การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 673 ท่านพ่อมิได้รักเจ้า

หลิวหรงฟังคำพูดของต้วนชิงหมิงแล้ว สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที นางเงยหน้าขึ้นท้องฟั้าและหัวเราะดัง ๆ สองที พูด
ว่า “ต้วนชิงหมิง ที่นี้ไม่มีใครอยู่สักหน่อย เจ้าจะลำบากแกล้งพูดทำไม” เจ้าเกลียดหรานเอ๋อร์ที่ถูกเอ็นดูมากว่าเจ้า เจ้า
เกลียดข้าที่ได้ครอบครองตำแหน่งนายหญิงในจวนต้วน เจ้าเกลียดท่านพ่อของเจ้าที่ในใจเขามีเพียงพวกเราสองแม่ลูกแต่
กลับไม่มีเจ้า……ตั้งแต่ยังเล็กเขาก็ละเลยเจ้า ต้วนชิงหมิง เจ้ากล้าพูดว่าเจ้าไม่เกลียด”
ต้วนชิงหมิงมองไปที่หลิวหรง ดวงตานั้นแสดงให้เห็นถึงความเห็นอกเห็นใจและไม่แยแส นางพูดว่า “ท่านหลิวอี๋
เหนียง เจ้าไม่รู้จริง ๆ หรือว่าเจ้ากำลังพูดถึงอะไร น้องอวี้หรานกับข้าและอวี้เอ๋อร์ล้วนเป็นลูกของท่านพ่อ น้องอวี้หรา
นอายุน้อยกว่าข้า ฉัน อวี้เอ๋อร์ยังเป็นเด็กผู้ชาย ปรนเปรอหน่อย ท่านพ่อจะเอ็นดูลูกสาวคนเล็กหน่อย ข้าที่เป็นพี่ใหญ่จะ
ต้องให้พูดอะไรเล่า ถ้าหากท่านพ่อไม่เอ็นดูน้องอวี้หรานแล้ว เกรงว่าข้าจะต้องกังวลมาก……หลิวอี๋เหนียง ข้าไม่รู้ว่าในใจ
ของท่านกำลังคิดอะไรอยู่ สิ่งที่ข้าอยากบอกท่านคือ ทุกส่วนของร่างกายนั้น เกิดจากพ่อแม่ให้มา ระหว่างพี่น้อง สาย
เลือดเดียวกัน จะมีเรื่องสกปรกมากมายเช่นนั้นได้อย่างไร
หลังจากหยุดไปเล็กน้อย ต้วนชิงหมิงก็เริ่มพูดอีกว่า “แต่ท่าน……หลิวอี๋เหนียง ท่านครอบครองหัวใจของท่านพ่อ
มาหลายปีแล้ว ท่านปั้าตู้ก็ปั่วยพักอยู่ในจวนต้วนเรา ท่านทำไมถึงได้โหดร้ายเช่นนี้ ไปทำร้ายนางล่ะ ควรรู้ว่า นางเป็นผู้
ปั่วยคนหนึ่งเท่านั้นจะไปขวางทางท่านได้อย่างไร……ท่านหลิวอี๋เหนียง ท่านใจร้ายจริง ๆ
ต้วนชิงหมิงพูดไปด้วย ส่ายหัวไปด้วย ดูท่าทางนางสิ ยังทำให้หมั่นไส้เล็กน้อย ก็เพราะสายตาเช่นนี้ จึงทำให้หลิว
หรงโกรธ ต้วนชิงหมิงเจ้าใหญ่มากไหนกัน เจ้าตู้ชิงหรวนใหญ่มาจากไหน จวนต้วนนี้เป็นของข้า นายท่านก็เป็นของ
ข้า……พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาเห็นอกเห็นใจข้า มีสิทธิ์อะไร
ดวงตาของหลิวหรงกลายเป็นสีแดงเลือด เหมือนดวงตาจะแตก นางยกมือขวาขึ้นเหวี่ยงมันไปบนในอากาศอย่าง
แรงและคำรามอย่างโมโห “ต้วนชิงหมิง เจ้าหมายถึงอะไรของเจ้า” อุ้ย ทำไมข้าถึงฆ่าต้วนชิงหรวนคนนั้นให้ตายไม่ได้
ทำไม……หากว่าต้วนชิงหรวนตายจริง หรือว่าตายแล้ว ข้าจะไม่มีวันไปดูนาง
เสียงของหลิวหรงดังก้องเป็นเวลานานในสวนหย่อมแห่งนี้ ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะคำพูดของต้วนชิงหมิง ที่ดูเหมือน
