กุนซือหญิงยอดอัจฉริยะ - บทที่ 248 อวัยวะพ่อเจ้าสิ!

“เร็วเข้า เร็วเข้า” หลี่ว์เต๋อเฉิงรบเร้าเขา ตัวเอง
กลับถือจอกสุราไม่วาง “สุราดอกบ๊วยของซ่งจื่
อเป็นสุราชั้นดีจริงๆ ท่านกลับไปแล้วข้าจะต้อง
ดื่มหลายจอกหน่อย”

“สุราจะเสียเปล่ามิได้ วันหน้าข้าจะจับตัวท่านมา
ช่วยบ่มสุรา” ซ่งชูอียิ้มเอ่ย

“เยี่ยม! จะใช้งานเมื่อใด ซ่งจื่อเพียงบอกกล่าวสัก
คำเป็นพอ” หลี่ว์เต๋อเฉิงกล่าวอย่างมีความสุข

อาศัยที่ชูหลี่จี๋ให้ความสำคัญต่อหลี่ว์เต๋อเฉิงเพียง
นี้ ซ่งชูอีก็สามารถมั่นใจได้ว่าเขาเป็นคนที่คบค้า
ได้ ดังนั้นจึงกระตือรือร้นที่จะพูดคุยเรื่อง
กฎหมายกับเขาเพื่อทำความเข้าใจนิสัยใจคอและ
ความคิดเห็นของเขา

หลี่ว์เต๋อเฉิงเป็นบัณฑิตสำนักนิติธรรม กฎหมาย
ที่เขาสนับสนุน คือการกวาดล้างเจ้าหน้าที่บน
พื้นฐานของกฎหมายเดิม ประการที่สองคือการ
จำกัดและควบคุมระเบียบของบ้านเมือง นี่เป็น
แนวทางปฏิบัติมากกว่าความคิดของนักนิติธรรม
เพ้อฝันเช่นจีเหมียนเสียอีก และยังเหมาะสมกับ
สถานการณ์รัฐฉินยิ่งกว่า

“ซ่งจื่อคิดว่าข้าทะเยอทะยานมากไปหรือเปล่า”
หลี่ว์เต๋อเฉิงคิดไม่ถึงว่าซ่งชูอีเคยอ่านหลักคำสอน
ของสำนักนิติธรรมมาก่อน ครั้นหารือถึงหลักคำ
สอนของสำนักนิติธรรมก็กล่าวได้อย่างชัดเจน
และมีเหตุผล คำบางคำค่อนข้างให้ความกระจ่าง
แก่เขา แอบชื่นชมในใจว่าซ่งจื่อนี้สมคำเล่าลือ
จริงๆ ในทางตรงกันข้ามเขากลับดูธรรมดามาก

ซ่งชูอีส่ายหน้า “ข้ากลับชอบความคิดของท่าน
เสียอีก เจ็ดมหานครรัฐผ่านการปฏิรูปกฎหมาย
แล้ว ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไรมันก็เป็นอดีตไปแล้ว
บัดนี้แต่ละรัฐต่างกำลังจับตามองกัน ต่างคนต่าง
คิดเคลื่อนไหวเมื่อมีโอกาส สถานการณ์ตึงเครียด
เช่นนี้ องค์จวินรัฐใดบ้างที่ยังจะกล้าแตะต้อง
รากฐาน?”

การปฏิรูปจำเป็นต้องปฏิรูประบบรัฐ ต้องแตะ
ต้องรากฐานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เหมือนกับที่
ซางจวินปฏิรูปรัฐฉิน หากไม่ใช่เพราะมีอิ๋งซื่อ
หลังจากเซี่ยวกง ลำพังเพียงปัญหาตระกูลเก่าแก่
ทิ้งไว้ก็เพียงพอที่จะทำให้รัฐฉินวุ่นวายหลายสิบปี
แล้ว

การปรากฏตัวของการปฏิรูปเป็นโอกาสทาง
ประวัติศาสตร์ นอกจากนี้ยังเป็นผลลัพธ์ของการ
พัฒนาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ใช่ว่าการปฏิรูปนั้นจะ
เหมาะสมในทุกช่วงเวลา

ยุคสมัยชุนชิวร้อยรัฐล้วนยืดหยัด ปลาใหญ่กิน
ปลาเล็ก ปลาเล็กกินกุ้ง ไม่ละเว้นความพยายาม
ในการขยายอาณาเขต ครั้นมาถึงยุคสมัยจั้นกั๋ว
ไม่กี่รัฐใหญ่อันทรงพลังก็ได้ถือกำเนิดขึ้น

