การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 31 ไร้ชื่อ

เพิ่งเคยเห็นต้วนอวี้ดีใจขนาดนี้ช่างหาดูได้ยาก
ในความทรงจำตั้งแต่ท่านแม่จากไปชั่วนิรันดร์แม้แต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของต้วนอวี้ก็ไม่เคยได้เห็นนางรู้สึก
ปวดใจยิ่งกับอดีตที่ผ่านมา ความเย็นชาที่มอบให้ผู้เป็นน้องชายแท้ๆ กระทั่งบ่าวรับใช้ยังกลั่นแกล้งชี้นำไปในทางที่ผิดต้
วนอวี้กลายเป็นเด็กขี้กลัวในครานั้นทว่าก็สามารถผ่านพ้นจากเรื่องเลวร้ายนั้นมาได้
สุดท้ายหากข้าและต้วนอวี้ถูกกำจัดเป็นใครกันที่ได้ประโยชน์
คำพูดในชาติที่แล้วของต้วนอวี้หรานลอยขึ้นมาดวงตากลมกลับหนักอึ้งค่อยๆ ปิดลงพลางจมลงสู่ภวังค์ทีละน้อย
ภาพความทรงจำเมื่อกาลก่อนประดังประเด เลือดสีแดงสดสาดกระจายตรงหน้าชั่วครู่จึงได้สติพลางใช้มือที่ชุ่มไปด้วย
เหงื่อจับมือผู้เป็นน้องชายไว้แน่น
ต้วนอวี้มีความสุขอย่างบอกไม่ถูกทว่าเมื่อรู้สึกถึงแรงบีบในมือ จึงเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพี่สาวใบหน้านั้นซีดขาว
ไม่มีแม้รอยเลือดฝาดสายตาที่ลืมขึ้นมาแฝงไปด้วยความเย็นชาและดุดัน
เขารู้สึกกลัวจึงเขย่าแขนนางอยู่หลายครั้งพลางเอ่ยวาจาด้วยเป็นห่วง “พี่สาวเป็นอะไรไปหรือ?”
เสียงต้วนอวี้เรียกว่า ‘พี่สาว’ หาใช่ ‘พี่สาวคนโต’นั่นหมายความว่าในใจของต้วนอวี้มีเพียงพี่สาวที่เกิดจากภรรยา
เอกเท่านั้นใช่หรือไม่?
ไปั๋หย่วนฮ่าวที่แอบดูอยู่เห็นภาพทั้งหมดรู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ต้วนชิงหมิง!!!เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่ามีคู่หมายอยู่
แล้ว ทำไมยังกล้าไปพูดคุยหัวเราะกับชายคนอื่นไม่กลัวว่าข้าจะล้มเลิกสัญญาแต่งงานหรืออย่างไร?
แน่นอนว่าไปั๋หย่วนฮ่าวโกรธจนไม่สนใจว่าตอนนี้เขากับต้วนชิงหมิงเป็นเพียงแค่คู่หมายปากเปล่าเท่านั้นไม่เพียง
แต่อายุน้อยยังไม่ถึงวัยออกเรือน ทั้งยังไม่ได้เอาวันเดือนปีเกิดไปผูกกันยิ่งไปกว่านั้นเกี้ยวแต่งงานก็ยังไม่เข้าจวน ฉะนั้นยัง
ไม่นับว่าเป็นคนของตระกูลไปั๋แล้วจะมาล้มเลิกสัญญาได้อย่างไร?
แค่คุยกับคนที่ช่วยเรื่องการเรียนของน้องชายเท่านั้นคงไม่นับว่าเกินเลย!
แต่ไปั๋หย่วนฮ่าวกำลังโกรธจัดไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้นยิ่งเห็นต้วนชิงหมิงมีท่าทีสนิทสนมกับหลิวยวนในใจก็ยิ่งอิจฉา
ความโกรธเกลียดหลิวยวนและต้วนชิงหมิงทบทวีละม้ายต้นไม้ที่แห้งตายในฤดูใบไม้ร่วงมากมายเหนือพรรณนา
จากสีหน้าปกติเปลี่ยนเป็นโกรธจนหน้าตาบิดเบี้ยว!
แต่จะมีใครสนใจเขากันเล่า?
