การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 453 ตรวจสอบ

ผู้เฒ่าเฮ่อพยักหน้าเมื่อได้ยินชื่อของเด็กทั้งสองคนก่อนจะพูดว่า
“เป็นชื่อที่ดีมาก แต่พวกเขายังเด็ก อย่างนั้นฉันจะเรียกพวกเขาด้วย
ชื่อเล่นไปก่อนแล้วกัน” ว่าจบเขากล่าวหยอกล้อกับฟักทองน้อยและ
ฟักขาวน้อยอย่างเอ็นดู
เป็นเรื่องหายากที่เด็กสองคนจะได้พบเจอกับผู้คนมากมายเช่นนี้
เวลานี้ทั้งสองลืมตาขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลังจากดื่มนม
เสร็จแล้ว สายตากลมโตก็จับจ้องไปที่ผู้เฒ่าเฮ่อราวกับเข้าใจว่าอีก
ฝ่ายกำลังร้องเรียกตนอยู่
“อ่า… ดูเหมือนว่าเด็กสองคนนี้จะเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดนะ”
ผู้เฒ่าเฮ่อประหลาดใจมากรีบเรียกคนอื่น ๆ มาดูทันที
คนอื่นเห็นอย่างนั้น พวกเขาเผยความประหลาดใจออกมา “ดู
เหมือนว่าพวกเขากำลังมองลุงของตัวเองอยู่จริง ๆ เลย” ขณะพูด
อย่างนั้นคนอื่น ๆ ก็พยายามเรียกฟักทองน้อย ฟักขาวน้อยอย่างไม่
น้อยหน้า
แต่เด็กน้อยตื่นมาสักพักใหญ่แล้ว พวกเขาหาวปากกว้างสักครู่
ก่อนจะผล็อยหลับไปในที่สุด
พอเห็นว่าเด็กทั้งสองหลับแล้ว เฮ่อหลานและจิงเจ้อหรงรีบอุ้มเด็ก
น้อยสองคนกลับห้องทันที

เมื่อเด็กน้อยทั้งสองคนจากไป ความสดใสก่อนหน้าพลันหายไป
ครึ่งหนึ่ง ครอบครัวของจิงไค่หรงและจิงซิวหรงเดินเข้ามาคุยด้วย
สักครู่หนึ่ง จากนั้นหลี่จงอี้ ซูเหนียนอวิ๋น และเกอชิงเหม่ยก็แยกย้าย
กลับไป
หลังจากที่ผู้เฒ่าจิงและคุณนายจิงพูดคุยกับผู้อาวุโสตระกูลเฮ่อ
ทั้งสอง พวกเขาก็กลับไปพักผ่อนที่ห้อง
ตอนนี้ถังชุนหยานหันมองโม่เจ๋อหยวน ถังเซวี่ย เฟิงเยี่ยหาน
ก่อนจะลุกขึ้น “พี่สาวซวง อย่างนั้นฉันกลับไปทำงานก่อนนะคะ พวก
คุณนั่งคุยกันไปนะ” เธอพูดจบพร้อมเดินออกไปทันที
หลังเธอออกไป บรรยากาศในห้องเงียบลงทันตาเห็น ถังเซวี่ย
เหลือบมองเฟิงเยี่ยหานก่อนจะถามว่า “คุณจะกลับเมืองไห่เฉิงวัน
มะรืนนี้จริงหรือคะ?”
เฟิงเยี่ยหานพยักหน้ารับ “ครับ ผมออกมาจากที่นั่นนานเกินไป
แล้วน่ะครับ ต้องกลับไปสะสางเรื่องต่าง ๆ ด้วย”
“อ้อ…”
ถังเซวี่ยบอกไม่ถูกว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไร แต่เธอรู้สึกไม่ค่อยมี
ความสุขเท่าไหร่นัก
ถังซวงเลิกคิ้วขณะมองถังเซวี่ย และสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของเด็ก
สาวที่มีต่อเฟิงเยี่ยหานได้เปลี่ยนไปโดยสมบูรณ์ เพราะหลังจากรู้ว่า
เฟิงเยี่ยหานกำลังจะกลับ สีหน้าของน้องสาวก็เปลี่ยนแปลงทันที

