ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล] - บทที่ 86 คือคนขับรถ การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น

ภรรยาของพี่เฉาชี้ไปที่ด้านหลังของผมพร้อมกับพูดประโยคนั้น

ขณะเดียวกันผมก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจเย็นยะเยือกที่แผ่กระจายมาจากข้างหลัง

“จุ้นจ้านนักนะ!” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลังของผม

เมื่อได้ยินเสียงนี้ หัวใจของผมกระตุกวูบ รีบหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่เห็นคือ คนขับรถที่เคยนั่งอยู่หน้าพวงมาลัย บัดนี้ยืนอยู่ข้างหลังผม

ดวงตาสีเทาหม่นของเขากลายเป็นสีขาวโพลนราวกับดวงตาของปลาตาย ใบหน้าของเขาดูโหดเหี้ยม จ้องมองมาที่ผมด้วยความอาฆาต

ทันทีที่ผมหันกลับไป เขาก็พุ่งมือมาบีบคอผมแน่น

“วิญญาณ…วิญญาณอาฆาต…” ผมพยายามเปล่งเสียงออกมาอย่างแหบแห้ง

คำพูดของภรรยาพี่เฉาทำให้ผมเข้าใจทุกอย่างในทันที

อุบัติเหตุครั้งนั้น…อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

เป็นไปได้ว่าคนขับรถคนนี้จงใจขับรถพุ่งลงอ่างเก็บน้ำด้วยตัวเอง!

“ไม่มีใครขัดขวางฉันได้!” คนขับรถคำราม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างชั่วร้าย

หลังจากที่วิญญาณที่อยู่บนรถทนทุกข์จากความทรงจำที่ฟื้นคืนมา ตอนนี้ก็ระลึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นได้ทั้งหมด

ความจริงที่พวกเขาถูกฆ่าทำให้พวกเขาเดือดดาล

“ไอ้เวร! แกเป็นคนฆ่าพวกเรา!”

วิญญาณหนุ่มรอยสักเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าหาเขา พร้อมกับความโกรธเต็มเปี่ยม

อีกสองวิญญาณชายก็พุ่งตามเข้ามา หวังจะช่วยผมจัดการวิญญาณคนขับ

แต่ในตอนนี้คนขับรถได้กลายเป็นวิญญาณอาฆาตไปแล้ว ทั้งร่างเต็มไปด้วยพลังอาฆาตอันเข้มข้น

มันอ้าปากและคำรามเสียงดังใส่วิญญาณหนุ่มรอยสักที่พุ่งเข้ามา

“อ๊า!”

เสียงแหลมสูงเสียดแก้วหู บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยพลังอาฆาตและความเย็นเยือก

เหล่าวิญญาณที่วิ่งเข้ามาทั้งหมดตัวสั่นเทิ้ม ก่อนจะล้มลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว

ในขณะเดียวกันภรรยาของพี่เฉาก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอ้าปากกัดเข้าที่แขนของวิญญาณอาฆาตที่กำลังบีบคอผม

มันส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด และสะบัดแขนออกอย่างแรง

ร่างของเธอถูกเหวี่ยงกระแทกเข้ากับกระจกหน้าต่างรถบัสดัง “โครม!”

เด็กทารกในอ้อมแขนของเธอร่วงกระแทกพื้น ร้องไห้เสียงดัง “แว้ๆ!”

ภรรยาของพี่เฉาพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ไม่อาจขยับตัวได้ ดูเหมือนว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บหนัก

ทุกอย่างเป็นฝีมือของวิญญาณคนขับรถชั่วช้าตนนี้!

มันคือผู้ก่อเรื่องทั้งหมด ตัวต้นเหตุของโศกนาฏกรรมครั้งนี้!

แต่ตอนนี้ผมไม่มีเวลามาคิดถึงเรื่องพวกนั้น

ผมใช้จังหวะที่มันเสียสมาธิ รีบคว้าถุงพริกป่นที่ห้อยอยู่ตรงเอว กำพริกป่นขึ้นมากำมือหนึ่ง ก่อนจะสาดใส่หน้าของวิญญาณอาฆาต!

ในสายตาของมนุษย์ นี่เป็นเพียงพริกป่นที่ผสมกับทรายและเศษพืชอื่นๆ ไม่มีอะไรแปลกประหลาด ไม่มีแม้แต่กลิ่นฉุนของพริกหรือความแสบร้อนให้รู้สึก

แต่เมื่อพริกป่นนี้กระทบกับใบหน้าของวิญญาณอาฆาต มันพลันกรีดร้องอย่างทรมาน

“อ๊าก!!”

