กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 250 มีคนช่วยหวังเอ้อ บทที่ 250 มีคนช่วยหวังเอ้อ

ปัง! ปัง!

เมื่อเห็นสิ่งนี้โอหยางซิงเหวินก็ทุบกำแพงอย่างรุนแรงและตะโกนอย่างโกรธสุดๆ ว่า “พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่? อ้ากก!” นี่มันบ้านของเขา แต่กลับถูกใครบางคนบุกรุกแล้วลอบฆ่าพวกพ้องสองคน แต่กลับช่วยชีวิตคนรับใช้ ว่าแต่ พวกมันไม่ได้สังเกตเลยรึไง! โอ๊ย! นี่พวกมันเป็นตอไม้โง่ๆงั้นเร๊อะ?

บรรดาผู้ที่รายงานและผู้ที่มาเก็บศพของบ่าวทั้งสองทันทีเพราะไม่กล้ายืนอยู่เฉยๆ บรรดาผู้ที่รายงานและผู้ที่มาเก็บศพของบ่าวทั้งสองทันทีเพราะไม่กล้ายืนอยู่เฉยๆ

“สวะไอ้สวะ เป็นสวะไปหมดแล้วทุกคน!” โอหยางซิงเหวินโกรธเกรี้ยวขณะที่เขาสาปแช่งอย่างต่อเนื่อง

“นายน้อยวันนี้ ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกองครักษ์ แต่พวกเขาส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ที่นี่ ทำให้เราเปิดโอกาสให้พวกมันบุกเข้ามา ไม่อย่างนั้น พวกมันคงเข้าไปช่วยหวังเอ้อไม่ได้ง่ายๆหรอกขอรับ”

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้เรื่องการเตรียมการของโอหยางซิงเหวินในคืนนี้ดังนั้นเมื่อมีบางอย่างเกิด องครักษ์พวกนั้นจะต้องโดนลงโทษ!

“เพี๊ยะ!” “เพี๊ยะ!”

เขาไม่รู้ว่าทำไมโอหยางซิงเหวินจะตีเขาแต่เขาบอกความจริงทุกอย่างไปหมดแล้ว ถ้าทหารพวกนั้นพูดถึงเรื่องนี้ จากนั้นสหายนั่นก็อาจจะเข้ามาไม่ได้ด้วยซ้ำ โอกาสช่วยเขาได้น้อยกว่า

“นี่แกกล้ากล่าวหานายน้อยอย่างข้างั้นเหรอ!”โอหยางซิงเหวินกล่าวขณะที่จ้องมองอีกฝśาย “นี่แกกล้ากล่าวหานายน้อยอย่างข้างั้นเหรอ!”โอหยางซิงเหวินกล่าวขณะที่จ้องมองอีกฝśาย

“ไม่..ไม่ใช่ขอรับข้าไม่ได้กล่าวหานายน้อยขอรับ! “ไม่..ไม่ใช่ขอรับข้าไม่ได้กล่าวหานายน้อยขอรับ!

ข้ากำลังบอกว่าเป็นเพราะองครักษ์พวกนั้น ข้าคิดว่าน่าจะเป็นใครสักคนใน…!” คนรับใช้คนนั้นรีบอธิบายทันที ข้ากำลังบอกว่าเป็นเพราะองครักษ์พวกนั้น ข้าคิดว่าน่าจะเป็นใครสักคนใน…!” คนรับใช้คนนั้นรีบอธิบายทันที

แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบใบหน้าของเขาก็ถูกตบอีกฉาด ใบหน้าทั้งสองข้างบวมฉึ่ง แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบใบหน้าของเขาก็ถูกตบอีกฉาด ใบหน้าทั้งสองข้างบวมฉึ่ง

