การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 244 ไม่สามารถซ่อนอะไรจากเธอได้

เมื่อได้ยินคำพูดของเจิ้งหงแล้ว ถังซวงไม่ได้พูดอะไร แต่เป็นโม่
เจ๋อหยวนที่กล่าวขึ้นว่า “ป้ารองครับ ซวงเอ๋อร์กับผมมีธุระต้องไปทำ
คุณป้าอยู่ต้อนรับคุณฉินเองเถอะครับ”
จากนั้นเขาพาถังซวงออกไปทันที และไม่หันหลังกลับมามองอีก
เมื่อเห็นทั้งสองออกไปโดยไม่สนใจตน ใบหน้าของเจิ้งหงบิด
เบี้ยวเล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มให้กับฉินหรูเหมิ่งแล้วพูดว่า “หรูเหมิ่ง
อยู่คุยกับฉันสักพักไหมจ๊ะ?”
ฉินหรูเหมิ่งยืนขึ้นพร้อมพูดว่า “ป้าเจิ้งคะ ในเมื่อพี่เจ๋อหยวนมี
ธุระ อย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”
ทว่าเจิ้งหงไม่ได้รั้งอีกฝ่ายไว้เช่นกัน และเธอก็ทราบดีว่าฉินหรูเห
มิ่งไม่ได้มาหาตน
หลังฉินหรูเหมิ่งออกจากบ้านตระกูลโม่ไป สีหน้าของเด็กสาว
พลันเย็นชา
เดิมทีเธอต้องการมาที่นี่เพื่อค้นหาความจริง ทว่าสุดท้ายก็ไม่พบ
สิ่งใด เธอยังคงสงสัยว่าสถานการณ์ของสองแม่ลูกเกี่ยวข้องกับถังซ
วงหรือไม่ และหากมันเกี่ยวข้องจริง ๆ เธอก็ต้องระมัดระวังตัวให้มาก
สุดท้ายแล้วถังซวงไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ คงดีที่สุดหากไม่
ยุ่งเกี่ยวกัน
“หวังว่าฉันคงจะคิดมากไปเอง”

ฉินหรูเหมิ่งพึมพำกับตนเอง และเดินออกจากบ้านตระกูลโม่ไป
อีกด้านหนึ่ง ถังซวงและโม่เจ๋อหยวนเดินไปตามถนน ทั้งสอง
พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของฉินหรูเหมิ่ง
“ฉินหรูเหมิ่งคนนี้ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างเลยนะ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของโม่เจ๋อหยวน ถังซวงยกยิ้ม “ไม่น่าใช่นะคะ
ถ้าเธอรู้อะไรบางอย่างจริง ๆ เธอคงไม่มาหาความจริงวันนี้หรอก
เพราะเราก็เพิ่งมาถึงเมืองหลวงเมื่อวาน เราจึงไม่รู้อะไรเลย”
“ฮ่า ๆ …”
โม่เจ๋อหยวนหัวเราะออกมาพร้อมพยักหน้ารับ “ใช่ ๆ เราไม่รู้
อะไรทั้งนั้น”
วันนี้ทั้งสองออกมาเพื่อซื้อของฝากให้กับผู้เฒ่าโม่และหลินเหม่ย
เจิน เป็นเพราะพวกเขารีบร้อนและไม่ได้หยิบสิ่งใดติดตัวมาด้วย
ดังนั้นจึงเดินไปตามถนนเพื่อหาซื้ออะไรบางอย่าง
หลังทั้งสองซื้อของเสร็จ พวกเขาก็กลับไปที่บ้านตระกูลโม่ ซึ่งเจิ้ง
หงและฉินหรูเหมิ่งออกไปข้างนอกแล้ว แต่หลินเหม่ยเจินนั่งอยู่ด้าน
ใน และเมื่อเห็นว่าทั้งสองกลับมาแล้วเธอรีบกล่าวทักทาย
“พวกเธอสองคนไปไหนมา ฉันกลับมาก็ไม่เห็นเลย”
ถังซวงยิ้มแล้วยื่นของในมือให้หลินเหม่ยเจิน “ป้าหลินคะ เรา
ออกไปซื้อของกันค่ะ และเห็นมันสวยดีก็เลยซื้อมาให้ค่ะ ไม่รู้ว่าคุณ
ป้าจะชอบไหม”

