กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 170 หัดยิงป่้น บทที่ 170 หัดยิงป่้น

วันนี้เขาซื้อของเล็กๆน้อยๆ มาจากซุปเปอร์มาร์เก็ต แต่กล่องจักรวาลนั้นเต็มแล้ว วันนี้เขาซื้อของเล็กๆน้อยๆ มาจากซุปเปอร์มาร์เก็ต แต่กล่องจักรวาลนั้นเต็มแล้ว

ดังนั้นเขาจึงได้วางไว้ในแหวนจักรวาลชั่วคราวและไม่ได้นำออกไปอย่างไรก็ตามตอนนี้ของพ ดังนั้นเขาจึงได้วางไว้ในแหวนจักรวาลชั่วคราวและไม่ได้นำออกไปอย่างไรก็ตามตอนนี้ของพ

ในทางกลับกันเขาได้นำสิ่งของที่เขาได้รับจากพื้นที่อื่นมาด้วย ในทางกลับกันเขาได้นำสิ่งของที่เขาได้รับจากพื้นที่อื่นมาด้วย

ในที่สุดฮวงเฟิงก็เข้าใจว่าสิ่งของที่สามารถแลกเปลี่ยนกับกล่องจักรวาลได้สามารถนำไปสู่ห้ว แต่สิ่งที่เขาซื้อบนโลกไม่สามารถนำไปที่อื่นได้

“ยังยืนอยู่ตรงนั้นหาสวรรค์วิมานอะไรล่ะรีบเข้ามา ก้มหัวให้ต่ำเข้าไว้ อย่าโผล่หัวขึ้นมาเด็ดขาด” ฮวงเฟิงมองดูสถานการณ์โดยรอบอย่างระมัดระวังมากขึ้น เมื่อเด็กชายตรงหน้าเขาตะโกนใส่เขา

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้หันกลับมาและยังคงยิงจากจุดซ่อนตัวของเขาต่อไป อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้หันกลับมาและยังคงยิงจากจุดซ่อนตัวของเขาต่อไป

“อ้อโอเค” ฮวงเฟิงตอบ เขาไม่แน่ใจเกี่ยวกับสถานการณ์นัก แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือเขาอยู่ในสนามรบและทั้งสองฝśายกำลังต่อสู้กัน

และเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เวลาที่เขาจะมัวตกตะลึงสำหรับตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน เขาจะเข้าใจดีขึ้นหลังจากที่เขามีเวลาพอ

แน่นอนว่านี่เป็นหลักฐานว่าเขาสามารถที่จะอยู่รอดจากการต่อสู้ครั้งนี้ได้ แน่นอนว่านี่เป็นหลักฐานว่าเขาสามารถที่จะอยู่รอดจากการต่อสู้ครั้งนี้ได้

“อย่างไรก็ตามตอนนี้ไม่มีอะไรที่จะต้องอายอีกแล้วลุงอู่๋เองก็ยังเคยฉี่ราดกางเกง อ้อใช่แล้ว ลุงอู่๋เองได้สละชีพตัวเองไปแล้ว อยู่ตรงตำแหน่งที่นายอยู่ตอนนี้นั่นแหละ” หนิววาจื่อกล่าวด้วยความจริงจัง แต่ขณะที่พูดอยู่นั้น เขาก็ได้จัดการยิงชายคนหนึ่งและเป็นไปดังคาดว่าเขานั้นไม่อาจะที่จะสบประมาทได้เลย

ฮวงเฟิงไมไ่ด้ตอบโต้อะไรจริงๆ แล้วเขาไม่ได้กลัว ถ้าเขาเทเลพอร์ตมายังเหตุการณ์เช่นนี้ทั้งที่ยังไม่ได้เตรียมตัว เขาก็คงจะหวาดกลัวอย่างแน่นอน

เพราะเขาเองก็เป็นมนุษย์ที่รักสงบถ้าอยู่ๆ เขาพบว่าตัวเองต้องตกอยู่ในอันตรายเขาก็คงจะต้องหวาดกลัวเป็นแน่

อย่างไรก็ตามเพราะว่าเขาได้รู้ล่วงหน้าว่าถ้าเขาจะต้องตายในเหตุการณ์นี้เขาก็จะไม่ตายในโ ดังนั้นทำไมฮวงเฟิงจะต้องกลัวด้วยล่ะ?