ต้วนอวี้หรานที่หาเขาไม่เจอก็กลับไปแล้ว
ส่วนเยวี่ยหวาก็ไปปล่อยข่าวลือแล้ว
ต้วนชิงหมิงพาต้วนอวี้ไปเที่ยวแล้ว
หลิวยวนก็ตามต้วนอวี้ออกไปด้วย
ในจวนต้วน……แต่ละคนมีเรื่องและหน้าที่ของแต่ละคน จะมีใครมาคอยสนใจสุขทุกข์ของผู้มาเยือนคนนี้?
ไปั๋หย่วนฮ่าวแอบดูอยู่ที่พุ่มไม้ด้วยใบหน้าโกรธเคืองกำมือสองมือเป็นหมัดแน่น เห็นเส้นเอ็นบนหลังฝั่ามือปูดโปน
จนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อเมื่อสัมผัสความเจ็บปวดจึงคลายมือ พลางผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ
ทุกถ้อยคำทุกวาจาที่ท่านพ่อพูดกับเขาในราตรีนั้นจวบจนบันนี้เมื่อไปั๋หย่วนฮ่าวนึกขึ้นมาก็ยังดังวนเวียนอยู่ในหู
‘หย่วนฮ่าว เจ้าอายุไม่น้อยแล้วเรื่องหมั้นหมายเป็นแม่เจ้าที่เคยคุยกับฮูหยินติงโหรวเมื่อนานมาแล้วเจ้าจะต้องทำให้เป็น
ไปดังสัญญา……ตระกูลไปั๋ทุกคนต่างต้องพึ่งเจ้าแล้วเมื่อใดที่เจ้าแต่งงานกับคุณหนูใหญ่จวนต้วน เจ้าถึงจะมีฐานะเหมือน
ท่านแม่ของเจ้า’
ท่านพ่อที่น่าสงสาร……เมื่อภรรยาคนแรกเสียชีวิตไปก็ถูกภรรยาใหม่เข้าจัดการทุกเรื่องเขาทำได้เพียงส่งลูกชายไป
ยังจวนต้วนเพื่อแต่งงานกับบุตรสาวคนโตตามที่เคยได้ให้สัญญาเท่านั้นเขาถึงจะมีฐานะกลับมาอีกครั้งดังนั้นการมาจวนต้
วนในครั้งนี้เขาจะต้องทำสำเร็จเท่านั้น ล้มเหลวไม่ได้เด็ดขาด!
ไปั๋หย่วนฮ่าวตรึกตรองชั่วครู่ก็กลับมาเป็นปกติ!
ได้แต่บอกตัวเองต้วนชิงหมิงแค่คุยกับหลิวยวนเท่านั้น ไม่มีอะไรเกินเลย……จะต้องไม่มีอะไร……
ยิ่งคิดแบบนี้สายตาของเขาปรากฏแต่ภาพรอยยิ้มของต้วนชิงหมิงทว่าหลิวยวนไม่เหมือนกับเด็กหนุ่มคนอื่น นาง
จะไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลยจริงหรือ? ไหนจะรอยยิ้มนั่นอีกเล่า?
ไปั๋หย่วนฮ่าวหลับตาลงพลางคิดแม้เจ้าจะยิ้มหวานกับใครก็ตาม แต่ข้าเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ……หาไม่แล้ว……ข้าคง
ต้องทำลายเจ้าเสีย
เขายืนนิ่งมองคนทั้งสามอย่างเงียบเชียบ
…
ไปั๋หย่วนฮ่าวกัดฟันกรอดๆเมื่อเห็นพวกเขาเดินผ่านไปพูดคุยหยอกเย้าหัวเราะ พลันนึกถึงสายตาเย็นชาไร้ความ
รู้สึกของนางยามมองเขาเทียบกับหลิวยวนช่างแตกต่างราวฟั้ากับดินหัวใจของเขายิ่งมีแต่ความเกลียดชัง!
หากข้าไม่จัดการสั่งสอนเสียหน่อยก็อย่ามาเรียกข้าว่าไปั๋หย่วนฮ่าวต้วนชิงหมิง!
ทว่าในเวลานี้เองกลับมีเงาหนึ่งจับจ้องไปที่ไปั๋หย่วนฮ่าวอยู่ตลอดเวลาเงานั้นมองตามไปยังสายตาของเขาเห็น
เพียงกลุ่มคนทั้งสามกำลังเดินออกจากประตูจวนอย่างมีความสุขแท้จริงเงานั้นคือต้วนอวี้หราน!
