กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 310 สายลับ

เพราะคำพูดของฮวงเฟิงทำให้อีกฝśายตกตะลึงไปชั่วขณะและสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน เพราะคำพูดของฮวงเฟิงทำให้อีกฝśายตกตะลึงไปชั่วขณะและสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน

เหตุผลที่ว่าทำไมก่อนหน้านี้เธอจึงได้ตอบไปเช่นนี้ก็เพราะว่านั่นเป็นเพียงนิสัยส่วนตัวของเธ และสิ่งที่ฮวงเฟิงพูดนั้นก็ไม่ผิด มันเป็นความจริงที่ว่าเขาเป็นคนที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ในครั้งนี้และทัศนคติของเธอต่ออีกฝśายนั้นก็ไม่ค

ด้วยเหตุผลนี้สีหน้าของเธอจึงเปลี่ยนเป็นอบอุ่นขึ้นเล็กน้อยและเธอจึงพูดกับฮวงเฟิงว่า”ในเม และมันก็ไม่ได้เป็นประโยชน์กับคุณเลยไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

“ถ้าคุณไม่บอกผมผมจะรู้ได้ไง? ผู้ชายคนนั้นเพิ่งจะบอกว่าคุณเป็นสายลับไม่ใช่งั้นเหรอ? ผมก็แค่อยากรู้และอยากจะแน่ใจว่าผมได้เข้ามาเกี่ยวพันกับเรื่องนี้แล้ว ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้ตั้งใจแต่อีกฝśายก็ได้เห็นหน้าของผมแล้วและผมก็ต้องตกอยู่ในอันตรายที่จะถูกแก ผมไม่มีสิทธิ์จะรู้ทุกเรื่องงั้นเหรอ? งั้นผมก็ควรจะป้องกันตัวอะไรสักอย่างใช่ไหม?” ฮวงเฟิงกล่าว

สิ่งที่ฮวงเฟิงพูดนั้นเป็นความจริงและหญิงสาวก็เข้าใจเรื่องนี้ดี สิ่งที่ฮวงเฟิงพูดนั้นเป็นความจริงและหญิงสาวก็เข้าใจเรื่องนี้ดี

คนที่มาจากญี่ปุśนนั้นได้เปิดเผยตัวตนของเธอแล้ว คนที่มาจากญี่ปุśนนั้นได้เปิดเผยตัวตนของเธอแล้ว

และในสงครามระหว่างฮวงเฟิงและอีกฝśายนั้นอีกฝśายได้เห็นฮวงเฟิงแล้วและต้องคิดว่าฮวงเ มันจึงเป็นเรื่องที่เสียเปรียบสำหรับฮวงเฟิงอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตามสิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือเมื่อตอนที่ฮวงเฟิงออกกระบวนท่านั้นเขาได้จงใจบังตาของเธอ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้สิ่งใดเพื่อปิดกั้นการมองเห็นของเธอแต่เขาก็ยังคงซ่อนตัวอยู่ในเงามืดได้ตลอดเวล

“ฉันชื่อว่าไปśเสี่ยวโหรว สำหรับตัวตนของฉันก็เป็นดังที่คุณได้ยินนั่นแหละ” หญิงสาวกล่าวขึ้นหลังจากที่ลังเลอยู่ชั่วครู่

“นี่คุณเป็นสายลับจริงๆใช่ไหม?” ฮวงเฟิงกล่าวด้วยความประหลาดใจเพราะคนประเภทนี้มักจะมีอยู่แค่ในตำนาน ซึ่งเขาไม่เคยมีโอกาสได้พบตัวเป็นๆ เลย เขาเพียงแค่คาดไม่ถึง

ตอนที่เขาเร่งมาฝřกฝนในวันนี้จริงๆ แล้วเขาก็ได้พบแล้วคนหนึ่ง ตอนที่เขาเร่งมาฝřกฝนในวันนี้จริงๆ แล้วเขาก็ได้พบแล้วคนหนึ่ง

อย่างไรก็ตามชื่อของเธอและลักษณะท่าทางเห็นได้ชัดว่าไม่ตรงกันและเธอก็ไม่ได้ชื่อว่า ไปśเสี่ยวโหรว แต่ชื่อว่า ไปśเหลิงปิง

“ถึงแม้ว่าชื่อขององค์กรจะแตกต่างกันแต่ธรรมชาติของเราก็เป็นอย่างที่คุณคิดนั่นแหละ” ไปśเสี่ยวโหรวกล่าว องค์กรของพวกเธอถูกเรียกว่าสำนักงานปฏิบัติการความมั่นคงแห่งชาติ พูดอย่างเป็นทางการก็คือพวกเขามีสถานะที่สูงกว่า

ฮวงเฟิงพยักหน้าทันทีและถาม:”แล้วอาการบาดเจ็บของคุณเป็นอย่างไรบ้างล่ะ?” ฮวงเฟิงพยักหน้าทันทีและถาม:”แล้วอาการบาดเจ็บของคุณเป็นอย่างไรบ้างล่ะ?”