“โอ้ ชอบสิจ๊ะ ชอบมากเลยละ ขอบคุณนะซวงเอ๋อร์”
ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน หลินหมิงซู่ก็เดินเข้ามา
หลินเหม่ยเจินเห็นพี่ชายที่ไม่ได้พบกันเสียนานเดินเข้ามาจึงรีบ
กล่าวทักทาย
“อ้าว พี่หมิงซู่ มาทันเวลาพอดี เจ๋อหยวนกับซวงเอ๋อร์ก็อยู่ที่นี่
ด้วย อย่างนั้นอยู่ทานมื้อเย็นด้วยกันนะ”
ทว่าหมิงซู่ประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นถังซวงและโม่เจ๋อหยวน
แต่เขาก็ยกยิ้มอย่างมีความสุข
“โอ้ ได้เลย ฉันไม่ได้เจอเจ๋อหยวนกับซวงเอ๋อร์นานแล้ว
เหมือนกัน”
“คุณลุงไปไหนมาหรือครับ เมื่อครู่แม่บอกว่าไม่ได้เจอคุณลุง
นานเลย”
เมื่อได้ยินคำพูดของโม่เจ๋อหยวน หมิงซู่รีบกล่าวตอบทันที “ฉัน
เพิ่งได้งานใหม่น่ะเลยค่อนข้างยุ่ง และอาจจะต้องเดินทางไปที่อื่นด้วย
วันนี้ฉันเลยแวะมาหาแม่ของเธอ แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเธอด้วย
บังเอิญจริง ๆ”
“คุณลุงจะไปไหนหรือครับ?”
หมิงซู่ไม่ได้ตอบอย่างชัดเจนนัก แต่ก็กล่าวเพียงว่า “มันเป็นเรื่อง
ที่ฉันพูดไม่ได้น่ะ”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น โม่เจ๋อหยวนจึงไม่ถามอะไรต่อ
ถังซวงอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มก่อนจะบอกหมิงซู่ถึงเรื่องราวของซ่างห
มิงซู่
“ตอนที่ฉันได้ยินชื่อของเขา ฉันคิดถึงลุงหลินทันทีเลยค่ะ”
เมื่อหมิงซู่ได้ยินอย่างนั้น แววตาของเขาพลันเปล่งประกาย
“เธอบอกว่า… ซ่างหมิงซู่มาจากก่างเฉิง… และตอนนี้เขาอยู่ที่
หมู่บ้านเถาฮวาหรือ?”
“ใช่ค่ะ”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น หมิงซู่ก็ถามไถ่เกี่ยวกับเรื่องของซ่างสยงเยี่ย
และซ่างหมิงซู่ไม่หยุด ซึ่งเขาดูสนใจเรื่องของทั้งสองมาก
ถังซวงมองเขาด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ทราบดีว่าไม่ควรถาม
อะไรออกไป เธอจึงบอกเล่าเรื่องราวของซ่างสยงเยี่ยและซ่างหมิงซู่ให้
เขาฟัง
ในตอนท้าย หมิงซู่มองถังซวงแล้วถามว่า “ซวงเอ๋อร์ แล้วเธอจะ
กลับหมู่บ้านเถาฮวาเมื่อไหร่?”
“วันมะรืนนี้ค่ะ”
“อย่างนั้นฉันจะกลับไปด้วย”
เวลานี้ทั้งโม่เจ๋อหยวนและถังซวงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้หมิงซู่บอกว่าเขากำลังยุ่งอยู่กับงานและต้องเดินทาง
ไปที่อื่น แต่เวลานี้กลับจะไปที่หมู่บ้านเถาฮวากับพวกตนงั้นหรือ…
เมื่อเห็นว่าทั้งสองดูประหลาดใจ หมิงซู่จึงพูดขึ้นว่า “ที่จริงฉัน
กำลังจะไปเมืองก่างเฉิง เพราะต้องไปจัดซื้ออุปกรณ์น่ะ”
หลังได้ยินอย่างนั้น ถังซวงและโม่เจ๋อหยวนจึงเข้าใจ
ทุกวันนี้ อุปกรณ์จำนวนมากหาซื้อได้ยาก แต่มันสามารถหาซื้อ
ได้ง่ายภายในเมืองก่างเฉิง และหากออกไปต่างประเทศก็จะมีโอกาส
หาซื้ออุปกรณ์ที่ดีได้มากขึ้น
“ค่ะลุงหลิน งั้นพวกเรากลับไปพร้อมกันนะคะ”
เมื่อหลินเหม่ยเจินรู้ว่าพี่ชายของตนจะไปที่หมู่บ้านเถาฮวาพร้อม
กับถังซวงและลูกชายของตน เธอเผยท่าทีประหลาดใจ
“เมื่อครู่พี่บอกว่ายุ่งอยู่กับงาน แต่จะไปหมู่บ้านเถาฮวาหรือคะ?”
“ฉันบังเอิญมีธุระที่นั่นพอดีน่ะ”
หลังหลินเหม่ยเจินได้ยินอย่างนั้น เธอไม่ถามอะไรอีก
ส่วนผู้เฒ่าโม่มีความสุขมากที่ได้พบหมิงซู่ ทั้งหมดร่วม
รับประทานอาหารกันอย่างสนุกสนาน
เมื่อถังซวงและโม่เจ๋อหยวนกำลังจะกลับ หมิงซู่ก็ไปกับพวกเขา
ด้วย ทั้งสามจึงขึ้นรถมุ่งหน้าไปหมู่บ้านเถาฮวาด้วยกัน
หลังผ่านไปหลายวัน เฮ่อหลานก็ได้พบกับลูกสาวของตนอีกครั้ง