แม้ว่าดินแดนของรัฐเหล่านี้จะมีขนาดใหญ่มาก
แต่หลังจากสงครามผนวกดินแดนอันยาวนาน
แล้วก็เข้าสู่ช่วงเวลาสั้น ๆ ของความเหนื่อยล้า
องค์จวินที่มีแผนการอันยิ่งใหญ่เหล่านั้นได้
ตระหนักดีว่าการจัดการกับรัฐใหญ่ที่มีกำลังมาก
นั้นไม่ง่ายเหมือนการผนวกรัฐเล็กๆ ดังนั้น
นอกเหนือจากการผนวกรัฐเล็กๆ แล้ว ทุกรัฐต่าง
พยายามหาแนวทางในการพัฒนาความเข้มแข็ง
ของตนเอง

ดังนั้น การเสริมสร้างความแข็งแกร่งของรัฐ
ต่างหากจึงมีความสำคัญสูงสุด แต่ละรัฐต่างกลัว
ว่าตัวเองจะล้าหลังแล้วจะกลายเป็นส่วนที่ถูกทิ้ง
ให้โดดเดี่ยว จึงยุ่งวุ่นวายอยู่กับความเละเทะ
ตัวเอง แม้จะเกิดความขัดแย้งกันเป็นครั้งคราว
แต่ก็ไม่กล้าสู้ตายกันจริงๆ ดังนั้น “การปฏิรูป
และเสริมสร้างความแข็งแกร่ง” จึงเกิดขึ้น

บัดนี้ไม่เหมือนกัน การปฏิรูปมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว
ความแข็งแกร่งของแต่ละรัฐได้เกิดช่องว่างขึ้น
แล้ว สงครามโค่นรัฐอาจระเบิดขึ้นได้ทุกเมื่อ
ทันทีที่รัฐใดรัฐหนึ่งเกิดความวุ่ยวายภายใน ก็จะ
ถูกวาฬโดยรอบกลืนกิน

ในเวลาเช่นนี้ ใครกล้าแตะต้องรากฐานก็จะพบ
จุดจบเช่นปาสู่

ทั้งสองคนพูดคุนกันอย่างมีความสุข ครั้นมี
ความเห็นที่ตรงกันก็ดื่มจอกหนึ่ง ผ่านไปไม่นาน
สุราไหที่สองก็ใกล้จะหมดแล้ว
ซ่งชูอีนั้นสามารถดื่มได้มาก และคุ้นเคยกับการ
ดื่มสุราที่ตัวเองบ่ม บัดนี้ต่อให้ดื่มหมดสองไหก็ไม่
แน่ว่าเมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดังนั้นจึงดื่มเป็น
เพื่อนหลี่ว์เต๋อเฉิงจอกแล้วจอกเล่า

หลังจากนั้นไม่นาน ซือหม่าหวยอี้ก็ยกหม้อหนึ่ง
กลับมา

ซือหม่าหวยอี้เปิดฝาหม้อออก กลิ่นหอมของเนื้อ
ลอยฟุั้ง ไปั๋เริ่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันใด โน้ม
ตัวไปข้างหม้อ สายตาจับจ้องอยู่ที่เนื้อ น้ำลาย
แทบจะไหลออกมาแล้ว

“มาลองชิม” ซือหม่าหวยอี้ใช้กริชขนาดเล็กหั่น
เนื้อใส่จานแล้วแบ่งไปให้ซ่งชูอีกับหลี่ว์เต๋อเฉิง
หลี่ว์เต๋อเฉิงเมามายไปแล้วหกถึงเจ็ดส่วน คีบเนื้อ
ยัดเข้าปากโดยไม่คำนึงถึงมารยาทเลย เอ่ยอย่าง
คลุมเครือ “สุราชั้นดีเนื้ออร่อย ในชีวิตนี้จะต้อง
การอะไรอีก!”

