การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 223 ของขวัญจากหลิวยวน (2)

ต้วนอวี้ได้ยินก็แอบแลบลิ้นออกมา “แต่ว่าพี่หลิวยวนมาหาพี่สาวโดยเฉพาะ พี่จะไม่ออกไปเจอหน้าเขาสักหน่อย
หรือ?”
นางแอบถอนหายใจเสียงเบา “ได้สิ อย่างนั้นเจ้าดื่มนํ้าชารอพี่สักประเดี๋ยวแล้วค่อยไปด้วยกัน!”
งานวันเกิดของต้วนชิงหมิงเมื่อวานนี้ หลิวยวนไม่ได้มาร่วมงาน วันนี้จึงรีบมาแต่เช้าเพื่อมาขอโทษขอโพยเป็นแน่!
จากเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ถึงหลิวยวนอยู่ นางก็คงไม่มีเวลาที่จะต้อนรับขับสู้ได้เลย
ด้านนอกของเรือนพลันมีเสียงหัวเราะของต้วนเจิ้งดังขึ้นมา “ฮ่าๆ! ชิงหมิงยังไม่เสร็จอีกหรือ? หลานหลิวยวนนำ
ของขวัญที่เมื่อวานไม่ได้มาร่วมงาน มามอบให้เจ้าแล้ว!”
“อวี้เอ๋อร์คารวะท่านพ่อ คารวะพี่หลิว!” เด็กน้อยรีบยืนทำความเคารพ
ท่าทางหวาดกลัวเมื่อครั้งกาลเก่าของต้วนอวี้เมื่อได้เจอหน้าผู้เป็นบิดา ยามนี้พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น เพ
ราะต้วนชิงหมิงได้อบรมมารยาทและกฎระเบียบให้เขา
ต้วนเจิ้งมองมาที่บุตรชายแล้วกล่าวกลั้วหัวเราะ “พ่อว่าแล้วเชียว เห็นมาทักทายพ่อเมื่อเช้าเสร็จก็หาตัวไม่เจออีก
เลย ที่แท้ก็รีบมาบอกข่าวกับพี่สาวเจ้านี่เอง”
เด็กน้อยยกยิ้มตาหยี “เมื่อวานนี้อวี้เอ๋อร์รอว่าเมื่อไรพี่หลิวจะมา สุดท้ายก็ไม่เห็น แต่พอวันนี้เห็นพี่หลิวมาอวี้เอ๋
อร์มีความสุขที่สุด ต้องรีบมาบอกกล่าวพี่สาวเสียหน่อยขอรับ!”
คำพูดที่มีเหตุมีผลของต้วนอวี้ทำให้ต้วนเจิ้งขำออกมา “พ่อว่าเจ้ารอจะเล่นกับพี่หลิวของเจ้ากระมัง! ยังมีหน้าเอา
พี่สาวของเจ้ามาอ้างอีก!”
เด็กน้อยยกยิ้มตาปิดเช่นเดิม “แฮะๆ” ในระหว่างที่สนทนากัน ต้วนชิงหมิงแต่งตัวเรียบร้อยจึงเดินออกมา!
วันนี้นางเกล้าผมขึ้นเสียบปินหยกเขียว ด้านบนใส่เสื้อผ้าฝั้ายสีเขียวอ่อน ด้านล่างสวมกระโปรงจีบสีเขียวที่เข้มขึ้น
มาเล็กน้อย ที่แขนเสื้อปักรูปดอกโบตั๋นสีฟั้าคราม เนื่องจากอยู่ภายในเรือน นางจึงถือโส่วหลูอันใหม่ในมือ แต่ไม่ได้คลุม
เสื้อนอก นางค่อยๆ เดินออกมาจากห้องอย่างเชื่องช้าด้วยท่าทางงดงามน่ามอง
ต้วนชิงหมิงเยื้องย่างมาอยู่ตรงหน้าต้วนเจิ้งและย่อตัวทำความเคารพ “ชิงหมิงคารวะท่านพ่อ!”
