การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 82 เจ้าบอกว่าจะแต่งกับข้า

ทว่าเมื่อคิดถึงชื่อเสียงของต้วนอวี้หรานและอนาคตของต้วนชิงหมิงเขาจึงทำได้เพียงแต่อดทนอดกลั้นไว้ คำนี้คำ
เดียวเท่านั้น
ถ้าในขณะนี้ไปั๋หย่วนฮ่าวยังไม่กล้าเอะอะโวยวายต้วนเจิ้งก็จะมีนํ้าอดนํ้าทนต่อเขาต่อไป
เมื่อเห็นอีกฝั่ายทำหน้าไม่สบอารมณ์เด็กหนุ่มจึงรู้แก่ใจว่าการกระทำของเขาเป็นต้นเหตุ เขารู้สึกทุกข์ทรมานใจ
แต่ต้องแสร้งยิ้มออกมากลบเกลื่อน “ลูกพลับลูกเมื่อครู่ทำให้ปากชาขึ้นมา ท่านลุงรับประทานต่อได้ครับ……”
เมื่อพูดจบไปั๋หย่วนฮ่าวจึงวางลูกพลับในมือลง ไปหยิบแก้วนํ้าชาขึ้นมาค่อยๆ จิบทีละคำ……ช่างน่าแปลกเสียจริง
ทำไมลูกพลับแต่ละลูกที่ต้วนเจิ้งกินช่างหวานหอมแต่ลูกที่อยู่ในมือไปั๋หย่วนฮ่าวทุกลูกกลับฝาดขมไปหมด เป็นไปได้
อย่างไร
ถ้าพูดว่าไปั๋หย่วนฮ่าวดวงไม่ดีเขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด แต่ถ้าบอกว่ามีคนแอบใช้เล่ห์เหลี่ยมละก็
เด็กหนุ่มหรี่ตาขึ้นมามองต้วนชิงหมิงไปทั่วตัวด้วยสายตาที่สงสัย หลังจากนั้นจึงหยักหน้าเล็กน้อย……ถ้าบอกว่า
นางจะเล่นงานเขา อันนี้เป็นเรื่องที่เขาเชื่อแต่ว่าลูกพลับที่ภายนอกดูแล้วก็เหมือนกันไปหมด หากต้องการจะใช้
เล่ห์เหลี่ยมแล้วจะเริ่มทำจากตรงไหนล่ะ?
ลูกพลับชนิดนี้เรียกว่า “ลูกพลับแช่แข็ง” หรือเรียกอีกอย่างว่า ‘ลูกพลับขี้เกียจ’ ซึ่งเป็นวิธีการทานที่ใหม่ที่สุดที่
คิดค้นขึ้นมาและได้รับความนิยมอย่างมาก ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา
วิธีการทำ “ลูกพลับขี้เกียจ” จริงๆ แล้วง่ายมากก็แค่นำลูกพลับที่ยังไม่สุกต้มลงไปในนํ้าที่มีส่วนผสมต่างๆ ครู่
หนึ่งแล้วนำมาใส่ภาชนะปิดให้มิดชิดไม่กี่วันก็สามารถทานได้แล้ว วิธีการนี้สามารถรักษาความสดความหวานและ
สามารถกำจัดความฝาดขมของลูกพลับในตัว จึงทานได้ง่าย เมื่อนำไปวางขายในตลาด ก็ได้รับความนิยมชมชอบการ
ผู้คนจำนวนมาก!
แต่เนื่องจากฤดูกาลสุกของลูกพลับค่อนข้างช้าจึงทำให้ลูกพลับขี้เกียจสามารถหาทานได้เฉพาะฤดูใบไม้ร่วงที่จะ
เข้าฤดูหนาวเพื่อที่จะเก็บไว้ให้ได้นานจึงมีทั้งแบบที่ดิบและสุกแต่ถ้าไม่ใช่คนที่รู้จักอย่างดี จะไม่สามารถแยกแยะออก!
แล้วอย่างนั้นต้วนชิงหมิงทำไมถึงแยกแยะได้?
ทางด้านต้วนเจิ้งที่กำลังฟังไปั๋หย่วนฮ่าวอธิบายก็ยิ่งไม่สบอารมณ์มากขึ้นไปอีก ที่จริงเขาแทบอยากจะขับให้ไปั๋
หย่วนฮ่าวออกไปจากจวนเสียเดี๋ยวนี้แต่ว่าเขาไม่อยากเสียมารยาทและทำร้ายจิตใจต่อหน้าบุตรสาว จึงได้แต่กลํ้ากลืนฝืน
ทน ในตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาควรจะใจกว้างและให้อภัย เขาจึงชักสีหน้าร้อง “เหอะๆ” ออกมาจากปากและไม่เอื้อนเอ่ย
วาจาใดต่อ!
