ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล] - บทที่ 97 หมดหนทาง เราทำเต็มที่แล้ว

อาจารย์พูดเช่นนี้ ทำให้ผมมึนงงไปชั่วขณะ

“อาจารย์ อธิบายให้ชัดเจนหน่อยได้ไหม หมายความว่ายังไงที่บอกว่าวิญญาณของเธอหายไปนานแล้ว? แต่เธอเพิ่งหยุดหายใจไปเมื่อครู่นี้เองนะ!”

อาจารย์มองไปยังหลี่เสี่ยวหมิ่นที่กำลังได้รับการช่วยเหลือจากแพทย์และพยาบาลในห้องไอซียู ก่อนตอบอย่างเย็นชา “ถึงร่างของเด็กคนนี้จะถูกช่วยกลับมาได้ แต่ดวงวิญญาณของเธอไม่ได้กลับมาด้วย แค่เพียงเพราะอายุขัยของเธอยังไม่หมดสิ้นจึงยังมีลมหายใจรั้งร่างเอาไว้เท่านั้น แต่เพราะวิญญาณหายไปนานเกินไป ลมหายใจสุดท้ายนี้คงอยู่ได้อีกไม่นาน เมื่อมันหมดลง ร่างกายของเธอจะตาย และเธอก็จะจากไปจริงๆ…”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผมก็เข้าใจความหมายของอาจารย์ทันที

จากน้ำเสียงที่ฟังดูมั่นใจ ผมรับรู้ได้ว่าอาจารย์ต้องมีวิธีช่วยหลี่เสี่ยวหมิ่นให้รอด จึงรีบถามทันที “อาจารย์ ถ้างั้นเราจะช่วยเธอได้ยังไงบ้าง ทำยังไงถึงจะยื้อชีวิตของเธอได้”

อาจารย์ยืนกอดอก สีหน้ายังคงนิ่งสงบ “ง่ายมาก ไปหาไส้เดือนมาให้ฉันสองสามตัวก็พอ ฉันมีวิธีช่วยเธอ”

เมื่อได้ยินอาจารย์พูดแบบนั้น ผมหันไปมองห้องไอซียูที่ทีมแพทย์กำลังพยายามช่วยชีวิตหลี่เสี่ยวหมิ่นอยู่ แล้วหันหลังรีบวิ่งลงไปข้างล่างโดยไม่ลังเล

บริเวณโดยรอบโรงพยาบาลสะอาดมาก ไม่มีเศษดินหรือพื้นดินให้ขุดหาไส้เดือน

สุดท้ายผมจึงต้องไปที่แปลงดอกไม้ข้างทาง

ดินที่นี่อุดมสมบูรณ์ มีไส้เดือนอาศัยอยู่เยอะ

ผมใช้กิ่งไม้ขุดเพียงไม่กี่ครั้งก็หาไส้เดือนขนาดใหญ่ได้หลายตัว

ระหว่างนั้น ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างมองผมด้วยสายตาแปลกประหลาด

แต่ผมไม่สนใจสายตาของพวกเขา

ในฐานะแพทย์ การช่วยชีวิตคนคือหน้าที่สูงสุด

ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้เรามาที่นี่ในฐานะผู้รับจ้าง และผู้ป่วยก็คือเพื่อนร่วมชั้นของผมเอง

เมื่อได้ไส้เดือนมาแล้ว ผมรีบกลับไปยังห้องวีไอพี

แต่พอถึงหน้าประตู เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลับไม่ยอมให้ผมเข้าไป เพราะผมไม่มีสายรัดข้อมือสำหรับเข้าออกห้องพิเศษ

ผมไม่คิดเสียเวลาถกเถียงกับเขา วิ่งพรวดเข้าไปข้างในทันที

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตะโกนไล่ตามมา แต่ไม่นานนักคนขับรถของหลี่เชาไห่ เสี่ยวอู๋ก็เข้ามาขวางไว้

ผมไม่แม้แต่จะเหลียวกลับไปมอง รีบเข้าไปหาอาจารย์ทันที

“อาจารย์ ได้ของมาแล้ว!”

อาจารย์มองดูไส้เดือนในมือของผม ก่อนพยักหน้า “ดี ตามฉันมา!”