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้มีความกดดันใดๆเลยในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้มีความกดดันใดๆเลยในตอนนี้

ฮวงเฟิงยกศรีษะขึ้นมองดูศัตรูในระยะไกลคือทุ่งโล่ง ซึ่งมันเต็มไปด้วยผู้คน บางคนก็กำลังพุ่งเข้ามาหาเขา แต่บางคนก็ตายไปแล้ว บ้างนอนอยู่บนพื้นโดยไม่เคลื่อนไหว

ฮวงเฟิงเห็นว่าเสื้อผ้าของพวกเขาคล้ายกับของชาวญี่ปุśนบนโลกมากเป็นไปได้ไหมว่าเขาเทเล ฮวงเฟิงเห็นว่าเสื้อผ้าของพวกเขาคล้ายกับของชาวญี่ปุśนบนโลกมากเป็นไปได้ไหมว่าเขาเทเล

เกี่ยวกับประเด็นนี้ตอนนี้ฮวงเฟิงเองก็ไม่ทราบ เกี่ยวกับประเด็นนี้ตอนนี้ฮวงเฟิงเองก็ไม่ทราบ

อย่างไรก็ตามสำหรับคนที่อยู่ตรงข้ามเขาที่สวมเสื้อผ้าแบบนี้เขาไม่ได้รู้สึกดีกับพวกนั้นเลย อย่างไรก็ตามสำหรับคนที่อยู่ตรงข้ามเขาที่สวมเสื้อผ้าแบบนี้เขาไม่ได้รู้สึกดีกับพวกนั้นเลย

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาทั้งคู่ก็เป็นศัตรูกันดังนั้นฮวงเฟิงจึงไม่จำเป็นต้องสุภาพ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาทั้งคู่ก็เป็นศัตรูกันดังนั้นฮวงเฟิงจึงไม่จำเป็นต้องสุภาพ

“ปัง!”อย่างไรก็ตามการกระเด็นกลับของป่้นดูเหมือนจะไม่ตรงกับความคาดหวังของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขายิงป่้น

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เตรียมพร้อมทั้งร่างกายและจิตใจเขาก็ขยับถอยไปข้างหลังเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เตรียมพร้อมทั้งร่างกายและจิตใจเขาก็ขยับถอยไปข้างหลังเล็กน้อย

“ระวังนะนายไม่เคยยิงมาก่อนแม้แต่นัดแรกของฉันก็ยังดีกว่าของนายอีกนะ” หนิววาจื่อกล่าว

“ไม่เป็นไรเมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งตัว ฉันจะไม่ทำแบบนี้แล้ว” ฮวงเฟิงกล่าวขณะที่เขาเดินกลับไปยังที่ซ่อนอีกครั้ง

เขาไม่เคยสัมผัสป่้นมาก่อนไม่ต้องพูดถึงการยิง ด้วยเหตุนี้เขาจึงจินตนาการได้ว่าการยิงนั้นไร้ประโยชน์เพียงใด

ในทางกลับกันหนิววาจื่อที่คิดว่าตัวเองเป็นทหารผ่านศึกที่มีคุณสมบัติจึงไม่ได้แปลกใจอะไรก ทั้งๆที่เขาก็เป็นทหารเกณฑ์ใหม่เหมือนกัน

ดังนั้นหนิววาจื่อจึงสังหารศัตรูตรงหน้าของเขาในขณะที่สอน ฮวงเฟิงถึงวิธีการเล็งและยิงป่้น

แน่นอนว่าสิ่งที่เขาสอนได้มีเพียงทฤษฎีเท่านั้นการปฏิบัติจริงยังคงต้องให้ฮวงเฟิงทำเอง แน่นอนว่าสิ่งที่เขาสอนได้มีเพียงทฤษฎีเท่านั้นการปฏิบัติจริงยังคงต้องให้ฮวงเฟิงทำเอง

