กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 171 มือใหม่ บทที่ 171 มือใหม่

หนิววาจื่อทำตัวเยี่ยงทหารที่ผ่านศึกสงครามมาแล้วและมันก็เป็นสิ่งที่ทหารเก่าควรจะทำก็ค หนิววาจื่อทำตัวเยี่ยงทหารที่ผ่านศึกสงครามมาแล้วและมันก็เป็นสิ่งที่ทหารเก่าควรจะทำก็ค

นี่คือสิ่งที่ลุงอู่๋ได้เคยบอกเขาเอาไว้ก่อนหน้านี้และมันก็เป็นสิ่งที่เขาได้ทำลงไป นี่คือสิ่งที่ลุงอู่๋ได้เคยบอกเขาเอาไว้ก่อนหน้านี้และมันก็เป็นสิ่งที่เขาได้ทำลงไป

ฮวงเฟิงรู้สึกซาบซึ้งในหัวใจถึงแม้ว่า ผู้บังคับกองพลที่อยู่ตรงหน้าของเขานี้จะยังเด็ก แต่เขาก็ปฏิบัติตัวเช่นผู้บังคับกองพลได้อย่างแท้จริงและร้องขอให้เขาทำเช่นเดียวกัน

ถึงแม้ว่าหนิววาจื่อจะยังไม่อยากจากไปเขายังคงยื้อทำหน้าที่ของเขาต่อไป แต่อย่างไรก็ตามก่อนที่เขาจะจากไป เขาก็ดึงฮวงเฟิงเข้ามาและพูดว่า “ฉันยังไม่รู้จักชื่อของนายเลย”

“ฉันชื่อว่าฮวงเฟิง”ฮวงเฟิงกล่าว “ฉันชื่อว่าฮวงเฟิง”ฮวงเฟิงกล่าว

“ฮวงเฟิงนายเป็นเพียงคนเดียวในกองพลที่สองของเราที่สามารถที่จะต่อสู้ได้ในตอนนี้ ฉะนั้นจงอย่าทำให้กองพลที่สองของเราต้องขายหน้านะ!” หนิววาจื่ออธิบาย

“เข้าใจแล้วไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะไม่ทำให้กองพลที่สองของเราต้องขายหน้า” ฮวงเฟิงกล่าว

“จริงๆแล้ว ถ้านายจะแอบไปร้องไห้มันก็คงจะไม่น่าอายสักเท่าไรหรอก” อยู่ๆ หนิววาจื่อก็พูดขึ้นมาเบาๆ กับฮวงเฟิง

ในตอนแรกที่เขาเข้าสู่สนามรบเขาเองก็ร้องไห้และลุงอู่๋ก็ได้บอกเขาว่ามันไม่ใช่เรื่องน่าอาย เพราะเขารู้ว่านี่ก็เป็นครั้งแรกของฮวงเฟิงนั่นเอง

ฮวงเฟิงรู้สึกขบขันและซึ้งใจในเวลาเดียวกัน ฮวงเฟิงรู้สึกขบขันและซึ้งใจในเวลาเดียวกัน

ในที่สุดหนิววาจื่อก็ยังคงยื้อเอาไว้ และไม่รู้ว่าอาการบาดเจ็บของเขานั้นสาหัสหรือไม่

ด้วยสภาพแวดล้อมเช่นนี้มันเห็นได้ชัดว่าเขาจะไม่ได้รับการรักษาที่ดี ด้วยสภาพแวดล้อมเช่นนี้มันเห็นได้ชัดว่าเขาจะไม่ได้รับการรักษาที่ดี

ฮวงเฟิงเองก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นเขานอนลงกับพื้นอีกครั้งและมองไปยังศัตรูที่อยู่ตรงหน้า ฮวงเฟิงเองก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นเขานอนลงกับพื้นอีกครั้งและมองไปยังศัตรูที่อยู่ตรงหน้า

ฮวงเฟิงสังเกตุเห็นว่าพลังการยิงของทั้งสองฝśายดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน ฮวงเฟิงสังเกตุเห็นว่าพลังการยิงของทั้งสองฝśายดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน

อาวุธของพวกเขานั้นเห็นได้ชัดว่าขาดแคลนอยู่มากโขแต่ความตั้งใจของพวกเขานั้นเด็ดเดี่ยว คนอย่างหนิววาจื่อที่ไม่ยอมจากไปแม้จะได้รับบาดเจ็บมีให้เห็นอยู่ทุกหนทุกแห่ง

