การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 81 การหายตัวไปของต้วนอวี้หราน

ต้วนชิงหมิงหลับตาลงครู่หนึ่งสัมผัสได้ถึงมือนางที่สั่นไปหมด เมื่อนางลืมตาขึ้นจึงเอ่ยขึ้นว่า “ก็ได้ ข้าจะทำให้เจ้า
สมปรารถนา!”
ข้าจะทำให้เจ้าสมปรารถนาจากนั้นจะคอยมองดูเจ้าตั้งท้องครั้งแล้วครั้งเล่า และเห็นลูกเจ้าตายไปทีละคน……ที
ละคน
อีกฝั่ายพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย “ต้วนชิงหมิง ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะคิดดีต่อข้า!”
นางหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในมือขึ้นมาบรรจงเช็ดตรงปากที่เลอะเศษขนมบนใบหน้าต้วนอวี้หรานจากนั้นใช้นํ้าเสียง
ที่แปลกพูดขึ้นช้าๆ “ดูจากสภาพของเจ้าตอนนี้ข้าคิดดีหรือไม่ดีต่อเจ้า ยังจะปฏิเสธอยู่อีกหรือ?”
“ครั้งหน้า ตอนที่เจ้าโกรธแล้วคิดจะขังตัวเองอยู่ในห้องให้เตรียมอาหารไว้ในห้องเสียก่อน จะได้ไม่ต้องกินขนมที่
แข็งเช่นนี้อีก!”
พูดจบก็หันหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดกลับไปตรงไปที่ห้องหนังสือของต้วนเจิ้ง
ต้วนอวี้หรานข้าจะต้องให้เจ้าได้สมปรารถนา!
…
ในห้องหนังสือของต้วนเจิ้งเห็นไปั๋หย่วนฮ่าวนั่งอยู่ตรงข้าม
สีหน้าไม่สบอารมณ์ของต้วนเจิ้งกำลังจ้องมองไปยังใบหน้าที่สลดของเด็กหนุ่ม นานเท่าไรก็สุดรู้ทว่าจนนํ้าชาที่
ร้อนกลับเย็นชืดอยู่ตรงหน้า
องครักษ์ในจวนต้วนได้สืบหาความจริงจนพบว่า เด็กหนุ่มเบื้องหน้ากำลังคิดใส่ร้ายหลิวยวนคาดไม่ถึงว่าตัวเขา
กลับตกเป็นจำเลยเสียเอง!
แต่ไหนแต่ไรมาต้วนเจิ้งเกลียดคนเลวและผู้ที่ทำเรื่องชั่วร้ายที่สุด ทว่าตอนนี้วิธีการที่ไปั๋หย่วนฮ่าวใช้กลับทำให้เขา
เริ่มรังเกียจหลานชายคนที่เขาให้ความสำคัญ หมายมั่นปันมือเป็นที่สุด!
เขาจ้องมองอีกฝั่ายอย่างนิ่งเฉยและพูดอย่างห่างเหิน “เรื่องของอวี้หรานกับชิงหมิงคุณชายไปั๋วางแผนจะจัดการ
อย่างไร?”
นี่เป็นเรื่องที่ทำให้ต้วนเจิ้งลำบากใจเป็นอย่างมาก……ต้วนชิงหมิงกับไปั๋หย่วนฮ่าวมีสัญญาหมั้นหมายระหว่าง
ผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่ายแต่กลับพบต้วนอวี้หรานอยู่กับเขา ไม่เพียงอยู่กันสองต่อสองยามวิกาลทั้งเสื้อผ้ายังยับยู่ยี่ไม่เหลือชิ้นดี!
ทว่าบุตรสาวทั้งสองคนล้วนเป็นคนที่สำคัญของต้วนเจิ้งทั้งคู่ ครั้งนี้เขาจึงคิดหาทางออกให้เด็กหนุ่มเบื้องหน้าไม่ได้!
เขาเงยหน้าขึ้นมองไปที่ต้วนเจิ้งชั่วอึดใจหนึ่งจึงพูดขึ้นอย่างละอายใจเป็นที่สุด “เรื่องนี้หลานถูกคนใส่ร้าย……
หลานไม่ทราบเลยว่าเหตุใดน้องอวี้หรานถึงมาอยู่ในห้องได้!”
