กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 174 แฝงตัว บทที่ 174 แฝงตัว

ทางฝśายประเทศหวอคิดว่าเขาสามารถจับคู่ต่อสู้ของเขาได้แต่ดูเหมือนว่าอีกฝśายจะเตรียมพ ทางฝśายประเทศหวอคิดว่าเขาสามารถจับคู่ต่อสู้ของเขาได้แต่ดูเหมือนว่าอีกฝśายจะเตรียมพ

อีกฝśายไม่เพียงวางกับดักไว้ที่พื้นแต่เขายังตั้งแนวป้องกันไว้ข้างหน้าอีกด้วย อีกฝśายไม่เพียงวางกับดักไว้ที่พื้นแต่เขายังตั้งแนวป้องกันไว้ข้างหน้าอีกด้วย

นี่ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขากลัวที่สุดแต่สิ่งที่ทำให้เขากลัวที่สุดคือการกระทำที่เขาเคยคิดว่าเข้าใจผิด นี่ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขากลัวที่สุดแต่สิ่งที่ทำให้เขากลัวที่สุดคือการกระทำที่เขาเคยคิดว่าเข้าใจผิด

“พรรคพวกถอยโว้ย!” เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้ อิจิโร่จึงรีบถอยกลับ “พรรคพวกถอยโว้ย!” เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้ อิจิโร่จึงรีบถอยกลับ

ในเวลานี้คนของพวกเขาได้เกิดบาดเจ็บล้มตายแล้วหลังจากนั้นพวกเขาก็ถูกล้อมรอบไปด้วย ในเวลานี้คนของพวกเขาได้เกิดบาดเจ็บล้มตายแล้วหลังจากนั้นพวกเขาก็ถูกล้อมรอบไปด้วย

ฮวงเฟิงนอนลงบนพื้นอย่างเงียบๆแต่เมื่ออีกฝśายกำลังจะเข้ามาใกล้ เขาก็ใช้เวทมนตร์อีกครั้ง

คราวนี้เขาใช้ใบมีดลมเนื่องจากระยะห่างระหว่างพวกเขาไม่ไกลมากนัก คราวนี้เขาใช้ใบมีดลมเนื่องจากระยะห่างระหว่างพวกเขาไม่ไกลมากนัก

ดังนั้นฮวงเฟิงจึงสามารถควบคุมใบมีดลมเพื่อตัดคอของคู่ต่อสู้ได้อย่างแม่นยำ ดังนั้นฮวงเฟิงจึงสามารถควบคุมใบมีดลมเพื่อตัดคอของคู่ต่อสู้ได้อย่างแม่นยำ

นี่น่าจะเป็นทักษะเวทย์มนตร์ที่ร้ายแรงที่สุดที่ฮวงเฟิงมีมาจนถึงตอนนี้ นี่น่าจะเป็นทักษะเวทย์มนตร์ที่ร้ายแรงที่สุดที่ฮวงเฟิงมีมาจนถึงตอนนี้

พวกเขากุมคอด้วยความไม่เชื่อและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นราวกับว่าจู่ๆ พวกเขาก็ถูกคมมีดบาด

เลือดยังคงไหลออกมาจากลำคอและมือของเขาในตอนแรกไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบน เลือดยังคงไหลออกมาจากลำคอและมือของเขาในตอนแรกไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบน

แต่ท้ายที่สุดแล้วการกระทำของเขาก็ดึงดูดความสนใจของคนอื่น แต่ท้ายที่สุดแล้วการกระทำของเขาก็ดึงดูดความสนใจของคนอื่น

อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะสังเกตเห็นในตอนนี้แต่ก็คงจะสายเกินไปเสียแล้ว อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะสังเกตเห็นในตอนนี้แต่ก็คงจะสายเกินไปเสียแล้ว

หลังจากได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ก็ไม่มีความหวังสำหรับเขาอีกต่อไปแล้ว หลังจากได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ก็ไม่มีความหวังสำหรับเขาอีกต่อไปแล้ว

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัวความตายและความคิดถึงโลก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัวความตายและความคิดถึงโลก

