การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 79 ต้วนอวี้หรานรนหาที่ตาย

ทางด้านฮูหยินเชวียเมื่อได้ยินที่องค์ชายสามพูดคิ้วที่ขมวดมุ่นกลับคลายลง พลางเอามือวางทาบที่อกและถอน
หายใจเบาๆ ออกมานางเริ่มจะเข้าใจสิ่งที่เหยียนหลิ่งอวี๋ต้องการแล้วอีกทั้งเวลาปกติที่เชวียจื่อซวนมาเล่าเรื่ององค์ชาย
สามก็ไม่ถึงกับไม่รู้จักแยกแยะถูกผิด
เหตุใดองค์ชายสามถึงได้ช่วยหนิงเชี่ยนไว้
จนสุดท้ายนางเดาข้อสรุปได้เชวียหนิงเชี่ยนอาจไปล่วงเกินอะไรองค์ชายสามไว้อย่างแน่นอนจึงทำให้ตอนนี้โดน
องค์ชายสามคิดบัญชีเข้าแล้ว
ไม่ว่าอย่างไรเรื่องนี้กลับดีต่อนางและลูกสาวเป็นอย่างมาก ขอเพียงหนิงหรานได้รับความเป็นธรรมนางถึงจะ
สบายอกสบายใจเสียที
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ‘ท่านพี่ แม้แต่ลูกสาวแท้ๆ ของเขายังปกปั้องไม่ได้แล้วจะยังให้เพื่อนสนิทของลูกสาวต้อง
พลอยติดห่างแหไปด้วยในใจของฮูหยินรู้สึกหดหู่ใจเป็นอย่างมาก!’
สิ่งที่กระตุ้นฮูหยินเชวียและทำให้เชวียหนิงหรานประหลาดใจกลับเป็นเชวียจื่อซวนที่ยืนอยู่ข้างหลังเหยียนหลิ่งอวี๋
หน้าตาเขาบูดเบี้ยวตลอด เมื่อถึงตอนนี้ยังคงฝืนยิ้มเอาไว้……เขาคิดไว้แล้วว่า องค์ชายสามจะช่วยเชวียหนิงเชี่ยนจอม
ร้ายกาจได้อย่างไร? ที่แท้ องค์ชายต้องการจะช่วยน้องสาวของเขา ระบายความโกรธแทนนี่เอง!
เชวียจื่อซวนไม่รู้สาเหตุแน่ชัดที่เหยียนหลิ่งอวี๋ช่วยมันไม่ได้เป็นเพราะเชวียหนิงหรานไม่ได้รับความเป็นธรรมแต่
กลับเป็นต้วนชิงหมิงได้รับบาดเจ็บที่ขาต่างหาก!
หลังจากที่เหยียนหลิ่งอวี๋พูดออกมาใบหน้าของฮูหยินก็เบิกบาน นางพูดอย่างละอายใจว่า “บุตรสาวของหม่อม
ฉันพูดจาไร้มารยาททั้งหมดเป็นความผิดของหม่อมฉันเอง ต่อจากนี้หม่อมฉันจะเข้มงวดให้มากขึ้นพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮูหยินเชวียเป็นภรรยาเอกของเชวียหย่งเฉียงตามหลักแล้วลูกชายลูกสาวของเขาทั้งหมด ถือว่าเป็นลูกชายลูกสาว
ของนางทั้งหมดเช่นกันในเมื่อลูกทำความผิด นางก็จะมีโทษไปด้วย!
เชวียหย่งเฉียงที่ตอนนี้ละอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแต่เมื่อปรายตามองยังภรรยาของเขาที่มีนิสัยแข็งกร้าว
ทว่านางกลับมีจิตใจยุติธรรมทำให้คนในจวนเชวียไม่ว่าใครต่างยอมรับนางและสิ่งที่สำคัญมากที่สุดคือนางไม่เคยทำให้เขา
ต้องอับอายขายขี้หน้า!
องค์ชายสามจ้องมองฮูหยินอย่างตั้งใจและพูดอย่างมีนัยซ่อนเร้นว่า “ฮูหยินเชวียพูดอะไรกันเล่าโบราณกล่าวว่า
ในใต้หล้ากว้างไกล คนประเภทไหนก็มีทั้งนั้น ถ้าตามที่ข้าคิด คุณหนูรอง ท่านก็อบรมสั่งสอนได้ดีมาก!”
คำพูดของเขาที่แฝงความหมายไว้ทำให้หน้าของเชวียหย่งเฉียงแดงกํ่าขึ้นมา……เหยียนหลิ่งอวี๋กำลังตำหนิเชวีย
หย่งเฉียงอยู่กลายๆ ว่าโปรดอนุภรรยามากไปและยังสร้างนิสัยไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมให้กับลูกอนุในขณะที่ลูก
ภรรยาเอกกลับรู้หนังสือและรู้จักมารยาททำให้เป็นที่ชื่นชอบของผู้พบเห็น!
