ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี - บทที่ 1080 ถ้าไม่ยอมก็อ้อมหนี (1)

บทที่ 1080 ถ้าไม่ยอมก็อ้อมหนี (1)

ตลาดร้านข้างทางใกล้ๆ โฮสเทลเขย่าขวัญ

การก่อสร้างที่นี่ยังเดินหน้าอย่างเต็มที่ ตอนนี้ใกล้จะเสร็จแล้ว

ตลาดเกษตรกรขนาดใหญ่เดิมถูกแปลงโฉมจนจําไม่ได้ แม้จะยังสร้างไม่เสร็จแต่

ก็เห็นสไตล์โดยรวมที่ใช้ตีมไซเบอร์พังก์แล้ว

แสงไฟนีออนจํานวนมากซึ่งจับสีโทนเย็นและสีโทนอุ่นตัดกันปกคลุมผนังด้าน

นอก เพื่อให้เข้ากับแสงเหล่านี้การตกแต่งด้านในจึงมีการปรับเปลี่ยนโครงสร้าง

ภายนอกอย่างละเอียดบางส่วน มีการรื้อโครงสร้างเดิมออกและสร้างโครงสร้างใหม่ที่

เข้ากับสไตล์มากขึ้น

ป้ายโฆษณาต่างๆ ส่องแสงให้บรรยากาศเฉลิมฉลอง ป้ายเหล่านี้ดูละลานตาและ

ใช้พื้นที่ด้านบนได้เกิดประโยชน์สูงสุด

การออกแบบด้านในของตลาดร้านข้างทางขยายตีมไซเบอร์พังก์ออกไปในทุก

รายละเอียด

เนื่องจากโครงสร้างเดิมตัวอาคารจัดให้เหมือนฉากในวันพรุ่งนี้ที่สดใสเป๊ะๆ ไม่ได้

แต่เหลียงชิงฟานก็พยายามสร้างร้านค้าหลายแห่งในวันพรุ่งนี้สดใสขึ้นมา รวมถึงฉากที่

ตัวเอกชายและหญิงไปกินข้าวด้วยกัน

เนื่องจากทีมผู้สร้างวันพรุ่งนี้ที่สดใสใช้องค์ประกอบสไตล์ไซเบอร์พังก์หลายอย่าง

เหลียงชิงฟานจึงสามารถดึงองค์ประกอบเหล่านั้นมาใช้ได้ตรงๆ ซึ่งช่วยลดภาระงานลง

ได้มาก

ความสําเร็จยิ่งใหญ่ของวันพรุ่งนี้ที่สดใสสร้างความมั่นใจให้กับแนวคิด ‘ตลาด

อาหารไซเบอร์พังก์’ แห่งนี้

แต่สําหรับเหลียงชิงฟานแล้วยังมีปัญหาหนักอึ้งอีกหนึ่งอย่างที่ต้องแก้ นั่นคือ

บรรยากาศของตลาดอาหารไซเบอร์พังก์

ในหนังใช้ฉากจริงบางส่วนผสมเข้ากับ CG ทําให้มีอิสระในการออกแบบ

แต่รายละเอียดบางอย่างจําลองขึ้นในโลกความเป็นจริงได้ยาก

เหลียงชิงฟานเค้นหัวคิดหลายวิธีที่จะช่วยแก้ปัญหานี้ และยกระดับประสบการณ์

เหมือนได้หลุดไปอยู่ในโลกไซเบอร์พังก์จริงๆ

วิธีแรกคือทําพร็อบเหมือนในหนังขึ้นมาตกแต่งจํานวนมาก

ตัวอย่างเช่น ไฟบริเวณใกล้เคียงเป็นโคมไฟถนนที่ใส่ความเป็นไซไฟเข้าไป มี

โมเดลรถสปอร์ตล้ําสมัยจอดอยู่ริมถนนตรงทางเข้าให้ลูกค้าถ่ายรูปเป็นที่ระลึก พื้นที่

บางส่วนเว้นไว้ให้ร้านค้าของจําลองอย่างปืน ยา และอวัยวะจักรกลเพื่อเพิ่มความรู้สึก

อินให้กับฉากทั้งหมด

วิธีที่สองคือเพิ่มการส่งเสริมบรรยากาศอย่างเอฟเฟ็กต์หมอก

เซ็ตติ้งไซเบอร์พังก์มักเลือกบรรยากาศที่แยกไม่ออกว่าเป็นกลางวันหรือกลางคืน

หรือบรรยากาศอึมครึมและมีฝนตก เพราะไฟนีออนจะเห็นได้ชัดเจนกว่าในตอนกลาง