จะกระตุ้นความโกรธของหลิงหรง เสียงนั้น แหบแห้ง ความโกรธ ราวกับแสดงถึงความไม่พอใจที่มีมานานนับหลายปี ใน
เวลานี้ถูกระบายออกมาหมด
เมื่อเห็นหลิวหรงแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างระมัดระวัง และดูเหมือนว่าเขาจะคิดอะไรอยู่
จะหลีกเลี่ยงการถูกทำร้ายของหลิวหรงได้เช่นใด
สีหน้าของหลิงหรงแดงและบิดเบี้ยวไปพร้อมกับเสียงที่ใหญ่ขึ้น คนก็กลายเป็นคนตีโพยตีพายไปทั่ว นางตู้ชิงหมิ
งก็จะตายอยู่แล้ว ทำไมถึงไม่ยอมตายข้างนอกไปสัก ทำไมถึงต้องมาในเมืองหลวงอีก ทำไมถึงต้องมาโผล่หัวมาจวนต้วน
แล้วทำไมยังต้องมาแย่งนายท่านกับข้าอีก มาแย่งตำแหน่งห้องใหญ่ทำไม เหอะ เหอะ ปลิงที่อยู่ในผ้าห่มนั้นข้าเป็นคนทำ
เอง ข้าต้องการให้นางตาย ตายไปเลย ตายไปเลย ให้เหมือนติ่งหรง ตายแล้ว ก็จะสะอาดหูสะอาดตา”
ต้วนชิงหมิงดูเหมือนจะก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ด้านหลังมีอะไรขวางอยู่ ปรากฏว่านางถอยมาถึงต้นชบาแล้ว
ต้นไม้มีความยืดหยุ่นอยู่แล้ว เมื่อโดนต้วนชิงหมิงถอยไปโดน กิ่งไม้เคลื่อนไหว ดอกไม้ร่วงหล่น ทันใดนั้นร่วงลงมาเต็ม
หน้าต้วนชิงหมิง เต็มหน้าเลย
ต้วนชิงหมิงยืนพิงอยู่บนลำต้นของต้นไม้ นางมองไปที่ดวงตาของหลิวหรง ทันใดนั้นก็ถามเสี่ยงเบา ๆ ว่า “หลิวอี๋
เหนียง อย่างที่ท่านบอกว่าที่นี้ไม่มีใครอยู่ ท่านสามารถบอกข้าได้หรือไม่ ทำไมท่านต้องทำร้ายท่ายปั้าตู้……ถ้าท่านไม่
ชอบที่ต้องให้นางเป็นเมียเอกของท่านพ่อ ก็บอกท่านพ่อไปสิ ให้ไล่นางไป ทำไมท่านต้องทำสิ่งที่ลดทอนความเป็นมนุษย์
เช่นนี้”
ดวงตาสีแดงของหลิวหรงมองไปที่ต้วนชิงหมิง ในใจนาง ราวว่าไฟกำลังลุกไหม้อยู่ ไฟนั้น เผาไหม้ไปถึงในใจนาง
เผาไหม้ไปถึงหัวใจนาง เผาไหม้ไปถึงบนหัวนาง จากนั้น เผาไหม้ทั่วอวัยวะภายในของหลิวหรงอย่างแรง ความเกลียดชัง
ที่ไม่เคยคิดว่าจะถูกเทออกมาได้ถูกเทกระจายออกมาจากหัวใจของหลิวหรง ค่อย ๆ กลายเป็นความรุนแรง ค่อย ๆ นาง
รู้สึกว่าตามัวไป แต่ว่า ความเกลียดชังที่ซ่อนอยู่ในหัวใจ ก็เหมือนนํ้าท่วม ที่ท่วมมาอย่างรวดเร็ว ไม่สามารถหยุดได้
หลิวหรงมองไปที่ต้วนชิงหมิง และพูดทีละคำว่า “ถ้าฉันบอกท่านพ่อของเจ้าแล้ว……ท่านพ่อของเจ้าจะฟังไหม
ล่ะ……เมื่อก่อนคืนติ่งหรว ตอนนี้กลับป็นตู้ชิงหรวง……ข้าใช้เวลาสิบปี จะไม่ยอมให้สูญเปล่าเด็ดขาด ให้ใจของนายท่านมี
ข้า แต่ว่าเมื่อตู้ชิงหรวงกลับมาอีกครั้ง กลับไม่เหลืออะไรอีก อะไรก็ไม่เหลือ ความรู้สึกเจ็บปวดนี้ ความรู้สึกสิ้นหวังนี้ เจ้า
รู้หรือไม่?”