หันไปทางหลิวยวนอมยิ้ม “ชิงหมิงคารวะคุณชายหลิว!”
ต้วนเจิ้งนั่งลงตรงเก้าอี้กลางห้อง เมื่อเขาเห็นว่าชิงหมิงเรียกหลิวยวนว่า ‘คุณชาย’ จึงถามขึ้นอย่างแปลกใจ
“ปกติลูกเรียกว่าพี่หลิวมิใช่หรือ? เหตุใดวันนี้ถึงเปลี่ยนเสียแล้ว?”
‘คุณชาย’ คำคำนี้ทำให้หลิวยวนชะงักไปชั่วขณะ พูดไม่ออกบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร ทว่าตอนนี้ต้วนเจิ้งได้ถาม
ขึ้นมา เขาจึงผินหน้าไปมองเด็กสาวตรงหน้า ‘สงสัยนางจะโกรธที่เขามาแสดงความยินดีกับนางช้าเกินไป
ต้วนชิงหมิงฟังคำถามของต้วนเจิ้งก็มีสีหน้าที่จริงจังขึ้น อมยิ้มว่า “ท่านพ่อพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูกเสียทีเดียว เมื่อก่อนลูก
เรียก ‘คุณชายหลิว’ ว่า ‘พี่หลิว’ ในภายภาคหน้าคุณชายหลิวก็ยังถือว่าเป็นพี่ชายของต้วนชิงหมิงอยู่ดี เพียงแต่ตอนนี้
คุณชายหลิวเข้าจวนเสนาบดีแล้ว การกระทำและคำพูดล้วนแต่เป็นที่จับตามองของทุกคน หากลูกยังคงเรียกว่า ‘พี่หลิว’
เกรงว่าจะเป็นที่ครหาของผู้คนเอาได้ อีกทั้งยังอาจจะเสื่อมเสียถึงชื่อเสียงของท่านพ่ออีกด้วย……”
นางหยุดเว้นจังหวะแล้วมองไปที่อีกฝั่ายเหมือนทั้งคู่เข้าใจความนัยที่แฝงไว้ “คุณชายหลิวจิตใจกว้างขวาง คงจะ
ไม่ได้ใส่ใจกับคำเรียกชื่อมากมาย ใช่หรือไม่?”
หลิวยวนหันไปทำความเคารพต้วนเจิ้งก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ “น้องชิงหมิงพูดได้ถูกต้อง เป็นเพราะหลิวยวนเองที่ไม่
ไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนเสียก่อน… คำพูดที่น้องชิงหมิงกล่าวว่า นับถือเป็นพี่น้องเพียงหนึ่งวัน ก็ถือว่าเป็นพี่น้องกันไปทั้งชีวิต
ต่อจากนี้หลิวยวนจะดูแลน้องชิงหมิงเหมือนน้องสาวคนหนึ่งขอรับ!”
นางหันหน้าไปอีกทางพ่นลมหายใจออกด้วยความโล่งใจ! นางรับปากเหยียนหลิ่งอวี๋ว่าจะไม่เรียกชายอื่นว่า ‘พี่
ชาย’ แต่ถ้าคนอื่นเรียกนางว่า ‘น้องสาว’ ก็คงไม่สามารถห้ามปากของคนอื่นได้!
ต้วนเจิ้งหัวเราะชอบใจ “เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ให้พวกเจ้าตัดสินใจกันเองก็แล้วกัน!”
พวกเขานั่งคุยเรื่องต่าง ๆ นานากันสักพักใหญ่ ต้วนเจิ้งขยับลุกยืน ขึ้น “ชิงหมิง ในเมื่อหลานหลิวมาแล้ว เจ้าก็
ช่วยดูแลเขาแทนพ่อด้วย พ่อเกือบลืมไปว่ามีธุระที่ต้องสะสางต้องไปก่อน!”
