การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 669 จับเป็นตัวประกัน

มีอะไรเกิดขึ้น มีอะไรเกิดขึ้น?
เดิมทีแค่ผ้าห่มธรรมดาผืนหนึ่งก็เท่านั้น ตอนนี้กลายเป็นฆาตกรฆ่าตู้ชิงหรวน?
อย่างไรก็ตาม ต้วนชิงหมิงได้บอกว่าผ้าห่มผืนนั้นเป็นของนางมิใช่หรือ
ตอนนี้มันกลายเป็นฆาตกรได้อย่างไร ยิ่งกว่านั้นทำไมผ้าห่มถึงกลายเป็นฆาตกรไปได้ หรือว่า คือต้วนชิงหมิงที่
อยากฆ่าตู้ชิงหรวน แต่ว่า ฟังแล้วก็ไม่ใช่ เดิมทีต้วนชิงหมิงและต้วนชิงหรวนมีความสัมพันธ์ที่ดีมาโดยตลอด เพียงแค่รู้ว่า
ผ้าห่มนั้นเป็นของต้วนชิงหมิง ก็สามารถยืนยันได้แล้ว ผ้าห่มผืนนั้น ไม่มีสิ่งสกปรกอะไรนั้นอย่างแน่นอน
ต้วนเจิ้งมองเขาอย่างเย็นชาและก้าวเข้าหาชายชุดดำ ต้วนชิงหมิงที่อยู่ด้านข้างมองดู อดไม่ได้ที่จะเหล่ตาของเขา
ดูเหมือนว่าคราวนี้ต้วนเจิ้งโกรธจริง ๆ ชะตากรรมของชายชุดดำคนนี้ คงไม่สู้ดีเท่าไรแล้วล่ะ
ไม่นานต้วนอวี้ก็กลับมา ในมือของเขาถือสิ่งของที่เป็นสีดำอยู่ เขาวิ่งไปหาชายชุดดำ มองไปที่ชายชุดดำ และพูด
ว่า “อ้าย สิ่งของนี้ เจ้ารู้จักหรือเปล่า”
ชายชุดดำมองดู แล้วเปลี่ยนสีหน้าทันที
ในมือของต้วนอวี้ เขาถือแมลงสีดำชนิดหนึ่งไว้ และถ้าไม่ได้มองดูดี ๆ มันก็เหมือนแผลเป็นสีดำ เกาะติดกับฝั่ามือ
เล็ก ๆ ของต้วนอวี้ ยังคงดิ้นอยู่ราวกับว่ากำลังมองหาอะไรบางอย่าง
ชายชุดดำถามว่า “เจ้าเอาสิ่งนี้มาจากไหน?”
ต้วนอวี้มองไปที่ชายชุดดำ เปิดริมฝีปากของเขาเบา ๆ แล้วพูดว่า “ผ้าห่ม”
เมื่อชายชุดดำฟังแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจ้าพูดไร้สาระ
ต้วนเจิ้งเดินทีละก้าวไปหาชายชุดดำคนนั้น ในขณะที่เขาเดินไปก็พูดไปด้วย “อวี้เอ๋อร์ เจ้าถอยออกไป”
ต้วนเจิ้งกลัวว่าชายชุดดำจะทำอะไรต่อต้วนอวี้
ต้วนเจิ้งเห็นได้ว่าชายชุดดำดูเหมือนจะโดนยาบางชนิดมาก่อน แต่ตอนนี้เขาหายดีขึ้นมากแล้ว และด้วยฝีมือของ
เขา มันก็ไม่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ต้วนเจิ้งกำลังเตือนต้วนอวี้ ให้เขาระวังชายชุดดำ
ต้วนอวี้ฟังคำพูดของต้วนเจิ้ง และรีบ “อุ๊ย” คำหนึ่ง เขาเหยียดขากำลังจะเดินไปทางต้วนเจิ้ง
ทันใดนั้น ชายชุดดำก็ก้าวไปข้างหน้าคว้าต้วนอวี้มาข้างหน้าตัวเอง พูดอย่างน่าสงสารว่า “ปล่อยข้าไป ไม่งั้น ข้า
จะเอาชีวิตเขา
ต้วนเจิ้งต้องการไปช่วย แต่ระยะที่ไกลเช่นนี้ ไม่ทันแล้ว ได้เพียงมองดูต้วนอวี้ตกไปอยู่ในมือของคนคนนั้น ครู่หนึ่ง
เขาก็สูญเสียทำอะไรไม่ถูก
ด้านต้วนชิงหมิงที่อยู่ด้านข้างก้าวไปข้างหน้ามองหน้าชายชุดดำ และพูดอย่างตื่นตระหนกว่า “อย่าทำร้ายน้อง
ชายของข้า”
