กำเนิดใหม่ชายาผู้ล่วงลับ โม่เหยียนซาง - บทที่ 1 การพานพบที่ร้ายแรงถึงชีวิต (1)

ในห้องอาบน้ำที่มีไอน้ำลอยคละคลุ้ง กลิ่นหอมอบอวล ทั่วห้องเงียบสงัด
กลีบดอกไม้สีสวยสดลอยเหนือน้ำในอ่าง
โฉมสะคราญนางหนึ่งหลับตาเอนหลังอยู่ในอ่างนั้น พลันนั้นเงาร่างสายหนึ่ง
กระโดดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง พุ่งตัวลงในอ่างน้ำ หยดน้ำสาดกระเซ็น! หญิง
งามลืมตาด้วยความตกใจ นางไม่ทันตอบสนอง ก็ถูกคนด้านหลังกอดแนบกาย
แน่น!
กลิ่นอายของชายแปลกหน้าลอยกระทบจมูก นางตื่นตะลึง เค้นถามเสียง
เคืองขุ่น “ผู้ใด?!”
ไร้เสียงตอบกลับ มีเพียงสัมผัสเย็นเยียบของดาบจี้มาที่ต้นคอ ไอน้ำอุ่นร้อนที่
ลอยปกคลุมไปทั่วห้อง ราวกับถูกแช่แข็งภายในพริบตา
ร่างกายของนางตึงเกร็ง ดวงหน้าซีดเล็กน้อย ทว่ากลับฝืนข่มใจสงบนิ่ง ขยับ
มือเงียบๆ ลอบหนีบกลีบดอกไม้สองกลีบไว้ตรงปลายนิ้ว…
“ห้ามส่งเสียง มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าเจ้าเสีย!”
เสียงที่จงใจกดให้ต่ำลงเคร่งขรึมเย็นชาระคนแหบพร่า เป็นบุรุษผู้หนึ่ง กลิ่น
คาวเลือดจางๆ ลอยโชยในอากาศ แม้ลมปราณของเขาเยือกเย็น ทว่ากลับไม่ค่อย
มั่นคงนัก คล้ายได้รับบาดเจ็บสาหัส
นางไม่พูดอะไร ราวกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ทว่าไม่มีผู้ใดมองเห็นประกายเย็น
เยียบหากแต่สงบนิ่งในดวงตานาง นางเหลือบมองกลีบดอกไม้ในอ่างน้ำ นัยน์ตา
กลมใสกลอกไปกลอกมา คล้ายกำลังชั่งน้ำหนักสถานการณ์

“เจ้าเป็นใคร? คิดทำการใด?” นางถามเสียงเบา แววขุ่นเคืองถูกกดข่มไว้ น้ำ
เสียงราบเรียบแน่นิ่ง ไม่แตกตื่นลนลานเหมือนหญิงชนชั้นสูงทั่วไป
ชายหนุ่มประหลาดใจเล็กน้อย เอ่ยเสียงเย็นชา “วางใจเถิด ขอเพียงเจ้าเชื่อฟัง
ข้าไม่เอาชีวิตเจ้าแน่!”
น้ำเสียงเย็นชาวางอำนาจ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าบุรุษผู้นี้อยู่ในตำแหน่งสูงมา
นาน เคยชินกับการบงการชีวิตผู้คน
นางขมวดคิ้วงาม หมายจะเอ่ยปากให้เขาปล่อยมือ ทันใดนั้น กลับมีเสียงฝีเท้า
แผ่วเบาดังมาจากนอกประตู!