หน้าตาของเด็กหนุ่มมีแววตาที่คล้ายรู้สึกสำนึกผิดและรู้สึกทรมานใจเหลือเกิน…เขาอยากจะคุยกับต้วนเจิ้ง เรื่อง
งานของเขากับต้วนชิงหมิง แต่ดูสถานการณ์ตอนนี้แล้วช่างยากเย็นเหลือเกิน
เฮ้อ!ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เขาคงไม่ยอมร่วมมือกับต้วนอวี้หรานจัดการกับหลิวยวนเด็ดขาดดูตอนนี้นอกจากเสีย
เปรียบแล้ว! ยังเป็นตัวตลกทั้งยังขาดความไว้เนื้อเชื่อใจจากต้วนเจิ้งอีกดูท่าอีกฝั่ายคงไม่อยากให้เขาจับคู่กับต้วนชิงหมิง
แล้วเป็นแน่!
ต้วนชิงหมิงเป็นคนที่ไปั๋หย่วนฮ่าวหมายมั่นไว้แล้วจะให้ปล่อยมือโดยง่ายได้อย่างไร? เพียงแต่คิดถึงความเฉียบ
แหลมความเงียบสงบและความเด็ดขาดของนาง ยิ่งทำให้เขาตัดสินใจแล้วว่าจะต้องแต่งกับนางและพากลับไปเป็นหน้า
เป็นตาให้กับเขา
นึกได้เช่นนี้ไปั๋หย่วนฮ่าวก็ซ่อนแววตาที่ครุ่นคิด จากนั้นปรายตามองที่หน้าต้วนชิงหมิง……พลันได้กลิ่นหอมละมุน
ออกมาจากร่างกายของนาง
มองจากด้านข้างเห็นเพียงดวงตาที่สุกสกาวเรียบนิ่งละม้ายกำลังดำดิ่งสู่ความหนาวเหน็บทว่ามองอีกมุมกลับ
เหมือนนางดูเรื่องออกทั้งหมดเขาเห็นนิ้วทั้งสิบที่เรียวยาวของนางอีกทั้งลำคอที่โผล่พ้นออกมาจากเสื้อตัวงามนั้นก็ขาว
ราวกับหิมะเมื่อนางหันหน้ากลับมา ริมฝีปากสีแดงระเรื่อก็เผยรอยยิ้ม ที่งดงามเหมือนกับนางฟั้าลงมาเกิด
วันนี้นางสวมชุดกระโปรงสีฟั้าอ่อนเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตาที่สวยงามสว่างแวววาวเหมือนกับท้องฟั้า ในตอน
นี้มุมปากของนางเผยรอยยิ้มออกมาขณะมองไปที่ต้วนเจิ้งพูดคุยเสียงเบา ดูสนิทสนมกันเสียจนคนนอกไม่อาจแทรกพูด
ขึ้นมาระหว่างพ่อกับลูกได้
เมื่อเห็นไปั๋หย่วนฮ่าวทานลูกพลับรสฝาดขมติดต่อกันสองลูกนางได้แต่แอบหัวเราะเยาะในใจ ทว่าไม่อาจ
แสดงออกมาได้ในที่สุดนางเงยหน้าขึ้นส่งสายตาเยาะเย้ยมองไปยังเด็กหนุ่มด้านข้างอย่างไร้ความรู้สึกพลางอมยิ้มจางๆ
“เกิดอะไรขึ้น? ลูกพลับที่คุณชายไปั๋เลือก กินไม่ได้ทั้งหมดเลยหรือ?”
พูดไปพลางมองไปที่จานลูกพลับของไปั๋หย่วนฮ่าวเห็นลูกพลับที่สะท้อนแสง นางจึงเผยรอยยิ้มออกมา “พูดจริงๆ
ข้าเองก็ยังไม่ได้ชิมเลย จึงไม่รู้ว่าหวานหอมจริงหรือไม่!”
พูดจบนางก็เดินขึ้นไปจานลูกพลับที่วางไว้ตรงหน้าไปั๋หย่วนฮ่าวหยิบขึ้นมาเช็ดให้สะอาดปอกเปลือกออก กัด
เข้าไปคำหนึ่งและพูดอย่างแปลกใจ “ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่หน่าหวานออกจะตาย!”
ต้วนอวี้หรานที่ยืนอยู่นางจึงยื่นมือไปหยิบลูกพลับขึ้นมากัดโดยไม่ลังเลใจ จากนั้นชมออกมาว่า “พี่ไปั๋รสหวานจริง
ไม่อย่างนั้นพี่ลองชิมดู?”
พูดไปนางก็ยื่นลูกพลับที่กัดไปแล้ว ยื่นไปให้ไปั๋หย่วนฮ่าว แต่เมื่อคิดว่าไม่เหมาะสมนางจึงหยิบลูกใหม่ในจานส่ง
ให้เขาอย่างเอาใจ “พี่ไปั๋เช่นนั้นลูกนี้ให้พี่!”
ตอนนี้ไปั๋หย่วนฮ่าวจิตใจขวัญผวากับรสชาติที่ทั้งขมและฝาดของลูกพลับเขายกมือขึ้นโบกไปมาอย่างไม่กล้าที่จะ
ลองอีก พลางฝืนยิ้มและส่ายหัว “พี่… ไม่ทานแล้ว น้องอวี้หรานทานเองเลย!”