ซ่งชูอีคีบเนื้อเข้าปาก เนื้อนั้นมีไขมันพอเหมาะ
ถูกตุ๋นกำลังดี เคี้ยวง่าย แต่เนื้อยังคงมีความเรียบ
เนียนและยืดหยุ่น สามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอม
ของความเป็นปั่าที่แตกต่างจากสัตว์เลี้ยงระหว่าง
ริมฝีปากและไรฟัน

“ไม่ด้อยไปกว่าเนื้อกวางเฝิงเจ๋อ[1]เลย” ซ่งชูอี
เอ่ย ปั้อนชิ้นใหญ่ให้ไปั๋เริ่น

สุราบ๊วยนั้นเข้ากับเนื้อกวางได้เป็นอย่างดี สาม
คนหนึ่งหมาปั่ากินอย่างมีความสุขมาก

น้ำแกงและเศษกากที่เหลืออยู่ในหม้อถูกไปั๋เริ่น
กวาดออกไปจนว่างเปล่า ยังไม่พอ ยังอุ้มหม้อว่าง
เปล่าพร้อมเลียอย่างเอร็ดอร่อย

ซ่งชูอีกินจนรู้สึกแน่นเล็กน้อย เดินเล่นไปมาอยู่
ในบ้าน อีกสองคนนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น หลี่ว์
เต๋อเฉิงส่งเสียงกรนแล้ว

“ซ่งจื่อ” ซือหม่าหวยอี้ลุกขึ้น “ขอบังอาจถาม
อย่างหนึ่ง ซ่งจื่อไม่มีพี่น้องจริงหรือ?”

ซ่งชูอีหยุดเดินแล้วมองไป ซือหม่าหวยอี้ดูเหมือน
ยังไม่สร่างเมา ใบหน้าหล่อเหลายังมีแดงระเรื่อ
แววตาเลื่อนลอยไปไกล

“ไม่มี” ซ่งชูอีพูดพลางดึงๆ คอเสื้อ ในใจสงสัยว่า
เตาไฟในบ้านของหลี่ว์เต๋อเฉิงนี้เผาไหม้จนร้อน
เกินไปแล้ว ฟืนไม่ต้องใช้เงินหรืออย่างไรกัน!

“คู่หมั้นของข้าผู้นั้น เหมือนกับซ่งจื่อแปดถึงเก้า
ส่วนจริงๆ พวกข้าเป็นเพื่อนกันตั้งแต่วัยเยาว์
หมั้นหมายตั้งแต่เล็ก คิดไม่ถึงว่านางจะตาย
ขณะที่ส่งเข้าพิธี” ซือหม่าหวยอี้พูดพลางลั่งน้ำตา
ด้วยความเศร้าโศกและสิ้นหวัง

การแต่งงานที่ยาวไกล ครอบครัวเจ้าสาวคุ้มกัน
ขบวนเจ้าสาวเพื่อไปส่งที่บ้านเจ้าบ่าว และ
ครอบครัวของเจ้าบ่าวก็จะขบวนมาต้อนรับ ใน
เมื่อส่งตัวกันแล้วก็ไม่นับว่าเป็นคู่หมั้นอีกต่อไป
ซ่งชูอีเต็มไปด้วยความสงสัย อย่างไรก็ดีตาม
ประสบการณ์ของนาง ความโศกเศร้าของซือหม่า
หวยอี้ก็ดูไม่เหมือนเสแสร้ง

ซ่งชูอีรู้สึกร้อนมาก แต่เนื่องจากผู้อื่นกำลังเสียใจ
นางก็ไม่อาจเสียมารยาทได้ ข่มความอดทนฟัง
เขาร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยปลอบใจแห้งๆ “คนก็
ตายไปแล้ว สหายซือหม่าได้โปรดหักห้ามใจ
เถิด!”

“ข้าขอกอดท่านหน่อยได้ไหม?” ซือหม่าหวยอี้
พูดพลางไม่รอให้ซ่งชูอีตอบสนอง ก็ลุกขึ้นเดินเข้า
มายื่นมือกอดนางแล้ว

ทั้งสองคนอยู่ห่างกันไม่ถึงสี่ฉื่อ เขามีแขนขายาว
ไม่ได้ให้เวลาซ่งชูอีได้เตรียมตัวเลย

ครั้นสัมผัสได้ถึงความเป็นชายจากร่างกายของซื
อหม่าหวยอี้ เลือดภายในตัวของซ่งชูอีก็ราวกับ
กำลังเผาไหม้ มันพุ่งตรงไปที่หน้าผาก ดวงตามืด
ลงฉับพลัน ใช้เวลาสักพักจึงค่อยๆ เห็นแสงสว่าง
แต่สิ่งที่มองเห็นกลับมัวหมองมากขึ้น

