กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 309 พากลับห้อง บทที่ 309 พากลับห้อง

คนพวกนี้ได้ไล่ตามผู้หญิงคนนี้มาตลอดทางดังนั้นพวกเขาจึงรู้เพียงว่าเธอเป็นคนเดียวที่เหลือ นอกเหนือจากความจริงที่ว่าแสงที่นี่สลัวและอีกฝśายก็ไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์ได้อย่างชัดเจน พวกเขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นการปรากฏตัวของฮวงเฟิง

เมื่อเห็นว่าหมัดกำลังเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆผู้นำของคนพวกนั้นก็เหวี่ยงหมัดออกไปอย่างก แต่เขาไม่ได้เตรียมพร้อม ดังนั้นหมัดนี้จึงไม่สามารถแสดงพลังได้เต็มที่และมันเป็นแค่หมัดธรรมดา ดังนั้นฮวงเฟิงที่ได้เตรียมตัวมานานแล้ว จึงมีโอกาสในทันที

อ๊าก! อ๊าก!

ความแข็งแกร่งของฮวงเฟิงนั้นแข็งแกร่งกว่าคนส่วนใหญ่และด้วยหมัดของเขาที่รวบรวมพลัง ผิวหนังที่ข้อศอกของเขาฉีกออกจากกันเผยให้เห็นกระดูกที่อยู่ข้างใต้ มันช่างน่าสังเวชอย่างหาที่เปรียบมิได้

ทุกคนที่เห็นถึงกับพากันสูดปากนี่มันพลังอะไรกันเนี่ย? ทุกคนที่เห็นถึงกับพากันสูดปากนี่มันพลังอะไรกันเนี่ย?

คนอื่นๆอาจจะแปลกใจ แต่ฮวงเฟิงไม่มีเวลาแล้ว แม้ว่าเขาจะล้มคู่ต่อสู้ด้วยเพียงหมัดเดียว แต่ก็ยังมีคนอยู่ที่นี่อีกจำนวนไม่น้อยและฝśายตรงข้ามก็ยังมีพรรคพวกอยู่ ถ้าเขาไม่กำจัดคนเหล่านี้ให้หมดโดยเร็วเขาก็จะต้องแย่แน่ๆ

ดังนั้นในขณะที่คนอื่นๆกำลังงุนงง ฮวงเฟิงก็ถือโอกาสนี้พุ่งเข้าหาอีกคน กำปั่้นของเขาพุ่งออกไปอีกครั้งเสยเข้าที่คางของคนๆ นั้นและส่งให้เขาลอยออกไป และคนๆ นั้นยังรู้สึกราวกับว่าเขาถูกฟ้าผ่า เขามีอาการชา แต่แน่นอนว่ามันก็เจ็บปวดเช่นกัน

พวกเขาบางคนกำลังจะเล็งป่้นไปที่ฮวงเฟิงแต่การเคลื่อนไหวของฮวงเฟิงนั้นก็ไม่ช้า พวกเขาบางคนกำลังจะเล็งป่้นไปที่ฮวงเฟิงแต่การเคลื่อนไหวของฮวงเฟิงนั้นก็ไม่ช้า

เขาดึงคนข้างๆ และวางเขาไว้ข้างหน้าเป็นโล่ คนๆ นั้นจึงยิงพลาดเป้าและถูกฮวงเฟิงเตะส่งให้ลอยออกไปอีกคน เขาดึงคนข้างๆ และวางเขาไว้ข้างหน้าเป็นโล่ คนๆ นั้นจึงยิงพลาดเป้าและถูกฮวงเฟิงเตะส่งให้ลอยออกไปอีกคน

อย่างไรก็ตามเขาถูกแทงที่หลังโดยใครบางคน แต่แล้วหลังจากที่คมมีดได้ปักเข้าที่หลังของเขา คนๆ นั้นก็ต้องตกตะลึงเพราะมีดสั้นของเขานั้นไม่สามารถที่จะแทงทะลุร่างของฮวงเฟิงได้ ราวกับว่าเขาได้ถูกเคลือบด้วยอะไรบางอย่าง ฮวงเฟิงรีบหมุนตัวกลับและต่อยเข้าที่ใบหน้าของคนๆ นั้น เป็นเหตุให้จมูกของเขามีเลือดออกในทันที

“ระวัง!” “ระวัง!”

ในเวลานี้เสียงร้องอย่างตกใจของผู้หญิงคนนั้นก็ดังขึ้นทางด้านหลังของเขาฮวงเฟิงเองก็รู้สึกไ ในเวลานี้เสียงร้องอย่างตกใจของผู้หญิงคนนั้นก็ดังขึ้นทางด้านหลังของเขาฮวงเฟิงเองก็รู้สึกไ

โดยไม่ทันได้คิดอะไรฮวงเฟิงก็กลิ้งไปบนพื้น มีหลุมปรากฏขึ้นที่พื้นซึ่งเขาเพิ่งยืนอยู่ทำให้มีฝุśนผงลอยขึ้นมาเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามในตอนที่อีกฝśายกำลังคิดจะยิงนัดที่สองฮวงเฟิงก็ได้ใช้ดาบลมของเขาอีกครั้งใน อย่างไรก็ตามในตอนที่อีกฝśายกำลังคิดจะยิงนัดที่สองฮวงเฟิงก็ได้ใช้ดาบลมของเขาอีกครั้งใน

อีกฝśายมีป่้นอยู่ในมือและเขายังไม่ได้ฝřกฝนศิลปะการต่อสู้มากพอเขาจึงไม่กลัวป่้นแม้ว่าเขาจ แต่เขาก็ยังสวมชุดเกราะอ่อนไหมสีทองและเห็นได้ชัดว่าสิ่งนี้ไม่สามารถช่วยให้เขาหลีกเลี่ยงอันตราย

