การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 674 เจ้าไปตายซะ!

ทันใดนั้นที่ต้วนชิงหมิงได้ฟัง ก็อึ้งไปเลย
อะไรนะ? หลิวหรงกำลังพูดถึงอะไรกัน
ปรากฏว่า เงินที่จ้างมาทำร้ายตัวเองกับอวี้เอ๋อร์นั้นน ทั้งหมดเป็นเงินสินสอดของติ่งหรวที่ลงทุนได้มางั้นหรือ
เหอะ เหอะ น่าอนาถ ความรักของแม่คนหนึ่งที่มีต่อลูก สุดท้ายก็กลายเป็นอาวุธให้คนอื่นทำลายลูกของตัวเอง
ต้วนชิงหมิงอยากจะหัวเราะ แต่นํ้าตากลับไหลลงคอของเขา นางอยากร้องไห้ แต่กลับรู้สึกว่าร้องไห้ไม่ออก นาง
รู้สึกเพียงว่าร่างกายสั่นไปทั้งตัว สั่นไม่หยุด นางรู้สึกเพียงว่าร่างกายของเธอสั่นไหว สั่นจนรู้สึกว่าฟันของเขากำลังตีกัน
ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
ความสิ้นหวังเป็นเหมือนคลื่นนํ้า กระจายเต็มหัวใจของต้วนชิงหมิง นางอยากจะร้องไห้ นางอยากหัวเราะ นาง
อยากฆ่าหลิวหรง ความคิดเหล่านี้เป็นเหมือนไฟวนเวียนอยู่ในใจของนาง ราวกับว่ากำลังจะเผาไหม้ตัวนาง
หลิวหรงยืนอยู่ตรงนั้น มองดูต้วนชิงหมิงอย่างเย็นชา ดวงตาของหลิวหรง สองแสงที่ชั่วร้าย คลั่งไคล้ เกลียดชัง
และสะใจ ฮ่า ฮ่า ต้วนชิงหมิง เจ้ายังอยากเป็นศัตรูกับข้า เจ้าหารู้หรือไม่ ผลของการต่อต้านข้า คือมีเพียงการตาย หรือ
ตายทั้งเป็น
หลังจากผ่านไปไม่นาน ต้วนชิงหมิงถึงผ่อนคลายลง นางชี้นิ้วไปที่หลิว พูดด้วยนํ้าเสียงสั่นเครือว่า “หลิวหรง ท่าน
ใจร้ายมาก……เจ้ากล้วดียังไงมาจับต้องสินสอดของท่านแม่ข้า……เจ้ากล้าดีมาทำร้ายคุณชายใหญ่คุณหนูใหญ่ของจวนต้
วน……หลิวหรง ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไป……ข้าจะบอกท่านพ่อ ข้าจะไปบอกท่านพ่อตอนนี้เลย……”
ใช่แล้ว ถ้าต้วนเจิ้งรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาจะคืนความยุติธรรมให้ต้วนชิงหมิงแน่นอน ต้องคืนความยุติธรรมให้ต้วนอ
วี้แน่นอน คุณชายใหญ่กับคุณหนูใหญ่ของจวนต้วน ทำไมถึงตอนท้ายกลับต้องมาเป็นของเล่นในมือของสนมเพียงคน
เดียวเช่นนี้ ปรบมือได้อย่างไร?
ใช่ ต้วนเจิ้งจะไม่เพิกเฉยอย่างแน่นอน ใช่แล้ว ต้วนเจิ้งจะไม่ยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้นแน่นอน
ต้วนชิงหมิงคิดเช่นนี้ ก็หันหลังเดินไป จากนั้น ก็ตามด้วยเสียงเย็นชาดังมาจากด้านหลัง “ไม่ต้องรีบ ต้วนชิงหมิง
ถึงขั้นที่ข้าพูดมันออกมาแล้ว แน่นอนว่าไม่กลัวเจ้าฟั้องพ่อเจ้าหรอก……แน่นอนว่า หลักฐานคือ เจ้าต้องฟังข้าพูดให้หมด
ก่อน!”
