กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 215 มอมเหล้า บทที่ 215 มอมเหล้า

อย่างไรก็ตามซูหยูโม่ที่ได้ยินคำอธิบายของฮวงเฟิงได้เพียงแค่หัวเราะและไม่เชื่อในคำพูดของ อย่างไรก็ตามซูหยูโม่ที่ได้ยินคำอธิบายของฮวงเฟิงได้เพียงแค่หัวเราะและไม่เชื่อในคำพูดของ

“พี่หยูโม่อย่าไปหลงเชื่อเขานะ เขาเป็นคนทะลึ่งจริงๆ” เมื่อเห็นว่าพี่สาวที่แสนดีของเธอไม่เชื่อ เซี่ยเมิ่งเจียวก็ตื่นตระหนก

“นี่พี่ยังบอกว่าเขาไม่ใช่คนทะลึ่งอีกงั้นเหรอ?และถึงแม้ว่าเขาจะทะลึ่ง แต่เขาก็ไม่ทำกับพี่อย่างแน่นอน” ในอีกด้านหนึ่ง ถังมู่ซิ่วก็ได้ทีโจมตีเซี่ยเมิ่งเจียวต่อ

“ใครเขาพูดกับยัยจิ้งจอกอย่างเธอ?”เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าว หลังจากนั้นความโกรธของเธอก็กลับพุ่งไปที่ถังมู่ซิ่ว แทนที่จะเป็นฮวงเฟิงที่นั่งอยู่ข้างๆ

แน่นอนว่าเซี่ยเมิ่งเจียวยังไม่ลืมเขาไม่ว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร แต่กับเธอนั้น ฮวงเฟิงก็เป็นเพียงแค่คนทะลึ่ง และมุมมองนี้ได้ฝังรากลึก

อย่างไรก็ตามหลังจากที่เธอคิดไตร่ตรองดูแล้ว ฮวงเฟิงเป็นหนึ่งในพนักงานของเธอ ดังนั้นเธอจึงมีโอกาสอีกมากมายที่จะดูแลเขา

เมื่อฮวงเฟิงและคณะของเขาไปถึงร้านอาหารรถบัสก็ยังมาไม่ถึง ดังนั้นทั้งสามสาวและหนึ่งหนุ่มจึงนำเข้าไปก่อน

ระหว่างรับประทานอาหารซึ่งบรรยากาศดีมากพนักงานหลายคนได้รับประทานอาหารร่วมก อย่างไรก็ตามแม้ว่าพวกเขาจะมีความสุข แต่ก็ไม่มีใครกล้าดื่มกับเจ้านายเลย

อย่างไรก็ตามเพียงเพราะพวกเขาไม่ได้เข้ามาหาเจ้านายทั้งสองเพื่อชนแก้วนั่นไม่ได้หมายคว อย่างไรก็ตามเพียงเพราะพวกเขาไม่ได้เข้ามาหาเจ้านายทั้งสองเพื่อชนแก้วนั่นไม่ได้หมายคว

ไม่นานหลังจากที่งานเลี้ยงเริ่มต้นขึ้นเซี่ยเมิ่งเจียวก็หยิบแก้วของตัวเองและเดินไปที่โต๊ะของฮ ไม่นานหลังจากที่งานเลี้ยงเริ่มต้นขึ้นเซี่ยเมิ่งเจียวก็หยิบแก้วของตัวเองและเดินไปที่โต๊ะของฮ

“ผู้จัดการฮวงสำหรับชัยชนะในการแข่งขันวันนี้ คุณต้องได้รับเกียรติเป็นคนแรก “ผู้จัดการฮวงสำหรับชัยชนะในการแข่งขันวันนี้ คุณต้องได้รับเกียรติเป็นคนแรก

ขอบคุณที่นำเกียรติยศมาสู่บริษัท ฉันขอดื่มให้กับคุณ” เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าว แต่เธอมีสีหน้าที่จริงจังต่อหน้าทุกคน ขอบคุณที่นำเกียรติยศมาสู่บริษัท ฉันขอดื่มให้กับคุณ” เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าว แต่เธอมีสีหน้าที่จริงจังต่อหน้าทุกคน

“ขอบคุณผู้อำนวย สำหรับความใส่ใจ เพื่อชัยชนะในวันนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะความสามารถของทุกคน ผมไม่กล้าถือว่าเป็นผลงานของผมคนเดียว” ฮวงเฟิงกล่าว