อีกฝั่ายย่นหัวคิ้วน้อยๆมองด้วยเด็กหนุ่มด้วยความสงสัย พูดซํ้าคำที่เขาพูด “น้องอวี้หราน?”
เขาเรียกต้วนอวี้หรานว่า ‘น้องอวี้หราน’ พวกเขาทั้งสองไปสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อไร?สนิทกันจนเรียกแทนกันว่า
‘พี่ชาย’ และ ‘น้องสาว’ เลยหรือ?
“เรียนท่านลุง อวี้หรานเป็นคนเฉลียวฉลาดและไร้เดียงสา เมื่อน้องสาวเห็นหลานก็เรียก‘พี่ชายไปั๋’ อย่างนั้น ‘พี่
ชายไปั๋’อย่างนี้หลานไม่อาจทำให้นางเสียใจจึงเรียกกันว่าพี่ชายและพี่สาวขอครับ!”
ต้วนเจิ้งได้ฟังก็ส่ายหัวไปมาความประทับใจของเขาต่อไปั๋หย่วนฮ่าวกลับยํ่าแย่ขึ้นไปอีก
จะยกต้วนชิงหมิงให้แต่งกับคนแบบนี้เขาจะวางใจได้อย่างไร?
อีกทั้งต้วนอวี้หรานที่เป็นน้องสาวของคู่หมั้นหมายและเขาที่จะเป็นพี่เขยของนาง……ทว่าแล้วจะแก้ปัญหาเรื่องนี้
อย่างไรตอนนี้เขารู้สึกวุ่นวายไปหมด ไม่อาจเยือกเย็นหนักแน่นดังขุนเขาได้เช่นเดิม!
แน่นอนว่างานแต่งของต้วนชิงหมิงและไปั๋หย่วนฮ่าวถือเป็นโมฆะไปแล้วยังโชคดีที่เรื่องนี้ยังไม่ได้มีคนนอกรู้ถ้าคน
ข้างนอกเรือนรู้เรื่องนี้จะต้องหัวเราะเยาะจนฟันร่วงเป็นแน่!
ทว่าต้วนเจิ้งไม่รู้ว่าบุตรสาวคนโตคิดอย่างไรกับเรื่องนี้!เพราะมันเกี่ยวพันไปถึงความสุขทั้งชีวิตของลูกสาว……ถ้า
นางยังดึงดันที่จะแต่งกับเด็กหนุ่ม เรื่องนี้ก็คงจะยากจะจัดการ!
เฮ้อ!พูดได้ว่าเรื่องหยุมหยิมในภายในช่างแตกต่างกับเรื่องที่ต้วนเจิ้งต้องออกรบออกศึกอย่างมาก เขาค่อยๆหมด
แรงที่จะจัดการ แม้ใจจะอยากทำเพียงไร!
ต้วนเจิ้งมองไปั๋หย่วนฮ่าวอย่างเลือดเย็น……เจ้าเด็กนี้มาสร้างเรื่องสร้างปัญหาให้เขาโดยแท้ ถ้ารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้
เขาไม่ควรรับปากให้เด็กนี้มาอยู่ในจวนแต่แรก
เด็กหนุ่มเหมือนอ่านสถานการณ์ออก……เขารู้ว่าต้วนเจิ้งมีอคติกับเขาแล้ว เรื่องอคติเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่เขากลัว
ว่าถ้าต้วนเจิ้งกลับคำพูดไม่ให้ต้วนชิงหมิงแต่งงานกับเขาอย่างนั้นจะได้ไม่คุ้มเสีย!
ฉะนั้นไปั๋หย่วนฮ่าวจึงลุกขึ้นมาประสานสองมือต่อหน้าต้วนเจิ้ง พูดอย่างจริงจังและจริงใจอย่างมาก “ท่านลุง
เรื่องเกิดขึ้นไปแล้วชื่อเสียงของน้องอวี้หรานเสื่อมเสียเพราะหลานหย่วนฮ่าวจะกลับไปรายงานท่านพ่อท่านแม่ที่หนิง
หย่วน โดยรับน้องอวี้หรานเป็นอนุก่อนแล้วรอจนถึงหลานกับชิงหมิงสมรสกัน ค่อยจัดงานแต่งพร้อมกันทีเดียว!ไม่ทราบ
ว่าท่าน……ลุง มีความคิดเห็นว่าอย่างไรครับ?”
