กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 198 ของขวัญ บทที่ 198 ของขวัญ

ซูหยูโม่พยักหน้าและไม่ถามต่อถึงแม้ว่าเธอจะสงสัยอยู่ในใจว่าฮวงเฟิงทำธุรกิจอะไรกันแน่ ซูหยูโม่พยักหน้าและไม่ถามต่อถึงแม้ว่าเธอจะสงสัยอยู่ในใจว่าฮวงเฟิงทำธุรกิจอะไรกันแน่

“ใช่แล้วนี่สำหรับคุณ” หลังจากส่งเมนูให้กับพนักงานเสิร์ฟแล้ว ฮวงเฟิงก็ออกไปและเตรียมกล่องปักซึ่งเขาได้มอบมันให้กับซูหยูโม่

“อะไรกันนี่?”ซูหยูโม่ไม่ได้รับมันไว้ในทันที แต่ถามด้วยความสงสัย “อะไรกันนี่?”ซูหยูโม่ไม่ได้รับมันไว้ในทันที แต่ถามด้วยความสงสัย

“เปิดดูสิแล้วคุณจะรู้” ฮวงเฟิงกล่าว “เปิดดูสิแล้วคุณจะรู้” ฮวงเฟิงกล่าว

ซูหยูโม่เองก็ไม่ใช่ว่าเพิ่งจะเคยรับของขวัญจากเพศตรงข้ามเป็นคนแรก ซูหยูโม่เองก็ไม่ใช่ว่าเพิ่งจะเคยรับของขวัญจากเพศตรงข้ามเป็นคนแรก

ในความเป็นจริงแล้วในช่วงหลายป่ีที่ผ่านมาเธอได้รับของขวัญจากเพศตรงข้ามมามากมาย ในความเป็นจริงแล้วในช่วงหลายป่ีที่ผ่านมาเธอได้รับของขวัญจากเพศตรงข้ามมามากมาย

ตั้งแต่ดอกไม้จดหมายรัก ไปจนถึงเครื่องประดับชิ้นใหญ่ และรถสปอร์ต มีหลายสิ่งหลายอย่าง แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ยอมรับสิ่งของเหล่านั้นเลย

เมื่อเห็นกล่องปักนี้ถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่ได้เปิดมันออกดูแต่ซูหยูโม่ก็เดาได้ว่ามันน่าจะเป็นเคร เมื่อเห็นกล่องปักนี้ถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่ได้เปิดมันออกดูแต่ซูหยูโม่ก็เดาได้ว่ามันน่าจะเป็นเคร

เพียงแค่ว่าเธอไม่รู้ว่ามันเป็นสร้อยคอแหวน หรือต่างหู และสิ่งของเหล่านี้ก็ได้รับมาจากคนอื่นมากมาย

“อย่าคิดมากเลยผมก็แค่อยากจะขอบคุณสำหรับเสื้อผ้าที่คุณให้มาเมื่อครั้งก่อน ตอนนี้ผมก็เลยอยากจะให้ของบางอย่างกับคุณ” ฮวงเฟิงยังเห็นว่าความคิดของซูหยูโม่ยังคงสับสนอยู่เล็กน้อยดังนั้นเขาจึงอธิบาย

“คุณก็เลี้ยงข้าวฉันแล้วนี่ไง?ซูหยูโม่กล่าว ด้วยเหตุผลบางอย่างเมื่อเธอได้ยินคำอธิบายของฮวงเฟิง เธอก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยอยู่ในใจ

“นอกจากนี้ฉันเคยพูดไปตั้งแต่ตอนแรกแล้วว่าของพวกนั้นเป็นของสำหรับเพื่อนของฉัน แต่เขาบังเอิญไปต่างประเทศเสียก่อนและถ้าจะโยนมันทิ้งไปก็น่าเสียดาย นั่นก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมฉันถึงมอบให้คุณไป”

