ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล] - บทที่ 98 หัวใจเต้นอีกครั้ง เรียกคืนสามวิญญาณเจ็ดจิต

อาจารย์เอื้อนเอ่ยบัญชา และทันใดนั้นร่างของหลี่เสี่ยวหมิ่นที่ถูกประกาศว่าตายในทางการแพทย์ไปแล้วก็เกิดการตอบสนอง

ร่างของเธอที่แน่นิ่งมานานพลันแอ่นขึ้นสูงโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ขณะที่ปากของเธอก็พยายามสูดอากาศเข้าอย่างหนักหน่วง เธอสูดลมหายใจลึกและยาวราวกับกำลังเผชิญกับความอึดอัดมาเนิ่นนาน และในที่สุดก็สามารถหายใจได้เสียที

เสียงลมหายใจ “ฟืด…ฟืด…ฟืด…” ก้องสะท้อนทั่วทั้งห้องผู้ป่วย

เมื่อหายใจเข้าเต็มที่ ร่างของเธอก็ร่วงกลับลงมาบนเตียงอย่างแรง ก่อนจะกลับสู่สภาวะนิ่งสนิทอีกครั้ง

เธอยังคงไม่ลืมตา แต่ทุกคนต่างเห็นชัดว่า เครื่องวัดสัญญาณชีพที่หยุดนิ่งไปกว่าสิบนาทีเริ่มส่งเสียง “ติ๊ด…ติ๊ด…” อีกครั้ง!

แพทย์และพยาบาลในห้องต่างตะลึงงันไปตามๆ กัน

พวกเขาพยายามช่วยชีวิตเธอมาเป็นเวลานาน ใช้ทุกวิธีที่เป็นไปได้ แต่ก็ล้มเหลว

ทว่าแค่อาจารย์ใช้น้ำไส้เดือนวาดยันต์แล้วร่ายคาถาไม่กี่คำ…เธอกลับคืนสติ?

แม้ในใจพวกเขาจะเต็มไปด้วยความประหลาดใจและอัศจรรย์ใจ แต่ในฐานะบุคลากรทางการแพทย์ระดับสูง สัญชาตญาณของพวกเขาย่อมให้ความสำคัญกับอาการของผู้ป่วยก่อน

เมื่อเห็นว่าหลี่เสี่ยวหมิ่นกลับมามีชีพจรอีกครั้ง หมอเจ้าของไข้ก็สั่งการทันที

“ตรวจสอบอาการของผู้ป่วยอย่างละเอียด เตรียมให้ออกซิเจนความดันสูง และฉีดยากระตุ้นประสาทเพื่อลดความเสียหายของสมองให้ได้มากที่สุด!”

ผมที่เรียนแพทย์มาย่อมเข้าใจดีว่าผลกระทบจากภาวะขาดออกซิเจนนั้นร้ายแรงเพียงใด

หมอเจ้าของไข้ซึ่งเป็นแพทย์ระดับวีไอพีก็ไม่ทำให้ผิดหวัง

เขาสั่งการด้วยความชัดเจนและแม่นยำ เพื่อเพิ่มโอกาสรอดให้กับเธอ

แพทย์และพยาบาลเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

“รูม่านตาตอบสนองเป็นปกติ!”

“อัตราการเต้นของหัวใจฟื้นตัว!”

“ความดันโลหิตคงที่!”

“ระดับออกซิเจนกลับมาในเกณฑ์ปกติ!”

แพทย์และพยาบาลที่รับผิดชอบการตรวจร่างกายเริ่มรายงานค่าต่างๆ ที่วัดได้ออกมา

เมื่อได้ยินผลการวินิจฉัยนี้ ดวงตาของหลี่เชาไห่ก็เอ่อคลอด้วยน้ำตา

“ดี…ดีเหลือเกิน!”

เขาพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ

ผมและอาจารย์เดินเข้าไปใกล้เขา

เมื่อหลี่เชาไห่มองอาจารย์ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคารพและชื่นชมอย่างที่สุด

แม้เขาจะเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับไสยศาสตร์และสิ่งเร้นลับมามากมาย แต่เขาไม่เคยเห็นกับตาตัวเองมาก่อนเลย

…จนกระทั่งวันนี้

ครั้งนี้หลี่เชาไห่ยอมทำทุกวิถีทาง แม้แต่สิ่งที่เขาไม่เคยเชื่อมาก่อน เขาจึงยอมฟังคำแนะนำของเสี่ยวอู๋ และมาหาอาจารย์ซ่ง

แต่ไม่คิดเลยว่า อาจารย์ซ่งจะสามารถช่วยชีวิตหลี่เสี่ยวหมิ่นได้จริงๆ

“อาจารย์ซ่ง! ขอบคุณมากจริงๆ! ท่านราวกับฮัวโต๋วกลับชาติมาเกิด ช่วยชีวิตลูกสาวของผมไว้!”