ชายชุดดำมองไปที่ต้วนชิงหมิง พูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าพวกเจ้าปล่อยข้าไป ข้าจะปล่อยเขาไป”
ต้วนชิงหมิงมองไปที่ต้วนเจิ้งด้วยใบหน้าซีดเซียว ดูเหมือนจะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ต้วนเจิ้งพูดอย่างโมโหว่า “เจ้า
ปล่อยลูกชายของข้าก่อนแล้วค่อยคุยกัน”
ชายชุดดำจับมือของต้วนอวี้ จับไว้แน่นขึ้น เขาพูดว่า “เจ้ายังต้องการชีวิตของลูกชายเจ้าอีกหรือไม่” ถ้าเป็นเช่น
นั้น ก็รีบปล่อยข้าไป”
ทั้งสองฝังถูกปิดตาย ชายชุดดำรู้สึกเพียงว่ามือเท้าของเขาอ่อนแอ และเขาจำได้ว่าวิธีที่โหดเหี้ยมก่อนหน้านี้ของต้
วนอวี้ เขาอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างโกรธเคือง “เด็กนรก ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่นอน”
ต้วนอวี้กระพริบตา มองไปที่ชายชุดดำและพูดว่า “พวกเราไม่มีความแค้นอะไรกับเจ้า เจ้าทำไมถึงต้องเช่นนี้กับ
พวกเรา”
ชายชุดดำพูดอย่างเย็นชาว่า “ข้าเอาเงินของผู้อื่น ต้องกำจัดแทนผู้อื่น”
ต้วนอวี้กะพริบตาอีกครั้งและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้เงินเจ้าด้วย เจ้าปล่อยข้าสิ”
ชายชุดดำส่ายหัว “มันสายเกินไปแล้ว ข้าจะภักดีต่อคนแรกที่มอบหมายงานข้าเท่านั้น
ต้วนอวี้กล่าวว่า “นายหญิงหลิวสั่งให้เจ้าขโมยผ้าห่ม เจ้าก็ขโมยมันไปแล้ว สัญญาเสร็จสมบูรณ์แล้ว ตอนนี้ข้าให้
เงินเจ้า เจ้าช่วยข้าทำงานดีหรือไม่?”
ชายชุดดำฟังคำพูดของต้วนอวี้ และดูเหมือนตกตะลึงไปชั่วขณะ แต่ว่าไม่กี่นาทีเขาก็ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่!”
ทันใดนั้นก็ถามว่า “เจ้ากับนายหญิงหลิวคุ้นเคยกันอย่างดีหรือ”
ชายชุดดำมองไปที่ต้วนอวี้อย่างระแวดระวังและพูดว่า “เจ้าต้องการถามอะไร?”
ต้วนอวี้กางมือและพูดว่า “ถ้าไม่สนิทกับล่ะก็ ทำไมถึงยอมปล่อยการค้าที่ระหว่างข้า แต่กลับแลกชีวิตเพื่อ
นาง……ยิ่งไปกว่านั้นราคาของข้าต้องสูงกว่านางอยู่แล้ว”
ชายชุดดำมองไปที่ต้วนอวี้ แล้วส่ายหัว “เจ้าเจ้าเล่ห์เกินไป……นายหญิงหลิวเป็นลูกค้าประจำของเรา
ต้วนเจิ้งและต้วนชิงหมิงที่อยู่ด้านข้างได้ยิน สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปโดยไม่ได้ตั้งใจ
หลิวหรงเป็นลูกค้าที่ภักดีของชายชุดดำคนนี้หรือ ดังนั้นความร่วมมือของพวกเขาจึงไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว
ต้วนเจิ้งมองไปที่ชายชุดดำและพูดว่า “ตราบใดที่เจ้าเต็มใจ ข้าก็สามารถเป็นลูกค้าที่ภักดีของเจ้าได้”
ชายชุดดำมองไปที่ต้วนอวี้ แล้วหยุดพูด
ทันใดนั้น ต้วนอวี้ก็ยิ้มแปลก ๆ และพูดว่า “หรือถ้าเราเปลี่ยนวิธีพูดใหม่ เจ้าจะเห็นด้วย?”