ชายหนุ่มย่อกายดำลงใต้อ่างอย่างไร้ซุ่มเสียงทันที่ อาวุธคร่าชีวิตจี้แนบแผ่น
หลังนาง
ไอเย็นแผ่ซ่านกลางแผ่นหลัง
ในห้องเงียบสงัดไร้สรรพเสียง
ประตูห้องอาบน้ำเปิดออกอย่างแผ่วเบาไร้เสียง ชายชุดดำปิดบังใบหน้าพุ่งตัว
เข้ามาพร้อมกับประกายเย็นเยือกของดาบ ตรงเข้าไปจ่อที่ลำคอของหญิงสาวโดย
ไม่พูดพร่ำทำเพลง และตะคอกถามเสียงต่ำ “คนอยู่ที่ใด?”
นางเบิกตาโพลง สีหน้าตื่นกลัว จ้องไปด้านหลังเขา พลางกรีดร้องเสียงแหลม
“อ๊ะ! เขา เขา… อยู่ด้านหลังเจ้า…”
ชายชุดดำตกใจ รีบหมุนกายหันไป ในเสี้ยววินาทีนี้เอง ชายที่ซ่อนตัวอยู่ใต้อ่าง
พลันพุ่งตัวขึ้นกลางอากาศ ประกายแสงจากดาบคมพวยพุ่ง ตวัดลงอย่างเด็ด
ขาด! ชายชุดดำหมายดึงตัวถอยหลัง ทว่ากลับสายไปเสียแล้ว ดาบไร้เทียมทาน
เสียดแทงทะลุอกซ้าย เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเมื่อดาบถูกชักกลับ
การร่วมมือกันโดยมิได้นัดหมาย ทั้งที่คนสองคนไม่รู้จักกันมาก่อน กลับ
เหมือนสหายที่ร่วมสู้กันมานานหลายปี
ชายชุดดำลั่นร้องเจ็บปวด เห็นท่าไม่ดี จึงยกมือกุมหน้าอกหมุนกายหมายหลบ
หนี!
ชายในอ่างน้ำหรี่ตาเย็นชา มีหรือจะปล่อยให้หนีไป! เขาแค่นเสียงเย็นยะเยือก
ดาบพุ่งออกจากมือแหวกอากาศส่งเสียงหมายปลิดชีพในดาบเดียว
ประกายดาบอันเย็นเยียบ กระตุ้นให้ไอสังหารพวยพุ่งไปทั่วห้อง
ครั้นมองเห็นชายชุดดำใกล้สิ้นชีพ หญิงสาวดวงตาไหววูบ ตวัดปลายนิ้ว กลีบ
ดอกไม้สองกลีบพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วดั่งอสนีบาต

ปลายดาบเสเปลี่ยนทิศ กลีบดอกไม้ปักทะลุร่าง ชายชุดดำร้องคราง กระโดด
หนีไปทางหน้าต่างทันที
ชายหนุ่มได้ยินเสียงดาบร่วงตกพื้น คิ้วเข้มขมวดเบาๆ คว้าเอวบางอย่าง
รวดเร็ว หญิงสาวพลันงอข้อศอกออกแรงกระทุ้งไปข้างหลัง โดนแผงอกกว้าง
ของเขาพอดี
เลือดอุ่นๆ ไหลทะลัก คล้ายกระแทกโดนบาดแผล เขาราวถูกกระตุ้นโทสะ สบถ
ด่าหนึ่งเสียง ทันใดนั้นก็คว้าร่างนางอย่างแรง ทั้งสองล้มออกไปนอกอ่างพร้อม
กันอย่างทุลักทุเล!
หนึ่งหญิงหนึ่งชายพร้อมใจกันดับแสงไฟในห้องแทบจะในทันทีโดยมิได้นัด
หมาย
ภายในห้องอาบน้ำมีแต่ความเงียบงันและมืดมิด
ขณะล้มลงไปบนพื้น เขาอยู่บน นางอยู่ล่าง ร่างอรชรถูกกอดไว้เต็มอ้อมแขน!
