กล่องจักรวาล (Universe Storage Box) - บทที่ 353 เก็บไปหนึ่ง บทที่ 353 เก็บไปหนึ่ง

แต่ไม่ว่าเขาจะอยากรู้คำตอบมากขนาดไหนตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าเขาถูกซุ่มโจมตี และคนที่ซุ่มโจมตีก็คงจะเป็นคนเดียวกับคนที่สังหารโคลด์และอีไลแน่นอน!

ในตอนที่โทบี้ตระหนักถึงความจริงข้อนี้เขาก็พยายามดิ้นรนสุดความสามารถ แต่จู่ๆเขาก็สัมผัสได้ถึงของมีคมบริเวณลำคอ จากนั้นเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าโคลด์กับอีไลถูกเชือดคอตายนี่…

ทันใดนั้นโทบี้ก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาและต่อต้านฮวงเฟิงสุดแรง ทันใดนั้นโทบี้ก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาและต่อต้านฮวงเฟิงสุดแรง

แต่เพราะพละกำลังของฮวงเฟิงไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสู้ได้แม้อีกฝśายจะเป็นถึงทหารก็ตาม แต่เพราะพละกำลังของฮวงเฟิงไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสู้ได้แม้อีกฝśายจะเป็นถึงทหารก็ตาม

นอกจากนี้ฮวงเฟิงยังมีของวิเศษอีกสองอย่าง หลังจากที่สวมผ้าคลุมล่องหนแล้ว มันยังทำให้ความแข็งแกร่งและความคล่องตัวของเขาเพิ่มขึ้นอีกด้วย

และของวิเศษทั้งสองสิ่งนี้ไม่ได้ใช้งานได้แค่ในเกมเท่านั้น! ในโลกแห่งความจริงของวิเศษทั้งสองสิ่งนี้ยังใช้งานได้อีกด้วย!

ด้วยเหตุนี้พลังของฮวงเฟิงในตอนนี้เรียกได้ว่าแข็งแกร่งมากกว่าก่อนหน้านี้เสียอีกดังนั้นไม่ว่ เพราะเขาไม่สามารถหลบหนีการควบคุมของฮวงเฟิงได้

ฮวงเฟิงรับรู้ได้ว่ายังมีทหารคนอื่นๆอยู่รอบตัว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่รอช้าที่จะตัดสินใจทำบางอย่าง

หลังจากปิดปากโทบี้ไว้เพื่อไม่ให้อีกฝśายส่งเสียงร้องออกมาฮวงเฟิงใช้ดาบวายุปาดไปที่ลำคอ หลังจากปิดปากโทบี้ไว้เพื่อไม่ให้อีกฝśายส่งเสียงร้องออกมาฮวงเฟิงใช้ดาบวายุปาดไปที่ลำคอ

ตอนนี้บาดแผลบนลำคอของโทบี้ลึกมากกว่าเดิมแม้ว่าเขาจะพยายามหายใจอย่างสุดกำลังแ ตอนนี้บาดแผลบนลำคอของโทบี้ลึกมากกว่าเดิมแม้ว่าเขาจะพยายามหายใจอย่างสุดกำลังแ

ดังนั้นเขาจึงใช้พละกำลังที่เขาที่เหลือพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากฮวงเฟิงจนกระทั่งเขาก็ห ดังนั้นเขาจึงใช้พละกำลังที่เขาที่เหลือพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากฮวงเฟิงจนกระทั่งเขาก็ห

ท้ายที่สุดเขาก็เสียชีวิตโดยที่ดวงตายังคงเบิกกว้างแม้ว่าเขาจะเสียชีวิตไปแล้วเขาก็ยังคงไม่เห ท้ายที่สุดเขาก็เสียชีวิตโดยที่ดวงตายังคงเบิกกว้างแม้ว่าเขาจะเสียชีวิตไปแล้วเขาก็ยังคงไม่เห

อย่างไรเสียในตอนนี้เห็นได้ชัดว่าฮวงเฟิงไม่ได้มีเวลาและกำลังเพียงพอที่จะรับรู้ได้ถึงความรู้ ๆ

ฮวงเฟิงค่อยๆวางร่างไร้วิญญาณลงบนพื้นเบาๆจากนั้นก็หยิบป่้นพกและมีดสั้นบนร่างของชา ฮวงเฟิงค่อยๆวางร่างไร้วิญญาณลงบนพื้นเบาๆจากนั้นก็หยิบป่้นพกและมีดสั้นบนร่างของชา