นางยกยิ้มขึ้นมาอย่างสะใจเมื่อได้เห็นภาพเบื้องหน้า ‘ดูท่าพี่ชายไปั๋จะเกลียดต้วนชิงหมิงเสียแล้ว!’ เช่นนั้นโอกาส
ของนางมาถึงแล้วใช่หรือไม่?นางมองไปยังดวงตายาวเรียวใต้คิ้วเข้มหนาโก่งงามรับกับใบหน้าได้รูปอย่างพอดีของไปั๋
หย่วนฮ่าวอยู่นานท่านจะต้องเป็นของข้า!เป็นของข้า ต้วนอวี้หรานคนเดียวเท่านั้น!เจ้าต้องรีบยกเลิกงานแต่งเสียต้วนชิงห
มิงหาไม่แล้วข้าจะให้ท่านแม่จัดการกับเจ้า
ทั้งสามคนออกจากจวนต้วนด้วยรถม้า
ภายในรถม้าทุกคนนั่งลงปกติทว่าต้วนอวี้กลับนั่งไม่อยู่กับที่ ถามนู้นถามนี่อย่างมีความสุขตลอดเส้นทางถามหลิว
ยวนทุกเรื่องที่สงสัยและหลิวยวนก็ตอบทุกคำถามอย่างชัดเจนด้วยความใจเย็นเช่นกัน
ต้วนชิงหมิงมองภาพตรงหน้ายิ้มน้อยๆไม่เอื้อนเอ่ยวาจา
ที่แท้……การที่นางออกจากจวนในวันนี้ นอกจากมาซื้อของขวัญอวยพรวันเกิดให้ผู้เป็นบิดายังมีเรื่องที่ค้างคาอยู่
ในใจหากคำนวณวันเวลาคงใกล้วันที่หลิวยวนจะได้เจอกับบิดาของเขาแล้วทว่านางไม่แน่ใจว่าเขาหาเจอหรือยังดังนั้นวัน
นี้นางจึงชวนหลิวยวนออกมาเที่ยวด้วยกัน
นางไม่กล้ายื่นมือเข้าไปช่วยมากนัก ‘การตามหาบิดาเป็นเรื่องของเขา’ เว้นแต่ตอนที่เขาต้องการความช่วยเหลือ
เท่านั้นนางจึงจะยื่นมือ
จริงๆแล้วต้วนชิงหมิงรู้ว่านางนั้นเห็นแก่ตัว แต่ในใต้หล้าจะมีอะไรได้มาง่ายๆโดยไม่ต้องออกแรงบ้างเล่า ปฏิเสธ
ไม่ได้ว่าที่นางช่วยหลิวยวนเพราะหวังว่าบุตรชายเสนาบดีผู้นี้จะตอบแทนต้วนอวี้ในกาลข้างหน้า
เมื่อไรที่เขาตามหาบิดาพบเขาจะกลายเป็นตัวช่วยที่สำคัญของนางฉะนั้นนางต้องทำให้เงียบที่สุดเพื่อไม่ให้มีใคร
สงสัยอีกทั้งวันเกิดของต้วนเจิ้งก็ใกล้เข้ามาแล้วนางอยากเลือกของขวัญที่เหมาะสมใช้อวยพรวันเกิดให้ผู้เป็นบิดา
เหล่าจางโถวจูงรถม้าเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆเขาเป็นบ่าวรับใช้ในจวนที่มีฝีมือมากที่สุดพูดได้ว่าเขาจูงรถม้ามาทั้ง
ชีวิตและไม่ว่างานอะไรที่เขาทำมักจะออกมาดีเสมอสำหรับเขาวันนี้ถือว่าเป็นเกียรติอย่างมากที่ได้จูงรถม้าให้กับต้วนชิงห
มิงจึงระมัดระวังมากเป็นพิเศษ
รถม้าจวนต้วนเก็บเสียงได้ดีแม้ด้านนอกจะมีเสียงดังเอะอะโวยวายแต่หากไม่เปิดหน้าต่างออกด้านในก็จะไม่ได้ยิน
แม้แต่น้อย
ด้วยความโคลงเคลงของรถม้าทำให้ต้วนชิงหมิงต้องหยุดอ่านหนังสือที่ถือติดมือมาด้วยและเลือกที่จะนั่งดูน้อง
ชายที่แสนวุ่นวาย