กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 177 ชนะ บทที่ 177 ชนะ

เพราะว่าพวกเขาได้ป้องกันอยู่ตลอดเวลาและกำลังเสียเปรียบอยู่ เพราะว่าพวกเขาได้ป้องกันอยู่ตลอดเวลาและกำลังเสียเปรียบอยู่

ยิ่งไปกว่านั้นจำนวนของคนที่บาดเจ็บล้มตายจากการสู้รบก็ไม่ใช่น้อยเลย และพวกเขาก็มีเครื่องกระสุนเหลืออยู่ไม่มากอีกด้วย

อย่างไรก็ตามทุกคนก็รู้ดีว่าอย่างมากพวกเขาคงจะไม่สามารถปกป้องสถานที่แห่งนี้ได้จนกว่า อย่างไรก็ตามทุกคนก็รู้ดีว่าอย่างมากพวกเขาคงจะไม่สามารถปกป้องสถานที่แห่งนี้ได้จนกว่า

โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าพวกเขารอให้ความตายมาถึงพวกเขาก็อาจจะต้องใช้ประโยชน์จากควา โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าพวกเขารอให้ความตายมาถึงพวกเขาก็อาจจะต้องใช้ประโยชน์จากควา

ดังนั้นทุกคนจึงนำกระสุนทั้งหมดที่เตรียมมาได้และทุกคนที่เคลื่อนไหวได้ก็ลุกขึ้นยืนและตรว ดังนั้นทุกคนจึงนำกระสุนทั้งหมดที่เตรียมมาได้และทุกคนที่เคลื่อนไหวได้ก็ลุกขึ้นยืนและตรว

พวกเขาทั้งหมดต้องการมีส่วนร่วมในกองทัพและในเวลานี้มีอีกหนึ่งคนที่มาเป็นกำลังเสริม พวกเขาทั้งหมดต้องการมีส่วนร่วมในกองทัพและในเวลานี้มีอีกหนึ่งคนที่มาเป็นกำลังเสริม

เมื่อเห็นว่าทุกคนพร้อมแล้วลู่ต้าเป่ียวก็ยังไม่เปśาแตร แต่เขากลับโบกมือและก้าวออกไปจากคูลึกแห่งนั้น

ค่ายที่อยู่ตรงข้ามพวกเขากำลังอยู่ในความสับสนวุ่นวายขาดการบังคับบัญชาที่มีประสิทธิภา ค่ายที่อยู่ตรงข้ามพวกเขากำลังอยู่ในความสับสนวุ่นวายขาดการบังคับบัญชาที่มีประสิทธิภา

นอกจากนี้ผู้บัญชาการจำนวนมากได้ถูกศัตรูสังหารจนพวกเขาตื่นตระหนกอยู่ภายในค่าย นอกจากนี้ผู้บัญชาการจำนวนมากได้ถูกศัตรูสังหารจนพวกเขาตื่นตระหนกอยู่ภายในค่าย

เป็นผลให้ค่ายทั้งหมดตกอยู่ในความโกลาหลและแม้แต่จำนวนคนที่เฝ้าอยู่ข้างนอกก็ลดลงไม เป็นผลให้ค่ายทั้งหมดตกอยู่ในความโกลาหลและแม้แต่จำนวนคนที่เฝ้าอยู่ข้างนอกก็ลดลงไม

ดังนั้นลู่ต้าเป่ียวจึงนำคนของเขาเข้าไปใกล้ค่ายของศัตรูในเวลาเดียวกันลู่ต้าเป่ียวก็มั่นใจมาก ดังนั้นลู่ต้าเป่ียวจึงนำคนของเขาเข้าไปใกล้ค่ายของศัตรูในเวลาเดียวกันลู่ต้าเป่ียวก็มั่นใจมาก

ไม่เช่นนั้นแล้วด้วยการฝřกทางทหารของศัตรูมันก็เป็นไปได้ว่าพวกเขาจะมีความผิดพลาดเกิด แม้ว่าพวกเขาจะเป็นศัตรูแต่ด้วยการฝřกทางทหารแล้ว ลู่ต้าเป่ียวก็ยังคงมั่นใจเป็นอย่างมาก

“เปśาแตร!ทุกคน บุก!” “เปśาแตร!ทุกคน บุก!”

ลู่ต้าเป่ียวฆ่าหน่วยลาดตระเวนของพวกชาวหวอด้วยหอกของเขาในเวลานี้ไม่จำเป็นต้องซ่อน ลู่ต้าเป่ียวฆ่าหน่วยลาดตระเวนของพวกชาวหวอด้วยหอกของเขาในเวลานี้ไม่จำเป็นต้องซ่อน

“ฆ่ามัน!”ลู่ต้าเป่ียวเป็นผู้นำและวิ่งเข้าไปตามด้วยนักรบหลายคนที่อยู่เบื้องหลังเขา “ฆ่ามัน!”ลู่ต้าเป่ียวเป็นผู้นำและวิ่งเข้าไปตามด้วยนักรบหลายคนที่อยู่เบื้องหลังเขา

อย่างไรก็ตามเนื่องจากไม่มีผู้บัญชาการแต่ทุกอย่างก็ยังคงเป็นระเบียบ อย่างไรก็ตามเนื่องจากไม่มีผู้บัญชาการแต่ทุกอย่างก็ยังคงเป็นระเบียบ

พวกเขาไม่สามารถจัดตั้งองค์กรที่มีประสิทธิภาพและสามารถต่อสู้ได้เพียงลำพังซึ่งหมายควา พวกเขาไม่สามารถจัดตั้งองค์กรที่มีประสิทธิภาพและสามารถต่อสู้ได้เพียงลำพังซึ่งหมายควา

ฮวงเฟิงยังเห็นคนของตัวเองวิ่งเข้ามาเขาใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายอย่างรวดเร็วและเปลี่ ฮวงเฟิงยังเห็นคนของตัวเองวิ่งเข้ามาเขาใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายอย่างรวดเร็วและเปลี่

การต่อสู้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันแม้ว่าพวกชาวหวอจะได้เปรียบในด้านจำนวนคนและอาวุธ แต่ก็ถูกโจมตีจากด้านเดียวและไม่มีการจัดการที่มีประสิทธิภาพ ดังนั้นหลังจากที่การต่อสู้ได้เริ่มขึ้นพวกเขาจึงเสียเปรียบ

บางทีอาจเป็นเพราะพวกเขาตระหนักว่าพวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้ บางทีอาจเป็นเพราะพวกเขาตระหนักว่าพวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้

แต่เจ้าหน้าที่บางคนในระดับล่างสุดได้นำคนของพวกเขาออกจากสนามรบหลังจากที่การอย แต่เจ้าหน้าที่บางคนในระดับล่างสุดได้นำคนของพวกเขาออกจากสนามรบหลังจากที่การอย

อีกฝśายพยายามถอยห่างจากการสู้รบอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าจะเป็นการล่าถอยหรือหนีไปเลย อีกฝśายพยายามถอยห่างจากการสู้รบอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าจะเป็นการล่าถอยหรือหนีไปเลย

เดิมที่ฝśายประเทศหวอเป้นคนเปิดหารลอบโจมตีก่อนอย่างไรก็ตามการโจมตีนั้นล้มเหลวแล หลังจากนั้นแม่ทัพข้างกายก็เสียชีวิตอย่างไม่มีสาเหตุ

และไม่นานหลังจากนั้นทหารของประเทศจีนฝśายตรงข้ามก็เข้าจู่โจมพวกเขาอย่างกะทันหัน และไม่นานหลังจากนั้นทหารของประเทศจีนฝśายตรงข้ามก็เข้าจู่โจมพวกเขาอย่างกะทันหัน

สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นทำให้พวกเขาไม่มีเวลาพักผ่อนและไม่มีเวลาที่จะจัดการทุกอย่างได้ สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นทำให้พวกเขาไม่มีเวลาพักผ่อนและไม่มีเวลาที่จะจัดการทุกอย่างได้

“พี่ฮวงคุณอยู่ที่นี่?!” ในขณะที่ฮวงเฟิงกำลังจะติดตามทหารของ ประเทศจีนออกไปเพื่อยิงและสังหารศัตรู

เสียงที่ประหลาดใจก็ดังมาจากไหนก็ไม่รู้ฮวงเฟิงมองดู และจะเป็นใครได้นอกจากเจิ้งหมิง

“ใช่แล้วนายอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?” ฮวงเฟิงกล่าว “ใช่แล้วนายอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?” ฮวงเฟิงกล่าว

“พี่ฮวงพี่สบายดีไหมฉันกังวลว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับพี่?” เจิ้งหมิงกล่าว “พี่ฮวงพี่สบายดีไหมฉันกังวลว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับพี่?” เจิ้งหมิงกล่าว

“ฉันสบายดีก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันไปจุดไฟ ฉันถูกจับได้โดยพวกเขา พวกเขาจับฉันและพาฉันมาที่นี่ ทันทีที่พวกนายวิ่งเข้ามาฉันก็ถือโอกาสจากความวุ่นวายและหนี” ฮวงเฟิงโกหกเขาไม่ต้องการดึงดูดความสนใจมากเกินไป

ท้ายที่สุดตัวตนของเขาจะเป็นปัญหาและเขาไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าท ท้ายที่สุดตัวตนของเขาจะเป็นปัญหาและเขาไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าท