หลิวหรงมองต้วนชิงหมิงด้วยความเกลียดชัง พูดซํ้าแล้วซํ้าอีก “เจ้าจะไปรู้เรื่องอะไร
เมื่อเห็นว่าสายตาที่น่ากลัวของหลิวหรง ต้วนชิงหมิงก็ตกใจหน้าซีดไปหมด ทันใดนั้นนางก็นึกเสียใจเล็กน้อยที่ไม่
ได้พาใครมาด้วย กับการเผชิญหน้าหลิวหรง
หลิวหรงที่อยู่ตรงหน้า กลับไม่มีความนิ่งเหมือนทุกวัน เมื่อมองสายตานาง ราวกับบ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว
ต้วนชิงหมิงแค่คิด ในใจก็รู้สึกกลัวมากแล้ว นางอดไม่ได้ที่จะอ้อมต้นชบาถอยไปครึ่งก้าว ราวกับว่าต้องการหลีก
เลี่ยงภัยคุกคามของหลิวหรง
หลิวหรงโบกมือไปมากลางอากาศ นํ้าเสียงฟังดูโกรธและโศกเศร้า นางพูดว่า “ทำไม ทำไมล่ะ……ข้ารู้จักนายท่าน
ตั้งแต่เด็ก สาบานว่าถ้าไม่ใช่เขาข้าจะไม่แต่ง แต่ว่า ตู้ชิงหรวงดันปรากฏตัวขึ้น แย่งความสนใจทั้งหมดที่นายท่านมีต่อข้า
ไปหมด……เอาล่ะ นายท่านรักตู้ชิงหรวง ข้าจะแยกพวกเขาออกจากกันเอง……แต่ว่า เพิ่งจะแยกออกจากกันได้ กลับมี
การพระราชทานงานแต่งให้ แน่นอนว่าข้าก็ไม่สามารถทำได้ ดังนั้นข้าจึงหาวิธีเข้ามาจวนต้วน จากนั้น ก็ค่อย ๆ จัดกัน
ภรรยาของนายท่านให้หายออกไปจากใจนายท่านทีละคน……สุดท้าย ภรรยาเองตายแล้ว ในสายตานายท่านก็มีแต่ข้าคน
เดียวเท่านั้น ข้าและหรานเอ๋อร์ ก็จะเป็นคนสำคัญในชีวิตของนายท่านเท่านั้น เพียงแค่ข้าได้กำเนิดลูกชายให้นายท่าน
เพียงแค่ให้เจ้ากับต้วนอวี้หายไป ข้าก็จะเป็นผู้หญิงที่มีเกียรติที่สุดในจวนต้วนหลังนี้ ลูกชายลูกสาวของข้าก็จะเป็น
คุณชายใหญ่และคุณหนูใหญ่……ฮ่า ฮ่า……โอ้ ผู้หญิงที่มีเกียรติที่สุด
เมื่อก่อนความปรารถนาของหลิวหรงนั้นง่ายมาก นายแค่อยากเป็นผู้หญิงคนเดียวในชีวิตของต้วนเจิ้ง นางแค่
อยากเป็นนายหญิงใหญ่ของจวนต้วน นางคิดไว้ ลูกของตนเองจะได้กลายเป็นคุณชายใหญ่และคุณหนูใหญ่ของจวนต้
วน……แต่ว่า สิ่งที่นางไม่ได้คาดคิดคือ ไม่ว่านางต้องการอะไร ไม่ได้อะไรสักอย่าง สุดท้าย ทุกอย่างว่าเปล่า กลับไม่มีอะไร
เลย