อาจารย์โบกมือเบาๆ “กล่าวเกินไปแล้ว ฉันเป็นเพียงผู้รับจ้างจัดการสิ่งอาถรรพ์ ไม่อาจเทียบกับหมอเทวดาได้ และตอนนี้ฉันเพียงยื้อชีวิตเธอไว้เท่านั้น สุขภาพร่างกายของเธอยังคงต้องพึ่งพาทีมแพทย์ที่นี่ แต่หากต้องการช่วยเธอให้ฟื้นคืนสติได้อย่างแท้จริง เราต้องนำวิญญาณของเธอกลับมาก่อน!”

“วิญญาณ?” หลี่เชาไห่เบิกตากว้าง

อาจารย์พยักหน้า “ใช่แล้ว หลี่เสี่ยวหมิ่นสูญเสียวิญญาณไป หากร่างกายถูกทิ้งร้างเป็นเวลานาน อาการของเธอจะยิ่งแย่ลง

“ฉันแค่ใช้ยันต์สะกดกายเพื่อรักษาร่างเธอไว้ชั่วคราวเท่านั้น หากสามารถนำวิญญาณเธอกลับมาได้ภายในหนึ่งวัน เธอถึงจะฟื้นขึ้นมา”

หลี่เชาไห่มองอาจารย์ซ่งราวกับพบแสงแห่งความหวัง

ตอนนี้เขาไม่แม้แต่จะมองแพทย์ที่อยู่รอบๆ อีกแล้ว มีเพียงอาจารย์ซ่งเท่านั้นที่อยู่ในสายตาเขา

“อาจารย์ซ่ง! ได้โปรดช่วยนำวิญญาณของเสี่ยวหมิ่นกลับมาด้วย! ไม่ว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ ผมก็ยินดี!”

อาจารย์พยักหน้า “ในเมื่อฉันมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แล้ว ย่อมต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุด

“นำวันเดือนปีเกิดพร้อมเส้นผมและเล็บของเธอมาให้ฉัน ฉันกับเสี่ยวเจียงจะออกตามหาวิญญาณของเธอ และจะนำกลับมาก่อนรุ่งสาง”

หลี่เชาไห่รีบพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น “ได้! ได้เลย!”

เขารีบเดินไปที่เตียงของหลี่เสี่ยวหมิ่น หยิบกรรไกรขึ้นมาตัดปอยผมพร้อมกับตัดเล็บบางส่วนของเธอ จากนั้นจึงห่อไว้ด้วยกระดาษสีขาว และยื่นให้กับอาจารย์ ก่อนจะแจ้งวันเดือนปีเกิดของเธอ

ผมรีบจดบันทึกข้อมูลเหล่านั้นไว้

หลังจากจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จ อาจารย์ก็เตรียมตัวออกเดินทางพร้อมกับผม

ส่วนหลี่เชาไห่ยังคงอยู่ที่โรงพยาบาล คอยเฝ้าดูลูกสาวของเขา

ขณะนั้นการช่วยชีวิตได้สิ้นสุดลงแล้ว

แพทย์และพยาบาลทุกคนต่างมองมาที่อาจารย์และหลี่เชาไห่ด้วยสายตาสงสัยและทึ่ง

เพราะสิ่งที่พวกเขาเห็นในวันนี้…มันเกินกว่าขอบเขตของวิทยาศาสตร์ที่พวกเขารู้จักไปแล้ว

ขณะที่พวกเรากำลังจะออกจากห้อง หมอเจ้าของไข้ก็ตะโกนไล่หลังมา “ท่าน…ปรมาจารย์”

อาจารย์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมอง เห็นว่าเป็นหมอเจ้าของไข้ศีรษะล้าน “มีอะไร”

หมอเจ้าของไข้ลดหน้ากากลง แล้วกล่าวขึ้นว่า “จากประสบการณ์ทางการแพทย์หลายปีของผม หากหัวใจของผู้ป่วยหยุดเต้นเป็นเวลานานขนาดนี้ แม้จะช่วยให้ฟื้นคืนมาได้ก็มีโอกาสสูงมากที่จะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ขอถามปรมาจารย์ ท่านแน่ใจหรือไม่ว่าสามารถช่วยให้เธอฟื้นขึ้นมาได้จริง”