เขายังคงต้องการรับใช้จักรพรรดิและภรรยาของเขาก็ยังคงรอให้เขากลับบ้าน แต่ทุกอย่างดูห่างไกลจากเขายิ่งนัก

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นดูยุ่งเหยิงแต่ฮวงเฟิงได้ใช้ประโยชน์จากเวลากลางคืนเพื่อเข้าไปใกล้พรมแ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นดูยุ่งเหยิงแต่ฮวงเฟิงได้ใช้ประโยชน์จากเวลากลางคืนเพื่อเข้าไปใกล้พรมแ

หลังจากนั้นในที่ไม่สว่างนักเขาก็ได้พบกับศพของชาวหวอที่ตายแล้วและลากศพของเขาไปท หลังจากนั้นในที่ไม่สว่างนักเขาก็ได้พบกับศพของชาวหวอที่ตายแล้วและลากศพของเขาไปท

หลังจากนั้นเขาก็รีบถอดเสื้อผ้าของฝśายตรงข้ามและสวมใส่เข้าไปแทนเสื้อผ้าของเขา หลังจากนั้นเขาก็รีบถอดเสื้อผ้าของฝśายตรงข้ามและสวมใส่เข้าไปแทนเสื้อผ้าของเขา

เป้าหมายของฮวงเฟิงคือการติดตามคนเหล่านี้ไปยังค่ายของอีกฝśาย เป้าหมายของฮวงเฟิงคือการติดตามคนเหล่านี้ไปยังค่ายของอีกฝśาย

แน่นอนว่าเรื่องนี้อันตรายมากและหากมองผ่านๆฮวงเฟิงจะต้องตายอย่างแน่นอน แน่นอนว่าเรื่องนี้อันตรายมากและหากมองผ่านๆฮวงเฟิงจะต้องตายอย่างแน่นอน

แต่เพราะฮวงเฟิงรู้ว่าเขาจะไม่ตายอย่างแท้จริงหัวใจของเขาจึงไม่รู้สึกกดดันจนเกินไป แต่เพราะฮวงเฟิงรู้ว่าเขาจะไม่ตายอย่างแท้จริงหัวใจของเขาจึงไม่รู้สึกกดดันจนเกินไป

เขารู้ว่ากองทัพจีนคงไม่สามารถยึดฐานที่มั่นไว้ได้นาน เขารู้ว่ากองทัพจีนคงไม่สามารถยึดฐานที่มั่นไว้ได้นาน

แม้ว่าพวกเขาจะทำภารกิจสำเร็จแต่สุดท้ายก็ยังไม่สามารถจากไปได้ แม้ว่าพวกเขาจะทำภารกิจสำเร็จแต่สุดท้ายก็ยังไม่สามารถจากไปได้

ดังนั้นวิธีสุดท้ายที่พวกเขามีคือปล่อยให้อีกฝśายถอยหนีหรือตกอยู่ในความวุ่นวาย ดังนั้นวิธีสุดท้ายที่พวกเขามีคือปล่อยให้อีกฝśายถอยหนีหรือตกอยู่ในความวุ่นวาย

ด้วยวิธีนี้พวกเขาจะยังพอมีโอกาสและฮวงเฟิงสามารถคิดแผนการลอบสังหารได้ ด้วยวิธีนี้พวกเขาจะยังพอมีโอกาสและฮวงเฟิงสามารถคิดแผนการลอบสังหารได้

ตอนนี้กองทหารของประเทศจีนกำลังเสียเปรียบและสามารถยึดฐานที่มั่นไว้ได้ดีพออยู่แล้ว ตอนนี้กองทหารของประเทศจีนกำลังเสียเปรียบและสามารถยึดฐานที่มั่นไว้ได้ดีพออยู่แล้ว

อย่างไรก็ตามเกิดเหตุการณ์ขึ้นในทุกหนทุกแห่ง ฮวงเฟิงอยู่ไม่ไกลจากพวกขี้โกงมากนักแต่ลู่ต้าเป่ียวและคนอื่นๆ กำลังเข้าโจมตีตลอดเวลาที่เหลืออยู่