และเป็นเพราะเหตุนี้พวกเขาจึงสามารถปกป้องสถานที่แห่งนี้เอาไว้ได้ และเป็นเพราะเหตุนี้พวกเขาจึงสามารถปกป้องสถานที่แห่งนี้เอาไว้ได้

บางทีฮวงเฟิงอาจจะมีพรสวรรค์ในการยิงป่้นแต่เขาเพิ่งเคยสัมผัสกับอาวุธป่้นเช่นนี้ บางทีฮวงเฟิงอาจจะมีพรสวรรค์ในการยิงป่้นแต่เขาเพิ่งเคยสัมผัสกับอาวุธป่้นเช่นนี้

พลังลมปราณที่เขาเคยเรียนรู้มาก่อนและความช่วยเหลือของเวทมนต์ก็มีจำกัเขาทำได้เพียงท พลังลมปราณที่เขาเคยเรียนรู้มาก่อนและความช่วยเหลือของเวทมนต์ก็มีจำกัเขาทำได้เพียงท

ดังนั้นจึงไม่มีความแตกต่างระหว่างเขากับทหารเกณฑ์ใหม่เพียงแต่ว่าเขาอารมณ์ดีขึ้น ดังนั้นจึงไม่มีความแตกต่างระหว่างเขากับทหารเกณฑ์ใหม่เพียงแต่ว่าเขาอารมณ์ดีขึ้น

“จิมูระซังทหารจีนอีกด้านยังคงต้านทานเอาไว้อยู่ มันคงจะยากมากที่คนของเราจะเข้าไปได้”

ผู้บัญชาการแห่งอาณาจักรหวอที่อยู่อีกด้านของสนามรบกำลังมองดูการสู้รบจากทางด้านข้า ผู้บัญชาการแห่งอาณาจักรหวอที่อยู่อีกด้านของสนามรบกำลังมองดูการสู้รบจากทางด้านข้า

“แบค!”นี่เป็นเรื่องน่าโมโหมาก แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนพวกแกก็ยังไม่โจมตี ผู้บัญชาการสูงสุดของหน่วยนี้คือ จิมูระ ที่ยืนอยู่ตรงกลางซึ่งเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่ตอนนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะโมโห

คงเป็นเรื่องแปลกถ้าเขาจะอารมณ์ดีหลังจากที่ถูกศัตรูต้านทานเอาไว้เป็นเวลานาน โดยศัตรูที่ด้อยกว่ากองทัพของเขาเอง

เขาระดมกำลังเพื่อทำการโจมตีอย่างเต็มที่แต่ก็ยังไม่มีผลมากนัก เขาระดมกำลังเพื่อทำการโจมตีอย่างเต็มที่แต่ก็ยังไม่มีผลมากนัก

ข่าวดีอย่างเดียวก็คือกระสุนของศัตรูใกล้จะหมดแล้วและการบาดเจ็บล้มตายนั้นแย่ยิ่งกว่าข ข่าวดีอย่างเดียวก็คือกระสุนของศัตรูใกล้จะหมดแล้วและการบาดเจ็บล้มตายนั้นแย่ยิ่งกว่าข

อย่างไรก็ตามในสถานการณ์เช่นนี้หากพวกนั้นสามารถต้านทานเขาได้ เขาก็จะยิ่งโกรธ

เมื่อเห็นว่าเขาสงบลงแล้วจึงมีคนก้าวไปข้างหน้าและพูดว่า “ท่านครับ นี่ก็ใกล้จะมืดแล้ว คนที่อยู่อีกด้านคงจะไม่สามารถต้านทานอยู่ได้นาน พวกเราสามารถส่งบางคนไปดูลาดเลา และหลังจากนั้น พอมืดแล้วพวกเราน่าจะจับพวกมันได้ในบัดดล! ”

“ฉันไม่ต้องการฟังอะไรที่เรียกว่าควรจะ สำหรับฉันต้องใช้คำว่า ต้อง! คำว่า ต้อง เท่านั้น!”