“ซวงเอ๋อร์ทำไมกลับมาช้าจัง แม่กับเสี่ยวเซวี่ยเป็นห่วงแทบแย่
นึกว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเธอสองคนซะอีก”
เมื่อเห็นว่าลูกสาวและโม่เจ๋อหยวนไม่กลับบ้านเป็นเวลานาน เธอ
จึงคิดจะไปที่โรงงานเครื่องจักร แต่จิงเจ้อหรงกลับอาสาไปถามและ
กลับมาบอกเธอว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ดังนั้นเธอจึงโล่งอก
“แม่คะ ช่วงนี้หนูยุ่งนิดหน่อยเลยกลับมาช้าค่ะ”
เมื่อเห็นว่าลูกสาวและโม่เจ๋อหยวนยังสบายดี เฮ่อหลานก็สบาย
ใจขึ้น ก่อนจะหันไปทักทายหมิงซู่อย่างเป็นกันเอง
“พี่หมิงซู่ คุณเจอซวงเอ๋อร์และเจ๋อหยวนในเมืองหรือคะ? เข้ามา
นั่งพักด้านในก่อนเถอะค่ะ ไม่ได้พบหน้ากันเสียนานเลย”
หมิงซู่เลิกคิ้วเมื่อได้ยินอย่างนั้น เขาหันมองถังซวงและโม่เจ๋อ
หยวนด้วยความสงสัยก่อนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
“น้องหลาน รบกวนด้วยนะ”
หลังทั้งหมดเข้ามาด้านใน พวกเขาก็ได้พบกับซ่างสยงเยี่ยและ
ซ่างหมิงซู่นั่งอยู่ตรงนั้น
ทันใดนั้นหมิงซู่พลันแววตาเป็นประกาย เฮ่อหลานจึงกล่าว
แนะนำทันที
“คุณชายซ่างคะ นี่คือคนที่ฉันเคยเล่าว่าเขามีชื่อเดียวกันกับ
หลานชายของคุณ เขาชื่อหมิงซู่ค่ะ เป็นลุงของเจ๋อหยวน”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ซ่างสยงเยี่ยก้าวไปด้านหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“โอ้ คุณหมิงซู่นี่เอง ผมได้ยินชื่อของคุณมานานแล้วครับ”
“สวัสดีครับคุณซ่าง”
หมิงซู่ก้าวไปด้านหน้าพร้อมจับมือกับซ่างสยงเยี่ยด้วยรอยยิ้ม
ส่วนซ่างหมิงซู่มองหมิงซู่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นก่อนจะก้าว
ไปด้านหน้าเพื่อทักทาย และตระหนักได้ว่าลุงของโม่เจ๋อหยวนยังเด็ก
มากจริง ๆ ดูเหมือนจะอายุมากกว่าเขาแค่สองปีเท่านั้น
หลังทั้งสามนั่งลง หมิงซู่พูดคุยกับซ่างสยงเยี่ย แต่ไม่มีใครคิดว่า
ทั้งสองจะพูดคุยกันได้ถูกคอขนาดนี้
“ซวงเอ๋อร์นั่งพักก่อนเถอะ เดี๋ยวแม่จะไปดูอาหารในครัว”
“แม่คะ หนูไปด้วยค่ะ”
ถังซวงตามเฮ่อหลานไป แม้แต่ถังเซวี่ยที่พึ่งเลิกเรียนแล้วกลับ
มาถึงบ้านก็ยังรีบเข้าครัวไปด้วยเช่นกัน
เมื่อจิงเจ้อหรงมาถึง อาหารเย็นก็พร้อมแล้ว
ทว่าเมื่อจิงเจ้อหรงเห็นถังซวงและโม่เจ๋อหยวนกลับมาแล้ว เขา
มองทั้งสองอย่างไม่วางสายตา
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมสำหรับการพูดคุย เขาจึงยังไม่
ถามอะไร เพราะหลังจากรับประทานอาหารเย็นแล้ว ค่อยถามทั้งสอง
เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงจะเป็นการดีกว่า

“ก่อนหน้านี้พวกเธอสองคนไม่ได้ไปที่โรงงานเครื่องจักร แต่ไป
เมืองหลวงใช่มั้ย”
“ลุงจิงรู้เรื่องแล้วหรือคะ?” ถังซวงเลิกคิ้วก่อนจะพูดว่า “ถึงเราจะ
ทำลายชื่อเสียงของเหม่ยหยิงตง แต่เราไม่ได้ทำอะไรต่อจากนั้นนะคะ
เราคงไม่มีความสามารถมากพอที่จะขับไล่สองแม่ลูกไปอยู่ที่ห่างไกล
อย่างนั้นแน่ค่ะ”
เมื่อได้ยินคำพูดของถังซวง จิงเจ้อหรงเหลือบมองเธอด้วยใบหน้า
จริงจังก่อนจะพูดว่า “ฉันซ่อนอะไรจากเธอไม่ได้เลยจริง ๆ”