เด็กสาวที่มือหนึ่งถือลูกพลับอยู่อีกมือหนึ่งที่ถือลูกพลับให้กับเขา กลับร่วงตกลงไปกลิ้งอยู่บนพื้น
นางไม่ได้ก้มลงไปเก็บเพราะถูกเขาใช้สายตาปฏิเสธอย่างชัดเจน นางจึงพูดอย่างคับแค้นใจออกมา “พี่ไปั๋แน่ใจ
หรือว่าจะให้อวี้หรานไปเป็นอนุ?”
คาดไม่ถึงว่าคำพูดของเขากับต้วนเจิ้งที่พูดกัน นางจะได้ยินทั้งหมดสายตาที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมและคับแค้นใจ
อย่างเหลือล้นแทบจะทำให้ไปั๋หย่วนฮ่าวหยุดหายใจไปชั่วขณะ
เรื่องต้วนอวี้หรานปล่อยให้ผ่านไปก่อนแล้วกันเพราะต้วนชิงหมิงเป็นคนที่เข้าใจและเอาใจได้ยากที่สุดดังนั้นใน
ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำ คือทำให้ต้วนชิงหมิงสงบลงหลังจากนั้นคงไม่สายไปกับการปลอบใจต้วนอวี้หราน!
คิดได้เช่นนี้ไปั๋หย่วนฮ่าวจึงอดไม่ได้ที่จะใช้สายตาลอบชำเลืองมองต้วนชิงหมิงแต่นางกลับทำเหมือนไม่ได้ยินคำ
พูดที่เขากับต้วนเจิ้งพูดกัน แม้แต่มองเขาสักครั้งก็ยังไม่แม้แต่จะปรายตามอง!แค่พริบตาเดียวในใจไปั๋หย่วนฮ่าวเหมือนถูก
นํ้าที่เยือกเย็นราดรดจนรู้สึกหนาวเหน็บไปหมด!
พูดอย่างลำบากใจ “น้องอวี้หรานรู้หรือไม่ว่า พี่กับพี่สาวเจ้ามีสัญญาหมั้นหมายไว้ก่อนแล้ว!”
วันนี้ต้วนอวี้หรานตั้งใจแต่งตัวให้สวยงาม
นางใส่เสื้อปักลายดอกไม้สีชมพูอ่อนด้านล่างใส่กระโปรงจีบสีนํ้าทะเลเข้ม ใบหน้าได้รูป ขาวหมดจดราวกับหยก
ขาวแก้มตุ้ยนุ้ยเหมือนลูกแพร์พร้อมผลัดแปั้งทั้งสองข้างเหมือนดอกสยงฮวาขาวบริสุทธิ์แกมสีแดงระเรื่อที่เพิ่งผลิบานขน
คิ้วดกดำดังคันศรเหมือนหลุดมาออกมาจากภาพวาด แม้ว่าต้วนอวี้หรานอายุยังน้อยทว่าทรวดทรงองเอวไม่เลวเลยที
เดียว ตอนนี้นางใช้สายตาที่วาววับมองเหม่อลอยมาที่ไปั๋หย่วนฮ่าว มุมที่เขานั่งอยู่สามารถมองเห็นดวงตางดงามกำลัง
ยั่วยวนอารมณ์ของเขา
พี่สาวน้องสาวคู่นี้คนหนึ่งใส่ชุดสีชมพูอ่อนอีกคนใส่ขาวบริสุทธิ์ คนหนึ่งสวยสดใสอีกคนสวยยั่วยวนความงดงาม
ทั้งสองแบบ เปรียบเหมือนหิมะขาวที่บริสุทธิ์ผุดผ่องน่าหลงใหลมากกว่าแสงตะวันและสายลมในหน้าร้อนเสียอีก!
ในตอนนี้ใจของไปั๋หย่วนฮ่าวมีความคิดที่ว่า ‘ถ้าสามารถได้หญิงสาวทั้งคู่มาครอบครองต่อให้จะเปลืองเเรงสัก
เพียงใดก็ยินดี’ เขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะทำให้เรื่องหมั้นหมายยังคงมีอยู่ส่วนเรื่องถัดไปก็คิดหาวิธีเอาต้วนอวี้หรา
นมาเป็นอนุ!
ไปั๋หย่วนฮ่าวยังตกอยู่ในจินตนาการของเขาทว่าต้วนอวี้หรานจะยอมเป็นอนุของเขาจริงหรือ?
ต้วนอวี้หรานได้ยินที่เขาพูดจึงกลับตัวไปพร้อมกับแววตาที่ผิดหวัง พูดขึ้นว่า “แต่พี่สาวบอกข้าว่านางยินดีที่จะ
ยกเลิกการหมั้นหมาย และให้ข้ากับพี่ได้สมปรารถนากัน!”
“อะไร……”
“อะไรนะ?”