การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 532 ออกจำกตระกูลถัง

พอได้ยินค ำพูดของถังซวง ผู้เฒ่ำตระกูลพยักหน้ำรับก่อนจะพูด
ต่อว่ำ “อื้ม นี่คือวิธีกำรที่สืบทอดกันมำ แต่ยังไม่มีใครประสบ
ควำมส ำเร็จสักคน หลำยร้อยปีนี้ไม่มีผู้น ำตระกูลถังคนไหนส ำเร็จกำร
กลั่นยำพวกนี้ได้ ฉันเลยอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่ำใบสั่งยำพวกนี้มัน
ถูกต้องหรือเปล่ำ”
แววตำของถังซวงเปล่งประกำยออกมำ เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ยก
ยิ้มแล้วพูดต่อว่ำ “ค่ะ ข้อควำมพวกนั้นอำจจะผิด เพรำะไม่มีใครกลั่น
ยำพวกนั้นได้เลย” หลังพูดจบ ถังซวงก็บอกลำแล้วจะกลับออกไป
“ฉันได้ยินเรื่องที่เธอจะกลับมำก่อนหน้ำแล้วละ ยังไงซะก็เดินทำง
ปลอดภัยนะ และถ้ำมีเวลำก็กลับมำเยี่ยมที่นี่ได้เสมอ”
ถังซวงยิ้มรับ
ขณะหญิงสำวก ำลังจะออกไป ผู้เฒ่ำตระกูลรีบร้องถำมทันทีว่ำ
“ถังซวง จริง ๆ แล้วชื่อของเธอฟังดูคุ้นมำก แต่ฉันก็ไม่เคยคิด
เกี่ยวกับเรื่องนี้มำก่อนจนนึกออกว่ำชื่อของเธอเหมือนกับคนที่
พัฒนำยำต้ำนอักเสบชนิดพิเศษ…” หลังพูดถึงเรื่องนี้ ผู้เฒ่ำตระกูล
หันมองถังซวงอย่ำงคำดหวัง
ส่วนถังซวงก็มองผู้เฒ่ำตระกูลก่อนจะกล่ำวด้วยรอยยิ้ม “ค่ะ เป็น
ฉันเอง”

ควำมจริงแล้วผู้เฒ่ำตระกูลก็พอจะคำดเดำได้ แต่เมื่อได้ยินกับหู
ตัวเองอย่ำงนั้นก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง
“คนหนุ่มสำวทุกวันนี้น่ำทึ่งจริง ๆ แม้ตระกูลถังของพวกเรำจะ
เชี่ยวชำญทักษะกำรแพทย์แผนจีน แต่ฉันก็พอจะรู้เกี่ยวกับ
กำรแพทย์ตะวันตกบ้ำงเล็กน้อย อีกอย่ำงฉันรู้ด้วยว่ำยำที่เธอ
พัฒนำขึ้นมำมันยอดเยี่ยมแค่ไหน ยำนั้นสร้ำงประโยชน์กับผู้คน
มำกมำย เธอยอดเยี่ยมมำกเลยละถังซวง ท ำได้ดีมำก”
ถังซวงหัวเรำะออกมำเมื่อได้ยินผู้เฒ่ำตระกูลกล่ำวชื่นชม
“ขอบคุณค่ะผู้เฒ่ำตระกูล ฉันแค่บังเอิญพัฒนำมันได้น่ะค่ะ”
แต่ผู้เฒ่ำตระกูลส่ำยศีรษะ “ทักษะกำรแพทย์ไม่มีค ำว่ำบังเอิญ แต่
มันแสดงให้เห็นว่ำเธอมีควำมสำมำรถที่จะท ำมันต่ำงหำก” ใน
ตอนท้ำย ผู้เฒ่ำตระกูลถำมอีกครั้งด้วยน ้ำเสียงจริงจัง “ควำมจริงแล้ว
ฉันก็ได้ยินข่ำวลือว่ำเธอพัฒนำยำหลำยตัวมำก แต่ยำพวกนั้นไม่ได้
เผยแพร่สู่สำธำรณชน และมีไว้ส ำหรับกองทัพเท่ำนั้น”
ถังซวงเหลือบมองผู้เฒ่ำตระกูลอย่ำงประหลำดใจ
น้อยคนนักที่จะรู้ถึงเรื่องนี้ แต่ผู้เฒ่ำตระกูลกลับทรำบถึงมัน
แม้ว่ำเขำจะอยู่แต่ในตระกูลถัง แต่เขำก็ยังให้ควำมส ำคัญกับโลก
ภำยนอกเสมอ
สุดท้ำยเธอนึกคิดว่ำตัวเธอเองกับถังเซวี่ยเข้ำสู่ล ำดับวงศ์ตระกูล
ถังแล้ว และครอบครัวของถังคุนเฉินและถังอวี้สือกับผู้เฒ่ำตระกูลรอง

