเฟิงก็ถูกดูดขึ้นไปในอากาศและค่อยๆไหลเข้าไปหากระแสน้ำวนนั้น ในที่สุดร่างของฮวงเฟิงก็ถูกดูดขึ้นไปในอากาศและค่อยๆไหลเข้าไปหากระแสน้ำวนนั้น

แต่น่าแปลกที่สิ่งของต่างๆที่อยู่ภายในห้องนั้นไม่ได้มีผลกระทบใดๆ เลยและยังคงตั้งอยู่กับที่อย่างมั่นคง

หลังจากนั้นเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว ร่างของฮวงเฟิงก็เข้าไปสู่กระแสน้ำวน รอบๆ ตัวเขามีเพียงความมืด ไม่มีแสงไฟและไม่มีแม้แต่เสียงใดๆ

โชคดีที่ช่วงเวลานี้ไม่ได้นานจนเกินไปแสงได้ปรากฎขึ้นอีกครั้งตรงหน้าของฮวงเฟิง และคลื่นเสียงก็ดังมาจากข้างๆ หูของเขา

ใครบางคนกำลังคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวบางคนร้องเสียงดัง แต่ส่วนใหญ่เป็นเสียงป่้นและระเบิดมือที่ระเบิดขึ้นมา

“ต้านไว้!ทุกคนยึดฐานที่มั่นไว้! ห้ามใครถอยเด็ดขาด!” “ต้านไว้!ทุกคนยึดฐานที่มั่นไว้! ห้ามใครถอยเด็ดขาด!”

“ข้าศึกบุกหนักเกินไปพวกเราไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไปแล้ว!” “ข้าศึกบุกหนักเกินไปพวกเราไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไปแล้ว!”

“ถึงแม้ว่าจะเป็นคนสุดท้ายแต่คุณก็ต้องยึดฐานที่มั่นเอาไว้ เผื่อว่าศัตรูอยู่ในตำแหน่งป้องกัน ถึงแม้ว่าศัตรูจะไม่อยู่ในตำแหน่งป้องกันแต่ยังไงซะศัตรูก็ต้องกลับมาอยู่ในตำแหน่งป้องกันอยู่ดี!”

“ครับท่าน!” “ครับท่าน!”

“สนับสนุน!เราต้องการการสนับสนุนที่นี่!” “สนับสนุน!เราต้องการการสนับสนุนที่นี่!”

“กระสุนอยู่ไหน?ไม่มีกระสุนแล้ว! รีบนำกระสุนออกมาเร็วเข้า!” “กระสุนอยู่ไหน?ไม่มีกระสุนแล้ว! รีบนำกระสุนออกมาเร็วเข้า!”

คลื่นเสียงดังขึ้นข้างหูของฮวงเฟิงเขายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จู่ๆ ร่างของเขาก็ถูกดึงและเขาก็ล้มลงกับพื้นโดยไม่ทันได้เตรียมตัว

“มึงอยากตายเหรอ!ทำไมมึงยืนขึ้นสูงจังวะ!” “มึงอยากตายเหรอ!ทำไมมึงยืนขึ้นสูงจังวะ!”

ตอนนั้นฮวงเฟิงถึงได้รู้ว่าคนที่ดึงเขาคือเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะอายุเพียงสิบห้าหรือสิบหกป่ี ตอนนั้นฮวงเฟิงถึงได้รู้ว่าคนที่ดึงเขาคือเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะอายุเพียงสิบห้าหรือสิบหกป่ี

ตอนนี้ทั้งร่างของเขาถูกปกคลุมไปด้วยโคลนและแน่นอนว่าเขามีเลือดอยู่มากมาย ตอนนี้ทั้งร่างของเขาถูกปกคลุมไปด้วยโคลนและแน่นอนว่าเขามีเลือดอยู่มากมาย

เพียงแค่ว่าเขาไม่รู้ว่าใครเป็นใครแต่ในขณะนี้เขากำลังเบิกตากว้างและจับจ้องไปที่ฮวงเฟิง ราวกับว่าเขาไม่พอใจกับการกระทำที่บุ่มบ่ามของเขา

“กัปตันบอกว่าเขาส่งคนมาที่กองพลของเราและเขาก็เป็นมือใหม่ที่ไม่รู้อะไรเลยกัปตันนี่เล่ห์เ ชายหนุ่มก่นด่าขณะที่เขาเอนหลังพิงและมองไปข้างหน้า

รึว่าเขากำลังคุยกับฉันงั้นเหรอ? รึว่าเขากำลังคุยกับฉันงั้นเหรอ?