ดังนั้นขณะที่ฮวงเฟิงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นั้นเขาก็โดนกระสุนจริงเข้าให้ โชคดีที่กระสุนเพียงแค่ถากขาของเขาเท่านั้นและไม่ได้ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บถึงแก่ชีวิต

ฮวงเฟิงอยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตา เขาไม่ได้ถูกศัตรูโจมตีแต่ตอนนี้เขาโดนพวกของเขายิงเอง

อย่างไรก็ตามตราบเท่าที่ยังไม่มีอันตรายถึงชีวิตก็ยังดีกว่าที่พวกเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บ อย่างไรก็ตามตราบเท่าที่ยังไม่มีอันตรายถึงชีวิตก็ยังดีกว่าที่พวกเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บ

นอกจากนี้มันจะสะดวกกว่าสำหรับพวกเขาที่จะแอบเข้าไปหลังจากที่ได้รับบาดเจ็บ นอกจากนี้มันจะสะดวกกว่าสำหรับพวกเขาที่จะแอบเข้าไปหลังจากที่ได้รับบาดเจ็บ

แม้ว่าไอ้พวกนั้นจะโกลาหลไปชั่วระยะเวลาหนึ่งเนื่องจากการตายของอิจิโร่ แม้ว่าไอ้พวกนั้นจะโกลาหลไปชั่วระยะเวลาหนึ่งเนื่องจากการตายของอิจิโร่

แต่พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะอยู่ที่นี่ได้ตลอดไปหลังจากนั้นลู่ต้าเป่ียวและคนอื่นๆ ก็เร่งโจมตีพวกเขามาตลอด

ยิ่งเมื่อพวกเขาถอยกลับมาพวกเขาไม่รู้ว่ามีสมาชิกที่ไม่ได้รับเชิญเพิ่มขึ้นมาอยู่เคียงข้างในกล ยิ่งเมื่อพวกเขาถอยกลับมาพวกเขาไม่รู้ว่ามีสมาชิกที่ไม่ได้รับเชิญเพิ่มขึ้นมาอยู่เคียงข้างในกล

ฮวงเฟิงเข้าร่วมกับพวกเขาที่ด้านหลังและเขาก็ยังคอยช่วยเหลือพวกนั้นที่ได้รับบาดเจ็บและ ฮวงเฟิงเข้าร่วมกับพวกเขาที่ด้านหลังและเขาก็ยังคอยช่วยเหลือพวกนั้นที่ได้รับบาดเจ็บและ

แม้ว่าพวกคนขี้โกงจะถอยกลับไปหลังจากพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ แม้ว่าพวกคนขี้โกงจะถอยกลับไปหลังจากพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ

มีจำนวนผู้เสียชีวิตก็ไม่น้อยอย่างน้อยก็หนึ่งในสามของทั้งหมดที่ได้รับบาดเจ็บ ลู่ต้าเป่ียวพอใจกับผลลัพธ์มากและไม่สามารถเก็บซ่อนรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาได้

“เอาล่ะครั้งนี้ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเจิ้งหมิง”ลู่ต้าเป่ียวตบไหล่ของเจิ้งหมิงอย่างมีความสุขแล “เอาล่ะครั้งนี้ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเจิ้งหมิง”ลู่ต้าเป่ียวตบไหล่ของเจิ้งหมิงอย่างมีความสุขแล

ผู้คนรอบข้างต่างก็มีรอยยิ้มบนใบหน้าพวกเขาอารมณ์ดีและแม้กระทั่งความเหนื่อยล้าในร่าง ผู้คนรอบข้างต่างก็มีรอยยิ้มบนใบหน้าพวกเขาอารมณ์ดีและแม้กระทั่งความเหนื่อยล้าในร่าง

พวกเขายังมีเหตุผลที่จะมีความสุขก็เพราะศัตรูได้รับบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก พวกเขายังมีเหตุผลที่จะมีความสุขก็เพราะศัตรูได้รับบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก

และถึงแม้มีโอกาสที่ซุ่มโจมตีพวกเขาในเวลากลางคืนที่ผ่านมาแต่พวกเขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บเ จนถึงตอนนี้การต่อสู้ของนักแม่นป่้นคนนี้ก็ยังสวยงามที่สุด