ฮวงเฟิงได้ยิงป่้นนัดที่สองแล้วบางทีอาจเป็นเพราะเขามีความสามารถในด้านนี้หรือเพราะเข ฮวงเฟิงได้ยิงป่้นนัดที่สองแล้วบางทีอาจเป็นเพราะเขามีความสามารถในด้านนี้หรือเพราะเข

กระสุนนัดที่สองของเขาจึงเข้าเป้าแต่เขาก็ไม่ได้ฆ่าอีกฝśาย มันแค่โดนเข้าที่ต้นขาของอีกฝśาย

“ลุงอู่๋บอกว่าฉันอาจจะกลายเป็นนักแม่นป่้นก็ได้หนิววาจื่อมองไปที่ฮวงเฟิงและพูดอย่างจริง “ลุงอู่๋บอกว่าฉันอาจจะกลายเป็นนักแม่นป่้นก็ได้หนิววาจื่อมองไปที่ฮวงเฟิงและพูดอย่างจริง

“ขอบคุณสำหรับคำอวยพร”ฮวงเฟิง กล่าว “ขอบคุณสำหรับคำอวยพร”ฮวงเฟิง กล่าว

“อะไรนะ?”ท้ายที่สุด หนิววาจื่อไม่เคยได้ยินมาก่อนดังนั้นเขาจึงไม่เข้าใจว่าฮวงเฟิงหมายถึงอะไร

“ฉันจะบอกว่าฉันก็หวังว่าจะได้เป็นนักแม่นป่้นเหมือนคุณขอบคุณสำหรับพรของคุณ” ฮวงเฟิงกล่าว

“นี่ไม่ใช่พรนั่นคือสิ่งที่ฉันคิด” หนิววาจื่อกล่าวอย่างจริงจัง “นี่ไม่ใช่พรนั่นคือสิ่งที่ฉันคิด” หนิววาจื่อกล่าวอย่างจริงจัง

“เอาล่ะแต่นักแม่นป่้นในอนาคตไม่มีกระสุนแล้ว” ฮวงเฟิงกล่าวขณะที่เขาชี้ไปที่ป่้นในมือของเขา

หลังจากนั้นสิ่งที่เขาต้องทำคือการหาหัวกระสุนเพราะเขามีกระสุนเพียงสองนัดในป่้นยาวเท หลังจากนั้นสิ่งที่เขาต้องทำคือการหาหัวกระสุนเพราะเขามีกระสุนเพียงสองนัดในป่้นยาวเท

ส่วนหนิววาจื่อมีเพียงกระสุนป่้นสั้นดังนั้นเขาจึงไม่สามารถช่วย ฮวงเฟิงได้ ส่วนหนิววาจื่อมีเพียงกระสุนป่้นสั้นดังนั้นเขาจึงไม่สามารถช่วย ฮวงเฟิงได้

ฮวงเฟิงได้แต่มองไปรอบๆ ฮวงเฟิงได้แต่มองไปรอบๆ

เขาเดินไปสองสามก้าวแต่เขาไม่พบกระสุนเลย แต่เขาเห็นคนตายและคนตายก็เป็นเรื่องธรรมดามากในสนามรบ

ประเด็นที่สำคัญคือคนตายคนนี้มีป่้นอยู่ข้างๆฮวงเฟิงมั่นใจว่าเขาตายแล้วจึงหยิบป่้นขึ้นมา ประเด็นที่สำคัญคือคนตายคนนี้มีป่้นอยู่ข้างๆฮวงเฟิงมั่นใจว่าเขาตายแล้วจึงหยิบป่้นขึ้นมา

“ถ้าฉันเอาป่้นของคุณไปจะให้ฉันช่วยฆ่าศัตรูสักกี่คนดีล่ะ?” ฮวงเฟิงพึมพำกับตัวเอง เขามองดูยังมีกระสุนสี่นัดอยู่ข้างในแม้ว่ามันจะไม่มาก แต่ก็เกินพอ

“ระวัง!”เช่นเดียวกับที่ฮวงเฟิงอยู่ใกล้ที่กำบัง ก่อนที่เขาจะนอนลง หนิววาจื่อก็ตะครุบตัวเขาไว้