มันเอามือกุมหน้าของตัวเอง ถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

ผมเห็นกับตาว่า ใบหน้าของมันกำลังเน่าเปื่อยราวกับถูกสาดด้วยกรดเข้มข้น

ไม่มีเวลาให้ลังเล ผมชักกระบี่กระดูกปลาออกมา ก่อนจะพุ่งแทงตรงไปยังร่างของมัน!

“เวรเอ๊ย!!”

แต่วิญญาณคนขับรถไม่ใช่เป้าหมายที่จัดการได้ง่ายๆ เขาได้กลายเป็นวิญญาณที่ถูกพลังอาฆาตครอบงำแล้ว พลังจึงแข็งแกร่งมหาศาล

ถึงจะกำลังเจ็บปวด แต่มันก็ยังสามารถหลบการโจมตีของผมได้อย่างหวุดหวิด

มันเผยกรงเล็บอันแหลมคม ก่อนจะฟาดตรงเข้ามาหาผมอย่างรุนแรง

พลังของมันมหาศาล กรงเล็บของมันคมกริบ

ผมรีบถอยหลังหลบ พร้อมตะโกนออกไป “ทุกคน ถอยไปให้หมด!”

ในขณะเดียวกันผมใช้เท้าถีบเข้าที่ท้องของวิญญาณคนขับรถ ผลักมันให้ถอยออกไป

เหล่าวิญญาณที่เหลือในรถเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อน พวกเขาไม่อาจต้านทานพลังของวิญญาณอาฆาตได้

เมื่อเห็นการต่อสู้ที่รุนแรง พวกเขาพากันถอยหนีไปอยู่ด้านหลัง มีเพียงวิญญาณหนุ่มรอยสักเท่านั้น ที่ยังคงกล้าพุ่งเข้าใส่

“ไอ้เวร! คืนเดตของฉันมา!” เขาตะโกน ก่อนจะกระชากเก้าอี้ออกจากตัวรถ และเหวี่ยงใส่วิญญาณอาฆาตอย่างแรง

แต่คนขับรถเพียงแค่คำรามเสียงดัง ก่อนจะตวัดกรงเล็บเข้าใส่

“โครม!”

เก้าอี้ที่ถูกขว้างออกไปแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ราวกับกระดาษบางๆ

“พวกแกทุกคนรุมเล่นงานฉัน! พวกแกทุกคนคิดจะทรยศฉัน! ถ้าอย่างนั้น พวกแกต้องตาย! ทุกคนต้องตาย! มาตายไปพร้อมกับฉัน!” เสียงของมันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

ร่างของมันถูกปกคลุมไปด้วยไอสีดำที่หนาแน่นขึ้น

ผมตัดสินใจเงื้อแส้กระดูกงูอีกครั้ง ก่อนจะฟาดออกไปอย่างแรง

“ฟึบ!”

แส้พุ่งออกไปพันรอบลำคอของวิญญาณอาฆาตทันที

มันใช้กรงเล็บทั้งสองข้างพยายามดึงแส้ออก แต่ทันทีที่มือของมันสัมผัสกับแส้ เสียง “ซี่ๆๆ” ของเนื้อที่ถูกเผาไหม้ก็ดังขึ้น

อักขระที่จารึกบนแส้กระดูกงูส่องแสงวาบเมื่อสัมผัสกับพลังอาฆาตของมัน

เมื่อเห็นว่าแส้รัดคอมันแน่น ผมออกแรงกระตุก ดึงมันเข้ามาใกล้ตัวทันที

อีกมือหนึ่งของผมจับกระบี่กระดูกปลาแน่น ก่อนแทงเข้าไปที่ร่างของมัน

“ตายซะ!”

เสียงแหวกอากาศดัง “ฟึบ!” กระบี่แทงทะลุเข้าไปกลางอกของวิญญาณอาฆาตทันที

มันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ความเจ็บปวดทำให้ร่างกายมันบิดเบี้ยว

แต่แม้ว่าจะถูกแทงทะลุ มันกลับยังไม่ตาย

ดวงตาขาวโพลนของมันเบิกกว้าง ก่อนอ้าปากกว้างแล้วพุ่งเข้ามากัดคอผม!