ใช่ หลิวหรงหรือจะพูดสิ่งที่สงสัยเรื่องที่เป็นภัยพิบัติเช่นนั้นออกมาหมดในครั้งเดียว นางหรือจะปล่อยให้ต้วนชิงห
มิงเจ็บทีเดียว เจ็บถึงที่สุดล่ะ
ไม่ แน่นอนว่าไม่
หลิวหรงยืนอยู่ตรงนั้น มองไปที่ต้วนชิงหมิงด้วยใบหน้าเยาะเย้ย ต้วนชิงหมิง หวังเพียงว่าเจ้าจะฟังคำพูดของข้า
ให้จบ และมีความกล้าที่จะไปพบท่านพ่อของเจ้า
ใบหน้าของต้วนชิงหมิง ซีดไปหมดไม่มีแม้แต่เลือดเลย มือของนางกำลังสั่น ริมฝีปากของนางกำลังสั่น และ
ร่างกายของนางก็สั่นไหวไปทั้งตัว ดวงอาทิตย์ที่สวยงามในช่วงต้นฤดูร้อนยิงตรงลงมา ส่องไปที่ตัวต้วนชิงหมิง ส่องแสง
บนร่างบาง ๆ ของนาง มันราวกับว่าลมพัดก็สามารถเปลี่ยว
ต้วนชิงหมิงกัดฟันและพูดอย่างโกรธว่า “หลิวหรง ถ้าเจ้ามีอะไรจะพูดมาตรง ๆ……เจ้ากล้าลอบสังหารข้ากับอวี้เอ๋
อร์ ท่านพ่อจะไม่ปล่อยเจ้าไปอย่างแน่นอน”
อย่างไรก็ตาม หลิวหรงทำท่า “โปรดตามสบาย” จากนั้นก็เยาะเย้ยพูดว่า “ต้วนชิงหมิง เจ้าจะรีบทำไม ที่ข้า
ทำร้ายเจ้า เจ้าก็ยังไม่เห็นจะตายเลยนี้ เจ้าอยากบอกท่านพ่อของเจ้า……บอกท่านพ่อของเจ้าแล้วจะได้อะไร ถ้าข้าบอก
กับเจ้า เรื่องพวกนี้ เป็นเรื่องที่ข้าทำไว้ พวกเจ้าล้วนถูกข้าทำร้าย แต่ว่า ถ้าท่านพ่อของเจ้าไม่อนุญาต เรื่องพวกนี้ ข้าหรือ
จะสามารถทำได้……”
เมื่อต้วนชิงหมิงได้ฟังเช่นนี้ ก็ตกตะลึง
ใช่แล้ว นางแค่คิดแต่ว่าหลิวหรงแอบทำร้ายตัวเอง แต่ไม่เคยคิดว่า หลิวหรงเป็นเพียงนางสนม จะกล้าทำเรื่องเช่น
นี้ กล้าทำร้ายคุณชายใหญ่และคุณหนูใหญ่ของจวนต้วนล่ะ เบื้องหลังเรื่องนี้ต้องมีคนสนับสนุน และคนที่ช่วยเหลือหลิวห
รง น่าจะเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดของนาง นั่นคือต้วนเจิ้ง
นั่นไม่เป็นความจริง มันไม่เป็นความจริง ต่อให้เป็นความจริง ต้วนชิงหมิงก็จะไม่ยอมเชื่อ
ดวงตาของต้วนชิงหมิงดูเจ็บปวด
หัวใจของดวนชิงหมิงเจ็บปวดมาก
ต้วนชิงหมิงอ้าปากค้าง แต่เขากลับไม่สามารถพูดอะไรสักคำได้ นางถอยหลังไม่หยุด ถอยหลัง ถอยหลัง จากนั้น
นางก็มองไปที่หลิวหรง อันที่จริง ต้วนชิงหมิงมองเห็นใบหน้าของไม่ชัดเจน นางเพียงแค่ฟังเสียงที่ส่งมาแล้วส่ายหัวไม่
หยุด ปฏิเสธคำพูดของหลิวหรงไม่หยุด “เจ้าโกหก……เป็นไปไม่ได้ ท่านพ่อจะไม่ทำอย่างนั้น……ไม่ทำ