คราวนี้ฮวงเฟิงไม่ได้ยั้งมือดาบลมได้เหวี่ยงไปที่ข้างอีกแขนของอีกฝśายทำให้ได้รับบาดเจ็บสา คราวนี้ฮวงเฟิงไม่ได้ยั้งมือดาบลมได้เหวี่ยงไปที่ข้างอีกแขนของอีกฝśายทำให้ได้รับบาดเจ็บสา

ในขณะที่ฮวงเฟิงเตรียมพร้อมที่จะปราบพวกนั้นให้สิ้นซากก็มีเสียงฝ่ีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง ในขณะที่ฮวงเฟิงเตรียมพร้อมที่จะปราบพวกนั้นให้สิ้นซากก็มีเสียงฝ่ีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง

“พวกนั้นมาอีกแล้ว!”หญิงสาวเตือนสติเขาอีกครั้ง “พวกนั้นมาอีกแล้ว!”หญิงสาวเตือนสติเขาอีกครั้ง

ฮวงเฟิงไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้วเขาลุกขึ้นคว้าเอาตัวผู้หญิงคนนั้นและป่ีนขึ้นไปบนกำแพง จากนั้นก็ข้ามไปยังกำแพงอีกด้านของตรอกนั้น แน่นอนว่านี่คือสิ่งที่คนอื่นคิด แต่ในความเป็นจริงแล้วกำแพงรอบตรอกนั้นสูงมากและเพียงแค่อาศัยความสามารถของตัวเองเขาย และเนื่องจากถุงมือวิเศษนี้บางมากมันจึงไม่สะดุดตาคนอื่น

“ตามพวกมันไป!” “ตามพวกมันไป!”

พวกที่ไล่ล่าพวกเขากำลังมองหาวิธีที่จะกระโดดข้ามกำแพงทีละคนเพื่อไล่ตามฮวงเฟิงและห ในเวลานี้ฮวงเฟิงได้หันไปไม่กี่มุมและหายไปแล้ว

“เหี้ย!” “เหี้ย!”

ถ้าฮวงเฟิงยังคงอยู่ที่นี่เขาคงจะได้ยินภาษา’ญี่ปุśน’ และคงจะรู้ว่าใครเป็นผู้ไล่ตามเขา อย่างไรก็ตามเขายังไม่รู้อะไรแน่ชัดนัก ดังนั้นหลังจากที่เขาหนีพ้นสายตาของพวกนั้นแล้วเขาก็หันซ้ายทีขวาที

แม้ว่าฮวงเฟิงและหญิงสาวจะถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจับตามองขณะที่พวกเขาเดิน ซึ่งถ้าเขาปล่อยมือตอนนี้มันก็จะยิ่งทำให้เกิดความสงสัยมากขึ้น

ฮวงเฟิงกอดอีกฝśายไม่ใช่เพราะเขาต้องการที่จะเอาเปรียบเธอแต่เป็นเพราะอีกฝśายได้รับบาด โชคดีที่ฮวงเฟิงพอจะมีเสื้อผ้าสำรองเก็บไว้ในกล่องจักรวาลอยู่บ้าง

“ที่นี่คือที่ของผมเองมันน่าจะปลอดภัยกว่ามากนะ” ฮวงเฟิงกล่าวกับอีกฝśาย “ที่นี่คือที่ของผมเองมันน่าจะปลอดภัยกว่ามากนะ” ฮวงเฟิงกล่าวกับอีกฝśาย

หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรแต่พยายามที่จะออกจากอ้อมกอดของฮวงเฟิง หลังจากนั้นเธอก็หาที่นั่งลงและเตรียมตัวที่จะทำแผล

“คุณต้องการให้ผมช่วยไหม?”ฮวงเฟิงถาม “คุณต้องการให้ผมช่วยไหม?”ฮวงเฟิงถาม

“ไม่จำเป็น”หญิงสาวพูดขณะหยิบขวดเล็กๆ ออกมาจากที่ไหนสักแห่งและโรยผงนั้นลงบนแผล ในที่สุดเลือดก็หยุดไหล แต่ก็ยังต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะฟ่้่้นตัวได้อย่างสมบูรณ์

“คุณเป็นใคร?”ฮวงเฟิงถามขณะที่เขาเฝ้าดูการกระทำของอีกฝśาย “คุณเป็นใคร?”ฮวงเฟิงถามขณะที่เขาเฝ้าดูการกระทำของอีกฝśาย

สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ล้วนเป็นอุบัติเหตุเขามีส่วนร่วมในเรื่องนี้โดยไม่มีเหตุผล เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านั้นไม่ใช่คนดี ถ้าเขาไม่ได้รับการชี้แจงเรื่องนี้ เขาก็คงจะรู้สึกไม่สบายใจ

“คุณไม่ควรจะถามอะไรนะอย่าถามเลยจะดีกว่า” “คุณไม่ควรจะถามอะไรนะอย่าถามเลยจะดีกว่า”

หญิงสาวไม่ได้มองหน้าฮวงเฟิงและกล่าวอย่างเย็นชา หญิงสาวไม่ได้มองหน้าฮวงเฟิงและกล่าวอย่างเย็นชา

“โอ้เยี่ยมมาก ผมช่วยชีวิตคุณไว้ นี่คุณมันคนประเภทไหนกันเนี่ย? คุณเป็นคนแบบนี้เหรอเนี่ย” ฮวงเฟิงกล่าวด้วยความไม่พอใจ