หลังจากพูดอย่างนั้นร่างเล็ก ๆ ของต้วนอวี้ก็เลื่อนออกอย่างแรงราวกับปลาที่เลื่อนหลุดเลย และเขาก็หักแขนของ
ชายชุดดำ สามารถหลุดออกมาเองได้
ชายชุดดำมองไปที่มือของเขาเอง แล้วมองไปที่ต้วนอวี้ที่หลุดออกไปได้ ครู่หนึ่งเขาก็อึงไป
เขาเหมือนประมาทต้วนอวี้เกินไปแล้ว
ทันทีที่ต้วนอวี้ออกมาได้ ต้วนชิงหมิงก็วิ่งขึ้นไปกอดต้วนอวี้ “อวี้เอ๋อร์ เจ้าทำให้ข้าตกใจจริง ๆ”
ต้วนอวี้หัวเราะ “ฮิๆๆ” “ท่านพี่วางใจเถอะ ข้าสบายดี”
ต้วนชิงหมิงมองไปที่ต้วนอวี้ที่แสดงออกแบบไม่แคร์ แล้วมองร่างกายตั้งแต่หัวลงล่างไม่เป็นไร ก็พูดด้วยความ
โกรธ “เจ้าเป็นอะไรของเจ้า วิ่งไปที่นั่นเพื่อโดนจับเป็นตัวประกัน?”
ต้วนอวี้กล่าวว่า “ถ้าไม่เข้าไปในถํ้าเสือ จะจับเสือได้ยังไง?”
ต้วนชิงหมิงอดไม่ได้ที่จะกอดต้วนอวี้แน่นขึ้น เมื่อกี้นี้นางบอกให้ต้วนอวี้เอาปลิงไปหลอกชายชุดดำให้กลัว แต่สิ่งที่
ไม่คาดคิดก็คือ ต้วนอวี้ถูกชายคนนั้นจับเอาไว้ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับต้วนอวี้เมื่อกี้ ต้วนชิงหมิงก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “อ
วี้เอ๋อร์ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ข้าจะทำเช่นไรดี?”
ทางต้วนเจิ้งได้คำรามอย่างโกรธเคือง รีบเข้าไปหาชายชุดดำนั้น
เจ้ามือสังหารที่น่ารังเกลียดคนนี้ ไม่เพียงแต่เกี่ยวข้องกับหลิวหรงเท่านั้น แต่ยังกล้าที่จะจับลูกชายต้วนเจิ้งของข้า
อีก นี้เหมือนไม่เห็นข้าต้วนเจิ้งอยู่ในสายตา นี่เป็นสิ่งที่ทนได้จริง ๆ และไม่สามารถปล่อยไปได้ หน้าตาของข้าไม่เหลือ
แล้ว ดังนั้นเขาจึงลงโทษชายชุดดำคนนั้นอย่างโหดร้าย กู้หน้าตาเขากลับมา
ต้วนอวี้อยู่ในอ้อมแขนของต้วนชิงหมิง เขาเหลือบมองชายชุดดำ และอดไม่ได้ที่จะพึมพำว่า “นี่แย่แน่……ชายชุด
ดำนี้ตายแน่นอน”
ต้วนชิงหมิงดีดที่หน้าผากของต้วนอวี้ และพูดว่า “เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก ไม่ช่เจ้าหรือที่ทำให้ทุกคนตื่นเต้นไปรอบ
หนึ่ง?”