ต้วนชิงหมิงยังคงพูดซํ้าไม่หยุด สายตานางสับสน พูดไม่ต่อเนื่อง ใช่แล้ว นี้หิวหรงต้องปลิ้นปล้อนแน่ ต้องใช้
แน่นอน……ท่านพ่อจะทำเช่นนี้หรอก ท่านพ่อจะไม่ทำเช่นนี้กับอวี้เอ๋อร์……นี้เป็นพ่อผู้ให้กำเนิดพวกเขา
เมื่อเห็นท่าทีที่เสียใจสิ้นหวังของต้วนชิงหมิง หลิวหรงเพียงแค่ใช้คำพูดพวกนั้น ก็ทำให้ความคิดเพ้อฝันของต้วนชิง
หมิงถูกทำลาย……เพียงได้ยินนางอุทานคำเดียว ต้วนชิงหมิง ทำไมต้องแกล้งทำ……ตั้งแต่ตอนที่เจ้าเกิดมาจนถึงตอนนี้
ท่านพ่อของเจ้าปฏิบัติกับเจ้าอย่างไร เจ้าก็ไม่ใช่ไม่รู้ ถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงขณะนี้แล้วยังต้องหลอกตัวเอง อย่างมีอีก……
โอกาสของเจ้าที่จะกำจัดข้าก็ไม่ได้น้อยแล้ว หลายครั้ง เห็นได้ชัดว่าเจ้าชนะแล้ว แต่ข้าล่ะ ยังอยู่ในจวนต้วนอย่างดี ยังอยู่
อย่างดีด้วย ไม่มีอะไรเสียหาย……ต้วนชิงหมิง ท่านพ่อเจ้ารักเจ้ามันก็ใช่ แต่ว่า แม่เจ้าได้ตายไปแล้ว เขารักเจ้าได้ แต่ก็
สามารถเพิกเฉยกับเจ้าได้ เพราะว่า ไม่มีใครพูดถึงตัวเจ้าเลย……อีกทั้ง คนที่เขารักมากกว่าคือผู้หญิงที่ร่วมเตียงเคียง
หมอนกับเขา และรักลูกของผู้หญิงคนนั้น……”
หลิวหรงเข้าใกล้ต้วนชิงหมิง และพูดด้วยนํ้าเสียงกระซิบ “ต้วนชิงหมิง ให้ข้าสอนเจ้าดีหรือไม่ ผู้ชายต้องการผู้
หญิงทั้งนั้น ก่อนที่เจ้ายังไม่สามารถหาผู้หญิงคนใดมาแทนที่ข้าในใจของพ่อเจ้า……เจ้าก็ยอมรับเสีย
ใช่แล้ว ที่ผ่านมาต้วนเจิ้ง คิดว่าต้วนชิงหมิงรู้เรื่อง เชื่อฟัง จึงเอ็นดูต้วนอวี้หรานมาโดยตลอด
เจ้าจงยอมรับเสียเถอะ ยอมรับเถอะ
ต้วนชิงหมิงหลับตาลงเล็กน้อย จากนั้น นางก็นั่งยอง ๆ และกอดไหล่ของนางราวว่ากลัวหนาว
ความคิดในหัว เรื่องราวอดีต กลับสั่นคลอนต่อหน้าทีละนิด นางล้มหลิวหรงหลายต่อหลายครั้ง เห็นว่าหลิวหรง
กำลังจะล้มแล้ว หมดความโปรดปราน แต่ใช้เวลาไม่นาน หลิวหรงก็ปรากฏตัวต่อหน้าต้วนเจิ้งอีกครั้ง และทุกอย่างใน
อดีตก็ราวกับว่ามันไม่ได้เกิดขึ้น
เดิมทีต้วนชิงหมิงไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ ในที่สุดนางก็เข้าใจ สรุปแล้ว ต้วนเจิ้งต้องการผู้หญิงคนหนึ่ง หัวใจพูดซํ้าแล้ว