มีสัมพันธ์กันอย่ำงเปิดเผย ถังซวงจึงต้องกำรสร้ำงสัมพันธ์ด้วย เธอจึง
พยักหน้ำรับอย่ำงไม่คิดปิดบัง “ใช่ค่ะ จริง ๆ แล้วฉันพัฒนำยำขึ้นมำ
หลำยอย่ำง และเป็นยำที่ใช้ในกองทัพโดยเฉพำะ ผลลัพธ์ของมัน
ค่อนข้ำงเจำะจงค่ะ”
ได้ยินถังซวงยอมรับตรง ๆ แบบนั้น ผู้เฒ่ำตระกูลถึงกับเผย
สำยตำเป็นประกำยแล้วพูดด้วยควำมชื่นชม “คลื่นลูกใหม่พัดคลื่น
ลูกเก่ำจริง ๆ ถังซวง เธอโดดเด่นและเก่งกำจมำก เก่งกว่ำคนรุ่นใหม่
ในตระกูลถังทั้งหมดเลยด้วยซ ้ำ”
และเมื่อคิดถึงว่ำผู้เฒ่ำถังยังไม่ได้อธิบำยเรื่องรำวต่ำง ๆ กับถัง
คุนหำวและหัวเฟยเฟิ่ง ผู้เฒ่ำตระกูลก็อดไม่ได้ที่จะหัวเรำะออกมำอีก
ครั้ง
ควำมจริงแล้วเขำก็สำมำรถคำดเดำได้ว่ำผู้เฒ่ำถังก ำลังท ำอะไร
อยู่ และรู้ว่ำท ำไมอีกฝ่ำยจึงไม่อธิบำยเสียที ไม่ใช่เพรำะอีกฝ่ำยรู้สึก
ว่ำถังอวี้สือมีพรสวรรค์หรอกหรือ ในใจของพวกเขำจึงเอนเอียงไป
ทำงสำยครอบครัวของถังคุนเฉินมำกกว่ำ ถ้ำหำกว่ำผู้เฒ่ำถังรู้ว่ำ
ถังซวงยอดเยี่ยมกว่ำถังอวี้สือ เขำอยำกจะรู้จริง ๆ ว่ำอีกฝ่ำยจะท ำ
อย่ำงไร
แต่ดูเหมือนผู้เฒ่ำตระกูลเกียจคร้ำนเกินกว่ำจะสนใจผู้เฒ่ำถัง
และไม่ต้องกำรชี้แนะ เขำเพียงอยำกรู้ว่ำถังคุนหำวกับถังซวงจะ
จัดกำรเรื่องรำวทั้งหมดนี้อย่ำงไร จึงไม่คิดจะเข้ำไปแทรกแซง