โม่เจ๋อหยวนยืนขึ้นก่อนแล้วพูดว่า “ซวงเอ๋อร์ ฉันมีเรื่องจะคุยกับ
เธอหน่อย ไปที่ลานของเธอกันเถอะ”
ถังซวงมองโม่เจ๋อหยวนแต่ก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร เธอพยักหน้าก่อน
จะพูดว่า “ค่ะ”
หลังจากถังซวงและโม่เจ๋อหยวนจากไป เฟิงเยี่ยหานก็เดินเข้าหา
ถังเซวี่ยพร้อมรอยยิ้มกว้าง “คุณไม่อยากให้ผมกลับไปหรือ?” คืนนี้
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำเขาประหลาดใจไม่น้อย เขาไม่คิดว่าถังเซวี่ย
จะเสียใจเมื่อได้ยินว่าเขากำลังจะกลับแบบนี้
“ฉัน…”
ถังเซวี่ยเพียงขยับปากอ ้าอึ้งแต่ไม่พูดอะไร จนกระทั่งเอ่ยปาก
ออกมาว่า “ฉันได้ยินว่าคุณกำลังจะกลับเมืองไห่เฉิง เลยรู้สึกไม่ค่อย
ดีนักน่ะค่ะ”
เห็นสาวน้อยตรงหน้าไม่มีความสุข เฟิงเยี่ยหานก็รู้สึกอบอุ่นใน
ใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาจับมือของถังเซวี่ยพร้อมกระชับมันแน่น
ขึ้น “หลังจากน้องชายและน้องสาวของคุณครบเดือน ผมจะกลับมา
อีกครั้ง ไม่นานเราก็จะได้พบกันแล้วครับ”
“ฉัน… ฉันไม่ได้อยากเจอคุณสักหน่อย”
ถังเซวี่ยพยายามสะบัดมือของเฟิงเยี่ยหานออก

หากแต่เฟิงเยี่ยหานกระชับมือแน่นขึ้นก่อนจะเข้าไปใกล้ถังเซวี่ย
ทีละนิด “ไม่เป็นไร เป็นผมเองที่อยากเจอคุณ และหลังจากเราแยกกัน
แล้ว ผมจะเป็นฝ่ายคิดถึงคุณเสมอเองครับ”
“คุณ… คุณ… คุณ…”
ถังเซวี่ยเขินจนใบหน้าแดงก ่า เธอหันมองหน้าเฟิงเยี่ยหานแต่พูด
อะไรไม่ออก
เฟิงเยี่ยหานเห็นใบหน้าแดงเรื่อของถังเซวี่ย ก็ไม่ได้คิดหยอกเย้า
อีกฝ่ายอีก เพียงจ้องมองเธอด้วยแววตาลุ่มลึกก่อนเอ่ยปาก “เสี่ยว
เซวี่ย ผมจะพูดอีกครั้ง… ผมชอบคุณ ทุกอย่างที่ผมพูดเป็นความจริง
และผมไม่เต็มใจที่จะกลับไป แต่เมืองไห่เฉิงกำลังรอผมอยู่ หลังจาก
ผมจัดการเรื่องราวเสร็จแล้วจะรีบมาหาคุณทันทีครับ”
เฟิงเยี่ยหานสารภาพออกมาอีกครั้ง ทำให้หัวใจของถังเซวี่ยวูบ
ไหวอย่างช่วยไม่ได้ เธอรู้สึกว่าหัวใจกำลังพองโตขึ้น
“เข้าใจแล้ว ฉันจะรอคุณกลับมาเหมือนกันค่ะ แต่ยังไงคุณก็ยัง
ไม่ได้กลับพรุ่งนี้หนิ งั้นพรุ่งนี้เราไปเดินเล่นกันนะ”
แม้ถังเซวี่ยจะไม่ได้ตอบกลับว่าชอบเขาหรือไม่ แต่เพียงเท่านี้เฟิง
เยี่ยหานก็มีความสุขมากแล้ว เขาสัมผัสได้ว่าถังเซวี่ยปฏิบัติต่อเขา
แตกต่างจากคนอื่น ๆ เพียงสาวน้อยตรงหน้าเริ่มสนใจในตัวเขา
เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว เพราะยังไงอีกไม่นานสาวน้อยตรงหน้าจะต้องตก

หลุมรักเขา ตอนนี้ทำได้แค่ปล่อยให้ความสัมพันธ์ของพวกเขา
ดำเนินต่อไปตามโชคชะตา
“อื้ม พรุ่งนี้เราออกไปเดินเล่นกันครับ”
วันรุ่งขึ้น เมื่อถังเซวี่ยจัดการตัวเองเรียบร้อยและเดินออกจาก
ลาน เธอเห็นเฟิงเยี่ยหานกำลังเดินเข้ามาพอดี
“เดี๋ยวเราออกไปหลังจากมื้อเช้านะครับ”
“อื้ม”
ถังเซวี่ยไม่คัดค้านเพียงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม
ส่วนจิงเจ้อหรงที่รู้ว่าทั้งสองกำลังจะออกไปข้างนอกด้วยกัน คิ้ว
ของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “เธอสองคนจะไปไหน เสี่ยวเซวี่ยไม่
คุ้นเคยกับเมืองหลวงเท่ากับเจ๋อหยวนหรอกนะ ให้ซวงเอ๋อร์กับเจ๋อ
หยวนไปด้วยสิ”
เฟิงเยี่ยหานถึงกับพูดไม่ออก เขาอยากจะออกไปเดินเล่นกับถัง
เซวี่ยตามลำพังเท่านั้น! ชายหนุ่มหันขวับไปขยิบตาให้โม่เจ๋อหยวน
เป็นการส่งสัญญาณ
โม่เจ๋อหยวนเองเห็นสายตาของเฟิงเยี่ยหานแล้ว แต่เขาไม่ได้มอง
เฟิงเยี่ยหานแต่อย่างใด สีหน้าของเขายังเรียบเฉยและตอบกลับอย่าง
เป็นธรรมชาติ “ลุงจิงครับ ผมกับซวงเอ๋อร์มีเรื่องต้องทำ ไปด้วยไม่ได้
หรอกครับ”