ขณะที่ฮวงเฟิงคิดถึงเรื่องนี้เขาก็คลานขึ้นจากพื้น คราวนี้เขาไม่ได้ยืนขึ้นในทันที แต่ก้มตัวลงแล้วมองดูตัวเองและสภาพแวดล้อมรอบตัว

ประการแรกฮวงเฟิงพบว่าเสื้อผ้าของเขาได้เปลี่ยนเป็นชุดทหารสีอมเทา บางส่วนก็เก่าและบางส่วนก็ฉีกขาด แต่เขายังคงสวมถุงมือวิเศษที่เขาเพิ่งจะได้รับมาก่อนหน้านี้

รองเท้าของเขาอยู่ด้านบนของรองเท้าและชุดเกราะอ่อนไหมสีทองอยู่ภายใต้ชุดทหารซึ่งคน รองเท้าของเขาอยู่ด้านบนของรองเท้าและชุดเกราะอ่อนไหมสีทองอยู่ภายใต้ชุดทหารซึ่งคน

ผู้คนที่อยู่รอบตัวเขาล้วนแต่สกปรกเต็มไปด้วยโคลนและเลือดแต่เขาสวมเสื้อผ้าที่สะอาดถุงม ผู้คนที่อยู่รอบตัวเขาล้วนแต่สกปรกเต็มไปด้วยโคลนและเลือดแต่เขาสวมเสื้อผ้าที่สะอาดถุงม

เขาดูเหมือนเป็นผู้บัญชาการของงานปาร์ตี้ในทีวีมากกว่า เขาดูเหมือนเป็นผู้บัญชาการของงานปาร์ตี้ในทีวีมากกว่า

แต่ในความเป็นจริงตัวตนในปัจจุบันของเขาคงจะเป็นทหารซึ่งสนับสนุนเด็กหนุ่มคนนี้ที่อาจ แต่ในความเป็นจริงตัวตนในปัจจุบันของเขาคงจะเป็นทหารซึ่งสนับสนุนเด็กหนุ่มคนนี้ที่อาจ

คนที่กัปตันส่งมาเพื่อช่วยเหลือเขาอาจจะเสียชีวิตกลางคันหรือไม่ก็ไปที่อื่น คนที่กัปตันส่งมาเพื่อช่วยเหลือเขาอาจจะเสียชีวิตกลางคันหรือไม่ก็ไปที่อื่น

ฮวงเฟิงเองก็ไม่รู้เขารู้แค่ว่าอีกฝśายดูเหมือนจะปฏิบัติต่อเขาเหมือนคนอื่นที่ให้การสนับสนุนเ ฮวงเฟิงเองก็ไม่รู้เขารู้แค่ว่าอีกฝśายดูเหมือนจะปฏิบัติต่อเขาเหมือนคนอื่นที่ให้การสนับสนุนเ

ในมือของฮวงเฟิงคือป่้นยาวจาก “ชุดของสี่ชิ้น” ก่อนหน้านี้ ในมือของฮวงเฟิงคือป่้นยาวจาก “ชุดของสี่ชิ้น” ก่อนหน้านี้

เขามีระเบิดมือและป่้นพกอยู่ที่เอวของเขาในขณะที่พลั่วที่หักอยู่บนพื้นข้างๆเขาเห็นได้ชัดว่า เขามีระเบิดมือและป่้นพกอยู่ที่เอวของเขาในขณะที่พลั่วที่หักอยู่บนพื้นข้างๆเขาเห็นได้ชัดว่า