“ออกไปออกไปให้พ้น!” โอหยางซิงเหวินคำราม “ออกไปออกไปให้พ้น!” โอหยางซิงเหวินคำราม

ทันใดนั้นคนรับใช้ก็รีบตะเกียกตะกายวิ่งออกไปจากห้องเขายังคิดไม่ออกว่ามันเกิดอะไรขึ้นก ทันใดนั้นคนรับใช้ก็รีบตะเกียกตะกายวิ่งออกไปจากห้องเขายังคิดไม่ออกว่ามันเกิดอะไรขึ้นก

ทำไมเขาพูดถึงองครักษ์แล้วเจ้าน้อยถึงได้โกรธขึ้นมาได้เล่า? ทำไมเขาพูดถึงองครักษ์แล้วเจ้าน้อยถึงได้โกรธขึ้นมาได้เล่า?

อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจแต่เขาก็ไม่กล้าถาม นอกจากจะไม่ได้คำตอบแล้วเกรงว่าจะถูกตบอีกรอบแทน

“ใครกัน?ใครกันที่ช่วยเจ้าทาสสุนัขตัวนั้น” โอวหยางซิงเหวินคิดในใจ “ใครกัน?ใครกันที่ช่วยเจ้าทาสสุนัขตัวนั้น” โอวหยางซิงเหวินคิดในใจ

หวังเอ้อถูกขายให้อยู่ที่จวนของพวกเขาตั้งแต่เด็กเขาไม่เคยได้ยินว่ามันจะมีญาติหรือพี่น้อง ทำไมจู่ๆถึงได้มีคนมาช่วยมันได้ล่ะ?

“หรือว่าคนที่มาช่วยมันต้องการขโมยของจากข้า? “หรือว่าคนที่มาช่วยมันต้องการขโมยของจากข้า?

มันต้องใช่แน่ๆมันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ ไม่อย่างนั้นทาสสุนัขตัวนั้นไม่มีทางกล้าขนาดนั้น มันต้องมีคนอยู่เบื้องหลังแน่ ข้าละสงสัยจริงๆว่าจนถึงตอนนี้ทำไมมันถึงยังไม่สารภาพออกมาสักที

ทำไมผู้ชายที่กลัวความเจ็บปวดและความตายถึงทนอยู่ได้และไม่ยอมสารภาพความจริง มันต้องรอให้ใครมาช่วยแน่ๆ

“ไอ้คนรับใช้บัดซบไอ้ตะกละ! ไอ้บ้า ไอ้พวกบัดซบ!” โอวหยางซิงเหวินได้คิดอย่างช้าๆในใจของเขา

เขาไม่ได้ทิ้งให้หวังเอ้ออยู่คนเดียวเห็นได้ชัดว่าคู่หูของเขาหรือคนที่สนับสนุนเขาเพื่อช่วยมัน น่าเสียดาย ถ้าพวกมันถูกจับได้แหวนมิติและยาเสริมความหลักแหลมของเขาก็จะถูกส่งคืนเจ้าของที่แท้จริง

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้เขาก็ทุบกำแพงอีกครั้งแล้วพูดว่า “สวะ! ไอพวกสวะ!” เมื่อนึกถึงสิ่งนี้เขาก็ทุบกำแพงอีกครั้งแล้วพูดว่า “สวะ! ไอพวกสวะ!”

“ยืนทำบ้าอะไรอยู่?ไม่เห็นหรอว่ามือของข้าได้รับบาดเจ็บ รีบพันผ้าพันแผลเร็วๆเข้าสิ แกไม่มีตารึไงวะ!” โอวหยางซิงเหวินกล่าวกับซุ่นจื่อที่ยืนอยู่ข้างๆเขา มือของเขาชกกำแพงไปสองครั้ง ดูเหมือนกระดูกจะแตกเสียแล้ว

“ขอรับ..ขอรับ!นายน้อย!” “ขอรับ..ขอรับ!นายน้อย!”