“แน่นอนว่าทุกคนมีส่วนในชัยชนะแต่อย่างไรก็ตามหากคุณไม่สามารถทนต่อแรงกดดันจากอ ฉันเชื่อว่ามันคงเป็นเรื่องยากสำหรับเราที่จะเอาชนะได้ ดังนั้นคุณต้องดื่มไวน์แก้วนี้” เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าว

“ถูกต้องผู้จัดการฮวงถ้าไม่ใช่เพราะคุณ พวกเราคงไม่มีทางชนะได้ในวันนี้” “ถูกต้องผู้จัดการฮวงถ้าไม่ใช่เพราะคุณ พวกเราคงไม่มีทางชนะได้ในวันนี้”

“ใช่แล้วผู้จัดการฮวงสมควรได้รับเกียรติที่ยิ่งใหญ่นี้” “ใช่แล้วผู้จัดการฮวงสมควรได้รับเกียรติที่ยิ่งใหญ่นี้”

ทุกคนต่างพากันขานรับเป็นเสียงเดียว ทุกคนต่างพากันขานรับเป็นเสียงเดียว

ฮวงเฟิงมองดูเซี่ยเมิ่งเจียที่มีสีหน้าพึงพอใจอยู่เล็กน้อยและรู้ว่าเขาจะต้องดื่มไวน์แก้วนี้ “เอาล่ะ ขอบคุณผู้อำนวยการเซี่ย”

สิ่งที่เซี่ยเมิ่งเจียวกำลังดื่มนั้นเป็นเครื่องดื่มแต่สิ่งเที่ฮวงเฟิงกำลังดื่มนั้นคือไวน์ขาว สิ่งที่เซี่ยเมิ่งเจียวกำลังดื่มนั้นเป็นเครื่องดื่มแต่สิ่งเที่ฮวงเฟิงกำลังดื่มนั้นคือไวน์ขาว

เขาไม่เองก็ไม่กล้าขอเซี่ยเมิ่งเจียวดื่มเหล้าขาวได้มันคงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะดื่มไวน์ขาวเช่นกัน เพราะว่าเขาดื่มได้แค่เหล้าขาวเท่านั้น

หลังจากที่ดื่มมันเข้าไปแล้วฮวงเฟิงก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย แต่เซี่ยเมิ่งเจียวก็ยังคงพูดต่อว่า “จะว่าไปแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบผู้จัดการฮวงอย่างเป็นทางการ แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าบริษัทของเราจะมีคนที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ นี่ช่างเป็นโชคดีของบริษัทเราจริงๆ ฉันขอดื่มให้ผู้จัดการฮวงเพื่อเป็นการขอบคุณเขาที่เขาช่วยยังยั้งการขโมยข้อมูลสำคัญของบริษัท”

หลังจากที่เธอพูดจบเธอก็ไม่เปิดโอกาสให้ฮวงเฟิงได้พูดและยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียว หลังจากที่เธอพูดจบเธอก็ไม่เปิดโอกาสให้ฮวงเฟิงได้พูดและยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียว

ฮวงเฟิงมองดูเซี่ยเมิ่งเจียวที่ยิ้มขื่นๆแต่ก็ยังคงดื่มต่อไป ฮวงเฟิงมองดูเซี่ยเมิ่งเจียวที่ยิ้มขื่นๆแต่ก็ยังคงดื่มต่อไป

หลังจากที่ดื่มไวน์ไปแล้วสองแก้วฮวงเฟิงก็เริ่มรู้สึกเมา หลังจากที่ดื่มไวน์ไปแล้วสองแก้วฮวงเฟิงก็เริ่มรู้สึกเมา

แต่อย่างไรก็ตามเซี่ยเมิ่งเจียวก็ยังไม่ไปจากโต๊ะของพวกเขาเสียทีแต่ยังคงหาเหตุผลที่จะดื่มก แต่อย่างไรก็ตามเซี่ยเมิ่งเจียวก็ยังไม่ไปจากโต๊ะของพวกเขาเสียทีแต่ยังคงหาเหตุผลที่จะดื่มก

และยังไม่นับสิ่งนี้เธอกำลังกระตุ้นให้พนักงานคนอื่นๆและฮวงเฟิงดื่ม และยังไม่นับสิ่งนี้เธอกำลังกระตุ้นให้พนักงานคนอื่นๆและฮวงเฟิงดื่ม

และคนอื่นๆก็เห็นได้ว่าผู้อำนวยการเซี่ยต้องการดื่มกับฮวงเฟิงและทุกคนก็คิดถึงเหตุการณ์ท และคนอื่นๆก็เห็นได้ว่าผู้อำนวยการเซี่ยต้องการดื่มกับฮวงเฟิงและทุกคนก็คิดถึงเหตุการณ์ท

