ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี - บทที่ 1014 วิธีรับสมัครพนักงานของฝ่ายขาย

บทที่ 1014 วิธีรับสมัครพนักงานของฝ่ายขาย

วันศุกร์ที่ 27 เมษายน

“การแข่งขันยืนยันไลน์อัป? อะไรวะนั่น!”

เผยเชียนจิบกาแฟพลางอ่านบทสนทนาในกระทู้ต่างๆ อยู่ในร้านอินเทอร์เน็ตโมห

ยู เขาตกอยู่ในสภาพสับสนอีกครั้ง

มันควรจะเป็นการแข่งขันขําๆ เชิญสมาชิก DGE รุ่นเก่ามาเล่นไม่ใช่เหรอ

นี่คืองานแข่งขําๆ ของพวกแกเหรอ!

ตอนแรกเผยเชียนคิดว่ากิจกรรมนี้น่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ พวกเขาคงเชิญสมาชิกเก่า

กลับมาแข่งกันเล่นๆ เรียกความนิยมให้ทู่เหว่ยไลฟ์สตรีม แต่ตอนนี้ตระหนักแล้วว่า

ไม่ใช่แบบนั้นเลย!

“ฉันโดนเฉินยู่เฟิงหลอก!”

เผยเชียนพูดอะไรไม่ออก ทั้งหมดเป็นความผิดของเฉินยู่เฟิงที่บอกแค่จะใช้

‘กติกาพิเศษ’ ระหว่างการโปรโมต ถ้าหมอนั่นระบุรายละเอียดกติกา เขาต้องไม่มีทาง

ให้ผ่าน!

เมื่อวานเผยเชียนมัวยุ่งเรื่องมหาวิทยาลัยอยู่เลยไม่ได้สนใจทู่เหว่ยไลฟ์สตรีม

จนกระทั่งเช้านี้เขาจึงหยิบมือถือมาเลื่อนดูเว็บบอร์ดต่างๆ ตอนแวะมากินข้าวเช้าที่ร้าน

อินเทอร์เน็ตโมหยู

เขาถึงเพิ่งตระหนักว่าตัวเองโดนหลอก!

เมื่อคืนงานแข่งขันยืนยันไลน์อัปกลายเป็นประเด็นร้อนแรงในเว็บบอร์ดเกมต่างๆ

บันทึกการแข่งขันบนเว็บอ้ายลี่เต่าก็มียอดเข้าชมจํานวนมาก

สิ่งที่ทําให้ผู้คนอึ้งกว่านั้นคือหลายคนดาวน์โหลดทู่เหว่ยไลฟ์สตรีมกลับมาอีกครั้ง

เพื่อดูการแข่งขันยืนยันไลน์อัปสดๆ โดยเฉพาะ!

ถ้าไม่ใช่เพราะกฎบังคับหนึ่งชั่วโมงของทู่เหว่ยไลฟ์สตรีมจํากัดความนิยมไว้ได้ใน

ระดับหนึ่ง จิตใจของเผยเชียนคงแหลกสลายไปอีกครั้ง

“แผนกิจกรรมนี้ล้มเหลวสุดๆ! แต่…ก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

“ถึงหลายคนจะบอกว่าอยากโหลดทู่เหว่ยไลฟ์สตรีมกลับมาอีกครั้งและจะทนเก็บ

ชั่วโมงให้ครบทุกวัน แต่ส่วนใหญ่ก็น่าจะเฮโลไปตามกระแส ไม่น่าจะทนกันได้นาน

หรอก

“กระแสการแข่งขันยืนยันไลน์อัปจะค่อยๆ ซาลง ถึงตอนนั้นผู้ชมก็จะโดนกฎ

บังคับหนึ่งชั่วโมงกีดกันออกจากทู่เหว่ยไลฟ์สตรีมอีก

“อืม ถ้าเป็นแบบนั้นก็อย่าเพิ่งเททรัพยากรให้ทู่เหว่ยไลฟ์สตรีมจะดีกว่า ปล่อยให้

กระแสซาลงอีกนิดก่อน

“จะว่าไป…ไม่รู้ว่าเถียนโม่เป็นยังไงบ้าง

“ถึงจะหัวช้าแต่ผ่านไปสัปดาห์กว่าแล้วก็น่าจะจําทุกอย่างได้หมดแล้วมั้ง”