ฮวงเฟิงยังคงต้องการมีดพกเอาไว้ใช้ในเวลาคับขันแม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะได้ป่้นพกมาจากทห ฮวงเฟิงยังคงต้องการมีดพกเอาไว้ใช้ในเวลาคับขันแม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะได้ป่้นพกมาจากทห

ฮวงเฟิงบอกตัวเองว่าเขาควรใช้ป่้นยิงคนพวกนั้นแต่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ขืนเขายิงคนพวกนั้นจริงๆ จะต้องเรียกความสนใจจากคนแถวนี้แน่นอน

ถึงตอนนั้นคนที่อยู่แถวนี้ก็คงจะพากันมาล้อมเขา ดีไม่ดีอีกฝśายอาจโจมตีเขาด้วย และเหตุการณ์หลังจากนี้ จะกลายเป็นหายนะแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ฮวงเฟิงจึงเก็บป่้นและถือมีดสั้นเอาไว้ จากนั้นเขาก็ป่ีนขึ้นไปบนต้นไม้อีกครั้ง

ครั้งนี้ฮวงเฟิงไม่ได้กระโดดขึ้นไปโดยตรงแต่ใช้ถุงมือวิเศษในการป่ีนต้นไม้ เนื่องจาก ก่อนหน้านี้เขาต้องอุ้มหลี่ปิงอวิ๋นขึ้นไปบนต้นไม้ แม้วิธีนี้จะไม่ค่อยสะดวกสำหรับเขา แต่ก็ต้องทำเพราะปกปิดเรื่องถุงมือวิเศษ

ในขณะที่ฮวงเฟิงกำลังจะกระโดดขึ้นไปหาหลี่ปิงอวิ๋นนั้น เขาดันเผลอเงยหน้าขึ้นไปมองเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่ควรมองเข้า

“สีชมพู?”ฮวงเฟิงถึงกับหลุดปาก เป็นที่ทราบกันดีว่าแม้ท่อนบนของหลี่ปิงอวิ๋นจะมีเสื้อของฮวงเฟิง แต่วันนี้เธอสวมกระโปรง และกระโปรงตัวนั้นก็ถูกฮวงเฟิงฉีกขาดเพราะมันเกะกะและทำให้หญิงสาวเดินได้ไม่คล่องตัว

“คะ..คนทะลึ่ง!”แม้จะอยู่ในสถานที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่หลังจากที่ได้ยินคำพูดจากฮวงเฟิง หลี่ปิงอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอาย

เดิมทีเธอต้องการจะถามอีกฝśายด้วยความห่วงใย แต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นจ้องฮวงเฟิงตาเขม็งด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและเปลี่ยนจากคำถามเป็นคำด่าแทน… novel

ฝśายฮวงเฟิงก็รู้สึกเก้อเขินไม่น้อยเขาดันไปเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นของคนอื่นซะได้ ไม่แปลกเลยที่อีกฝśายจะตะโกนเสียงดังขนาดนั้น ว่าแต่ การที่หลี่ปิงอวิ๋นตะโกนออกมาแบบนี้ก็เท่ากับการรนหาที่ตายไม่ใช่เร๊อะ?

“อะแฮ่มผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ…” ฮวงเฟิงพยายามอธิบาย จากนั้นก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“ตอนนี้คนพวกนั้นยังตามหาพวกเราอยู่ ถ้าเรายังอยู่ที่นี่ พวกเขาอาจจะหาเราพบ ผมจะไปลอบฆ่าพวกเขาทีละคน ส่วนคุณอยู่ที่นี่รอจนกว่าผมจะกลับมานะครับ” ฮวงเฟิงบอกกับหลี่ปิงอวิ๋น

“หานายจะไปคนเดียวจริงๆเหรอ? มันอันตรายเกินไป ฉันว่าพวกเราควรรออยู่ที่นี่ อีกไม่นาน ตำรวจก็จะมาถึงแล้ว” หลี่ปิงอวิ๋นรีบท้วง เพราะหลังจากที่เธอได้ยินฮวงเฟิงบอกแบบนั้น เธอก็ลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังโมโหฮวงเฟิงอยู่

ก่อนที่กลุ่มคนเหล่านั้นจะเข้าไปในปśาพวกเขาเห็นว่าอีกฝśายมีกันทั้งหมดสี่คน แม้ว่าฮวงเฟิงจะฆ่าคนหนึ่งด้วยการลอบโจมตี แต่จำนวนของอีกฝśายก็ยังมีมากกว่าอยู่ดี เรื่องนี้ทำให้หลี่ปิงอวิ๋นกังวลไม่น้อย

“ปśานี้กว้างใหญ่มากพวกเราไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่กู้ภัยจะมาถึงตอนไหน ถ้าพวกเขาเห็นว่าเรามีป่้น มีหวังพวกเขาคงไม่ปล่อยพวกเราไปง่ายๆหรอก” ฮวงเฟิงว่า

“คุณไม่ต้องห่วงไม่ใช่ว่าผมจัดการไปแล้วสามคนเหรอครับ? เหลืออีกแค่สามคน! เรื่องแค่นี้ ง่ายมาก!”