ต้วนอวี้ยักไหล่และหยุดพูดไป เมื่อเห็นต้วนเจิ้งคำรามอย่างโกรธจัด ยกกำปันขึ้นแล้วตรงเข้าไป เขาเกิดความ
กังวลขึ้นเล็กน้อย ต้วนเจิ้งคนนี้อาจจะทนไม่ได้ และชายชุดดำคนนี้คงจะโดนกำปันทีหนึ่งใส่ ก็อาจตายแล้ว
ชายชุดดำตายแล้ว ต้วนอวี้ไม่ทุกข์ใจอะไร แต่รู้สึกวิตกกังวลว่าถ้าต้วนเจิ้งจะโดยพูดว่าฆ่าชายชุดดำคนนั้น แล้ว
จากนั้นต่อไปจะเป็นอย่างไร?
หลิวหรงสมรู้ร่วมคิดกับชายชุดดำคนนี้ และนี้ไม่ใช่ครั้งหรือสองครั้งแล้ว แม้แต่ครั้งก่อน เขาถูกจับเป็นตัวประกัน
อาจกล่าวได้ว่ามันเป็นฝีมือหลิวหรงที่สมรู้ร่วมคิดกับชายชุดดำ ตอนนี้กว่าจะจับชายชุดดำคนนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต้วน
อวี้จะปล่อยให้เขาหลุดลอยไปง่ายดายได้อย่างไร
ทางนี้ ต้วนเจิ้งวิ่งไปข้างหน้าคว้าชายคนชุดดำ และโยนมันอย่างแรงเข้าไปทางที่ว่างเปล่า ชายชุดดำไม่ได้ตั้งตัวเขา
ถูกโยนออกไปไกล ไปชนกับลำต้นของต้นไม้ และจากนั้น ยังตกลงไปกระแทกใต้ต้นไม้อีกด้วย เอาล่ะ ลืมบอกต้วนเจิ้งไป
ว่าชายชุดดำคนนี้ เมื่อกี้นี้ตอนที่ต้วนอวี้ถูกจับเป็นตัวประกันได้โดนเขาวางยาสลบใส่บนตัวเขา ตอนนี้แม้ว่าชายชุดดำจะ
ยืนอยู่เขาก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว ไหนจะมีแรงมารับมือกับต้วนเจิ้งที่น่ากลัวเช่นนี้อย่างไรกัน
ต้วนเจิ้งยืนเท้าเอว เขาพูดอย่างโกรธเคืองกับชายชุดดำ “ถึงขนาดกล้าทำตัวร้ายกาจในจวนต้วน แล้วยังกล้าจับ
บุตรชายข้าเป็นตัวประกัน……บอกข้ามา เจ้าเป็นใครกันแน่?”
ชายชุดดำทนด้วยความเจ็บปวดแล้วยืนขึ้น เขายังคงรู้สึกว่ามือเท้าอ่อนแรง ไม่สามารถออกแรงได้ ในเวลานี้เขา
มองไปที่ต้วนเจิ้ง กัดฟันและพูดว่า “ข้าเป็นคนจากจวนเมิ่งจิน ถูกนายหญิงหลิวพวกเจ้าจ้างมาด้วยราคาสูง เพื่อความ
สงบสุขของเรือน
เพื่อความสงบสุขภายในจวนอย่างนั้นหรือ?
ต้วนเจิ้งเหลือบมองชายชุดดำด้วยความเกลียดชัง ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร ชายชุดดำคนนี้ดูเหมือนจากมาก่อกวน
ในเรือนหลัง
ต้วนเจิ้งถอนหายใจอย่างเย็นชา “เจ้าบอกว่าเป็นคนจวนเมิ่งจิน ข้าก็เชื่อเลยหรือ?”
จวนเมิ่งจินกับจวนจินเฉินฟูั่เป็นมีการต่อสู้กัน เพียงแต่ว่า จวนแรกขึ้นชื่อเรื่องสังหาร ส่วนจวนหลังขึ้นชื่อเรื่อง
ปกปั้อง ทั้งสองนี้ ถึงแม้ไม่มีอะไรเหมือนกัน แต่ว่า ต่างก็มีชื่อเสียง