“ผมไม่ค่อยสนิทกับผู้หญิงคนไหนและคุณก็เป็นคนที่ผมสนิทด้วยที่สุด ถ้าคุณไม่อยากได้มันงั้นคุณก็แค่โยนมันทิ้งไปก็ได้” ฮวงเฟิงกล่าว

หัวใจของซูหยูโม่เต้นผิดจังหวะเธอเป็นผู้หญิงที่ฮวงเฟิงสนิทมากที่สุดงั้นเหรอ? ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะไม่เคยเห็นฮวงเฟิงสนิทกับผู้หญิงคนไหนในบริษัทเลยและเขาก็ไม่ได้มีเพื่อนที่เป

ซูหยูโม่รู้สึกดีใจอยู่ในใจและกล่าวว่า”น่าเสียดายนะถ้าจะต้องทิ้งไป แต่อย่างน้อยฉันก็เอาให้คุณไง”

ขณะที่ซูหยูโม่พูดเธอเปิดกล่องปักนั้นออก ขณะที่ซูหยูโม่พูดเธอเปิดกล่องปักนั้นออก

ฮวงเฟิงเองนั้นก็ไม่ได้ประหลาดใจมากนักเพราะเมื่อครั้งแรกที่เขาได้เห็นจี้นี้ครั้งแรกปฏิกิริยา ขนาดว่าเขายังเป็นผู้ชายก็สามารถเห็นได้ว่าจี้นั้นสวยงามเพียงใด

ดวงตาของซูหยูโม่ถูกดึงดูดโดยจี้ที่อยู่ภายในกล่องปักนั้นแต่เธอรู้ได้อย่างรวดเร็วว่ามันไม่ใช่ข เลยและเธอรู้ถึงสถานการณ์ของฮวงเฟิงดี

เธอเคยไปที่ที่พักของฮวงเฟิงมาแล้วและด้วยสถานะเช่นนั้นของเขา มันคงจะสิ้นเปลืองเปล่าถ้าเขาต้องซื้อมันมา

ก่อนหน้านี้เหตุผลที่ซูหยูโม่ยอมรับกล่องปักนั้นมาเพราะเธอคิดว่าของที่อยู่ข้างในเป็นเพียงเ ก่อนหน้านี้เหตุผลที่ซูหยูโม่ยอมรับกล่องปักนั้นมาเพราะเธอคิดว่าของที่อยู่ข้างในเป็นเพียงเ

เหตุผลหลักคือฮวงเฟิงเองก็คือเป็นความตั้งใจของเขาแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสิ่งของที่ฮวงเฟิงม เหตุผลหลักคือฮวงเฟิงเองก็คือเป็นความตั้งใจของเขาแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าสิ่งของที่ฮวงเฟิงม

“ไม่หรอกฉันรับไว้ไม่ได้” ซูหยูโม่กล่าวขณะที่เธอผลักกล่องปักนั้นไปให้ฮวงเฟิง “ไม่หรอกฉันรับไว้ไม่ได้” ซูหยูโม่กล่าวขณะที่เธอผลักกล่องปักนั้นไปให้ฮวงเฟิง

“ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ?”ฮวงเฟิงถาม “ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ?”ฮวงเฟิงถาม

“ไม่ได้อย่างแน่นอนฉันแค่รู้สึกว่ามันราคาแพงเกินไป” ซูหยูโม่ส่ายหัวและกล่าวออกมา

“มีอะไรให้น่าภูมิใจบ้าง? ของชิ้นนี้ราคาไม่ได้มากมายนักแถมถูกกว่าของที่คุณให้เมื่อครั้งที่แล้วมาก” ฮวงเฟิงกล่าว

อันที่จริงราคาของจี้นี้ใกล้เคียงกับข้าวของที่ซูหยูโม่ให้เขาเมื่อครั้งที่แล้วจริงๆ อันที่จริงราคาของจี้นี้ใกล้เคียงกับข้าวของที่ซูหยูโม่ให้เขาเมื่อครั้งที่แล้วจริงๆ