เห็นฮวงเฟิงมั่นใจขนาดนี้หลี่ปิงอวิ๋นจึงไม่คัดค้านอีก เพราะเธอทราบดีว่าสิ่งที่ฮวงเฟิงพูดมานั้นเป็นความจริงทั้งหมด “ถ้างั้น นายก็ระวังตัวด้วยนะ ส่วนฉันจะรอนายอยู่ที่นี่”

เมื่อเห็นแววตาของหลี่ปิงอวิ๋นฮวงเฟิงก็เกือบจะเสียสูญ ถูกจ้องด้วยสายตาแบบนี้ แถมคนจ้องยังหน้าตาหน้ารักขนาดนี้ ในฐานะที่เป็นผู้ชายอกสามศอก เขาไม่มีทางต้านทานสายตาแบบนั้นได้หรอกนะ!

ฮวงเฟิงเบนสายตาไปอีกทางแล้วพูดว่า”ไม่ต้องห่วงนะครับ คุณรอผมแปปนึง ถ้าผมจัดการคนพวกนั้นเสร็จแล้ว ผมจะรีบมาหาคุณแน่นอน”

“อืม”หลี่ปิงอวิ๋นพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง เธอลืมไปแล้วว่าเมื่อกี้ฮวงเฟิงจัดการกับคนพวกนั้นได้รวดเร็วและรอบคอบขนาดไหน

หลังจากปลอบโยนหลี่ปิงอวิ๋นเสร็จฮวงเฟิงก็กระโดดลงไปใต้ต้นไม้ เขาหันมองซ้ายขวาจากนั้นก็หายไปจากสายตาของหลี่ปิงอวิ๋น

“หวี่”หลังจากฮวงเฟิงจากไป จู่ๆหลี่ปิงอวิ๋นก็รู้สึกว่าเสียงแมลงรอบตัวส่งเสียงร้องดังเข้าหูของเธอ ราวกับว่ามันกำลังร้องอยู่ข้างๆหูของเธอยังไงอย่างนั้น

หลี่ปิงอวิ๋นใช้มือจับกิ่งไม้ไว้ข้างหนึ่งส่วนอีกข้างกำลังกอดร้างตัวเอง เธอมองไปตามทางที่ฮวงเฟิงจากไปด้วยความโศฏเศร้า เธอได้แต่ภาวนาให้ฮวงเฟิงกลับมาโดยเร็ว

ในตอนที่ฮวงเฟิงมั่นใจว่าเขาไม่ได้อยู่ในสายตาของหลี่ปิงอวิ๋นแล้วเขาก็บินทันที ในตอนที่ฮวงเฟิงมั่นใจว่าเขาไม่ได้อยู่ในสายตาของหลี่ปิงอวิ๋นแล้วเขาก็บินทันที

หากไม่มีหลี่ปิงอวิ๋นอยู่ข้างกาย เขาก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนของวิเศษอีกต่อไป ช่างเป็นอะไรที่สะดวกต่อเขาจริง

ฮวงเฟิงบินสูงขึ้นเรื่อยๆ จากทิวทัศน์ด้านบนและสายตาอันเฉียบแหลมของเขา ทำให้มองเห็นตำแหน่งของอีกสามคนที่เหลือได้อย่างชัดเจร

ทั้งสามยังคงเดินตามหาเขาไปเรื่องโดนที่ไม่รู้ว่ามีสหายคนหนึ่งตายแล้ว ทั้งสามยังคงเดินตามหาเขาไปเรื่องโดนที่ไม่รู้ว่ามีสหายคนหนึ่งตายแล้ว

ฮวงเฟิงบังคับร่างกายและบินไปหาชายคนหนึ่งเนื่องจากว่าความสนใจของคนๆนั้นกำลังจดจ ทำให้เขาไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งที่อยู่สูงขึ้นไปบนท้องฟ้า