อย่างไรก็ตามเมื่อคิดดูแล้วสิ่งที่ลูกน้องของเขาพูดก็สมเหตุสมผลอยู่ อย่างไรก็ตามเมื่อคิดดูแล้วสิ่งที่ลูกน้องของเขาพูดก็สมเหตุสมผลอยู่

หลังจากการต่อสู้ที่ยาวนานเช่นนี้ผู้คนที่อยู่อีกด้านหนึ่งจะต้องเหนื่อยล้า หลังจากการต่อสู้ที่ยาวนานเช่นนี้ผู้คนที่อยู่อีกด้านหนึ่งจะต้องเหนื่อยล้า

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยใช้การโจมตีในตอนกลางคืนมาก่อนแต่มันมีผลกระทบบางอย่าง ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยใช้การโจมตีในตอนกลางคืนมาก่อนแต่มันมีผลกระทบบางอย่าง

อย่างไรก็ตามในเวลานั้นฝśายตรงข้ามยังคงเต็มไปด้วยพลังงานและเครื่องกระสุน อย่างไรก็ตามในเวลานั้นฝśายตรงข้ามยังคงเต็มไปด้วยพลังงานและเครื่องกระสุน

แต่ในตอนนี้พวกเขาเป็นกลุ่มทหารที่อ่อนล้าพวกเขาไม่มีกระสุนมากนัก และได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก

“อ้อสั่งพวกเขาให้ถอยทัพก่อน พอมืดแล้ว แกก็พาคนไปด้วยและจับตัวมันมา พวกเราไม่สามารถที่จะลากยาวเรื่องนี้ต่อไปได้อีกแล้ว ถ้าแกทำไม่ได้ก็จงไปขออภัยโทษกับองค์จักรพรรดิ์เองเถอะ!”

“ครับ!”คนๆ นั้นพยักหน้ารับคำสั่ง “ครับ!”คนๆ นั้นพยักหน้ารับคำสั่ง

“ถอยทัพพวกมันก็กำลังถอยกลับเหมือนกัน!” “ถอยทัพพวกมันก็กำลังถอยกลับเหมือนกัน!”

ฮวงเฟิงและคนที่เหลือสังเกตเห็นความผิดปกติของอีกฝśายในทันทีและบางคนก็ตะโกนออกม ฮวงเฟิงและคนที่เหลือสังเกตเห็นความผิดปกติของอีกฝśายในทันทีและบางคนก็ตะโกนออกม

เห็นได้ชัดว่าอีกฝśายโจมตีด้วยความรุนแรงสูงสุดซึ่งทำให้พวกเขาถูกกดดันอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าอีกฝśายโจมตีด้วยความรุนแรงสูงสุดซึ่งทำให้พวกเขาถูกกดดันอย่างมาก

ฮวงเฟิงถอนหายใจอย่างโล่งอกในช่วงเวลานั้นเขามีส่วนร่วมในการต่อสู้ตลอดเวลา ฮวงเฟิงถอนหายใจอย่างโล่งอกในช่วงเวลานั้นเขามีส่วนร่วมในการต่อสู้ตลอดเวลา

และหลังจากที่กระสุนทั้งหมดที่เขาพบก่อนหน้านี้ได้ถูกใช้ไปแล้ว และหลังจากที่กระสุนทั้งหมดที่เขาพบก่อนหน้านี้ได้ถูกใช้ไปแล้ว

เขาก็กลับไปมองหาเพิ่มอีกสองสามกระบอกแต่เขาก็ได้มาไม่มากนัก เขาก็กลับไปมองหาเพิ่มอีกสองสามกระบอกแต่เขาก็ได้มาไม่มากนัก

เขายังคิดด้วยซ้ำว่าถ้าหากฝśายตรงข้ามพุ่งเข้ามาเขาก็จะต่อสู้กับพวกนั้นด้วยการใช้ดาบปลา เขายังคิดด้วยซ้ำว่าถ้าหากฝśายตรงข้ามพุ่งเข้ามาเขาก็จะต่อสู้กับพวกนั้นด้วยการใช้ดาบปลา

โชคดีที่พวกเขาสามารถป้องกันเอาไว้ได้และฮวงเฟิงเองหลังจากที่ผ่านการต่อสู้มามากมายใน โชคดีที่พวกเขาสามารถป้องกันเอาไว้ได้และฮวงเฟิงเองหลังจากที่ผ่านการต่อสู้มามากมายใน

แม้เขาจะเริ่มคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่นี่แต่เขาไม่คุ้นเคยกับสถานที่นี้ มีเสียงป่้นที่ดังอยู่ในหูของเขาอย่างต่อเนื่องอย่างไม่หยุดหย่อน ราวกับว่าพยายามบังคับให้เขาคุ้นเคยกับสถานที่นั้นให้จงได้