ผมรีบเดินตามอาจารย์เข้าไปในห้องไอซียู

ภายในห้องเต็มไปด้วยความโกลาหล ทีมแพทย์และพยาบาลช่วยชีวิตหลี่เสี่ยวหมิ่นมานานกว่าสิบนาทีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าอาการของเธอจะดีขึ้น

ในกรณีทั่วไป ภาวะหัวใจหยุดเต้นมีช่วงเวลาทองในการช่วยชีวิตเพียงห้านาทีเท่านั้น

หากเกินเวลานี้ไป สมองจะเริ่มได้รับความเสียหาย

หลังจากสิบนาทีผ่านไป ความเสียหายจะรุนแรงมากขึ้น และถึงแม้จะช่วยให้รอดได้ก็มีโอกาสสูงที่ผู้ป่วยจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา

แต่ตอนนี้พวกเขาทำการช่วยชีวิตมานานกว่าสิบห้านาทีแล้ว

สีหน้าของหลี่เชาไห่ซีดเผือด

หมอเจ้าของไข้ถอนหายใจ ก่อนจะลดเครื่องกระตุ้นหัวใจลง

เมื่อเห็นเช่นนั้น แพทย์และพยาบาลทุกคนต่างเงียบไป

ทุกคนรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

ความพยายามล้มเหลว ทางการแพทย์หมายความว่าผู้ป่วยเสียชีวิตแล้ว

หลี่เชาไห่เห็นหมอหยุดมือก็ตะโกนลั่น “พวกคุณจะหยุดทำไม! ทำไมถึงหยุด! ช่วยลูกสาวผมต่อสิ ช่วยเธอด้วย!

“ผมมีเงิน! มีเงินมากมาย! ช่วยเธอสิ! ได้โปรดเถอะ!”

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ จะยืนยังแทบไม่ไหว

หมอเจ้าของไข้เดินเข้ามาหาเขาพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าใจ

“ขอโทษด้วยครับคุณหลี่…พวกเราทำเต็มที่แล้ว”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่เชาไห่แทบทรุดลงไปตรงนั้น โชคดีที่ลูกน้องช่วยพยุงไว้ทัน

“ท่านประธาน! ได้โปรดตั้งสติครับ!”

“ท่านประธาน อย่าเพิ่งท้อสิครับ!”

ลูกน้องของเขาพยายามปลอบใจ

ขณะเดียวกันอาจารย์ซ่งก็เดินเข้ามาในห้อง

เมื่อหลี่เชาไห่เห็นอาจารย์ เขาเหมือนคนที่พบฟางเส้นสุดท้ายของชีวิต

“อาจารย์ซ่ง…อาจารย์ซ่ง! ช่วยลูกสาวผมด้วย ได้โปรดเถอะครับ!”

น้ำตาของเขาไหลเป็นสาย เขาคว้ามืออาจารย์แน่นราวกับจะไม่ปล่อยไปไหน

เขาไม่ได้สนใจอีกแล้วว่าตัวเองเป็นถึงประธานบริษัทที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ

เขายอมอ้อนวอน ขอร้องอาจารย์ซ่งอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี

ในตอนนั้นเอง เสี่ยวอู๋ คนขับรถของหลี่เชาไห่ก็รีบวิ่งตามเข้ามาในห้อง

เสี่ยวอู๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบกล่าวเสริม “อาจารย์ซ่ง ท่านเป็นปรมาจารย์ที่เก่งที่สุดในแถบนี้ ท่านต้องช่วยคุณหนูให้ได้นะครับ ได้โปรดเถอะ!”

อาจารย์เพียงพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่กล่าวอะไร

แต่แพทย์และพยาบาลที่อยู่รอบๆ กลับมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด

พูดตามตรง ก่อนหน้านี้ผมเองก็ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้

ผมเข้าใจดีว่าคนในวงการแพทย์มักจะรังเกียจพวกผู้ใช้ไสยเวท เห็นว่าเป็นพวกงมงาย

แต่ดูเหมือนอาจารย์จะไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นเลย

เขาหันไปพูดกับหลี่เชาไห่ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “คุณหลี่วางใจเถอะ ในเมื่อซ่งเต๋อไฉมาถึงที่นี่แล้ว ย่อมไม่กลับไปมือเปล่าแน่นอน”

พูดจบ อาจารย์หันไปทางทีมแพทย์ที่กำลังช่วยชีวิตอยู่ “ทุกท่านลำบากแล้ว จากนี้ไป ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะ!”