คืน ถนนเปียกๆ ในคืนฝนตกช่วยสะท้อนแสงจากไฟนีออน นอกจากนั้นท้องฟ้าที่มืด

มิดยังบอกเป็นนัยถึงอาชญากรรมที่อาจเกิดขึ้นในเมืองล้ําเทคโนโลยีแห่งนี้ได้ทุกเมื่อ

พอประกอบเข้ากับหมอกในอากาศที่ช่วยกระจายแสงสีต่างๆ บรรยากาศทั่วบริเวณก็จะ

ดูสมบูรณ์แบบ

อารมณ์ความเป็นไซเบอร์พังก์จะลดทอนลงหากเป็นวันที่มีแดดจัดและมองเห็น

ฉากทั้งหมดได้ชัดเจน

สภาพอากาศในจิงโจวถือว่าปกติ มีวันที่หมอกหนาและฝนตกไม่มากนัก ดังนั้น

สภาพอากาศแบบนี้จึงทําให้บรรลุความเป็นไซเบอร์พังก์ได้ยาก

เป็นไปไม่ได้เลยที่เหลียงชิงฟานจะเปลี่ยนสภาพอากาศในจิงโจวได้ ถ้าเขามีพลัง

แบบนั้นคงไม่มาเป็นสถาปนิกและไปทํางานให้สํานักอุตุนิยมวิทยาตั้งนานแล้ว

ถ้าอยากสร้างอารมณ์ความเป็นไซเบอร์พังก์ให้ได้มากที่สุด เขาก็ต้องทําหลังคา

ขนาดใหญ่มาครอบทั้งตลาดอาหารไซเบอร์พังก์ จากนั้นก็สร้างฉากปลอมขึ้นมาด้านใน

ทั้งท้องฟ้ามืดมิดและตึกสูงกะพริบแสงนีออนในระยะไกล แต่แผนนี้ใช้ค่าใช้จ่ายสูง

เกินไป ยังไม่จําเป็นสําหรับขั้นตอนนี้

เพราะตลาดอาหารไซเบอร์พังก์ยังไม่เปิดอย่างเป็นทางการ ตอนนี้ยังยากที่จะบอก

ได้ว่านักท่องเที่ยวจะให้การยอมรับรึเปล่า

ถ้าตลาดร้านข้างทางได้รับความนิยมจริงๆ ไว้ค่อยลงทุนตอนนั้นก็ยังไม่สาย

สิ่งที่เหลียงชิงฟานคิดเป็นวิธีกลางๆ เขาจะติดหัวฉีดจํานวนมากรอบตลาดเพื่อ

สร้างหมอก หมอกเหล่านี้จะช่วยบังและซ่อนอาคารรอบๆ ได้เล็กน้อย แต่ก็จะทําให้

สภาพแวดล้อมโดยรอบเปียกชื้นเล็กน้อย

รอบหัวฉีดจะติดไฟไว้ควบคู่กันเพื่อช่วยกระจายแสงให้บรรยากาศดูพร่ามัว

ทําแบบนี้นักท่องเที่ยวจะได้เห็นสไตล์ไซเบอร์พังก์ที่แท้จริงในตอนกลางคืน

ตอนกลางวันถ้าเป็นวันที่เมฆหนาก็อาจได้ผลดีกว่า ส่วนวันที่แดดจ้าก็คงต้อง

ปล่อยไปตามยถากรรม

ก็เหมือนกับจุดท่องเที่ยวต่างๆ ที่ดูดีเฉพาะในช่วงที่กําหนด เลยมีช่วยไฮซีซั่นกับ

โลว์ซีซั่น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะแวะไปเที่ยวช่วงโลว์ซีซั่นไม่ได้ เพียงแต่

ประสบการณ์ที่ได้รับอาจไม่สมบูรณ์แบบเท่าช่วงไฮซีซัน แต่นักท่องเที่ยวก็ไม่แออัดเท่า

ช่วงที่เหมาะที่สุดในการแวะมาตลาดร้านข้างทางคือตอนกลางคืน แต่ถ้ามาช่วง

กลางวันก็อาจจะมีคนไม่เยอะ ทําให้กินอาหารร้านดังได้โดยไม่ต้องต่อคิวนาน ถือเป็น

ทางเลือกที่ดีเหมือนกัน

ตอนนี้ตลาดร้านข้างทางเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายแล้ว คาดว่าจะเปิดอย่างเป็นทางการ