“ฉันไม่ได้ต้องการขออะไรตอบแทนจากสิ่งที่ฉันให้เมื่อครั้งที่แล้วฉันก็แค่อยากจะจัดการกับพ ซูหยูโม่กล่าวว่า: “ยิ่งไปกว่านั้นจี้ของคุณไม่น่าจะถูกๆ ใช่ไหม?” ด้วยเหตุนั้นเธอจึงมองไปที่จี้อีกครั้ง

เนื่องจากพื้นฐานครอบครัวของเธอเองซูหยูโม่จึงเคยเห็นเครื่องประดับมากมายมาตั้งแต่อาย เนื่องจากพื้นฐานครอบครัวของเธอเองซูหยูโม่จึงเคยเห็นเครื่องประดับมากมายมาตั้งแต่อาย

ในแง่นี้เธอมีวิจารณญาณเป็นของตัวเองและรู้ได้อย่างง่ายดายมากว่าราคาของจี้นี้ไม่ถูกเลย ในแง่นี้เธอมีวิจารณญาณเป็นของตัวเองและรู้ได้อย่างง่ายดายมากว่าราคาของจี้นี้ไม่ถูกเลย

สำหรับไข่มุกราตรีและอื่นๆที่คล้ายกัน ถึงแม้ว่าจะมีหลายสิบหรือหลายร้อยเม็ด แต่ก็มีหลายหมื่นหลายแสนหรือหลายล้านในเวลาเดียวกัน หากไม่คุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้ก็คงจะเป็นเรื่องยากสำหรับคนทั่วไปที่จะบอกได้

อย่างไรก็ตามซูหยูโม่เองมีความสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ อย่างไรก็ตามซูหยูโม่เองมีความสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้

“ถ้าผมจะบอกว่าผมไม่ได้ใช้เงินซื้อมาเลยคุณจะเชื่อผมไหม?” ฮวงเฟิงกล่าว “ถ้าผมจะบอกว่าผมไม่ได้ใช้เงินซื้อมาเลยคุณจะเชื่อผมไหม?” ฮวงเฟิงกล่าว

ซูหยูโม่ส่ายหัวเห็นได้ชัดว่าเธอไม่เชื่อเขาเธอคิดว่าฮวงเฟิงพูดแบบนั้นเพื่อให้เธอยอมรับจี้ แต่ในความเป็นจริงแล้วฮวงเฟิงก็ไม่ได้ใช้เงินซื้อมาเลยจริงๆ

“เอาล่ะจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่ของชิ้นนี้เป็นของที่ทำมาเพื่อให้ผู้หญิงสวมใส่ ถ้าคุณไม่ต้องการมันงั้นผมก็คงต้องขว้างทิ้งไป”

ฮวงเฟิงไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมเพราะเขารู้ว่ามันยากที่จะอธิบายเช่นกันเขาจะโกหกหรือพ ฮวงเฟิงไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมเพราะเขารู้ว่ามันยากที่จะอธิบายเช่นกันเขาจะโกหกหรือพ

เมื่อได้ยินคำพูดของฮวงเฟิงซูหยูโม่ก็กรอกตาใส่เขา คำอธิบายนี้คือสิ่งที่เธอเคยพูดกับเขาเมื่อเร็วๆ นี้ไม่มากก็น้อย

ฮวงเฟิงเองก็ยังเห็นรูปลักษณ์ที่ดูสง่างามของซูหยูโม่และยักไหล่แบบชิวๆ:”มันไม่ใช่เงินมากม ถ้าคุณไม่ยอมรับมันเอาไว้ มันคงจะน่าอายมากเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ผมให้ของขวัญกับผู้หญิง”