ต้วนเจิ้งพูดจบก็ทักทายหลิวยวนก่อนจะเดินจากไป
เด็กสาวและหลิวยวนเดินออกไปส่งต้วนเจิ้ง แล้วเดินกลับเข้ามาในห้องโถง ความสบายอกสบายใจแล่นเข้ามา
แทนที่ทันทีเมื่อต้วนเจิ้งไม่อยู่ ไม่ต้องเกร็งอีกแล้ว!
ต้วนอวี้รีบกระโดดไปอยู่ตรงหน้าหลิวยวน จับมือและเบิกตาโต ถามอย่างสงสัยว่า “พี่หลิวไปอยู่ในจวนเสนาบดี
เป็นอย่างไรบ้าง มีความสุขหรือไม่?”
หลิวยวนฝืนยิ้มเล็กน้อย ยกมือลูบหัวต้วนอวี้ “ต้วนอวี้… พี่ชายบอกได้เพียงว่า เจ้ามีพี่สาวอยู่ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุด
ของเจ้าแล้ว!”
ต้วนอวี้ฟังแล้วก็ยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจเสียงดังลั่น “แน่นอนที่สุด พี่สาวของอวี้เอ๋อร์เป็นพี่สาวที่ดีที่สุดในใต้
หล้า!”
“เจ้าน้องบ้า… คุณชายหลิวแค่หลอกให้เจ้าพูดต่างหาก มีที่ไหนกันที่ชมพี่สาวอย่างออกหน้าออกตา” ต้วนชิงหมิง
ได้ฟังก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
“พี่สาวของข้าดีที่สุด… ดูอย่างพี่หลิวอยู่จวนเสนาบดีก็มีน้องสาวเหมือนกัน แต่ว่าน้องสาวพี่หลิวไม่เห็นจะดีกับพี่
หลิวสักเท่าไร”
เมื่อคิดถึงเรื่องวุ่นวายในจวนเสนาบดี เด็กสาวถึงกับถอนหายใจออกมา “คุณชายหลิวอยู่ในจวนเสนาบดีจะต้องใช้
ชีวิตอย่าง……”
แต่ดูเหมือนว่าหลิวยวนไม่อยากจะเอ่ยถึงเรื่องในจวนเสนาบดี เขาจึงพูดขัดขึ้นว่า “น้องชิงหมิงก็ไม่ใช่คนอื่นคน
ไกล จะยังเรียกพี่ว่า ‘คุณชาย’ อีกหรือ?”
นํ้าเสียงของหลิวยวนกดตํ่าลง ดวงตาวาววับคู่นั้นจ้องมองมาที่นางแน่นิ่ง ราวกับสามารถมองทะลุเข้าไปในใจของ
ชิงหมิงได้! จนใจของต้วนชิงหมิงเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ นางจึงรีบดึงสติกลับมา ยิ้มอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ “คุณชายหลิวกับ
ชิงหมิงในตอนนี้ฐานะไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว… เพื่อที่จะไม่ต้องเป็นขี้ปากและทำให้คนอื่นเข้าใจผิด ให้ชิงหมิงเรียกว่า
‘คุณชาย’ เถอะ!”
ใครว่าในห้องไม่มีคนอื่นเล่า? ในห้องนี้มีตัวซวยตัวเบ้อเร่ออยู่ในนี้ หากไม่ใช่เพราะตัวซวยคนนี้ นางมีหรือที่จะต้อง
เป็นกังวลจนสองวันมานี้พักผ่อนไม่ได้เต็มทีเลย!
พอต้วนชิงหมิงยืนกรานเช่นนั้น หลิวยวนก็ได้แต่ฝืนยิ้มเจื่อน ๆ ออกมา และเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างชาญฉลาด
“เมื่อวันก่อนที่น้องชิงหมิงช่วยพี่ให้รอดจากเรื่องวุ่นวายเอาไว้ได้ ทำให้วันนี้พี่ตั้งใจมาขอบคุณน้องจริงๆ!”