“ไม่ถึงกับตายหรอก”ไปśเสี่ยวโหรวกล่าว ใบหน้าของเธอยังคงซีดและดูอ่อนแอ และอาการบาดเจ็บของเธอก็ไม่ใช่แค่เล็กน้อย อย่างไรก็ตามเป็นที่ชัดเจนว่าเจตนารมณ์ของเธอนั้นแข็งแกร่งพอที่จะยึดมั่นเอาไว้

“แล้วพวกเราจะทำยังไงกันต่อดีล่ะ?”ฮวงเฟิงถาม “แล้วพวกเราจะทำยังไงกันต่อดีล่ะ?”ฮวงเฟิงถาม

“คืนนี้ฉันจะพักที่นี่และฉันจะออกไปพรุ่งนี้เช้าไม่ต้องกังวลนะเรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปคุณจะลืมเรื่องนี้และใช้ชีวิตต่อไปได้ตามปกติ” ไปśเสี่ยวโหรวกล่าว

แต่เมื่อเธอบอกว่าเธอจะปล่อยให้ฮวงเฟิงกลับไปใช้ชีวิตตามปกติเธอก็นึกถึงฝ่ีมือของฮวงเฟิง แต่เมื่อเธอบอกว่าเธอจะปล่อยให้ฮวงเฟิงกลับไปใช้ชีวิตตามปกติเธอก็นึกถึงฝ่ีมือของฮวงเฟิง

“แน่นอนสิ!”ฮวงเฟิงไม่ได้ตั้งใจที่จะไล่เธอไป “อ้อใช่ แล้วคนพวกนั้นเป็นใครกันแน่พวกที่ตามคุณมาน่ะ?

“อืมพวกเขาเป็นคนของญี่ปุśนน่ะ” เนื่องจากเธอได้บอกฮวงเฟิงถึงตัวตนที่แท้จริงของเธอไปแล้ว ไปśเสี่ยวโหรวจึงไม่รังเกียจที่จะพูดสิ่งที่สำคัญนิดหน่อย

“ญี่ปุśนงั้นเหรอ?”ไม่แปลกใจเลยที่เขาดูน่ารังเกียจ” ฮวงเฟิงถาม: “ทำไมพวกเขาถึงไล่ตามคุณล่ะ?”

“นี่คุณถามเยอะไปไหมเนี่ย?”ไปśเสี่ยวโหรวมองไปที่ฮวงเฟิงด้วยความสงสัยและระแวดระวัง “นี่คุณถามเยอะไปไหมเนี่ย?”ไปśเสี่ยวโหรวมองไปที่ฮวงเฟิงด้วยความสงสัยและระแวดระวัง

ฮวงเฟิงยักไหล่และพูดว่า:”ถ้าคุณไม่อยากพูดก็ลืมไปซะเถอะ ผมก็แค่อยากรู้อยากเห็น”

“คุณถามฉันแล้วตั้งหลายคำถามฉันก็อยากถามคุณเหมือนกัน” เห็นได้ชัดว่าไปśเสี่ยวโหรวไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเปรียบใคร

เธอถูกฮวงเฟิงตั้งคำถามมาโดยตลอดและตอนนี้เธอก็ต้องการถามกลับ:”ดูจากฝ่ีมือของคุณแ คุณก็ไม่ใช่คนธรรมดาเหมือนกันสินะ”

“ผมเป็นเพียงแค่พนักงานรักษาความปลอดภัยธรรมดาคนหนึ่ง” “ผมเป็นเพียงแค่พนักงานรักษาความปลอดภัยธรรมดาคนหนึ่ง”

“ถ้าคุณไม่เชื่อคุณจะพิสูจน์ดูก็ได้ คุณรู้ไหมทุกวันนี้การรักษาความปลอดภัยไม่ใช่เรื่องง่ายเลยละที่จะทำสิ่งต่างๆ หากมีใครสักคนสร้างปัญหาขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าคุณไม่มีฝ่ีมือใดๆ เลย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหางานใหม่ และถ้าเรื่องนี้พังและคุณโดนเจ้านายไล่ออกล่ะก็ มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคุณที่จะหางานใหม่ดีๆ หรอกนะ” ฮวงเฟิงพูดตามความจริงครึ่งหนึ่ง

“แล้วคุณใช้อะไรในการลอบโจมตีฉันและหัวหน้าคนพวกนั้นในตอนท้าย?”เกี่ยวกับตัวตนของ ไปśเสี่ยวโหรวไม่ได้พูดอะไรมาก

ไม่ว่าในกรณีใดเธอจะต้องไปตรวจสอบในภายหลังอย่างแน่นอนแต่เธออยากรู้มากเกี่ยวกับว ไม่ว่าในกรณีใดเธอจะต้องไปตรวจสอบในภายหลังอย่างแน่นอนแต่เธออยากรู้มากเกี่ยวกับว

“คุณคงจะเข้าใจผิดแล้วล่ะคนที่เปิดตัวการลอบโจมตีคือคุณนะ ไม่ใช่ผม!” ฮวงเฟิงกล่าวว่า “และนั่นก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป”