เผยเชียนมองปฏิทิน ครั้งสุดท้ายที่เจอเถียนโม่คือวันพฤหัสบดี

หลังจากนั้นเผยเชียนก็ไปหาเหลียงชิงฟานและเล่าให้เขาฟังคร่าวๆ เกี่ยวกับ

ข้อกําหนดของร้านค้าประสบการณ์ จากนั้นก็ให้เขาไปหาทําเลสําหรับตั้งร้าน

นอกจากนั้นเผยเชียนก็เตรียมการเรื่องอื่นๆ เพื่อช่วยเถียนโม่เตรียมสถานที่

สําหรับ ‘การฝึกวิชา’

น่าจะถึงเวลาไปตรวจการบ้านแล้ว

อันที่จริงเผยเชียนรู้สึกไม่ค่อยแน่ใจเล็กน้อย เขาควรอยากให้เถียนโม่จําหลักการ

ทั้งหมดได้หรือไม่ได้ดี

ถ้าเถียนโม่จําไม่ได้ก็หมายความว่าหัวช้าในระดับหนึ่งหรือไม่ได้ใส่ใจงานเลยสัก

นิด ซึ่งก็ถือเป็นข่าวดี

แต่ถ้าเถียนโม่จําได้ก็หมายความว่าเขาค่อนข้างเชื่อฟัง ในอนาคตพอเริ่มทํางานก็

จะควบคุมได้ง่าย ไม่มีการบิดเบือนร้ายแรง

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเผยเชียนก็อยากให้เป็นอย่างหลังมากกว่า

เขาเดินไปที่ออฟฟิศฝ่ายโฆษณาและการตลาด

พนักงานฝ่ายโฆษณาและการตลาดกําลังอู้งานกันอยู่ บางคนเล่นเกม บางคนดูซี

รีส์ บางคนนั่งอืดถืด

พวกเขาส่วนใหญ่จดจ่อกับสิ่งที่ทําอยู่จนไม่ทันสังเกตการมาถึงของบอสเผย ถึงจะ

สังเกตเห็นก็แค่ยิ้มและพยักหน้าให้ ไม่ได้ดูละอายใจใดๆ ที่กําลังเล่นเกมอยู่

เผยเชียนพอใจมากและพยักหน้าไม่หยุด

แต่เผยเชียนก็โมโหขึ้นมาเมื่อเห็นว่าโต๊ะทํางานของเมิ่งชั่งว่างอยู่

ไอ้เมิ่งชั่งสร้างเรื่องให้แล้วก็หายตัวไปเลย!

ทุเรศมาก!

ก่อนหน้านี้เผยเชียนเชื่อมั่นในตัวเมิ่งชั่งมากจนมอบหมายให้อีกฝ่ายดูแลการ

ประชาสัมพันธ์ Mission & Choice เต็มที่ ไม่ถามไถ่อะไรมากจนเกินไป แถมเมิ่งชั่ง

ก็ตบอกรับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน

ผลเป็นยังไง

นอกจาก Mission & Choice จะไม่เจ๊งแล้วยังได้รับความนิยมล้นหลาม เมิ่งชั่ง

ที่เป็นตัวการจึงแกล้งตายไม่ยอมมาทํางาน!

เผยเชียนพูดไม่ออก เขาอยากโทรไปด่าอีกฝ่ายจริงๆ

แต่พอคิดดูอีกทีตอนนี้ก็ใกล้จะสิ้นเดือนแล้ว ไม่ช้าก็เร็วเมิ่งชั่งต้องเข้าออฟฟิศมา

ตรวจสอบค่าคอมมิชชันของเดือนนี้ ไว้ด่าตอนนั้นก็ยังไม่สาย ไม่จําเป็นต้องรีบร้อน

อะไร เพราะจะทําให้ตัวเองดูเป็นคนใจร้อนขึ้นมา

คิดได้แบบนั้นเผยเชียนก็ข่มความโกรธไว้แล้วมองไปที่โต๊ะของเถียนโม่

เถียนโม่กําลังนั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

หลังจากเหม่ออยู่พักหนึ่งก็หยิบสมุดเล่มเล็กออกมาท่อง ‘แนวทางของฝ่ายขาย’

ที่บอสเผยมอบให้ จากนั้นก็กลับไปเหม่ออีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่าเขาจําเนื้อหาทั้งหมดได้นานแล้ว แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรให้ทํา จึง