นํ้าตาของหลิวหรง สุดท้ายก็ไหลออกมา ตกลงมาทีละหยดทีละหยด นํ้าเสียงของนางก็ตํ่าลงเช่นกัน ดวงตาของ
นางก็ดุดันมากขึ้น ดูเหมือนไม่ยอม และดูเหมือนจะไม่พอใจ “แต่ว่า ต้วนชิงหมิง ทำไมเจ้าถึงยังไม่ตาย……ตอนที่เจ้าอยู่
จวนเก่า ทำไมถึงยังไม่ตายอีก ตอนเจ้าถูกจับเป็นตัวประกัน ทำไมไม่ตาย ตอนที่เจ้าถูกไล่ฆ่า ทำไมถึงยังไม่ตายอีก……
แล้วยังมีต้วนอวี้ ทำไมถูกจับเป็นตัวประกันแล้ว เขายังสามารถลอดชีวิตกลับมาได้ ทำไมทั้ง ๆ ที่จมนํ้าไปแล้ว เขายังฟืน
คืนชีพอีก ทำไมกัน”
ดวงตาของต้วนชิงหมิงกระพริบ ความกลัวบนใบหน้าของนางก็กลายเป็นความโศกเศร้า นางก้าวไปข้างหน้า คว้า
แขนของหลิงหรง ถามด้วยเสียงแหบแห้งว่า “หลิวหรง ท่านคงจะไม่บอกข้าว่า ข้าประสบอุบัติเหตุในจวงจ้วงจือ ข้าถูก
ตามฆ่า ข้าถูกจับเป็นตัวประกัน และยังมีอวี้เอ๋อร์……เขา
คำพูดต่อไปนี้ดูเหมือนว่าไม่มีทางที่จะพูดต่อไปอีก ดวงตาของต้วนชิงหมิง มีนํ้าตาไหลไม่หยุด นางหลับตาลงเล็ก
น้อยพูดว่า “หลิวหรง ท่านคงจะไม่บอกข้าว่าสิ่งเหล่านี้ท่านเป็นคนทำ……ท่านเป็นคนสั่งฆาตกรรม ต้องการฆ่าพวกเรา
สองพี่น้อง หลิวหรง หัวใจของท่านมันชั่วร้ายมาก
ลมในสนามจวน มีกลิ่นควันและฝุั่นละอองจากตัวพัดลอยมา พัดทรงผมของต้วนชิงหมิงยุ่งเหยิง นางหันกลับ
มองไปที่หลิวหรง ในดวงตามีความเย็นชาแฝงสิ้นหวัง “ท่านบอกข้า ทำไม……ทั้งหมดนี้มีเพื่ออะไร”
หลิวหรงมองดูต้วนชิงหมิงอย่างเงียบ ๆ สีหน้าเสียดสี เมื่อเห็นต้วนชิงหมิงร้องไห้ นางก็ยิ้มแปลก ๆ ทันที
“แน่นอนว่าเป็นข้า……ข้าจ่ายเงินจำนวนมาก เพื่อซื้อคนเหล่านั้น เพราะข้าต้องการชีวิตของพวกเจ้า
คำพูดของหลิวหรงนั้น ตํ่าเหมือนกระซิบ แต่การล้างทำลายกลับพบพาความสิ้งหวัง “ใช่แล้ว ต้วนชิงหมิง ข้ายัง
จะบอกเจ้า เงินทั้งหมดนั้น เป็นเงินสินสอดทองหมั้นของท่านแม่เจ้าที่นำไปลงทุนในร้านแล้วได้มา……ฮ่า ฮ่า ต้วนชิงหมิง
ท่านม่ของเจ้ารักเจ้ามาก แล้วทำไมจะไม่นำเงินสินสอดของแม่เจ้ามาใช้ มาเอาชีวิตลูกสาวตัวเองเล่า……”