คืนนี้อารมณ์ของโอวหยางซิงเหวินแย่ยิ่งกว่าเมื่อสองสามวันก่อน คืนนี้อารมณ์ของโอวหยางซิงเหวินแย่ยิ่งกว่าเมื่อสองสามวันก่อน

ซุ่นจื่อเป็นกังวลที่จะต้องเผชิญกับปัญหาต่างๆในอนาคตเพราะเขาต้องอยู่เคียงข้างโอหยางซ และเขาก็ไม่ได้รู้สึกถึงความปลอดภัยเลยสักนิด

“หรือว่าเราควรหาวิธีหนีออกไปจากที่นี่ดี?” “หรือว่าเราควรหาวิธีหนีออกไปจากที่นี่ดี?”

ซุ่นจื่อคิดขณะที่เขาพันแผลให้โอหยางซิงเหวิน ซุ่นจื่อคิดขณะที่เขาพันแผลให้โอหยางซิงเหวิน

ในอีกด้านหนึ่งหวังเอ้อที่ได้รับการช่วยเหลือจากครอบครัวโอหยางของเขามองไปที่คนในชุด ในอีกด้านหนึ่งหวังเอ้อที่ได้รับการช่วยเหลือจากครอบครัวโอหยางของเขามองไปที่คนในชุด

ในที่สุดเขาก็ออกมาจากนรกและแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าใครช่วยเขาไว้แต่นั่นก็ไม่สำคัญ ในที่สุดเขาก็ออกมาจากนรกและแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าใครช่วยเขาไว้แต่นั่นก็ไม่สำคัญ

ในขณะเดียวกันเขาก็เกลียดโอวหยางซิงเหวินเขาเคยพยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำให้โอหยางซ ในขณะเดียวกันเขาก็เกลียดโอวหยางซิงเหวินเขาเคยพยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำให้โอหยางซ

แต่โอหยางซิงเหวินก็ไม่สนใจเขาและมองไปที่คนที่ทุบตีเขาถ้าคนๆ นี้ช่วยเขาช้ากว่านี้ในอีกไม่กี่นาทีต่อมาเขาจะต้องตายในห้องเล็ก ๆ นั้น

“ท่านผู้กล้าขอขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้” “ท่านผู้กล้าขอขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้”

หวังเอ้อกล่าวด้วยความขอบคุณ หวังเอ้อกล่าวด้วยความขอบคุณ

อย่างไรก็ตามชายในชุดดำไม่สนใจเขาและวิ่งต่อไปหวังเอ้อไม่สนใจ อย่างไรก็ตามชายในชุดดำไม่สนใจเขาและวิ่งต่อไปหวังเอ้อไม่สนใจ

อีกฝśายได้ช่วยชีวิตเขาและยิ่งไปกว่านั้นคนที่เป่ีũยมไปด้วยความสามารถก็มักจะทำตัวเย็นชา ใช่ไหมล่ะ? ถือเป็นเรื่องปกติ อีกฝśายได้ช่วยชีวิตเขาและยิ่งไปกว่านั้นคนที่เป่ีũยมไปด้วยความสามารถก็มักจะทำตัวเย็นชา ใช่ไหมล่ะ? ถือเป็นเรื่องปกติ

หลังจากนั้นไม่ถึงยี่สิบนาทีหวังเอ้อก็รู้สึกว่าในที่สุดเขาก็ถูกพาตัวไปที่ลานบ้าน หลังจากนั้นไม่ถึงยี่สิบนาทีหวังเอ้อก็รู้สึกว่าในที่สุดเขาก็ถูกพาตัวไปที่ลานบ้าน

เขารู้ว่าเขามาถึงจุดหมายปลายทางแล้วแต่จริงๆ แล้วระยะทางระหว่างจวนอันและบ้านโอวหยาง นั้นไม่ได้ไกลกันมากและด้วยความเร็วของเซียนผู้นี้ จึงใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีในการไปถึงที่นั่น

อย่างไรก็ตามเพื่อที่จะสลัดคนที่ตามเขาและป้องกันไม่ให้พวกเขาตามมาได้เขาจึงอ้อมไปดังน อย่างไรก็ตามเพื่อที่จะสลัดคนที่ตามเขาและป้องกันไม่ให้พวกเขาตามมาได้เขาจึงอ้อมไปดังน

“นายน้อยอันทำไมถึงเป็นท่านได้ละขอรับ?” “นายน้อยอันทำไมถึงเป็นท่านได้ละขอรับ?”