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงดังในช่วงเวลานี้เขาได้ยินเสียงดังมาก มันเป็นเสียงระเบิดนั่นเอง

“นายเป็นอย่างไรบ้าง?สบายดีไหม?” ฮวงเฟิงผลักหนิววาจื่อออกไปทันทีและถาม “นายเป็นอย่างไรบ้าง?สบายดีไหม?” ฮวงเฟิงผลักหนิววาจื่อออกไปทันทีและถาม

ระเบิดนั้นระเบิดอยู่ที่ฝาครอบข้างๆคนทั้งสอง ทำให้ดินจำนวนมากลอยขึ้นมา ระเบิดนั้นระเบิดอยู่ที่ฝาครอบข้างๆคนทั้งสอง ทำให้ดินจำนวนมากลอยขึ้นมา

ทั้งสองถูกปกคลุมไปด้วยโคลนและตอนนี้เสื้อผ้าของฮวงเฟิงก็สกปรกพอๆ กับคนรอบข้าง

“ฉันไม่เป็นไร”เสียงที่ดูอ่อนแอของหนิววาจื่อดังขึ้นมา “ฉันไม่เป็นไร”เสียงที่ดูอ่อนแอของหนิววาจื่อดังขึ้นมา

ฮวงเฟิงจึงได้มองดูที่หน้าอกด้าขวาของเขาในทันทีและพบว่ามีเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนม ฮวงเฟิงจึงได้มองดูที่หน้าอกด้าขวาของเขาในทันทีและพบว่ามีเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนม

น่าจะเป็นเพราะสะเก็ดระเบิดนั่นเอง น่าจะเป็นเพราะสะเก็ดระเบิดนั่นเอง

“แพทย์สนามแพทย์สนาม มีคนได้รับบาดเจ็บ!” ฮวงเฟิงตะโกนเสียงดัง “แพทย์สนามแพทย์สนาม มีคนได้รับบาดเจ็บ!” ฮวงเฟิงตะโกนเสียงดัง

ขณะที่คิดหาทางช่วยเหลือหนิววาจื่อที่กำลังเลือดไหล ขณะที่คิดหาทางช่วยเหลือหนิววาจื่อที่กำลังเลือดไหล

แต่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรเลยและเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นทำได้เพียงวิตกกังวล แต่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรเลยและเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นทำได้เพียงวิตกกังวล

“ฉันไม่เป็นไรไม่เป็นไร ฉันยังฆ่าไอ้พวกนั้นได้” หนิววาจื่อพยายามที่จะลุกขึ้น “ฉันไม่เป็นไรไม่เป็นไร ฉันยังฆ่าไอ้พวกนั้นได้” หนิววาจื่อพยายามที่จะลุกขึ้น

อย่างไรก็ตามฮวงเฟิงจึงได้รีบตรึงเขาเอาไว้และพูดว่า อย่างไรก็ตามฮวงเฟิงจึงได้รีบตรึงเขาเอาไว้และพูดว่า

“อย่าพยายามที่จะทำตัวกล้าหาญนักเลยรอจนกว่าหมอจะมาพันแผลให้ดีกว่า จากนั้นพวกเราค่อยไปถล่มไอ้พวกนั้นด้วยกัน!”

เอาล่ะฮวงเฟิงรู้แล้วว่าศัตรูที่อยู่ที่นี่ขี้โกง เอาล่ะฮวงเฟิงรู้แล้วว่าศัตรูที่อยู่ที่นี่ขี้โกง

“ทำไมนายถึงไม่หลบล่ะ?”ฮวงเฟิงถาม “ทำไมนายถึงไม่หลบล่ะ?”ฮวงเฟิงถาม

“ก็เพราะว่าพวกเราเป็นสหายเคียงบ่าเคียงไหล่กันยังไงล่ะฉันเป็นผู้ควบคุมกองพล ฉันก็ต้องดูแลนาย เหมือนที่ลุงอู่๋เคยดูแลฉันมาก่อน” หนิววาจื่อเผยรอยยิ้มและกล่าวออกมา ถึงแม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บแต่รอยยิ้มของเขานั้นช่างสว่างไสว