ผมตกใจจนต้องรีบดึงกระบี่ออกและถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

มันกระชากแส้กระดูกงูออกจากลำคอ พิสูจน์ให้เห็นว่ามันแข็งแกร่งกว่าวิญญาณที่ผมเคยเผชิญหน้ามาก่อน

เทียบกับอาจารย์วิชากายวิภาคที่ผมเคยจัดการมาก่อน วิญญาณอาฆาตตนนี้น่ากลัวกว่าหลายเท่า

แค่กระบี่กระดูกปลาหรือแส้กระดูกงูไม่สามารถสังหารมันได้!

“ตาย! ทุกคนต้องตาย!”

มันยังคงคำรามด้วยความคลั่ง รถบัสก็ยังคงแล่นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ผมรู้ว่าหากใช้แค่กระบี่หรือแส้เพียงอย่างเดียวคงสู้มันไม่ได้

เมื่อมันพุ่งเข้ามาอีกครั้ง ผมฉวยโอกาสหยิบยันต์สะกดวิญญาณออกมา ก่อนจะแปะเข้าที่หน้าผากของมัน!

เหมือนมันจะรับรู้ถึงพลังของยันต์ จึงรีบถอยหลังหนีทันที

แต่แทนที่จะหยุด มันกลับอ้าปากพ่นไอสีดำออกมา ไอนั้นมีกลิ่นเหม็นคาวรุนแรง

แม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ผมก็เข้าใจได้ว่าห้ามสัมผัสโดยเด็ดขาด

ผมถอยหลังทันทีเช่นกัน หลบเลี่ยงไอสีดำที่กระจายไปทั่วรถบัส

ไอดำนั้นกระจายออกมาประมาณสองเมตร ก่อนจะสลายไปกลางอากาศ

เบาะรองนั่งที่สัมผัสไอดำนั้นถูกกัดกร่อนจนพื้นผิวสลายหายไป!

เสียง “ซี่ๆๆ” ดังขึ้น ขณะที่เบาะค่อยๆ ถูกกัดกร่อนไปเรื่อยๆ

ผมใจหายวูบ

มันแข็งแกร่งกว่าที่อาจารย์คาดการณ์ไว้มาก!

อาจารย์เคยบอกว่า ผมมีแส้กระดูกงูและกระบี่กระดูกปลา รวมถึงวิญญาณในรถที่ถูกสะกดไว้ด้วยรูปปั้นมานานสิบสองปี

แม้พวกมันจะกลายเป็นวิญญาณอาฆาต แต่พลังของพวกมันก็น่าจะอ่อนแอลงไปมากแล้ว

เขาคิดว่าด้วยอาวุธทั้งสอง ผมน่าจะจัดการได้ง่ายๆ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไปตามแผน

แส้กระดูกงูไม่สามารถสังหารมันได้ กระบี่กระดูกปลาก็แทงทะลุร่างมันแล้ว แต่มันยังไม่ตาย แถมยังพ่นไอพิษกัดกร่อนได้อีก

ผมจ้องวิญญาณคนขับรถด้วยสีหน้าตึงเครียด

ขณะเดียวกันภรรยาของพี่เฉากับเหล่าวิญญาณตนอื่นๆ ที่หลบอยู่ด้านหลังรถก็ร้องขึ้นด้วยความตื่นตระหนก “ไม่นะ! รถ…รถกำลังมุ่งหน้าไปที่อ่างเก็บน้ำอีกแล้ว!”

เสียงของเธอทำให้ใจผมหายวูบ ผมเหลือบมองออกไปข้างนอก เห็นป้ายเตือนอันตรายของอ่างเก็บน้ำแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จุดที่ผมขึ้นรถมาห่างจากอ่างเก็บน้ำต้าเถียนวานสี่ป้าย คำนวณจากเวลา ตอนนี้เราคงเข้าใกล้ที่หมายมากแล้ว

ไม่ได้! ผมต้องจัดการกับวิญญาณคนขับรถให้เร็วที่สุด

ถ้าปล่อยให้รถบัสผีคันนี้พุ่งลงไปในอ่างเก็บน้ำอีกครั้ง ไม่เพียงแต่ภารกิจคืนนี้ของผมจะล้มเหลว ผมเองก็อาจต้องจบชีวิตลงเพราะติดอยู่ในรถและจมน้ำตายในอ่างเก็บน้ำ

คิดได้ดังนั้น ผมยกแส้กระดูกงูขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะฟาดออกไปเต็มแรง

“เพียะ!”

แต่มันกลับหลบแส้ของผมได้

ในขณะเดียวกันวิญญาณคนขับรถก็ส่งเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

“ตาย ตายให้หมด ทุกคนต้องตายไปพร้อมกับฉัน!”