เขาไม่ได้สนใจความรู้สึกของคนที่ได้ฟังแม้แต่น้อยมองไปยังเชวียหนิงเชี่ยน พูดเรียบนิ่งต่อไปว่า
“พูดกันแล้ว ถ้าจะบอกว่าคุณหนูสามนิสัยแข็งกร้าวดูถูกหญิงมีชื่อในเมืองหลวงทุกคนก็ไม่เป็นไร นั่นเป็นเพราะ
คุณหนูสามยืนในจุดที่สูงจึงรู้ว่านางยืนอยู่คนละชั้นกับคนอื่น แต่ที่ข้าพูดว่านางองอาจกล้าหาญนั้นเป็นเพราะว่านางไม่
เพียงจะผลักพี่สาวทั้งสองของนางลงนํ้าและยังกล้าผลักคุณหนูใหญ่จวนต้วนตกนํ้าอีกทั้งยืนอยู่ข้างศาลาพูดเสียงดังให้
บ่าวรับใช้ได้ยินกันถ้วนทั่วว่านางจะฆ่าคุณหนูใหญ่จวนต้วน!”
เชวียหย่งเฉียงถึงกับอ้าปากค้างส่วนฮูหยินเชวียในใจกลับหนักอึ้งขึ้นมา!
เชวียหย่งเฉียงโปรดปรานอนุและเชวียหนิงเชี่ยนอย่างเกินหน้าจนไม่มีใครอยู่ในสายตา และในกลางวันแสกๆ เช
วียหนิงเชี่ยนยังกล้าขู่ฆ่าต้วนชิงหมิงผลักพี่สาวลงนํ้า เรื่องเช่นนี้เมื่อนึกขึ้นมาใจของฮูหยินเชวียยังรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
ดูท่าทางนับจากนี้ต่อไปนางไม่อาจจะเพิกเฉยต่อแม่ลูกอนุคู่นี้ได้อีกต่อไป!
ฮูหยินเชวียคุกเข่าลงต่อหน้าเหยียนหลิ่งอวี๋ด้วยความละอายใจยิ่งนักพูดว่า “เป็นความผิดของหม่อมฉัน
ทั้งหมด……เรื่องเหล่านี้เป็นเพราะหม่อมฉันอบรมสั่งสอนไม่เข้มงวด หม่อมฉันขอให้สัญญากับองค์ชายสามว่าเรื่องจำพวก
นี้ไม่เกิดขึ้นอีกต่อไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
เขาเพียงยกยิ้มขึ้น “ฮูหยินเชวีย ลุกขึ้นเถอะท่านไม่ต้องเอาความผิดแบกไว้ที่ตัวแต่เพียงผู้เดียว ทั้งหมดเป็นความ
ผิดของใครทุกคนต่างรู้อยู่แก่ใจ ทว่าบรรดาลูกสาวในจวนเชวีย เห็นทีจะต้องอบรมสั่งสอนอย่างจริงจังเสียหน่อยแล้ว!”
ฮูหยินได้ฟังใบหน้าก็กลับแดงขึ้นมาจากนั้นลุกขึ้นมาอย่างเชื่องช้าและเดินกลับไปด้านข้างผู้เป็นสามี!ตอนนี้ความ
จริงทั้งหมดกลับปรากฏขึ้นมาแล้วแต่ภายในใจของเชวียหย่งเฉียงกลับผิดหวังซํ้าแล้วซํ้าอีก!
ที่แท้สิ่งที่เขาคิดมาในใจตลอดว่าฮูหยินเชวียมีจิตใจแข็งกร้าวจะทำให้อนุที่บอบบางต้องได้รับความไม่เป็นธรรมไม่
น้อยแต่ว่าบัดนี้คนที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม กลับเป็นลูกสาวภรรยาเอกคนเดียวของเขายิ่งไปกว่านั้นยังทำให้ลูกสาว
ภรรยาเอกจวนต้วนพลอยลำบากไปด้วย
เขามองไปยังต้วนชิงหมิงพูดอย่างละอายแก่ใจว่า “ชิงหมิง หลาน”
นางยิ้มบางอย่างใจกว้าง “เรื่องในวันนี้ เป็นเพียงแค่คุณหนูสามมาชนหลานอย่างไม่ทันได้ระวังส่วนเรื่องขาที่ล้ม
บาดเจ็บก็เหมือนกัน ท่านลุงเชวียอย่าได้เก็บมาใส่ใจเลย!”
เชวียหย่งเฉียงหน้าแดงขึ้นหลังจากได้ยินที่ต้วนชิงหมิงพูดลูกสาวภรรยาเอกจวนต้วนกับเชวียหนิงเชี่ยนอายุน่าจะ
เท่าๆ กันแต่ท่าทีที่วางตัวเหมาะสม ท่าทางที่สุขุมลุ่มลึก เมื่อเทียบกับเชวียหนิงเชี่ยนช่างต่างกันราวฟั้ากับดิน!
องค์ชายสามเบะปากอีกครั้งอย่างไม่สบอารมณ์อีกนิดเดียวเขาก็จะกระอักเลือดออกมาอยู่แล้ว……จิ้งจอกน้อยตัว
นี้กลับเอาบุญคุณของเขาไปปลอบคนอื่น ถ้าไม่เห็นว่านางเจ็บขาละก็เขาจะต้องมาเปลืองตัวกับเรื่องคนอื่น และตั้งใจเข้า
มาพูดเรื่องลูกสาวของจวนเชวียให้เปลืองนํ้าลายทำไมกัน!