และไม่คิดว่าการกระทำของเธอเป็นเรื่องแปลก และไม่คิดว่าการกระทำของเธอเป็นเรื่องแปลก

เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่ฮวงเฟิงทำก่อนหน้านี้นั้นทำให้เซี่ยเมิ่งเจียวโกรธ เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่ฮวงเฟิงทำก่อนหน้านี้นั้นทำให้เซี่ยเมิ่งเจียวโกรธ

ไม่มีใครกล้าฝśาฝ่้นคำสั่งเซี่ยเมิ่งเจีย ไม่มีใครกล้าฝśาฝ่้นคำสั่งเซี่ยเมิ่งเจีย

ดังนั้นคนที่ดื่มกับฮวงเฟิงจึงเปลี่ยนไปเรื่อยๆไม่หยุดหย่อน ดังนั้นคนที่ดื่มกับฮวงเฟิงจึงเปลี่ยนไปเรื่อยๆไม่หยุดหย่อน

จนท้ายที่สุดแม้แต่ถังมู่ซิ่วก็เข้ามาร่วมสนุกด้วยโดยกล่าวว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับฮวง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องชนแก้วกันสักหน่อย

ซูหยูโม่มองดูฮวงเฟิงที่ติดอยู่ในวงเหล้าจึงต้องการที่เข้าไปช่วยเขา แต่เซี่ยเมิ่งเจียวก็ได้คว้าตัวเธอเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอไป

และซูหยูโม่จึงรู้ว่าเซี่ยเมิ่งเจียวรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยในใจเธอกำลังคิดว่าถ้าเธอระบายความโกร เธอคงจะไม่มีอคติใดๆ ต่อ ฮวงเฟิงอีก

ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงแค่จ้องมองด้วยความรักและช่วยอะไรฮวงเฟิงไม่ได้เลย ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงแค่จ้องมองด้วยความรักและช่วยอะไรฮวงเฟิงไม่ได้เลย

เซี่ยเมิ่งเจียวมองดูฮวงเฟิงที่เริ่มเมาเล็กน้อยและในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ เซี่ยเมิ่งเจียวมองดูฮวงเฟิงที่เริ่มเมาเล็กน้อยและในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ

อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะปล่อยให้สิ่งต่างๆเป็นไปเช่นนี้ อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะปล่อยให้สิ่งต่างๆเป็นไปเช่นนี้

ในตอนท้ายของงานเลี้ยงมีเพียงฮวงเฟิงเท่านั้นที่เมา ในตอนท้ายของงานเลี้ยงมีเพียงฮวงเฟิงเท่านั้นที่เมา

หลังจากนั้นคนอื่นๆก็ยังคงดื่มอยู่ เนื่องจากการปรากฏตัวของเจ้านายทั้งสองคน หลังจากนั้นคนอื่นๆก็ยังคงดื่มอยู่ เนื่องจากการปรากฏตัวของเจ้านายทั้งสองคน

แต่เซี่ยเมิ่งเจียวได้แสดงจุดยืนของเธอต่อสาธารณชนแล้วว่าเงินรางวัลของการแข่งขันครั้งนี้จ แต่เซี่ยเมิ่งเจียวได้แสดงจุดยืนของเธอต่อสาธารณชนแล้วว่าเงินรางวัลของการแข่งขันครั้งนี้จ

“แล้วเขาล่ะ?” “แล้วเขาล่ะ?”

พนักงานที่เหลือได้ออกไปหมดแล้วซูหยูโม่และอีกสองคนมองไปที่ฮวงเฟิงที่เมาแล้วนอนแผ่ พนักงานที่เหลือได้ออกไปหมดแล้วซูหยูโม่และอีกสองคนมองไปที่ฮวงเฟิงที่เมาแล้วนอนแผ่

ก่อนหน้านี้เซี่ยเมิ่งเจียวมีความสุขมากเมื่อเห็นฮวงเฟิงเมาแต่จะพาเขากลับไปได้อย่างไรนั่นค ก่อนหน้านี้เซี่ยเมิ่งเจียวมีความสุขมากเมื่อเห็นฮวงเฟิงเมาแต่จะพาเขากลับไปได้อย่างไรนั่นค

“ทำไมเราไม่ปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่เสียเลยล่ะ?”เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าว “ทำไมเราไม่ปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่เสียเลยล่ะ?”เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าว