ได้แต่นั่งเหม่อ

เผยเชียนเดินไปที่โต๊ะของเขาแล้วกระแอมกระไอ “เป็นไงบ้าง จําแนวทางทั้งหมด

ได้รึยัง”

พอเถียนโม่เห็นบอสเผยมาหาใบหน้าของเขาก็แสดงความยินดีเหมือนคนโดน

ปล่อยออกจากคุก เขารีบลุกขึ้นทันที “จําได้หมดแล้วครับ! บอสเผยให้ผมท่องให้ฟัง

ตอนนี้…”

เผยเชียนยกมือปรามทันที “ไม่ต้อง ผมเชื่อใจคุณ”

เถียนโม่ “…”

เขาจําเนื้อหาทั้งหมดไว้รอท่องให้บอสเผยฟัง แต่กลับไม่มีโอกาสได้ทําแบบนั้นซึ่ง

น่าอายมาก

เผยเชียนกวักมือ “ในเมื่อจําได้หมดแล้วก็ตามผมมา เราไปขั้นต่อไปได้แล้ว”

…

หลังออกจากตึกเฉินฮว่าแกรนด์วิว เสี่ยวซุนก็มาส่งทั้งสองที่ห้างใกล้ๆ

เถียนโม่เดินตามบอสเผยไปด้วยความงุนงง ทั้งสองขึ้นลิฟต์ไปชั้นห้าของห้าง

เขามองไปรอบๆ แล้วพบว่ามีร้านจําหน่ายสินค้าดิจิทัลมากมาย มีทั้งร้านขายมือ

ถือแบรนด์ต่างๆ ลําโพง ทีวี โปรเจ็กเตอร์ และคอมพิวเตอร์

ร้านหนึ่งล็อกประตูไว้ ดูเหมือนว่ายังไม่เปิดให้บริการ

เผยเชียนพาเถียนโม่ตรงไปที่ประตูนั้น หยิบกุญแจจากกระเป๋ามาไขเปิดประตู

แล้วยืนกุญแจให้เถียนโม่

เถียนโม่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “บอสเผยครับ นี่…”

เผยเชียนยิ้ม “จากนี้ไปคุณจะได้ขายของที่นี่เพื่อฝึกฝนทักษะของคุณก่อน

หลังจากฝึกเสร็จผมมีเวทีที่ใหญ่กว่านี้รอให้คุณไปแสดง!”

เถียนโม่เงยหน้าขึ้นมองแล้วเห็นว่าบนป้ายไม่ได้ระบุชื่อแบรนด์เฉพาะเจาะจงเอาไว้

แต่ก็มีโลโก้เถิงต๋าคอร์เปอเรชันกับ OTTO

มองเข้าไปด้านในจะเห็นว่าร้านแบ่งออกเป็นสองส่วน ด้านนอกเป็นห้องโถงเล็กๆ

ที่มีหน้าต่างสูงจากพื้นจดเพดานซึ่งเปิดรับแสงได้ดี ฝั่งหนึ่งมีชั้นแก้วใสจัดวางสินค้า

ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับเถิงต๋า เช่น เครื่องทะเลาะอัจฉริยะ มือถือ OTTO แผ่นเกม ฟิก

เกอร์ และอื่นๆ อีกฝั่งมีโซฟา ทีวี และเครื่องทะเลาะอัจฉริยะที่ติดตั้งพร้อมใช้งาน ดู

เหมือนเป็นโซนให้ลูกค้าพักผ่อนและลองใช้งาน

นอกจากโถงเล็กๆ นี้แล้วยังมีอีกส่วนที่แสงไฟหรี่ลงเล็กน้อย มีทีวีขนาดเล็กหก

เครื่องและโซฟาเดี่ยวหกตัวจัดไว้ฝั่งละสามชุด ดูแล้วน่าจะเป็นโซนสําหรับทดลองเล่น

เกม

นี่คือสถานที่ที่เผยเชียนจัดไว้ให้เถียนโม่ ‘ฝึกวิชา’