เด็กสาวทราบดีว่า หลิวยวนพูดถึงเรื่องของหลิวไปั๋กับองค์หญิงจิ่นซิ่ว! นางจึงหัวเราะออกมา “ถ้าจะพูดเรื่องนั้น
จะต้องขอบคุณพี่สาวเชวียและพี่ชายเชวียทั้งสองคน ดีที่เขาเอาเรื่องไปบอกคุณชายหลิวจึงรู้ถึงแผนการอันชั่วร้าย…
เพียงแต่คุณชายหลิวทำอย่างไรถึงจับพิรุธของคนสองคนนั้นได้?”
หลิวยวนครุ่นคิดอยู่สักครู่ก็เกิดฉงนใจขึ้นมาเหมือนกัน “พูดแล้วก็น่าแปลก เดิมที่พี่อยากให้สองคนนั้นมีเรื่อง
ฉาวโฉ่ แต่คาดไม่ถึงว่าเหตุการณ์กลับเป็นแบบนั้น อีกทั้งท่านพ่อและฮูหยินจะเดินตามมา”
เด็กสาวได้ฟังถึงกับชะงักไปเล็กน้อย “ไม่ใช่คุณชายหลิวไปแจ้งท่านเสนาบดีกับฮูหยินหรอกหรือ?”
หลิวยวนส่ายหน้าปฏิเสธ “ในตอนนั้นสถานการณ์คับขันและเกี่ยวพันไปถึงชื่อเสียงของจวนเสนาบดี พี่จึงพาบ่าว
รับใช้ไปส่วนตัวเงียบ ๆ ไม่ได้เอิกเกริกอะไร เพื่อให้องค์หญิงจิ่นซิ่วเลิกเอาพี่เป็นเปั้าหมายของนางก็เท่านั้น!”
ต้วนชิงหมิงฟังแล้วก็พูดขึ้น “คุณชายหลิวจิตใจเมตตาเกินไป……”
หลิวยวนย่อมไม่เข้าใจจิตใจที่ชั่วร้ายของคน เขาไม่รู้ว่าถ้าคืนนั้นหลิวจื๋อและฮูหยินไปได้ทันเวลา เรื่องฉาวโฉ่คงจะ
ต้องปกปิดให้เงียบเชียบ ถึงตอนนั้นคนอย่างองค์หญิงจิ่นซิ่วมีหรือจะยอม ผสมโรงกับน้องสาวทั้งสองที่คอยยุแยงตะแคง
รั่ว……ถึงตอนนั้นองค์หญิงจิ่นซิ่วจะโยนความผิดให้กับหลิวยวน ฝั่าบาทก็จะพระราชทานงานอภิเษกโดยมีพระมเหสีเป็น
คนจัดการ หากหลิวยวนจะปฏิเสธอย่างไรก็คงไร้ผล!
เดิมทีเรื่องในจวนเสนาบดีไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับต้วนชิงหมิงแม้แต่น้อย ทว่าหากให้หลิวยวนจัดการเรื่องนี้ต้อง
เสียเปรียบเป็นแน่แท้
นางจึงพูดขึ้น “ความคิดของคุณชายหลิวนั้นถูกต้องแล้ว เรื่องสาวไส้ให้กากินไม่ควรแพร่งพรายให้คนนอกได้รู้ แต่
คุณชายหลิวกลับลืมเรื่องไปั๋หย่วนฮ่าวในครั้งก่อนไปหมดสิ้นแล้วหรือ?”
หลิวยวนเข้าใจที่ต้วนชิงหมิงพูดขึ้นมาทันที ตาของเขาค่อย ๆ เบิกกว้างอย่างเชื่องช้า พูดขึ้น “พวกนั้นจะกล้าจริง
หรือ?”