เมื่อมองไปที่ร่างสีดำที่ยืนอยู่ด้านหลังอันจื่อชิง หวังเอ้อซึ่งเป็นคนที่หลักแหลมมาโดยตลอด เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้น?

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ทำแบบนั้นเพื่อช่วยชีวิตเขาคืออันจื้อชิง ‘เพื่อนที่ดี’ ของโอวหยางซิงเหวิน

“หวังเอ้อไม่ได้เจอกันซะนาน ทำไมเจ้าถึงได้มีจุดจบแบบนั้นได้ล่ะ?” “หวังเอ้อไม่ได้เจอกันซะนาน ทำไมเจ้าถึงได้มีจุดจบแบบนั้นได้ล่ะ?”

ในอดีตอันจื้อชิงออกไปเที่ยวเล่นกับโอหยางซิงเหวินด้วยกันแต่โอหยางซิงเหวินมักจะพาหวัง แต่อันจื่อชิงและหวังเอ้อก็รู้จักกัน

“ทั้งหมดเป็นเพราะโอหยางซิงเหวินขอรับ”หวังเอ้อกล่าวขณะที่เขากัดฟัน หลังจากนั้นเขาก็มองไปที่อันจื่อชิงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความขอบคุณและกล่าวว่า

“ขอบคุณนายน้อยที่ช่วยชีวิตข้าเอาไว้ขอรับ” “ขอบคุณนายน้อยที่ช่วยชีวิตข้าเอาไว้ขอรับ”

“เจ้าจะขอบคุณข้าทำไม?เราต่างก็คุ้นหน้าคุ้นตากัน พอได้เห็นสภาพของเจ้าแล้ว ข้ารู้สึกเห็นใจเจ้ามาก”

อันจื้อชิง ยิ้มและพูดว่า อันจื้อชิง ยิ้มและพูดว่า

“เจ้าควรพักผ่อนที่นี่ก่อน ถ้าต้องการอะไรเอาไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้!” “เจ้าควรพักผ่อนที่นี่ก่อน ถ้าต้องการอะไรเอาไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้!”

แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่ารอยยิ้มของอันจื้อชิงนั้นดูแปลกไปเล็กน้อยแต่หวังเอ้อที่เพิ่งรอดจากนรก เขาตื่นเต้นมากจนแทบจะคุกเข่าลงต่อหน้าอันจื้อชิงแล้วพูดว่า

“ขอบคุณนายน้อยอันจริงๆขอรับ!” “ขอบคุณนายน้อยอันจริงๆขอรับ!”

“อืมข้านี่เป็นคนดีจริงๆ ฮ่าๆ !” “อืมข้านี่เป็นคนดีจริงๆ ฮ่าๆ !”

อันจื้อชิงพูดซ้ำกับตัวเองแล้วหัวเราะ จากนั้นก็หมุนตัวแล้วเดินออกไป อันจื้อชิงพูดซ้ำกับตัวเองแล้วหัวเราะ จากนั้นก็หมุนตัวแล้วเดินออกไป

หวังเอ้อมองไปที่ด้านหลังของอันจื้อชิงด้วยความสงสัยสัญชาตญาณของเขาบอกว่ามีบางอย แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้คิดอะไร

ในตอนนี้เขารู้สึกความขอบคุณอันจื้อชิงจากใจ ในตอนนี้เขารู้สึกความขอบคุณอันจื้อชิงจากใจ