“ถังซวง หลังจำกกลับเมืองหลวงแล้วก็ท ำงำนให้หนักต่อไปนะ
ควำมส ำเร็จของเธอจะไม่หยุดเพียงเท่ำนี้แน่นอน”
ถังซวงพยักหน้ำด้วยรอยยิ้มก่อนจะโบกมือลำผู้เฒ่ำตระกูล
หลังจำกถังซวงจำกไปแล้ว ลูกชำยของผู้เฒ่ำตระกูลเดินเข้ำมำ
เขำเหลือบมองแผ่นหลังของถังซวงที่ไกล ๆ ก่อนจะถำมขึ้นว่ำ “พ่อ
ครับ นั่นลูกสำวของคุนหำวหรือครับ?”
“ใช่”
“แล้วเธอมำท ำอะไรหรือครับ?”
ผู้เฒ่ำตระกูลยกต ำรับยำในมือขึ้นมำ “เอำของมำคืน”
“ผู้หญิงคนนั้นอ่ำนมันมำตั้งหลำยวัน แล้วนี่มำที่นี่เพื่อคืนต ำรับ
ยำเล่มนี้น่ะหรือครับ” ถังคุนอวี้กล่ำวออกมำด้วยควำมประหลำดใจ
สุดท้ำยแล้วส ำหรับเขำ ต ำรับยำเล่มนี้เป็นเพียงซี่โครงไร้เนื้อหนัง น่ำ
เสียดำยเกินกว่ำที่จะโยนทิ้ง เบื่อหน่ำยเกินกว่ำที่จะเก็บไว้ เขำไม่
เข้ำใจเลยว่ำท ำไมต ำรับยำเล่มนี้ถึงดึงดูดควำมสนใจของถังซวงได้
ได้ยินค ำพูดของลูกชำย ผู้เฒ่ำตระกูลอดไม่ได้ที่จะหัวเรำะ
“เพรำะถังซวงกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้และพยำยำมอย่ำงหนักไงล่ะ
กำรกระท ำเช่นนี้นับว่ำถูกต้องแล้ว”
ถังคุนอวี้เหลือบมองพ่อของเขำด้วยควำมประหลำดใจก่อนจะ
ถำมต่อว่ำ “พ่อครับ พ่อชอบถังซวงมำกเลยหรือ?”

“ใช่ ฉันชอบเด็กคนนี้มำก จ ำไม่ได้เลยว่ำไม่ได้เห็นว่ำตระกูลถัง
มีคนรุ่นใหม่ที่โดดเด่นแบบนี้ครั้งสุดท้ำยเมื่อไหร่”
ถังคุนอวี้ไม่ได้คำดหวังเลยว่ำพ่อของเขำจะชื่นชมถังซวงมำก
ขนำดนี้ เขำไม่รู้เลยว่ำควรจะพูดอะไรต่อ เพรำะจริง ๆ แล้วเขำเองก็
ต้องกำรทรำบว่ำถังซวงเก่งกำจอย่ำงไรจึงได้รับควำมสนใจจำกพ่อ
ของตนมำกขนำดนี้
ทว่ำผู้เฒ่ำตระกูลไม่คิดจะพูดอะไรมำกกว่ำนี้ เขำหันมองถังคุ
นอวี้ก่อนจะถำมว่ำ “แล้วแกมำที่นี่ท ำไม? มีอะไรหรือเปล่ำ?”
วันนี้ที่ถังคุนอวี้มำพบผู้เฒ่ำตระกูลก็เพรำะมีเรื่องบำงอย่ำง เขำ
พูดทุกอย่ำงออกมำตำมตรง
ผู้เฒ่ำตระกูลวำงต ำรับยำโบรำณในมือลง และตั้งใจคุยกับลูก
ชำย
หลังจำกถังซวงออกจำกบ้ำนของผู้เฒ่ำตระกูล เธอก็กลับมำที่
ลำนบ้ำนของตัวเอง
ถังหลำนเห็นถังซวงกลับมำแล้ว จึงรีบดึงลูกสำวเข้ำมำก่อนจะ
พูดว่ำ “ซวงเอ๋อร์ เปลี่ยนเสื้อผ้ำเถอะลูก เดี๋ยวเรำจะไปทำนมื้อเย็นที่
บ้ำนคุณตำทวดกัน” ควำมจริงแล้วเธอไม่ต้องกำรไปเลย เพรำะที่นั่น
มีถังคุนเฉินรวมอยู่ด้วย ซึ่งครอบครัวนั้นค่อนข้ำงน่ำรังเกียจส ำหรับ
เธอ