“อย่างนั้นเหรอ?”ซูหยูไม่ไม่เชื่อ “อย่างนั้นเหรอ?”ซูหยูไม่ไม่เชื่อ

“จริงสิถ้าคุณไม่เชื่อผมก็ไปถามกัวเหลียงได้เลย ผู้ชายคนนั้นไงที่เราเจอที่ร้านเสื้อผ้าเมื่อครั้งที่แล้ว พวกเราเป็นพี่น้องกัน เขาพิสูจน์ได้” ฮวงเฟิงกล่าวด้วยความจริงใจ

“ตกลงฉันจะรับเอาไว้” “ตกลงฉันจะรับเอาไว้”

ซูหยูโม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า: “อย่างไรก็ตามนี่นับเป็นการติดสินบนผู้บริหารหรือเปล่า?”

หลังจากพูดแบบนั้นแล้ว เธอก็หัวเราะ หลังจากพูดแบบนั้นแล้ว เธอก็หัวเราะ

“ไม่เป็นไรแน่นอนว่ามันจะไม่เป็นไร ผมเองเพิ่งจะเข้ามาเป็นผู้จัดการ เพราะฉะนั้นถ้าผมอยากจะเกาะเก้าอี้เอาไว้แน่นๆ แน่นอนว่าผมก็ต้องเป็นคนโปรดของผู้บริหารด้วย”

ฮวงเฟิงเองก็หัวเราะเช่นกัน ฮวงเฟิงเองก็หัวเราะเช่นกัน

ในเวลาเดียวกันทั้งสองคนกินและคุยกันเกี่ยวกับมูลค่าของจี้นั้น ซูหยูโม่ไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ ถึงแม้ว่าจี้จะดูมีราคาค่อนข้างแพง แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่เคยมีอะไรที่แพงไปกว่าจี้นั้น เพียงแค่เธอไม่ค่อยเต็มใจที่จะรับมันเอาไว้ก็เท่านั้นเอง

และเหตุผลที่เธอยอมรับเอาไว้ในครั้งนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะอีกฝśายคือฮวงเฟิงและนี่เป็นครั้ง และเหตุผลที่เธอยอมรับเอาไว้ในครั้งนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะอีกฝśายคือฮวงเฟิงและนี่เป็นครั้ง

“อ่๋อเมื่อเร็วๆ นี้คุณไปได้โชคอะไรมางั้นเหรอ?” “อ่๋อเมื่อเร็วๆ นี้คุณไปได้โชคอะไรมางั้นเหรอ?”

ซูหยูโม่ถาม ในตอนแรกเธอไม่ต้องการที่จะถาม ซูหยูโม่ถาม ในตอนแรกเธอไม่ต้องการที่จะถาม

แต่เมื่อเห็นว่าฮวงเฟิงไม่ได้ทุกข์ใจเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้หนำซ้ำยังสามารถให้ของขวัญราคา เห็นได้ชัดว่าเขาคงจะได้โชคมา

แม้ว่าฮวงเฟิงจะบอกว่าเขาไม่ได้ใช้เงินไปกับจี้นี้มากนักแต่ซูหยูโม่ก็ยังไม่เชื่อ แม้ว่าฮวงเฟิงจะบอกว่าเขาไม่ได้ใช้เงินไปกับจี้นี้มากนักแต่ซูหยูโม่ก็ยังไม่เชื่อ

“เกี่ยวกับเรื่องนี้ตอนนี้เราจะเก็บไว้เป็นความลับก่อนนะ” “เกี่ยวกับเรื่องนี้ตอนนี้เราจะเก็บไว้เป็นความลับก่อนนะ”

ฮวงเฟิงกล่าวเพราะเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ฮวงเฟิงกล่าวเพราะเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

“ลับขนาดนั้นเชียวถ้าคุณไม่อยากบอกฉันก็ช่างมันเถอะ แต่ถ้าคุณรวยแล้วก็อย่ามาบอกฉันว่าคุณอยากจะลาออกจากงานล่ะ?”

ซูหยูโม่ถามเรียบๆ ซูหยูโม่ถามเรียบๆ