คำพูดของอาจารย์ทำให้แพทย์และพยาบาลที่อยู่รอบๆ หันมามองเขาเป็นตาเดียว

เนื่องจากพวกเขาได้ทำการช่วยชีวิตมานานและไม่ประสบความสำเร็จ จึงไม่มีใครพูดอะไรต่อ

อาจารย์เดินตรงไปยังเตียงของหลี่เสี่ยวหมิ่น

ห้องไอซียูสำหรับวีไอพีมีขนาดกว้างขวาง

ระหว่างที่อาจารย์ก้าวเดินเข้าไป แพทย์และพยาบาลที่อยู่สองข้างต่างหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัว

หมอเจ้าของไข้เห็นดังนั้นก็กระซิบกับหลี่เชาไห่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณหลี่ พวกเราทำเต็มที่แล้ว ได้โปรดเชื่อมั่นในทีมแพทย์ของเรา อย่าไปเชื่อคำพูดของพวกงมงาย นี่มันเป็นการลบหลู่คนตาย…”

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ หลี่เชาไห่ก็ระเบิดอารมณ์ทันที

เขาถลึงตามองหมอด้วยดวงตาแดงก่ำ ตะโกนลั่น “ไสหัวไป! พวกแกเพิ่งจะประกาศว่าลูกสาวฉันตายไปแล้ว! แล้วจะให้ฉันไปเชื่อใครอีก!!”

คำพูดนี้ทำให้หมอศีรษะล้านผู้เป็นเจ้าของไข้ไปไม่เป็นทันที

อาจารย์เดินมาถึงข้างเตียงของหลี่เสี่ยวหมิ่น

เธอถูกถอดหน้ากากออกซิเจนออกไปแล้ว ใบหน้าซีดเผือด แก้มตอบ และเบ้าตาคล้ำลึก

อาจารย์ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เขาหยิบไส้เดือนสองสามตัวจากมือของผมไป

ทุกคนในห้องต่างมองด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไรกับไส้เดือน

พยาบาลหญิงบางคนถึงกับแสดงสีหน้ารังเกียจ

อาจารย์บีบไส้เดือนในมือจนพวกมันแหลกเละ ของเหลวหยดดัง “แปะๆๆ”

มันดูน่าสะอิดสะเอียนมาก หลายคนทำหน้าขยะแขยง

แต่ดูเหมือนอาจารย์จะไม่สนใจสายตาของพวกเขา

เขาใช้นิ้วแตะของเหลวจากไส้เดือน แล้วพึมพำบางอย่าง ก่อนจะเริ่มวาดลงบนหน้าผากของหลี่เสี่ยวหมิ่น

นี่คือยันต์บางอย่าง

แต่ผมไม่รู้ว่ามันคือยันต์แบบไหน ได้แต่ยืนดูอยู่ข้างๆ

อาจารย์วาดอย่างรวดเร็ว เขาร่างสัญลักษณ์บางอย่างบนหว่างคิ้วของหลี่เสี่ยวหมิ่นด้วยน้ำจากไส้เดือน

จากนั้นอาจารย์พนมมือ ก่อนจะผสานหลากหลายมุทราอย่างรวดเร็วพร้อมกับท่องคาถาบางอย่าง

จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย เสียงของอาจารย์ดังขึ้นเป็นคำสั่ง “มนุษย์ขวางด้วยกระดาษ วิญญาณขวางด้วยภูผา หมื่นอาถรรพ์มิอาจผ่าน พันอาถรรพ์มิอาจรุก เร่งรัดดุจโองการสวรรค์ บัญชา!”

ทันทีที่คำสั่งถูกเปล่งออกมา อาจารย์ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางแตะลงบนหน้าผากของหลี่เสี่ยวหมิ่น

ร่างของเธอที่เคยเย็นชืดเหมือนคนตายกลับกระตุกขึ้นมาทันที

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พร้อมกับเปล่งเสียงต่ำและแหบพร่า

เสียงนั้นลากยาวอย่างผิดธรรมชาติ

ขณะเดียวกันร่างของเธอที่นอนนิ่งอยู่ก็แอ่นขึ้นอย่างประหลาดราวกับมีพลังบางอย่างฉุดรั้ง

ภาพนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง

แม้แต่ผมเองก็ไม่คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

ทีมแพทย์และพยาบาลที่อยู่รอบๆ ต่างสะดุ้งเฮือก

ลูกน้องของหลี่เชาไห่ถึงกับอุทานเสียงดัง

“ขะ…ขยับแล้ว!”

“ท่านประธาน! คุณหนูฟื้นแล้ว!”