ซํ้าอีก ซํ้าแล้วซํ้าเล่า พูดซํ้าเสียงเดิมของประโยค ประโยคนั้น กระตุ้นหัวใจของต้วนชิงหมิงจนร้าว ท่านพ่อเจ้าแม้ว่ารัก
เจ้า แต่ว่า ไม่ค่อยพูดถึงเจ้า
ท่านพ่อของเจ้าต้องการสตรีสักคนหนึ่ง
ขณะที่ต้วนชิงหมิงนั่งยอง ๆ ลง ใช้มือปิดหูของเขาอย่างแน่น ในขณะที่นางนั่งลงไป เสียงจากทุกทิศสงบลงอย่าง
ไนอย่างนั้น ในหัวของต้วนชิงหมิง เหลือเพียงคำพูดสุดท้ายของหลิงหรง ถ้าท่านพ่อเจ้าไม่อนุญาต เรื่องพวกนี้ ข้าหรือจะ
ทำมาได้
ถ้าท่านพ่อเจ้าไม่อนุญาต เรื่องพวกนี้ ข้าหรือจะทำมาได้
หัวใจของต้วนชิงหมิง เหมือนเจ็บปวดจนทนไม่ไหว นางเอามือปิดหน้า ทันใดนั้นก็ร้องไห้อย่างขมขื่น “ไม่……ข้า
ไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อว่าท่านพ่อจะทำเช่นนี้กับข้า……หลิวหรง เจ้ากำลังโกหกข้า กำลังโกหกข้าใช่หรือไม่?”
เสียงร้องของต้วนชิงหมิงนั้นน่าสังเวช โดดเดี่ยว ความรู้สึกนั้น เหมือนเป็นสัตว์ตัวน้อยที่ถูกขังไว้ บั้นปลายชีวิต
มันถูกบังคับให้เกิด ความกลัว สิ้นหวังและแม้แต่เสียงร้องของความเกลียดชัง
ภาพของท่านพ่อทรุดตัวลงในใจของเขา และสิ่งที่เหลืออยู่คือพ่อที่แปลกหน้า ที่ทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวด
ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของหลิวหรง หันหลังกลับมาภายใต้แสงแดด แสงที่แทงตาเล็กน้อยนั้น ตกลงมาบนร่างของนาง
เหมือนชั้นของเยื่อหุ้มที่ไม่แยแสครอบคลุมการแสดงออกทั้งหมดของนางไว้ นางโน้มตัวลง มองเข้าไปในดวงตาของต้วน
ชิงหมิง และพูดทีละคำว่า “ต้วนชิงหมิง ใครบอกให้เจ้าขวางทางข้า……ใครสั่งให้ท่านพ่อของเจ้ารักข้า……ถ้าเจ้ากับต้วนอ
วี้ตายกันหมด ข้าจะช่วยท่านพ่อเจ้าคลอดลูกให้เยอะกว่านี้……เยอะ ๆ เลย เจ้ารู้ไหม?”
ต้วนชิงหมิงพูดไม่ออกแล้ว นางร้องไห้จนซากปรักหักพังหมด อะไรคือรักมากกว่า ล้วนโกหก สรุปแล้วท่านพ่อ ก็
เหมือนกับหลิวหรง อยากให้ตัวเองตาย อยากให้อวี้เอ๋อร์ตาย
เหอะ เหอะ ช่างเป็นเรื่องตกลกสิ้นดี ท่านพ่อที่เคารพนับถือ กลับเป็นคนแบบนี้จริง ๆ หรือ
ต้วนชิงหมิงหลับตาลงเล็กน้อย นางกำฝั่ามือของตัวเองแน่น เล็บแหลมคมฝังลึกอยู่ในผิวหนัง จากนั้น นางก็
กัดฟันและพึมพำด้วยเสียงที่นางสามารถได้ยินเพียงคนเดียวว่า “หลิวหรง ข้าเกลียดเจ้า