เผยเชียนให้เหลียงชิงฟานทําร้านค้าประสบการณ์ขนาดใหญ่แล้ว แต่การเลือกทํา

เลและตกแต่งร้านขนาดใหญ่ไม่สามารถทําเสร็จได้ในเวลาสั้นๆ

นอกจากนั้นเผยเชียนคิดว่าถ้าปล่อยให้เถียนโม่เข้าไปคุมร้านขนาดหลายพันตาราง

เมตรทันที ก็อาจเกิดปัญหาได้

เผยเชียนเลยเช่าร้านขนาดเล็กในห้างใกล้ๆ ระหว่างกําลังตกแต่งปรับปรุงร้านค้า

ประสบการณ์ขนาดใหญ่ จัดวางสินค้าต่างๆ ของเถิงต๋าด้านใน และให้เถียนโม่มาฝึก

วิชากีดกันลูกค้าที่นี่

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปผมจะให้คุณดูแลที่นี่ คุณรู้มั้ยว่าต้องทําอะไรเมื่อลูกค้า

มาถึง” เผยเชียนถาม

เถียนโม่พยักหน้าทันที “รู้ครับ!”

“โอเค งั้นเดี๋ยวผมทดสอบคุณดู” เผยเชียนหยิบมือถือ OTTO E1 จากด้านข้าง

ขึ้นมา “ผมอยากซื้อมือถือเครื่องนี้ตอนนี้คุณควรพูดว่ายังไง”

เถียนโม่ติดขัดเล็กน้อย “เอ่อ…ผมควรจะบอกสเป็กเครื่องตามความเป็นจริง

รวมถึงข้อดีและข้อเสีย ห้ามจงใจโน้มน้าวให้ลูกค้าซื้อและปล่อยให้ลูกค้าตัดสินใจเอง

ครับ”

เผยเชียนส่ายหัว “ผิด คุณควรบอกลูกค้าไปตรงๆ ว่านี่เป็นรุ่นเก่า ตกรุ่นมาปีกว่า

แล้ว ไม่ควรแนะนําให้ซื้อ ทําไมต้องแนะนําสเป็กของสินค้าที่ไม่ควรแนะนําให้ซื้อด้วย”

เถียนโม่เผยอปากเล็กน้อยและพูดอะไรไม่ออกไปครู่หนึ่ง

แล้วจะวางของที่ไม่แนะนําให้ซื้อไว้บนชั้นไปทําไมล่ะ

เผยเชียนหยิบแผ่นเกมกลับใจคือฟากฝั่งขึ้นมา “แล้วถ้าผมอยากซื้อเกมนี้ล่ะ”

เถียนโม่คิดอยู่ครู่หนึ่ง “เอ่อ… ผมจะบอกลูกค้าไปตามตรงว่าเกมนี้เป็นเกมแอก

ชันที่ยากมาก ไม่แนะนําให้คนทั่วไปลองเล่น”

เผยเชียนพยักหน้าเล็กน้อย “ก็ถือว่าถูก แต่ต้องบอกลูกค้าด้วยว่าซื้อเวอร์ชันดิจิ

ทัลมีส่วนลดเยอะกว่า ถูกกว่าและคุ้มกว่า ถ้าอยากซื้อจริงๆ ยังไงก็ไม่ควรซื้อแผ่น

“แล้วถ้าลูกค้าไม่มีประสบการณ์กับเกมแอกชันเลย แต่ก็ไม่ฟังคําเตือนและยืน

กรานที่จะซื้ออยู่ดีล่ะ”

เถียนโม่สับสนเล็กน้อย “ถ้างั้น…ก็ขายให้เขาเหรอครับ”

เผยเชียนส่ายหน้า “ผิด คุณควรให้ลูกค้าลองเล่นเดโม่ดูก่อน เดี๋ยวตายบ่อยๆ ก็

ยอมแพ้ไปเอง”

เถียนโม่เกาหัว สีหน้าของเขาดูงุนงงสุดๆ

เผยเชียนถอนหายใจเล็กน้อย “ผมบอกได้ว่าคุณแค่จําแนวทางทั้งหมดผ่านการ

ท่องจํา ไม่ได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ ก็เลยอนุมานจากตัวอย่างหนึ่งไปอีกตัวอย่างไม่ได้

“เพราะงั้นคุณต้องพยายามต่อไป!”