ได้ในอีกประมาณหนึ่งเดือน

จางหยาฮุยเลือกร้านข้างทางที่โดดเด่นชุดแรกซึ่งจะเข้ามาขายของในตลาดร้านข้าง

ทางแล้ว แต่ละร้านเชี่ยวชาญอาหารคนละประเภท จางหยาฮุยแนะนําให้พวกเขาลองดู

เนื้อหาเกี่ยวกับไซเบอร์พังก์และพยายามทําอาหารสไตล์นั้นออกมา

ถึงจะเป็นแค่เนื้อย่างเสียบไม้หรือเบอร์เกอร์ธรรมดาๆ พวกเขาก็ต้องพยายามทํา

ออกมาให้มีเอกลักษณ์และยังคงความอร่อย เพื่อที่จะได้โดดเด่นกว่าร้านอื่นๆ

แน่นอนว่าถึงจางหยาฮุยจะไม่ได้บอกอะไร เหล่าเจ้าของร้านก็ย่อมต้องคิดหาทาง

ปรับปรุงรสชาติและคิดเมนูใหม่มาดึงดูดลูกค้าอยู่แล้ว

เพราะการแข่งขันระหว่างร้านข้างทางนั้นดุเดือดมาก

เจ้าของร้านเหล่านี้มาจากเมืองบ้านเกิด พวกเขาเป็นหนึ่งในร้านที่ดังที่สุดในฟู้ดสต

รีตเดิมที่เคยอยู่ แต่พอย้ายมาที่นี่ก็ต้องเริ่มใหม่หมด พวกเขาต้องแข่งกับร้านที่โดด

เด่นไม่แพ้กัน หากชะล่าใจเกินไปอาจโดนกําจัดได้อย่างรวดเร็ว

เปาซวี่วางกฎต่างๆ ไว้เพื่อกระตุ้นการแข่งขันอย่างเป็นมิตร เมื่อตลาดร้านข้างทาง

เปิดอย่างเป็นทางการ กฎที่เปาซวี่ตั้งไว้โดยในแนวคิดจากเกมจะมีบทบาทสําคัญมาก

ตอนนี้เปาซวี่กับจางหยาฮุยสวมหมวกนิรภัยและตรวจสอบสถานการณ์ต่างๆ

เปาซวี่แวะมาที่นี่บ่อยๆ ตั้งแต่เริ่มการก่อสร้างตลาดร้านข้างทาง เขาช่วยงานขยัน

ขันแข็งกว่าตอนที่ทํางานในฝ่ายเกมเถิงต๋าอีก

ความพยายามของเขาส่งผล ทุกคนในฝ่ายเกมเถิงต๋าคิดว่าเขามีภารกิจสําคัญต้อง

ทํา

แน่นอนว่าในการคัดเลือกพนักงานดีเด่นครั้งต่อไป เปาซวี่จะไม่ถูกส่งไป

ต่างประเทศด้วยเหตุผล ‘ไม่มีงานอะไรสําคัญ เพราะงั้นก็ควรไปเป็นไกด์ร่วมเดินทาง’

อีก

แต่เห็นได้ชัดว่ามีผลข้างเคียงเหมือนกัน

การสนับสนุนอย่างกระตือรือร้นของเปาซวี่ช่วยจุดไฟในการทํางานของจางหยาฮุย

ให้ลุกโชนยิ่งขึ้น

จางหยาฮุยไม่คิดว่าเปาซวี่ที่เป็นพนักงานของธุรกิจเกมจะใส่ใจตลาดร้านข้างทาง

ขนาดนี้ เขารู้สึกถึงความอบอุ่นของครอบครัวเถิงต๋าเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมาช่วยเหลือโดย

ไม่คํานึงว่าจะมีส่วนได้ส่วนเสียยังไง

พอเห็นว่าพี่น้องที่มาช่วยเหลือจริงจังและมีความรับผิดชอบมาก ตัวเขาที่เป็น

ผู้รับผิดชอบโปรเจ็กต์ก็ต้องจริงจังมากขึ้น!

ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน เหลียงชิงฟานที่ออกไปคุยโทรศัพท์ก็เดินกลับมา

“ทุกคน ข่าวดีครับ!

“เราได้เงินมาเพิ่ม มีเงินไปซื้อร้านค้าแล้ว!”

เปาซวี่กับจางหยาฮุยผงะไปและไม่ได้ตอบอะไรกลับทันที “ร้านค้า ร้านอะไรเหรอ

ครับ”

เหลียงชิงฟานตอบ “ร้านระหว่างทางจากที่นี่ไปจนถึงโฮสเทลเขย่าขวัญไงครับ!”

ทั้งสองตระหนักได้ทันที “โห ดีเลยครับ!”