ฟังที่ไปั๋หย่วนฮ่าวพูดต้วนเจิ้งโกรธจนลมออกหูในทันใด
อะไรนะ! จะเอาอวี้หรานเป็นอนุ? และยังคิดจะเอาต้วนชิงหมิงอีก?เจ้าไปั๋หย่วนฮ่าวคิดว่าตัวเองมีดีมาจากไหนกัน!
ถือดีจะเอาบุตรสาวทั้งสองคนเป็นเมีย?เห็นทีเขาจะต้องสั่งสอนเจ้าเด็กหนุ่มไร้มารยาทคนนี้เสียหน่อยแล้ว!
ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากพูดก็ได้ยินเสียงเถี่ยเฟิงจากประตูด้านนอกอย่างชัดเจน “ท่านแม่ทัพคุณหนูใหญ่กับคุณหนู
รองมาขอพบขอรับ!”
ต้วนเจิ้งถลึงตามองเด็กหนุ่มเบื้องหน้าด้วยความเกลียดชังหยุดชะงักระบายลมหายใจเข้าออกเพื่อฝืนระงับความ
โกรธเกลียดนี้ไว้ “ให้พวกนางเข้ามา!”
ต้วนชิงหมิงและต้วนอวี้หรานทั้งคู่เดินเข้ามาพร้อมกัน
บุตรสาวคนโตยิ้มเล็กน้อยออกมาและทำความเคารพผู้เป็นบิดาค่อยหันไปทักทายไปั๋หย่วนฮ่าวจากนั้นค่อยให้เซี่ย
ฉ่าวเอ๋อร์นำจานลูกพลับที่ล้างสะอาดแล้วสองจานวางหน้าด้านหน้าของคนทั้งคู่!
ต้วนชิงหมิงพูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ วันนี้ลูกไปจวนเชวียเพื่อไปเยี่ยมพี่สาวเชวียจึงได้ลูกพลับที่เก็บมาสดใหม่กลับมา
ด้วยลูกไม่กล้าจะกินเพียงคนเดียว จึงให้คนล้างให้สะอาดและนำมาให้ท่านพ่อได้ลิ้มรสเจ้าค่ะ”
นางพูดไปพลางหยิบลูกพลับที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าต้วนเจิ้งขึ้นมาใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดแล้วเช็ดอีก จากนั้นค่อยๆ
ปอกผิวด้านนอกออกอย่างพิถีพิถันแล้วค่อยส่งลูกพลับที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้ายื่นไปให้ต้วนเจิ้ง พูดอย่างรีบร้อน “ท่านพ่อ
รีบชิมเลย!”
รอยยิ้มของต้วนชิงหมิงช่วยผ่อนคลายความโกรธภายในใจของเขาลงได้ทว่าเพียงคิดถึงเรื่องที่บุตรสาวอีกคนอวด
ฉลาด เพราะการหักหลังของว่าที่พี่เขยจนทำให้ตัวเองเสื่อมเสียชื่อเสียง ต้วนเจิ้งเสียใจกับเรื่องนี้เป็นที่สุด
เขาได้แต่ฝืนยิ้มกัดลูกพลับเข้าไปในปากหนึ่งคำ “อืม หวานเสียจริง……คุณชายไปั๋ลองชิมดูสิ!”
เดิมทีต้วนเจิ้งไม่อยากจะให้เขากินแต่เมื่อเห็นต้วนอวี้หรานเดินเข้ามาด้วยจึงใช้สายตาเคียดแค้นมองไปยังไปั๋
หย่วนฮ่าว……ต้วนเจิ้งทราบดีว่าลูกสาวคนรองมีใจปฏิพัทธ์ต่อไปั๋หย่วนฮ่าว! เขาจึงได้แต่สูดลมหายใจเข้าออกลึกๆยาวๆ
อดกลั้นความโกรธเคืองไว้ภายในใจ ได้แต่เรียกให้ไปั๋หย่วนฮ่าวกินลูกพลับ!