“อ้าวทำไมดูนายไม่ค่อยมีความสุขล่ะ?” ลู่ต้าเป่ียวสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเจิ้งหมิงไม่ได้มีความสุขมากนัก แต่กลับเต็มไปด้วยความกังวลใจ

ในขณะที่เขามองไปยังสถานที่ใกล้กับสนามรบในระยะไกล ในขณะที่เขามองไปยังสถานที่ใกล้กับสนามรบในระยะไกล

“พี่ฮวงยังไม่กลับมาเลย”เจิ้งหมิงตอบว่า: “ฉันสงสัยว่าเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง?” “พี่ฮวงยังไม่กลับมาเลย”เจิ้งหมิงตอบว่า: “ฉันสงสัยว่าเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง?”

“พี่ฮวงงั้นเหรอ?”ลู่ต้าเป่ียวกล่าวว่า: “คนที่นายบอกว่าเป็นคนแรกที่รู้ว่าเจ้าพวกชาวหวอจะมาลอบโจมตีพวกเราใช่ไหม?”

“เอ่อเขานั่นแหละ หลังจากที่พี่ฮวงพบเขาก็บอกให้ฉันไปหาผู้บังคับหมวด แต่เขาเดินอ้อมไปทางด้านหลังของพวกชาวหวอโดยบอกว่าเขาจะไปจัดการพวกมัน” เจิ้งหมิงกล่าว

“อืมการไปคนเดียวมันอันตรายมาก ไม่ต้องห่วงฉันจะส่งคนไปดู” ลู่ต้าเป่ียวกล่าว “อืมการไปคนเดียวมันอันตรายมาก ไม่ต้องห่วงฉันจะส่งคนไปดู” ลู่ต้าเป่ียวกล่าว

หลังจากนั้นเขาก็ส่งคนสองสามคนไปดูเหตุการณ์ในสนามรบอย่างไรก็ตามเขากลัวว่าจะมีศัต ดังนั้นเขาจึงให้พวกเขาคลานไปบนพื้น วิธีนี้เมื่อเทียบกันแล้ว แม้ว่าความเร็วจะช้ากว่า แต่ก็ปลอดภัยกว่า

เจิ้งหมิงก็อยากไปเช่นกันแต่เขาถูกห้ามเอาไว้โดยลู่ต้าเป่ียว ซึ่งกลัวว่าเขาจะไม่ใจเย็นเมื่อถึงเวลานั้น และถ้าเกิดอะไรขึ้นกับ ฮวงเฟิงเขาอาจจะสูญเสียการควบคุมและก่อให้เกิดปัญหาขี้นได้

เจิ้งหมิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอยู่ในตำแหน่งเดิมและเฝ้าดูสนามรบที่มืดมิดจากระยะไกล เจิ้งหมิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอยู่ในตำแหน่งเดิมและเฝ้าดูสนามรบที่มืดมิดจากระยะไกล

และในเวลานี้ฮวงเฟิงได้ติดตามกองทัพของประเทศหวอที่แตกกระเจิงไปแล้วและเดินทางมา และในเวลานี้ฮวงเฟิงได้ติดตามกองทัพของประเทศหวอที่แตกกระเจิงไปแล้วและเดินทางมา

ผู้คนที่อยู่อีกด้านหนึ่งไม่ได้คาดคิดว่าประเทศจีนจะส่งคนเข้าไป ผู้คนที่อยู่อีกด้านหนึ่งไม่ได้คาดคิดว่าประเทศจีนจะส่งคนเข้าไป

ดังนั้นจึงได้ปล่อยพวกเขาเข้ามาโดยไม่ต้องผ่านการตรวจสอบใดๆ ดังนั้นจึงได้ปล่อยพวกเขาเข้ามาโดยไม่ต้องผ่านการตรวจสอบใดๆ

และหนึ่งในหลายเหตุผลนั้นก็คือหลายคนได้รับบาดเจ็บและสถานการณ์ก็วุ่นวายมากและไม และหนึ่งในหลายเหตุผลนั้นก็คือหลายคนได้รับบาดเจ็บและสถานการณ์ก็วุ่นวายมากและไม