กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 249 หนีรอดไปได้ บทที่ 249 หนีรอดไปได้

ทันใดนั้นโอวหยางซิงเหวินที่อยู่ด้านนอกประตูเห็นร่างหนึ่งกระโดดลงมาด้านล่าง ร่างนั้นกลิ้งไปบนพื้นสองสามครั้งแล้วลุกขึ้นยืนราวกับว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ

“ชายที่มีเคราคนนั้น!”โอวหยางซิงเหวินมีความประทับใจอย่างมากกับชายมีเคราคนนี้ เขาเลยจำอีกฝśายได้ทันทีที่เห็น

ฝśายชายมีเคราก็มองเห็นโอหยางซิงเหวินที่อยู่ไม่ไกลเช่นกันทันใดนั้นความโกรธก็ได้สะท้อน เขาแกว่งดาบแล้วเตรียมพุ่งเข้าหาโอหยางซิงเหวินทันที

โอหยางซิงเหวินตกใจมากเขารู้ดีว่าตัวเองนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายมีเครา แม้ว่าชายมีเคราจะได้รับบาดเจ็บแล้วก็ตาม

แต่โชคดีที่ในเวลานี้องครักษ์สองสามคนรีบวิ่งออกมาจากทางเดินทันทีที่ชายมีเคราเห็นคนพ เขาก็หันไปมองโอหยางซิงเหวินแล้วหันกลับมามององครักษ์ แล้วก็วิ่งหนีไปอย่างไม่เต็มใจ

แม้ว่าเขาอยากจะฆ่าโอหยางซิงเหวินขนาดไหนแต่ตอนนี้ เขายังมีภารกิจที่สำคัญกว่า เขาได้รับภารกิจที่ต้องเสี่ยงชีวิต หากเขาไม่สามารถหลบหนีได้ การเสียสละของพวกพ้องก็จะสูญเปล่าน่ะสิ!

ไม่ว่าอย่างไรตระกูลโอหยางก็อยู่ที่นี่ ในอนาคต เขายังพอมีโอกาสที่จะกลับมาแก้แค้นอีกครั้ง

“จะยืนเฉยอยู่ตรงนั้นทำไมเล่า?!”รีบตามมันไปสิ! “โอหยางซิงเหวินกล่าวกับทหารที่อยู่ข้างๆเขา

ในตอนนี้ทหารล้อมรอบโอหยางซิงเหวินกลัวว่าจะมีคนกระโดดลงมาจากบันไดอีก ในตอนนี้ทหารล้อมรอบโอหยางซิงเหวินกลัวว่าจะมีคนกระโดดลงมาจากบันไดอีก

โอหยางซิงเหวินก็นึกขึ้นได้และรีบพูดว่า”รออยู่ตรงนี้สองคน โอหยางซิงเหวินก็นึกขึ้นได้และรีบพูดว่า”รออยู่ตรงนี้สองคน

ส่วนที่เหลือไปไล่ตามพวกมันให้หมด!” ส่วนที่เหลือไปไล่ตามพวกมันให้หมด!”

เหล่าองครักษ์รับคำสั่งและการต่อสู้ที่ชั้นบนกำลังจะสิ้นสุดลง แม้ว่าทหารโลหิตสีชาดจะแข็งแกร่งจนถึงจุดที่คาดไม่ถึงก็ตาม

แต่เนื่องจากจำนวนคนที่ด้อยกว่าพวกเขายังคงถูกสังหารโดยองครักษ์ตระกูลโอวหยางซึ่งพว แต่เนื่องจากได้รับคำสั่งจากโอหยางซิงเหวิน แล้วพวกเขาก็ได้แต่ทำตามเท่านั้น

“สวะ!ไอพวกสวะ! คนเยอะแยะที่ไปสู้กับพวกมันมีแค่ไม่กี่คน แต่ยังฆ่าพวกมันได้นิดเดียว แถมยังปล่อยให้พวกมันหนีไปได้อีก! ไอพวกสวะ!”