ต้วนอวี้หรานยืนอยู่ด้านข้างไม่พูดไม่จาไม่กล้าแม้แต่ขยับเขยื้อน! ทว่าสายตาของไปั๋หย่วนฮ่าวยามนี้กลับจ้องมอง
ไปที่ต้วนชิงหมิงตลอดเวลา ตั้งแต่นางเดินเข้ามาจวบจนบัดนี้ นางไม่แม้แต่จะปรายตามองเขาแม้สักกระผีกเดียวละม้าย
เขาเป็นเพียงอากาศทำเอาเขาเศร้าสลดใจ! ในตอนนี้ เมื่อได้ยินต้วนเจิ้งพูดไปั๋หย่วนฮ่าวหยิบลูกพลับอย่างไม่มีกะจิตกะใจ
เช็ดอย่างลวกๆแล้วเอาเข้าปากกัดไปเต็มแรง!
ได้ยินแต่เสียงดัง “กร๊อบ” ออกมา……เขากัดโดนลูกพลับที่ทั้งขมทั้งฝาดพยายามกลืนลงไปจนพูดอะไรไม่ออก!
เด็กสาวหันหน้าไปมองเด็กหนุ่มพูดอย่างแปลกใจว่า “ทำไมกันคุณชายไปั๋รังเกียจลูกพลับที่ชิงหมิงเอามาว่าไม่
อร่อยหรือ? แต่ว่าท่านพ่อบอกว่ารสชาติหวานหอมนะ……”
สีหน้าเขาซีดเผือดขึ้นมามองไปยังต้วนชิงหมิงที่ใช้สายตาไร้เดียงสา แต่เหินห่างเป็นที่สุดมองกลับมาพลันสายตา
หยุดชะงัก รีบกลืนลูกพลับที่มีเปลือกในปากลงไปอย่างรีบร้อน พูดว่า “ไม่ใช่เช่นนั้น……”
ทางด้านต้วนเจิ้งที่เห็นไปั๋หย่วนฮ่าวกินพลับเข้าไปจึงเกิดความแปลกใจไม่น้อย ทำไมลูกพลับที่เขากินช่างหวาน
หอม แต่พอถึงปากอีกฝั่ายกลับทำท่าคล้ายว่าเป็นรสฝาดขมไปได้?
ต้วนเจิ้งมองไปยังสีหน้าของอีกฝั่ายที่กำลังบูดเบี้ยวกับรสฝาดขมอยู่ช่างมีความสะใจมากมายอะไรขนาดนี้ทว่า
เรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือเรื่องความสุขทั้งชีวิตของลูกสาวเขาจึงยื่นมือออกไปหยิบจานลูกพลับตรงหน้าไปั๋หย่วนฮ่าว
มาหนึ่งลูกเช็ดให้สะอาดสะอ้านจึงชิมเข้าไปหนึ่งคำ “ไม่เห็นเป็นอะไรนี่รสหวานออก……”
ไปั๋หย่วนฮ่าวผู้นี้จะต้องเป็นคนนิสัยยํ่าแย่ดังนั้นฟั้าดินก็ยังจะลงโทษเขาอีก?
เขาครุ่นคิดอยู่ประเดี๋ยวจึงหยิบลูกพลับที่วางตรงหน้าเขาขึ้นมาหนึ่งลูก ยื่นไปให้ไปั๋หย่วนฮ่าว “ลูกพลับที่เพิ่งจะ
เด็ดมาเมื่อครู่ และยังมีลูกสองลูกที่ยังไม่สุกงั้นเจ้าของชิมอันนี้ดู!”
เมื่อเขาได้รับการเอ็นดูจึงเกิดความตกใจรีบยื่นมือออกไปรับครั้งนี้เขารู้แล้วว่าต้องระวังจึงกัดไปคำหนึ่งด้วยความ
ระมัดระวังผลคือฝาดขมยิ่งกว่าลูกที่แล้วเสียอีก!
เขากัดไปหนึ่งคำก็เอามาวางไว้ในมือไม่ขยับ
ตอนนี้ในใจของต้วนเจิ้งไม่สบอารมณ์เสียแล้ว
ไปั๋หย่วนฮ่าวผู้นี้กลับมีท่าทางที่ไม่รับนํ้าใจให้เห็นทำไมกัน! เห็นว่าจวนต้วนรับแขกไม่ดีหรือมีเจตนากลั่นแกล้งจึง
ไม่ยอมกินลูกพลับที่เขาหยิบยื่นไปให้?