“พี่ฮวงดีแล้วที่พี่สบายดี”เจิ้งหมิงไม่สงสัยในคำพูดของฮวงเฟิง ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่ฮวงเฟิงพูดยังคงสมเหตุสมผลและจากก้นบึ้งของหัวใจเขาเชื่อในตัวของฮวงเฟิงจริง

คราวนี้การโจมตีกินเวลาเกือบสองชั่วโมงก่อนที่มันจะสิ้นสุดลง คราวนี้การโจมตีกินเวลาเกือบสองชั่วโมงก่อนที่มันจะสิ้นสุดลง

ในเวลานี้พวกเขาไม่สามารถมองเห็นร่างของศัตรูได้อีกต่อไปและนอกเหนือจากคนที่ถูกสังห ดังนั้น ลู่ต้าเป่ียวจึงนำคนของเขาไปที่ค่ายเพื่อเก็บข้าวของที่จำเป็นต้องใช้

ภายในเวลาสองชั่วโมงพวกเขาได้สังหารศัตรูไปเป็นจำนวนมากผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้ยอ ภายในเวลาสองชั่วโมงพวกเขาได้สังหารศัตรูไปเป็นจำนวนมากผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้ยอ

ลู่ต้าเป่ียวเองก็ไม่ได้คาดหวังเช่นนั้นมาจนถึงตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกว่ามันไม่น่าเชื่อว่าการต่อสู้จะ ลู่ต้าเป่ียวเองก็ไม่ได้คาดหวังเช่นนั้นมาจนถึงตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกว่ามันไม่น่าเชื่อว่าการต่อสู้จะ

เดิมทีภารกิจของพวกเขาคือการซุ่มยิงศัตรูและถ่วงเวลาพวกเขาเอาไว้ เดิมทีภารกิจของพวกเขาคือการซุ่มยิงศัตรูและถ่วงเวลาพวกเขาเอาไว้

แม้ว่าจะเป็นภารกิจนี้แต่สำหรับพวกเขาแล้วก็เป็นเรื่องยากมากและพวกเขาไม่ต้องการฆ่าคน ตราบใดที่พวกเขาสามารถขัดขวางศัตรูได้ก็จะเป็นการดี

อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่เพียงแต่ปกป้องสถานที่แห่งนี้เอาไว้เท่านั้นแต่พวกเขายังสามารถเอา ศัตรูได้หนีไปแล้วและทิ้งหลายสิ่งหลายอย่างไม่สามารถนำไปได้เอาไว้

ลู่ต้าเป่ียวสัมผัสเคราของเขาและอดไม่ได้ที่จะเผยให้เห็นรอยยิ้มที่โง่เขลาเขาได้เก็บเกี่ยวผลผ ลู่ต้าเป่ียวสัมผัสเคราของเขาและอดไม่ได้ที่จะเผยให้เห็นรอยยิ้มที่โง่เขลาเขาได้เก็บเกี่ยวผลผ

กองทหารของศัตรูเดิมทีมุ่งจะไปสนับสนุนมณฑลหลิวดังนั้นพวกเขาจึงนำอาวุธและเครื่องก กองทหารของศัตรูเดิมทีมุ่งจะไปสนับสนุนมณฑลหลิวดังนั้นพวกเขาจึงนำอาวุธและเครื่องก

“ฉันรวยรวยแล้ว!” ลู่ต้าเป่ียวกล่าวอย่างต่อเนื่องขณะที่เขาเฝ้าดูทหารช่วยกันถือกล่องอาวุธและกระสุน

แม้ว่าเขาจะยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ครั้งนี้และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในค่ายศัตรู แม้ว่าเขาจะยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ครั้งนี้และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในค่ายศัตรู

แต่ตอนนี้มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วสิ่งที่สำคัญก็คือพวกเขาชนะและทำทุกสิ่งที่มอบให้กับพ ซึ่งสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

ในตอนนี้ฮวงเฟิงไม่ได้ขึ้นไปร่วมฝูงชนอันที่จริงเขาได้ยึดของบางอย่างใส่ไว้ในแหวนมิติ ในตอนนี้ฮวงเฟิงไม่ได้ขึ้นไปร่วมฝูงชนอันที่จริงเขาได้ยึดของบางอย่างใส่ไว้ในแหวนมิติ

อย่างไรก็ตามเขาหยิบแค่ชิ้นเดียวและการนำไปหลายชิ้นก็ไม่ได้เกิดประโยชน์อันใด อย่างไรก็ตามเขาหยิบแค่ชิ้นเดียวและการนำไปหลายชิ้นก็ไม่ได้เกิดประโยชน์อันใด

ตราบเท่าที่เขามีเวลาเพียงพอสำหรับช่วงเวลานี้เขาสามารถหาเพิ่มได้อย่างไม่มีจำกัด ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใส่สิ่งของที่เหลือลงในแหวนมิติ