ครั้งนี้มีอะไรที่ซ่งชูอีไม่เข้าใจอีก? นางกำลังบำรุง
รากฐานปลูกฝังความแข็งแรง สูตรยาที่เปียน
เชวี่ยให้นางล้วนเป็นยาสำหรับผู้หญิง อีกทั้ง
ก่อนที่จะจากไปยังกำชับนางเป็นพิเศษว่าห้ามกิน
ของแสลง อาการของนางในตอนนี้ จะต้องเป็น
เพราะของจำพวกอวัยวะเพศของกวางที่อยู่ใน
หม้อตุ๋นนั้นเป็นแน่ อีกทั้งมิได้มีเพียงอันสองอัน
เท่านั้น!

“ท่านเป็นผู้หญิงสินะ!” ซือหม่าหวยอี้กล่าวด้วย
น้ำเสียงมั่นใจ “อวัยวะเพศของกวางนั่นเป็นของ
บำรุงผู้ชาย ผู้หญิงทนไม่ไหวหรอก…ท่านจะ
ยอมรับเอง หรือว่าจะให้ข้าพิสูจน์ด้วยมือของข้า
เอง?”

คนทั่วไปมักคิดว่า ของจำพวกอวัยวะเพศของ
กวางมีเพียงผู้ชายที่สามารถกินได้ ที่จริงแล้วไม่ใช่
ผู้หญิงก็สามารถกินตามอาการได้เช่นกัน ทว่า
ประจวบกับร่างกายของซ่งชูอีอ่อนแอเกินไป ทน
ของแสลงไม่ได้ อีกทั้งสิ่งนี้เป็นสิ่งต้องห้ามที่สุด
สำหรับผู้ที่ขาดหยินและธาตุไฟ

ระวังร้อยครั้งไม่สู้ประมาทแค่ครั้งเดียว!

นางมาแวะคารวะอย่างเปิดเผย หากเป็นอะไรไป
ที่นี่ หลี่ว์เต๋อเฉิงกับซือหม่าหวยอี้ไม่สามารถหลีก
หนีความพัวพันได้ ต่อให้ซือหม่าหวยอี้สงสัยก็ไม่
อาจมั่นใจ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะวางยาหรือใช้ไม้
แข็ง คิดไม่ถึงว่าเขาจะคิดใช้วิธีสกปรกเช่นนี้!

เขาตั้งใจทำให้อวัยวะเพศกวางอยู่ในสภาพที่มอง
ไม่ออกแล้วใส่รวมลงกับเนื้อกวาง จากนั้นก็
ให้บริการอย่างเอาใจใส่ แม้แต่ส่วนของไปั๋เริ่นก็
หั่นให้อย่างดี เพื่อที่จะไม่ให้ซ่งชูอีเอาเนื้อที่อยู่ใน
จานของตัวเองปั้อนให้กับไปั๋เริ่น

บางทีเขาอาจให้นางกินส่วนของอวัยวะเพศกวาง
ที่อยู่ข้างในทั้งหมด

เพลิงโทสะของซ่งชูอีพลุ่งพล่าน รู้สึกว่ามี
ของเหลวร้อนสองเส้นไหลลงใต้จมูก ทันใดนั้นก็
ใช้พลังงานทั้งหมดที่มีเตะไปที่เปั้ากางเกาของซื
อหม่าหวยอี้อย่างแม่นยำ

ซือหม่าหวยอี้เจ็บจนแทบหมดสติไป ไม่สามารถ
แม้แต่จะกรีดร้อง
ซ่งชูอีระเบิดลง มือหนึ่งเช็ดเลือดกำเดา มือหนึ่งชี้
หน้าตะคอกใส่เขา “อวัยวะพ่อเจ้าสิ บัดซบสิ้นดี!
บาดแผลใหญ่ของข้ายังไม่หาย สภาพร่างกาย
ย่ำแย่ มารดาเจ้าไม่บอกสักคำแต่ให้ข้ากินของ
พรรค์นี้! แช่งบรรพบุรุษเจ้า! ข้ามีโชคร้ายนิด
หน่อยที่สามารถบีบให้ของเล่นในเปั้าของเจ้า
กลายเป็นดวงตามืดบอด — และกลายเป็นเพียง
เครื่องประดับเท่านั้น!”

——————–

[1] เฝิงเจ๋อ พื้นที่ของหูหนานในปัจจุบัน