เถียนโม่มีสีหน้ารู้สึกผิด “ครับ…”

เผยเชียนนั่งลงบนโซฟาข้างๆ แล้วพูดขึ้น “จริงด้วย คุณน่าจะเริ่มรับสมัคร

พนักงานฝ่ายขายสักสองสามคนได้แล้ว ร้านใหญ่ขนาดนี้คงดูแลคนเดียวไม่ไหว”

เถียนโม่พยักหน้าทันที “ได้ครับบอสเผย ผมควรทํายังไงดีครับ โพสต์รับสมัคร

บนเว็บสมัครงานดีไหมครับ”

เผยเชียนส่ายหน้าทันที “ไม่ได้ๆๆ ถ้าจะโพสต์รับสมัครบนเว็บผมให้ฝ่าย HR

จัดการให้ก็ได้ ต้องให้ผมอธิบายอะไรอีกมั้ย

“เอาแบบนี้ คุณไปหาเพื่อนร่วมชั้นหรือเพื่อนสมัยเด็กมา จะเป็นสมัยประถม ม.

ต้น หรือม.ปลายก็ได้ แต่ข้อกําหนดแค่อย่างเดียวคือวุฒิการศึกษาต้องไม่สูงกว่าคุณ”

เถียนโม่ “หือ?

“วุฒิการศึกษาห้ามสูงกว่าผมเหรอครับ

“แต่ผมจบแค่ม.ปลาย…”

เถียนโม่คิดๆ ดู ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเพื่อนร่วมชั้นที่วุฒิการศึกษาต่ํากว่าตัวเอง แต่ก็

ไม่ได้มีเยอะนัก

ที่สําคัญที่สุดคือคนพวกนั้นจะมาช่วยงานได้ไหม จะทําหน้าที่ที่บอสเผยมอบหมาย

ให้ได้รึเปล่า

เผยเชียนกระแอมกระไอแล้วอธิบาย “ก็เหมือนคําพูดที่ว่าในสนามรบให้เชื่อมั่น

ในเพื่อนพ้องน้องพี่ ผมกลัวว่าคุณจะร่วมงานกับคนแปลกหน้าได้ไม่ดี ทางที่ดีที่สุดคือ

รับสมัครเพื่อนร่วมชั้นเก่าหรือเพื่อนสมัยเด็กที่สนิทกัน ทําแบบนี้จะสร้างทีมได้ง่ายกว่า

“คนพวกนี้จะโดดเด่นเหนือคุณไม่ได้ เพราะแต่ละฝ่ายมีมันสมองได้แค่หนึ่งเดียว

ถ้าคุณบอกซ้ายอีกคนบอกขวาแล้วคนอื่นๆ ในฝ่ายจะฟังใคร

“เพราะงั้นคุณต้องรับคนตามเกณฑ์นี้ หาคนได้เมื่อไหร่ก็ไปแจ้งฝ่าย HR ให้

รับเข้ามาเริ่มงานได้เลย ไม่ต้องผ่านขั้นตอนยุ่งยากต่างๆ”

เผยเชียนไม่อยากให้พนักงานที่รับเข้ามาฉลาดกว่าเถียนโม่ เพราะพวกเขาจะให้

คําแนะนําและชักจูงให้เถียนโม่ออกนอกลู่นอกทาง

ถ้าเป็นแบบนั้นความพยายามในการฝึกวิชาให้เถียนโม่ก็สูญเปล่าหมดสิ

การรับพนักงานรอบก่อนใช้วิธีสอบกลาง ถึงเผยเชียนจะพยายามหนักมาก แต่

คุณภาพของคนที่รับเข้ามาผ่านการสอบข้อเขียนและสอบสัมภาษณ์ก็ยังสูงมากอยู่ดี

ดังนั้นเผยเชียนจึงอยากลองใช้วิธี ‘เด็กเส้น’ กับฝ่ายขายดูว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง

“โอเค ประมาณนี้ก่อน คุณก็หาคนไประหว่างดูแลร้าน ถ้าต้องการอะไรบอกผม

ได้ทุกเมื่อ

“จริงด้วย เอานามบัตรนี้ไป”

เถียนโม่รับนามบัตรมาดูด้วยความสับสน

เผยเชียนอธิบาย “นี่สไตลิสต์ เดี๋ยวไปนัดวันกับเขาแล้วให้เขาเลือกและเตรียมชุด

ให้สักสองสามชุด บริษัทจะออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด ไม่ต้องคิดเรื่องประหยัดเงิน ใช้

จ่ายให้เต็มที่

“ในฐานะพนักงานขายคุณต้องใส่ใจกับภาพลักษณ์ของตัวเอง

“อ้อ ขอเรื่องเดียวคือต้องไม่ใส่เสื้อผ้าที่ดูทางการ นอกจากนั้นจะใส่อะไรก็ได้”