หลังจากการต่อสู้สิ้นสุดลงโอหยางซิงเหวินก็เข้าไปในโรงเตี๊ยม แล้วตำหนิทุกคนในขณะที่มองดูความยุ่งเหยิงบนพื้น

ตอนนั้นเองคนที่ไล่ตามชายมีเคราก็กลับมาเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่สามารถจับชายมีเคราได้ แล้วปล่อยให้มันหนีไป

เรื่องนี้ทำให้โอหยางซิงเหวินโกรธมากเขาไม่ต้องการเปิดเผยเรื่องนี้ เพราะถ้าหากเรื่องนี้ถูกเปิดโปง มันจะทำให้ตระกูลของเขาเดือดร้อน

แม้โอหยางซิงเหวินจะคิดว่าปัญหานี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขาแต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่มีใครต้องการให้มันเกิดขึ้นอยู่ดี

มันเป็นความผิดของเขาที่ตอนนั้นเขาโกรธมากเกินไปและไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ในครู่ห มันเป็นความผิดของเขาที่ตอนนั้นเขาโกรธมากเกินไปและไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ในครู่ห

ข่าวจะไม่รั่วไหลถ้าเขาจับคนที่หนีไปกลับมาได้ เห็นได้ชัดว่า คราวนี้เขาไม่สามารถปกปิดข่าวนี้ได้อีกต่อไป

ที่สำคัญที่สุดคือทหารส่วนใหญ่ในกองทหารโลหิตสีชาดไม่ได้อยู่ที่นี่ถ้าคนที่หลบหนีไปรายงา ที่สำคัญที่สุดคือทหารส่วนใหญ่ในกองทหารโลหิตสีชาดไม่ได้อยู่ที่นี่ถ้าคนที่หลบหนีไปรายงา

แม้ว่าเขาจะไม่คิดว่าพวกมันจะทำอะไรแต่เขาก็ไม่กล้าที่จะออกไปข้างนอกคนเดียวในช่วงเว แม้ว่าเขาจะไม่คิดว่าพวกมันจะทำอะไรแต่เขาก็ไม่กล้าที่จะออกไปข้างนอกคนเดียวในช่วงเว

อย่างไรก็ตามทุกอย่างเกิดขึ้นแล้วไม่มีประเด็นที่จะโกรธอีกต่อไป หลังจากที่โอหยางซิงเหวินสาปแช่งได้สักพัก

เขาก็เริ่มค้นหาสมบัติที่ทหารโลหิตสีชาดหามาได้ เขาก็เริ่มค้นหาสมบัติที่ทหารโลหิตสีชาดหามาได้

“ค้นหาให้ทั่วระมัดระวังห้ามทำให้สมบัติเกิดความเสียหายเป็นอันขาด! ค้นหาให้ทั่วทุกซอกทุกมุม!” โอวหยางซิงเหวินออกคำสั่ง เหตุที่เขาทำแบบนี้ในตอนนี้เป็นเพราะเขาถูกฉีกหน้าต่อหน้าสาธารณชนในตอนกลางวัน

แต่ที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นเขายังต้องการที่จะฉกสมบัติทหารโลหิตสีชาดจากปśาแห่งหมอกให้พ แต่ที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นเขายังต้องการที่จะฉกสมบัติทหารโลหิตสีชาดจากปśาแห่งหมอกให้พ

“ขอรับท่าน!”ทุกคนตอบกลับ “ขอรับท่าน!”ทุกคนตอบกลับ

“นายน้อยพบกล่องแล้วขอรับ” หลังจากนั้นไม่นานองครักษ์ก็ปรากฏตัวต่อหน้าโอหยางซิงเหวินพร้อมสิ่งที่ดูคล้ายกับหีบสมบัติ

โอวหยางซิงเหวินหยิบมันมาแล้วหมายจะเปิดมันแต่เขากลับเปิดไม่ออก ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจในทันทีว่านี่ไม่ใช่กล่องธรรมดา มันเป็นกล่องที่นักเล่นแร่แปรธาตุทำขึ้นมา

ดังนั้นหากเขาต้องการเปิดกล่องนี้เขาต้องใช้กุญแจพิเศษเพื่อไขมัน แน่นอนว่าไม่สามารถทำลายมันจากภายนอก เพราะกล่องนี้แข็งแรงมาก ถ้าใช้แรงของคนปกติไม่สามารถทำได้ เขาเลยเปิดมันไม่ได้

โอหยางซิงเหวินบอกให้องครักษ์ลองเปิดดูแต่กลับไม่มีใครสามารถเปิดมันได้ แต่ถึงอย่างนั้น โอหยางซิงเหวินก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไร

ยิ่งกล่องนั้นดีเท่าไหร่ของที่อยู่ข้างในก็ยิ่งมีค่ามากขึ้นเท่านั้นและข้างในก็มีความเป็นไปได้สูง ยิ่งกล่องนั้นดีเท่าไหร่ของที่อยู่ข้างในก็ยิ่งมีค่ามากขึ้นเท่านั้นและข้างในก็มีความเป็นไปได้สูง

หลังจากนั้นพวกเขาก็ค้นหาต่ออยู่พักหนึ่งแต่ก็ไม่พบอะไรอีก พบแค่เพียงเหรียญ อย่างไรก็ตามสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ โอวหยางซิงเหวินต้องการอย่างแน่นอน

“มาเถอะกลับกันได้แล้ว” โอหยางซิงเหวินโบกมือ “มาเถอะกลับกันได้แล้ว” โอหยางซิงเหวินโบกมือ

ทุกคนออกจากโรงเตี๊ยมตามมาในตอนนี้โรงเตี๊ยมก็ว่างเปล่าและคนอื่นๆ ก็หนีไปไกลแล้ว ถ้าชายมีเคราจากก่อนหน้านี้ไม่หนีไปไหน

โอหยางซิงเหวินคงสามารถปิดผนึกข่าวได้อย่างดี โอหยางซิงเหวินคงสามารถปิดผนึกข่าวได้อย่างดี

แน่นอนว่าโอหยางซิงเหวินไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกอันจื่อชิงถูกจับตามองอยู่ถึงชายมีเคราจะหล โอหยางซิงเหวินก็จะไม่สามารถปิดข่าวนี้ได้

อารมณ์ของโอหยางซิงเหวินไม่ค่อยดีนักแม้ว่าเขาจะได้สิ่งของจากอีกฝśายมา แต่เขาก็ไม่รู้รายละเอียดและเขากังวลเกี่ยวกับการโต้ตอบของอีกฝśาย นอกจากนั้นทหารของเขาสามคนก็เสียชีวิตและบาดเจ็บอีกกว่าสิบคน

แต่อย่างไรก็ตามทันทีที่เขากลับมาถึงบ้านก็มีบางสิ่งบางอย่างที่วุ่นวายกว่ากำลังรอเขาอยู่ แต่อย่างไรก็ตามทันทีที่เขากลับมาถึงบ้านก็มีบางสิ่งบางอย่างที่วุ่นวายกว่ากำลังรอเขาอยู่

“นายน้อยแย่แล้ว หวังเอ้อหนีไปแล้วขอรับ!” ไม่นานหลังจากที่โอหยางซิงเหวินเข้ามาหลังจากที่เขาให้องครักษ์แยกย้ายไปก่อน คนรับใช้ก็เข้ามารายงาน

“หา!เกิดอะไรขึ้น? มันได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่ใช่เร๊อะ! แล้วทำไมมันถึงหนีไปได้เล่า!” โอวหยางซิงเหวินคว้าคอเสื้อของชายคนนั้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน

การที่คนรับใช้จะหายไปคนนึงนั้นจริงๆแล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่เพราะหวังเอ้อเป็นคนเดียวที่ร ถ้ามันหนีไปแล้วเขาจะไปหาของทั้งสองอย่างนี้ได้จากที่ไหนเล่า?

“นายน้อยขอรับมีคนช่วยมันไว้ มันไม่ได้หนีไปเองขอรับ” คนรับใช้รีบอธิบาย “นายน้อยขอรับมีคนช่วยมันไว้ มันไม่ได้หนีไปเองขอรับ” คนรับใช้รีบอธิบาย

“พาข้าไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!”โอหยางซิงเหวินกล่าว “พาข้าไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!”โอหยางซิงเหวินกล่าว

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็มาถึงสถานที่ๆหวังเอ้อถูกคุมขัง ไม่มีใครอยู่ที่นั่น แต่มีศพสองศพกองอยู่ที่พื้น

ศพทั้งสองนี้เป็นคนที่เขาได้มอบหมายสั่งให้สอบปากคำหวังเอ้อก่อนหน้านี้ ศพทั้งสองนี้เป็นคนที่เขาได้มอบหมายสั่งให้สอบปากคำหวังเอ้อก่อนหน้านี้