แต่เมื่อถังซวงได้ยินแม่พูดแบบนั้น เธอท ำได้เพียงพยักหน้ำรับ
ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้ำแล้วออกไปพร้อมกับคนอื่น ๆ
ผู้เฒ่ำถังเห็นว่ำถังคุนหำวและครอบครัวเข้ำมำแล้ว ก็ยกยิ้มก่อน
จะโบกมือให้มำนั่ง “คุนหำว รีบพำอำหลำนกับคนอื่น ๆ นั่งลงเร็วเข้ำ
ครอบครัวน้องชำยของแกมำถึงสักพักแล้ว เดี๋ยวเรำจะได้เริ่มทำนมื้อ
เย็นร่วมกัน”
ส่วนหลำนอี้ไป๋เห็นหัวเฟยเฟิ่งเดินเข้ำมำจึงยกยิ้มทักทำย
“พี่สะใภ้ ฉันได้ยินว่ำคุณจะไปอยู่กับอำหลำนสักพักหนึ่ง เป็นเรื่องดีที่
แม่กับลูกสำวจะได้ใช้เวลำร่วมกันให้มำกขึ้นนะคะ”
ได้ยินหลำนอี้ไป๋พูด หัวเฟยเฟิ่งก็หัวเรำะออกมำ “ฉันเพิ่งได้พบ
ลูกสำวของฉัน แน่นอนว่ำต้องกำรมอบควำมรักให้เธอได้มำกที่สุด
แต่มันก็ไม่ดีเท่ำกับกำรมีลูกสำวอยู่เคียงข้ำงเสมอหรอก บำงครั้งฉันก็
อิจฉำเธอที่มีลูกสำวอยู่ด้วย แม้เธอจะเจ็บปวดหลังคลอด แต่หวยรุ่ยก็
เป็นลูกสำวคนเดียวที่อยู่เคียงข้ำงกับเธอ”
ได้ยินหัวเฟยเฟิ่งกล่ำวถึงอำกำรบำดเจ็บหลังคลอด สีหน้ำของ
หลำนอี้ไป๋มืดมนลง
แม้แต่ถังคุนเฉินที่อยู่ด้ำนข้ำงก็หันมองหัวเฟยเฟิ่งด้วยสีหน้ำขุ่น
เคือง “พี่สะใภ้ พี่จะพูดจี้ใจด ำอี้ไป๋ท ำไม? พี่ก็รู้ว่ำเธอเจ็บปวดกับเรื่อง
นี้มำก”

“อ่ำ… ขอโทษที่ฉันพูดไปไม่ทันคิด ฉันก็แค่พูดออกไปโดยไม่
ตั้งใจน่ะ เอำละ ฉันจะหยุดพูดแล้ว และจะไม่พูดถึงมันอีกด้วยนะ”
เห็นว่ำหัวเฟยเฟิ่งยอมรับควำมผิดพลำดอย่ำงไม่แยแส ถังคุน
เฉินและหลำนอี้ไป๋ถึงกับหำยใจไม่ออก แต่ก็ไม่สำมำรถตอบโต้อะไร
ได้
ตอนนี้เองที่แม่เฒ่ำถังพูดขึ้นว่ำ “เอำละ พอได้แล้ว รีบนั่งลงกิน
ข้ำว เดี๋ยววันพรุ่งนี้อำหลำนกับคนอื่น ๆ ก็จะกลับแล้ว”
ทั้งครอบครัวรับประทำนอำหำรร่วมกัน แต่ต่ำงคนก็มีควำมคิด
ภำยในใจที่แตกต่ำง สุดท้ำยแล้วเมื่อมื้ออำหำรจบลง ถังคุนหำว
หัวเฟยเฟิ่ง และครอบครัวก็เดินออกไปจำกที่นี่ทันที
ในวันรุ่งขึ้น ถังซวงและคนอื่น ๆ ออกจำกตระกูลถังพร้อมมุ่งหน้ำ
กลับสู่เมืองหลวง