อย่างไรก็ตามไปśเสี่ยวโหรวจ้องมองดูฮวงเฟิง อย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังรอการตอบกลับของเขา

ฮวงเฟิงสามารถพูดได้ว่า:”มันก็แค่อาวุธลับ” ฮวงเฟิงสามารถพูดได้ว่า:”มันก็แค่อาวุธลับ”

ไปśเสี่ยวโหรวไม่เชื่อแต่เธอก็รู้ว่าถ้าเธอยังคงถามต่อไปฮวงเฟิงก็คงจะไม่พูดอะไรสักคำ ไปśเสี่ยวโหรวไม่เชื่อแต่เธอก็รู้ว่าถ้าเธอยังคงถามต่อไปฮวงเฟิงก็คงจะไม่พูดอะไรสักคำ

เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าฮวงเฟิงยังคงเสียใจอยู่ ในตอนแรกที่เขายังไม่รู้ตัวตนของอีกฝśายนั่นคือเหตุผลที่เขาใช้เวทมนตร์ของเขา

ถ้าเขารู้จักตัวตนของอีกฝśายก่อนหน้านี้เขาก็คงไม่ใช้มันแต่ดวงตาของอีกฝśายนั้นช่างแหลมค ถ้าเขารู้จักตัวตนของอีกฝśายก่อนหน้านี้เขาก็คงไม่ใช้มันแต่ดวงตาของอีกฝśายนั้นช่างแหลมค

ไปśเสี่ยวโหรวยังคงต้องการถามอะไรบางอย่างแต่ฮวงเฟิงได้หันกลับไปล้างหน้าและไม่เปิดโอ ไปśเสี่ยวโหรวยังคงต้องการถามอะไรบางอย่างแต่ฮวงเฟิงได้หันกลับไปล้างหน้าและไม่เปิดโอ

เห็นได้ชัดว่าดวงตาของไปśเสี่ยวโหรวนั้นแหลมคมนักทำให้ฮวงเฟิงรู้สึกกลัวเล็กน้อย เขาไม่กล้าที่จะพูดต่อหน้าอีกฝśายมากนัก

อย่างไรก็ตามฮวงเฟิงต้องการหลบ แต่ดูเหมือนอีกฝśายก็ไม่คิดที่จะยอมแพ้ ไปśเสี่ยวโหรวดูเหมือนจะอยากรู้อยากเห็นมากเกี่ยวกับ ฮวงเฟิง และเมื่อฮวงเฟิงออกมาจากห้องน้ำ เธอก็ถามคำถามอื่นกับเขา แต่ฮวงเฟิงนั้นไม่ต้องการคุยกับเธออีกต่อไปแล้ว

“คุณรู้จักกำลังภายในไหม?” “คุณรู้จักกำลังภายในไหม?”

ไปśเสี่ยวโหรวกล่าวขณะที่เธอมองดูฮวงเฟิงอยู่ตลอดเวลา ไปśเสี่ยวโหรวกล่าวขณะที่เธอมองดูฮวงเฟิงอยู่ตลอดเวลา

ฮวงเฟิงตกใจตอนที่พวกเขาอยู่ในห้องอาหารวันนี้ พวกเขาได้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องกำลังภายในกับชิวหนิงช่วง แล้วไปśเสี่ยวโหรวรู้เรื่องกำลังภายในนี้ได้อย่างไร? เป็นไปได้ไหมว่าสิ่งนี้ไม่ใช่ความลับที่ทุกคนรู้?

“ดูเหมือนว่าคุณจะรู้วิธีจริงๆด้วย” เมื่อเห็นสีหน้าของฮวงเฟิง ไปśเสี่ยวโหรวก็รู้ว่าการคาดเดาของเธอนั้นไม่ผิด แม้ว่าเธอจะตกใจ ว่าฮวงเฟิงนั้นรู้วิธีใช้กำลังภายในจริงๆ ด้วย

“มีใครรู้เรื่องนี้บ้างหรือเปล่า?”ฮวงเฟิงถามด้วยความสงสัยที่อยู่ในใจของเขา “มีใครรู้เรื่องนี้บ้างหรือเปล่า?”ฮวงเฟิงถามด้วยความสงสัยที่อยู่ในใจของเขา

“คุณกำลังพูดถึงเรื่องกำลังภายในงั้นเหรอ?” “คุณกำลังพูดถึงเรื่องกำลังภายในงั้นเหรอ?”

ไปśเสี่ยวโหรวกล่าวว่า”แน่นอน ไม่ใช่ทุกคนที่จะรู้ แต่ในความเป็นจริงมีคนจำนวนไม่มากนักที่รู้เรื่องนี้ และแน่นอนว่ามีคนไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้ แม้ว่าในโลกนี้จะไม่มีโลกแห่งศิลปะการต่อสู้ แต่ก็มีองกรณ์พิเศษของนักต่อสู้ อาจารย์ของคุณไม่ได้บอกเรื่องนี้อย่างนั้นเหรอ?”