อาจารย์เห็นหมอพูดด้วยท่าทีจริงจัง ไม่ได้มีเจตนาเสียดสีจึงไม่ปิดบัง

“มนุษย์เป็นมนุษย์ได้เพราะมีเลือดเนื้อและมีวิญญาณ พวกคุณสามารถรักษาร่างกาย แต่ฉันสามารถช่วยดึงสามวิญญาณเจ็ดจิตให้กลับคืนมาได้ ตราบใดที่ร่างกายไม่ได้ถูกทำลายจนไม่สามารถรองรับวิญญาณได้ หากดวงจิตคืนสู่ร่าง เจ้าของร่างย่อมฟื้นคืนมาได้ ขอลา!” พูดจบ อาจารย์ยกมือคารวะเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

ผมเองก็พยักหน้าให้หมอเจ้าของไข้เล็กน้อยก่อนจะรีบเดินตามอาจารย์ออกไป

ตอนนี้เอง ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าอาจารย์ของผมยอดเยี่ยมเพียงใด

แต่ก่อนผมอยากเป็นหมอ ไม่ใช่แค่เพราะต้องการช่วยชีวิตคน แต่เพราะอยากหาเงินด้วย

แต่ตอนนี้การเป็นคนเก็บศพก็ช่วยชีวิตคนได้เหมือนกัน แถมยังสามารถช่วยในสิ่งที่แพทย์ทำไม่ได้ และได้เงินที่หมอหาไม่ได้อีกด้วย

นี่ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในระดับที่สูงขึ้นไปอีกขั้น

ผมเริ่มมองอาชีพนี้ด้วยสายตาที่ต่างออกไป รู้สึกมีความหวังและความมุ่งมั่นมากขึ้น

และที่สำคัญ ผมยิ่งเคารพอาจารย์มากขึ้นกว่าเดิม

หลังจากนั้นผมกับอาจารย์ลงไปที่ชั้นล่าง

เราเดินไปยังห้องพักผู้ป่วยทั่วไปเพื่อดูอาการของเฉินเฟิง เพื่อนร่วมชั้นอีกคนหนึ่ง

แต่เมื่อเราถามพยาบาลที่เฝ้าเวรอยู่ กลับพบว่า…

เฉินเฟิงเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อน

ศพของเขาถูกส่งไปยังวัดเรียบร้อยแล้ว

แม้แต่อาจารย์ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้อีก

ท่านเพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนกล่าวว่า “นี่คือชะตากรรม…”

เมื่อเราออกจากโรงพยาบาล ท้องฟ้าก็มืดแล้ว

ผมหันไปถามอาจารย์ “อาจารย์ เราจะทำยังไงต่อ เราจะหาสามวิญญาณเจ็ดจิตของหลี่เสี่ยวหมิ่นได้ที่ไหน”

อาจารย์ฟังแล้ว สีหน้าพลันมืดครึ้มลง “จากที่หลี่เชาไห่เล่ามา เด็กสาวคนนั้นน่าจะเจอเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ควรเจอ วิญญาณของเธอถูกดึงออกจากร่าง และยังคงติดอยู่ที่ไหนสักแห่ง นั่นจึงเป็นเหตุให้วิญญาณของเธอไม่สามารถกลับคืนร่างได้

“หากไม่ใช่เพราะเด็กคนนี้มีบุญวาสนาและดวงชะตาแข็งแกร่งคงตายไปนานแล้ว ภารกิจของเราตอนนี้คือไปยังสถานที่ที่พวกเธอไปตั้งแคมป์ ด้วยเส้นผมและเล็บของเธอ เราน่าจะหาตำแหน่งของวิญญาณเธอได้ไม่ยาก”

ผมพยักหน้ารับ “เข้าใจแล้ว เดี๋ยวผมเรียกรถก่อน”

พูดจบ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเรียกรถโดยสาร ขณะเดียวกันก็พึมพำกับตัวเอง “พวกเขาไปตั้งแคมป์กันที่เนินเขาสิบลี้ทางตะวันออกของเมืองสินะ”

อาจารย์พยักหน้า “ที่นั่นเมื่อก่อนเคยเป็นหลุมฝังศพหมู่ ศพไร้ญาติจำนวนมากถูกทิ้งไว้ที่นั่น รวมถึงนักโทษที่ถูกประหารด้วย นานวันเข้าก็กลายเป็นสุสานร้างที่เต็มไปด้วยพลังอาฆาต เด็กพวกนั้นกินอิ่มจนไม่มีอะไรทำสินะ ถึงได้เลือกไปตั้งแคมป์ที่นั่น…”

อาจารย์พูดอย่างไม่สบอารมณ์

ผมเลือกจุดหมายปลายทางบนแอปพลิเคชันและกดยืนยัน

ประมาณสี่ถึงห้านาที รถก็มาถึง

และนี่เป็นครั้งแรกที่ผมออกไปทำงานภาคสนามพร้อมกับอาจารย์…