นางง้างมือหมายตวัดตบ ทว่ากลับถูกเขารวบไว้เหนือศีรษะ
นางลอบสะดุ้งในใจ คนผู้นี้ไม่เพียงได้รับบาดเจ็บ แต่ยังถูกพิษด้วย! คนที่บาด
เจ็บสาหัสและถูกพิษ กลับเคลื่อนไหวในความมืดได้คล่องแคล่ว และตัดสินใจ
แม่นยำปานนี้ ไม่อยากคิดเลยว่าหากเขาไม่บาดเจ็บ จะน่ากลัวสักเพียงไหน!
ใบหน้าของชายหนุ่มอยู่ห่างเพียงคืบ
นางมัวครุ่นคิด จึงลืมตัวไปชั่วขณะว่าควรผลักเขาออก ฝ่ามือใหญ่ของเขา
พลันบีบลำคอยาวระหงของนางไว้
“ปัดกระบี่ของข้าตกได้เพียงใช้กลีบดอกไม้ ซ้ำยังปักทะลุร่างกายมนุษย์ได้
พลังยุทธ์เช่นนี้ มีไม่กี่คนในยุทธภพ! บอกมา เจ้าเป็นใคร?!” เขาแสยะยิ้มเย็นชา
เล็กน้อย น้ำเสียงไร้ซึ่งความอ่อนโยน “ทั้งที่เจ้าช่วยข้าฆ่าคน แต่กลับปล่อยให้เขา
หนีไป คิดจะทำการใดกันแน่?”
“เจ้าสงสัยว่าข้าเป็นพวกเดียวกับคนผู้นั้น?” นางแค่นยิ้ม “หากเป็นเช่นนั้นจริง
เจ้าคงตายไปแล้ว!”
ชายหนุ่มถามเสียงเย็นขึ้นอีก “เจ้าไม่กลัวเขาเรียกพรรคพวกกลับมาฆ่าเจ้าให้
ตายไปพร้อมกับข้าหรือ?”
นางพูดอย่างมั่นใจ “เขาไม่มีโอกาสทำเช่นนั้น” กลีบดอกไม้ปักทะลุร่าง ไร้ซึ่ง
โอกาสรอดชีวิตแน่นอน

ชายหนุ่มอึ้งงัน นางยกมือ ใช้ปลายนิ้วหนีบกลีบดอกไม้ในอ่างขึ้นมาไล้ผ่าน
ปลายจมูกเขาเบาๆ
กลิ่นดอกไม้หอมเป็นพิเศษ เมื่อสูดลึกเข้าไปในปอดไม่นาน เขาสัมผัสได้ทันทีว่า
ชี่ในจุดตันเถียนเยือกเย็นดั่งเหล็กกล้า
“กลีบดอกไม้มีพิษ?!” ชายหนุ่มไม่คาดคิด สีหน้าพลันขรึมลงทันใด ฝ่ามือใหญ่
ยกจรดจุดตายบนร่างนาง ออกคำสั่งด้วยเสียงเย็นชา “ส่งยาแก้พิษมา!”
นางไม่เกรงกลัวกลับหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ต้องปล่อยข้าก่อน”
ชายหนุ่มพูดเสียงเข้ม “ส่งยาแก้พิษมา แล้วข้าจะปล่อยเจ้า”
“ไม่ปล่อยข้า ก็ไม่มียาแก้พิษ พวกเราตายตกไปพร้อมกัน!” นางแค่นหัวเราะ
เย็นชา ข้ารอได้ เพียงกลัวว่าเจ้าจะรอไม่ได้
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว นิ้วมือที่จรดจุดตายของนางคลายออกเล็กน้อย ขณะที่นาง
ลอบถอนหายใจเงียบๆ เสียงสาวรับใช้ก็พลันดังมาจากนอกห้อง “คุณหนู อาบ
เสร็จหรือยังเจ้าคะ?”
นิ้วมือของเขาจรดแน่นเข้ามาอีกครั้ง ทว่าไม่รอให้นางมีปฏิกิริยา เขาก็อุ้มนาง
พุ่งตัวขึ้นไปซ่อนบนเตียงทันที