แต่ว่าเมื่อเห็นท่าทางของอีกฝั่ายที่ไม่มีความซาบซึ้งแม้แต่น้อยหนำซํ้ายังไม่รู้จักบุญคุณอีก
เขาที่กำลังมองไปยังต้วนชิงหมิงและครุ่นคิดในใจว่าเมื่อไรกลับไปเรือนหนิงซูเยี่ยนค้นให้ทั่วเพื่อจะทำให้จิ้งจอก
น้อยที่ไม่รู้จักบุญคุณคนต้องตกใจเสียบ้าง!
พูดถึงเรื่องนี้ก็น่าแปลกของชิ้นนั้นแม้จะไม่ใหญ่ไม่เล็ก แต่ก็ไม่ง่ายที่จะเอาไปซ่อน……ต้วนชิงหมิงเอาไปซ่อนไว้
ที่ไหนกันแม้เขาจะเข้าไปหาโดยไม่ได้รับเชิญหลายครั้งก็ยังหาไม่เจอ?
นางสามารถเอาของชิ้นนั้นเก็บซ่อนได้อย่างมิดชิดโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ดูท่าเขาจะดูถูกนางไม่ได้แล้ว!
เรื่องของเชวียหนิงเชี่ยนถือว่าจบลงแล้วขณะนี้ในระหว่างที่ฮูหยินเชวียกำลังขอโทษต่อองค์ชายที่ละเลยทางด้านต้
วนชิงหมิงขอตัวออกไปอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวแต่เมื่อเชวียหนิงหรานไปส่งต้วนชิงหมิงที่ประตูชุ่ยฮวาเหมินฮูหยินเชวียได้
ส่งแม่นมมารออยู่กลางทางเพื่อเชิญให้นางไปห้องของฮูหยินเชวียจะได้รักษาบาดแผลและดูแลปลอบขวัญ!
เด็กสาวจึงถือโอกาสนี้ได้พบหน้ากับฮูหยินเชวียที่ไม่เคยได้พบมาก่อน! แม้ว่าเรื่องตกนํ้าจะไม่มีใครพูดถึง ทว่านาง
ดูออกว่าฮูหยินจะไม่นิ่งดูดาย นับจากนี้ไปวันเวลาของเชวียหนิงหรานน่าจะดีไม่น้อย!
สิ่งที่นางจะช่วยเชวียหนิงหรานได้ก็มีเพียงเท่านี้ ที่จริงแล้วเรื่องของนางก็ยังมีเรื่องกองเป็นภูเขาเลากาทั้งคลื่นบน
นํ้าและคลื่นใต้นํ้าไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อไรนางจึงต้องเตรียมรับมืออย่างไม่ประมาท!
ความจริงแล้วในโลกนี้จะมีใครช่วยใครได้จริงหรือ? ทุกคนต่างต้องเวียนวนตามเวรตามกรรมที่ทำกันมาแล้วทั้ง
นั้น!สำหรับตัวนางกับเชวียหนิงหรานก็เช่นเดียวกัน!
หลังจากนั้นเชวียหนิงหรานไม่วางใจจึงเรียกให้พี่ชายเชวียหนิงซวนไปส่งเด็กสาวและน้องชายกลับจวนทว่าเมื่อมา
ถึงจวนต้วนได้นั่งพักในประเดี๋ยวเดียวก็ขอตัวกลับไป!
วันนี้ระหว่างที่นางออกไปข้างนอกในจวนต้วนก็เกิดเรื่องขึ้นไม่น้อยทีเดียว! ทันทีที่ต้วนชิงหมิงก้าวเท้ากลับเข้า
เรือนซูหนิงเยี่ยนเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ก็เล่าเรื่องในวันนี้ให้นางฟังทีละเรื่อง ทีละประเด็น
เรื่องแรกหลิวหรงไม่เพียงขว้างปาข้าวของทั้งห้อง ยังให้ตวนเจิ้งไปเชิญหมอมาตรวจใหม่อีกครั้ง
ทว่าหมอที่นางเลือกกับมือก็ยังให้คำตอบเดียวกันนางร้องไห้โวยวายละม้ายคนเสียสติ ยอมรับไม่ได้ว่านางไม่ได้ตั้ง
ท้องจริง!
ได้ยินมาว่าจวบจนถึงตอนนี้ต้วนเจิ้งก็ยังไม่ได้ไปที่เรือนหลิวหรงแม้สักครั้ง ไม่นานเสียงก็พลันเงียบลง ลางสังหรณ์
ไม่ดีบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆช่างน่าแปลก!
ต้วนเจิ้งจึงนำคนไปค้นที่จวนสุดท้ายคาดไม่ถึงว่า……ไปั๋หย่วนฮ่าวมีส่วนเกี่ยวข้องเรื่องนี้จึงเชิญเขาไปที่ห้องอ่าน
หนังสือ ปิดประตูปิดหน้าต่างจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ออกมาเจ้าค่ะ!`