ทักษะการยิงป่้นของเขาก็ดีขึ้นไม่น้อยเช่นกันแม้ว่าเขาจะยังคงยิงกระสุนเปล่า แต่มันก็น้อยกว่าเมื่อก่อนมาก

อย่างไรก็ตามมีข่าวร้ายค่อนข้างมากเช่นกันประการแรกจำนวนผู้บาดเจ็บของฝśายเขายังคงเพ และแม้แต่กัปตันเองก็ได้รับบาดเจ็บเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา

ก่อนหน้านี้พวกเขายังคงยึดฐานที่มั่นเอาไว้ได้แต่คราวนี้มันร้ายแรงยิ่งกว่า ก่อนหน้านี้พวกเขายังคงยึดฐานที่มั่นเอาไว้ได้แต่คราวนี้มันร้ายแรงยิ่งกว่า

พวกเขาบางคนต้องการที่จะวิ่งไปที่ด้านหน้าของสนามรบเพื่อเก็บเครื่องกระสุนแต่อีกฝśายก็ร พวกเขาบางคนต้องการที่จะวิ่งไปที่ด้านหน้าของสนามรบเพื่อเก็บเครื่องกระสุนแต่อีกฝśายก็ร

พวกเขาทำได้เพียงรอจนกว่าจะมืดแล้วจึงจะใช้ความมือกำบังกายและไปอีกครั้ง พวกเขาทำได้เพียงรอจนกว่าจะมืดแล้วจึงจะใช้ความมือกำบังกายและไปอีกครั้ง

นอกจากนี้ทุกคนก็ทั้งเหนื่อยล้าทางจิตใจท้ายที่สุดพวกเขาต่อสู้มานานกว่ายี่สิบชั่วโมงโดยไม นอกจากนี้ทุกคนก็ทั้งเหนื่อยล้าทางจิตใจท้ายที่สุดพวกเขาต่อสู้มานานกว่ายี่สิบชั่วโมงโดยไม

ดังนั้นพวกเขาจึงต้องพึ่งพาความมุ่งมั่นของตนเองเพื่อที่จะอดทน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องพึ่งพาความมุ่งมั่นของตนเองเพื่อที่จะอดทน

ดังนั้นหลายคนจึงรู้สึกกดดันมาก ดังนั้นหลายคนจึงรู้สึกกดดันมาก

อย่างไรก็ตามไม่มีใครคิดที่จะถอยออกมาเห็นได้ชัดว่าพวกเขาจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ อย่างไรก็ตามไม่มีใครคิดที่จะถอยออกมาเห็นได้ชัดว่าพวกเขาจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

สถานการณ์ของฮวงเฟิงนั้นยังคงไม่เป็นอะไรเพราะว่าเขาเพิ่งจะมาถึงและเต็มไปด้วยจิตวิญญ และก่อนหน้าที่จะมาเขาก็ได้กินจนเต็มอิ่มแล้ว

หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็เดินไปหานักรบอาวุโสสองสามคนและนั่งลงเพื่อทำความรู้จักกับพวกเข หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็เดินไปหานักรบอาวุโสสองสามคนและนั่งลงเพื่อทำความรู้จักกับพวกเข

เขาถือโอกาสทำความเข้าใจข้อมูลบางอย่างของห้วงเวลาและอวกาศนี้อย่างช้าๆ เขาถือโอกาสทำความเข้าใจข้อมูลบางอย่างของห้วงเวลาและอวกาศนี้อย่างช้าๆ

ในที่สุดฮวงเฟิงก็รู้ว่าประเทศที่เขาอยู่ก็คือจีนเช่นกันเพียงแต่ก็ยังแตกต่างจากประเทศที่เขาอ ในที่สุดฮวงเฟิงก็รู้ว่าประเทศที่เขาอยู่ก็คือจีนเช่นกันเพียงแต่ก็ยังแตกต่างจากประเทศที่เขาอ

ตามรอยประวัติศาสตร์แล้วมันก็ขาดไปอยู่นิดหน่อยแต่คนที่อยู่ตรงหน้าเขานี้เป็นคนของอาณ (ญี่ปุśน) พวกเขาอยู่ในสงครามแห่งการรุกรานเช่นเดียวกันแต่เวลาที่พวกเขาเริ่มต้นดูเหมือนจะแตกต่างจากต