“จะทำแบบนั้นได้ยังไง!”ซูหยูโม่กล่าว และการที่จะปล่อยให้ฮวงเฟิงอยู่คนเดียวในสถานที่แห่งนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าไม่ควรทำ

“แล้วเขาอยู่ที่ไหนล่ะ?พวกเราจะจัดการกับเขายังไงดี?” เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าว “แล้วเขาอยู่ที่ไหนล่ะ?พวกเราจะจัดการกับเขายังไงดี?” เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าว

ซูหยูโม่อยากจะบอกว่าเธอรู้ว่าฮวงเฟิงพักอยู่ที่ไหนแต่ถ้าเธอพูดออกไป ทั้งสองคนที่อยู่ข้างๆ เขาก็จะต้องสงสัยว่าเขามีความสัมพันธ์กับฮวงเฟิงอย่างแน่นอน และซูหยูโม่เองก็ไม่ทราบว่าฮวงเฟิงนั้นได้ย้ายไปจากที่เดิมแล้ว

“ทำไมเราไม่พาเขาไปนอนที่โรงแรมล่ะ?”ซูหยูโม่กล่าว “ทำไมเราไม่พาเขาไปนอนที่โรงแรมล่ะ?”ซูหยูโม่กล่าว

“นั่นเป็นทางเลือกเดียว”เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าว เมื่อมองไปที่ฮวงเฟิงที่ดูเหมือนหมูที่ตายแล้ว เธอก็เตะเขาอย่างแรงและพูดว่า: “ลูกน้องที่น่ารำคาญคนนี้ เมาแล้วยังต้องให้ฉันรับใช้เขาอีกงั้นเหรอ?

เซี่ยเมิ่งเจียวลืมไปแล้วว่าสาเหตุที่ฮวงเฟิงเมาก็เป็นเพราะเธอ เซี่ยเมิ่งเจียวลืมไปแล้วว่าสาเหตุที่ฮวงเฟิงเมาก็เป็นเพราะเธอ

หลังจากนั้นด้วยความช่วยเหลือของบริกรของร้านอาหาร หลังจากนั้นด้วยความช่วยเหลือของบริกรของร้านอาหาร

ฮวงเฟิงได้รับการช่วยเหลือให้ขึ้นรถแต่อย่างไรก็ตามเมื่อไปถึงโรงแรมก็ไม่มีใครช่วยเขาได้ ฮวงเฟิงได้รับการช่วยเหลือให้ขึ้นรถแต่อย่างไรก็ตามเมื่อไปถึงโรงแรมก็ไม่มีใครช่วยเขาได้

ทั้งสามคนยืนอยู่นอกรถและมองหน้ากันพวกเธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี ทั้งสามคนยืนอยู่นอกรถและมองหน้ากันพวกเธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

“อย่ามองฉันนะฉันไม่ช่วยหรอก” ถังมู่ซิ่วเป็นคนที่กล่าวขึ้นก่อน “อย่ามองฉันนะฉันไม่ช่วยหรอก” ถังมู่ซิ่วเป็นคนที่กล่าวขึ้นก่อน

“ฉันก็ไม่ช่วยเหมือนกันฉันไม่มีทางช่วยไอ้คนทะลึ่งหรอก” เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าว “ฉันก็ไม่ช่วยเหมือนกันฉันไม่มีทางช่วยไอ้คนทะลึ่งหรอก” เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าว

“เมิ่งเจียวถ้าไม่ใช่เพราะเธอเขาก็คงไม่เมาขนาดนี้หรอก ถ้าเธอไม่ช่วยแล้วใครจะช่วย” ซูหยูโม่กล่าว

เซี่ยเมิ่งเจียวก็รู้อยู่เต็มอกว่าไม่อาจที่จะหลีกเลี่ยงได้แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจ แต่เธอก็ยังต้องได้รับการสนับสนุนจากเธอ “ทั้งหมดนี้เป็นเพราะลูกน้องตัวเหม็นคนนี้เลยทีเดียว”

ซูหยูโม่ซึ่งอยู่ด้านข้างก็เข้าไปช่วยฮวงเฟิงให้เข้าไปในโรงแรมสายตาของพนักงานต้อนรับมอง ทำให้ซูยูโมรู้สึกทั้งอายและรำคาญ แต่เธอก็ไม่สามารถอธิบายอะไรได้ ท้ายที่สุดพวกนั้นก็ทำได้แค่มองและไม่พูดอะไร