ถังซวงพยักหน้าก่อนจะพูดขึ้นว่า “ค่ะ วันนี้หนูกับอาหยวนจะไป
โรงเรียนเพื่อดูผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยน่ะค่ะ” เพราะในยุคนี้ยังไม่
มีการตรวจสอบคะแนนผ่านช่องทางอื่น ทั้งสองจึงต้องไปที่โรงเรียน
เพื่อสอบถาม
“วันนี้วันเสาร์นี่ มีคนอยู่ที่โรงเรียนด้วยหรือ?”
“พอจะมีครับ”
โม่เจ๋อหยวนถามเรื่องเหล่านี้ไว้แล้ว นอกจากผู้สมัครสอบ พวก
อาจารย์ก็กังวลเกี่ยวกับผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยเช่นกัน
ดังนั้นจึงมีคนมาที่โรงเรียนทุกวัน
จิงเจ้อหรงรีบตอบกลับ “อย่างนั้นวันนี้ไปจัดการธุระของพวกลูก
เถอะ เรื่องนี้มันสำคัญมากจริง ๆ”
เฟิงเยี่ยหานถึงกับลอบถอนหายใจยาวเหยียด ในที่สุดเขาก็ได้
อยู่กับถังเซวี่ยตามลำพัง
แต่เมื่อถังเซวี่ยได้ยินว่าพี่สาวกับคนอื่น ๆ กำลังจะไปดูผลการ
สอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอจึงกล่าวให้กำลังใจทั้งสอง “พี่สาว พี่เขย
พวกคุณสองคนต้องผ่านแน่นอนค่ะ”
“ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะจ๊ะ”
ถังซวงยิ้มก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับโม่เจ๋อหยวน ทั้งสองเลือก
มหาวิทยาลัยชิงหวาเอาไว้ และคาดหวังว่าจะได้เข้ามหาวิทยาลัย
ตามที่ต้องการ

หลังจากถังซวงและโม่เจ๋อหยวนออกไปแล้ว เฟิงเยี่ยหานก็พาถัง
เซวี่ยออกไปบ้าง
จิงเจ้อหรงมองตามหลังถังเซวี่ยและเฟิงเยี่ยหานที่เดินออกไป
ด้วยกัน ก็ส่ายศีรษะน้อย ๆ ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคิดไม่มีผิด ดู
จากท่าทีของถังเซวี่ยตอนนี้ ดูเหมือนว่าเธอจะประทับใจในตัวเฟิงเยี่ย
หานไปซะแล้ว
เฮ่อหลานที่เห็นสามีดูจะหงุดหงิด ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “เอาละ
ค่ะ เด็ก ๆ ออกไปหมดแล้ว เราก็ไปกันเถอะ” แม้เธอจะเคยอคติกับเฟิง
เยี่ยหานมาก่อน แต่หลังจากได้รู้จักกันจริง ๆ เธอก็สัมผัสได้ว่าเขา
เป็นคนดี จึงไม่คิดจะคัดค้านเขาอีกต่อไป
จิงเจ้อหรงได้ยินภรรยาพูดอย่างนั้น ก็ทำได้เพียงหันหลังเดิน
กลับไปที่ลานบ้านของตัวเอง
“ผมจะไปหาฟักทองน้อยกับฟักขาวน้อยก่อนออกจากบ้านนะ
ครับ”
เฮ่อหลานยิ้มก่อนจะเดินตามสามีไป
อีกฟากหนึ่ง หลังจากถังซวงและโม่เจ๋อหยวนมาถึงโรงเรียน มี
อาจารย์หลายคนกำลังนั่งอยู่ในห้องสำนักงานและกำลังตื่นเต้นกับ
บางอย่าง
ถังซวงเห็นเหมาจื้อหลางอยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้น จึงกล่าว
ทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์เหมาก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือคะ”