ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี - บทที่ 1095 บริการโปร่งใสของร้านค้าประสบการณ์

บทที่ 1095 บริการโปร่งใสของร้านค้าประสบการณ์

เมื่อเหยาปัวกับโจวมู่หยันเดินมาถึงล็อบบี้ชั้นหนึ่งของห้าง เขาก็สังเกตเห็นร่างอัน

คุ้นตา

“อ้าว นั่นบอสเผยไม่ใช่เหรอ”

ดวงตาอันเฉียบคมของเหยาปัวมองเห็นแผ่นหลังคุ้นเคยท่ามกลางฝูงชน

ถึงบอสเผยจะสวมแมสก์และใส่ชุดลําลองสบายๆ แต่เหยาปัวกับโจวมู่หยันเคย

เห็นเขามาก่อนจึงจําได้

แผ่นหลังของบอสเผยมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมาก ถ้าได้เห็นสักครั้งก็ยากที่จะลืม

ได้ลง

ทั้งสองรีบพุ่งตัวเข้าไปกระซิบกับอีกฝ่าย “บอสเผยเหรอครับ”

เผยเชียนสะดุ้ง เขาหันไปเห็นเหยาปัวกับโจวมู่หยัน จากนั้นจึงพูดเสียงเบา “เบา

เสียงหน่อย!”

ทั้งสองพยักหน้าทันที “เข้าใจแล้วครับ!”

เหยาปัวกระซิบถาม “บอสเผยแอบแวะมาดูสถานการณ์อีกครั้งเหรอครับ คุณไม่

อยากให้พนักงานเห็นเพราะจะประเมินการให้บริการของร้านใช่ไหมครับ”

เผยเชียนหัวเราะ

แอบแวะมาดูงั้นเหรอ

ก็เออดิ!

ฉันมีทางเลือกอื่นซะที่ไหน!

เฮ้อ พวกนายไม่เข้าใจความหนักอกของการเป็นคนดังหรอก

เผยเชียนถามด้วยความสงสัย “แล้วพวกคุณสองคนมาทําอะไรที่นี่”

เหยาปัวยิ้ม “เราแวะมาเรียนงานจากร้านค้าประสบการณ์เถิงต๋าและเอาไปเป็น

แบบอย่างในการปรับใช้กับธุรกิจของตัวเองครับ”

โจวมู่หยันพยักหน้า “ผมก็เหมือนกัน”

เผยเชียนหัวเราะอีกครั้ง

มาผิดที่แล้วไอ้น้อง!

ร้านฉันเป็นร้านค้าประสบการณ์แค่ในนาม จริงๆ แล้วเป้าหมายอันดับหนึ่งคือการ

ผลาญเงินทิ้งเปล่า ส่วนเป้าหมายรองคือไล่ตะเพิดลูกค้า

พวกนายจะมาเรียนวิธีไล่ลูกค้าเหรอ

ฉันมีระบบนะ พวกนายมีรึเปล่า

แต่เผยเชียนก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะหลังจากเข้าไปในร้านค้าประสบการณ์

และเห็นว่าพนักงานทํางานกันยังไง เดี๋ยวทั้งสองก็เดินหน้างงเต๊กกลับออกไปเอง เขา

ไม่ต้องห่วงเลยว่าคนพวกนี้จะเรียนรู้อะไรผิดๆ กลับไป

ทั้งสามเดินตามฝูงชนไปขึ้นลิฟต์เงียบๆ

ต้องยอมรับเลยว่าถึงจะเป็นแค่การทดลองเปิดให้บริการ แต่คลื่นมหาชนก็เยอะ

กว่าที่เผยเชียนคิดเอาไว้ ทําเอาเขางงไปเหมือนกัน

คนมาจากไหนกันเยอะแยะขนาดนี้!

เผยเชียนเคยแวะมาที่นี่เมื่อเดือนที่แล้ว ตอนนั้นจินเซิ่งพลาซ่าค่อนข้างร้างผู้คน

ถึงจะอยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้างหยวนต้าเทียนตี่ แต่มีผู้เข้าใช้บริการน้อยกว่ามาก

สุดท้ายกลายเป็นว่าตอนนี้คนเยอะแทบจะเท่าๆ กับห้างหยวนต้าเทียนตี่!

ใจเย็น วันนี้เป็นวันทดลองเปิดให้บริการวันแรก ทุกคนคงอยากรู้อยากเห็นกัน จิ

นเซิ่งพลาซ่าเองก็น่าจะช่วยโปรโมตให้บ้าง ไม่แปลกที่จะมีคนเยอะแบบนี้

เดี๋ยวผ่านไปสักพักคนก็ลดลงเอง

เผยเชียนปลอบตัวเองในใจ

เหยาปัวถอนหายใจ “เท่าที่ผมรู้มา จินเซิ่งพลาซ่าไม่มีแผนประชาสัมพันธ์อะไร

เป็นพิเศษ เพราะจะไปทุ่มโปรโมตในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้าตอนที่ติดตั้งหน้าจอขนาด

ใหญ่เสร็จแล้ว

“ไม่คิดเลยว่าบารมีของเถิงต๋าจะแข็งแกร่งขนาดนี้ แค่กระแสบอกปากต่อปากก็

เรียกคนมาได้เยอะแยะเชียว!

“แค่นี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าการเลือกทําเลประสบความสําเร็จมาก ในอนาคตคน

ต้องเวียนเข้าเวียนออกไม่น้อยแน่นอน! จินเซิ่งพลาซ่าน่าจะทํากําไรได้เพียบ!”

โจวมู่หยันพยักหน้า “ใช่ๆ นอกจากทําเลจะดีแล้ว การรีโนเวตและตกแต่งภายใน

ก็ทําได้ดีมาก มองจากด้านนอกเหมือนงานศิลป์ชิ้นใหญ่ ถ้ามาเดินเล่นแถวนี้ก็ต้องแวะ

มาแน่นอน คนจะน้อยได้ยังไง ในอนาคตต้องคึกคักแน่นอน!”

เผยเชียน “…”

การอวยยศของทั้งสองคนทําให้เผยเชียนได้รับบาดเจ็บภายใน

ถ้าพูดอะไรดีๆ ไม่ได้ก็ไม่ต้องพูด!

พวกแกถ่อมาถึงจิงโจวเพื่อขยี้ศพฉันซ้ําเนี่ยนะ

บ้าไปแล้ว!

เผยเชียนเร่งฝีเท้าเงียบๆ โดยหวังว่าทั้งสองจะเลิกพูดและเข้าไปคุยกับพนักงาน

เร็วๆ จะได้เห็นความจริงอันโหดร้ายว่าร้านค้าประสบการณ์เถิงต๋าพยายามไล่ลูกค้า

ขนาดไหน

เขามาถึงชั้นสอง ตั้งใจจะไปที่โซนเกมมิ่งก่อน จากนั้นก็แวะไปโซนดิจิทัล

โซนเกมมิ่งแบ่งเป็นโซนย่อยซึ่งจัดวางอุปกรณ์แตกต่างกัน

โซนหนึ่งเป็นโซนของร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู มีคอมพิวเตอร์ของ ROF จัดวาง

พร้อมจอภาพ โต๊ะ และเก้าอี้อีสปอร์ต อีกโซนเป็นโซนห้องนั่งเล่น มีทีวีขนาดใหญ่

โซฟาเดี่ยวและเครื่องคอนโซล หรือโซฟาเดี่ยวจับคู่กับมือถือ G1

มีพื้นที่ส่วนหนึ่งเว้นว่างไว้เป็นโซนพักผ่อนชั่วคราว แต่จริงๆ แล้วพื้นที่ตรงนี้สงวน

ไว้ให้แว่น VR

อุปกรณ์ทั้งหมดจัดวางเหมือนร้านขายมือถือ คือติดตั้งอุปกรณ์ป้องกันการ

โจรกรรมไว้

โซนเกมมิ่งจําลองบริบทการเล่นเกมให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อให้ลูกค้า

ลองเล่นเกมเถิงต๋าในบริบทต่างๆ และเลือกตามความต้องการของตัวเอง

ถึงจะมีลูกค้าเยอะ แต่การจัดวางผังโซนเกมมิ่งค่อนข้างเป็นระบบและจัดสรรพื้นที่

การใช้งานได้ดี ลูกค้ามักหยุดดูเป็นพักๆ ไม่ได้แช่อยู่จุดไหนนานจนเกินไป ทําให้ยัง

พอมีพื้นที่ว่างเหลือ

โจวมู่หยันสนใจโซนนี้เป็นพิเศษ เขานั่งลงที่โซฟาเดี่ยวตัวหนึ่งก่อนจะหยิบ

คอนโทรลเลอร์ขึ้นมาลองเล่นเกม

“อ้าว พนักงานไปไหนกันหมด” โจวมู่หยันถามด้วยความสงสัย

หลังจากนั่งลงและมองไปรอบๆ เขากลับไม่เห็นพนักงานเถิงต๋าในเครื่องแบบ

พนักงาน มองไปทางไหนก็เห็นแค่ลูกค้า

โจวมู่หยันมองบอสเผยด้วยสายตาสงสัย

แต่เผยเชียนตอบกลับด้วยการทําสีหน้าเรียบเฉย

แล้วฉันจะไปถามใคร

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!

เผยเชียนกําหนดไว้เฉพาะว่าร้านค้าประสบการณ์ไม่มีเครื่องแบบ ตอนนี้เถียนโม่

และพนักงานขายคนอื่นๆ น่าจะซ่อนตัวอยู่ตามหลืบมุมและแอบเล่นเกมกันอยู่

โจวมู่หยันงง บอสเผยทําหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง

สีหน้าของบอสเผยปกติก็อ่านได้ยากอยู่แล้ว ยิ่งวันนี้สวมแมสก์ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

เขาไม่เข้าใจเลยว่าสายตาที่มองมาต้องการจะสื่อสารอะไร

เหยาปัวกระทุ้งศอกใส่โจวมู่หยัน “อย่าถามอะไรโง่ๆ สิ! ไม่เห็นปุ่มเหรอ”

โจวมู่หยัน “ปุ่ม? ปุ่มอะไร”

เขาสํารวจดูอย่างละเอียดแล้วพบว่าบนโต๊ะและชั้นวางอุปกรณ์มีปุ่มขนาดเล็กที่ดู

ไม่โดดเด่นติดอยู่ ดูเหมือนจะเป็นปุ่มไว้กดเรียก

เมื่อกดปุ่มนี้พนักงานร้านก็จะเดินมาหาตามหมายเลขโต๊ะ

โจวมู่หยันพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ “สุดยอดเลย! ระบบซ่อนตัวพนักงาน

เหรอเนี่ย

“ให้พนักงานสวมชุดลําลองและซ่อนตัวอยู่ ปล่อยให้ลูกค้ามีพื้นที่เดินดูได้อย่าง

เป็นอิสระและไม่ถูกรบกวน

“พอลูกค้าต้องการความช่วยเหลือก็แค่กดปุ่ม พนักงานก็จะรีบเข้าไปให้บริการ

“‘บริการโปร่งใส’ แบบนี้ควรค่าแก่การส่งเสริมและเรียนรู้มาก!”

บริการโปร่งใสบ้าบอคอแตกอะไร หยุดสร้างแนวคิดมั่วซั่วให้ฉันได้แล้ว!

ฉันซ่อนพวกเขาไว้เพราะไม่อยากให้พนักงานสร้างรายได้จากการขายของ เลิกมโน

อะไรไปไกลสักที!

โจวมู่หยันกระดกลิ้นด้วยความทึ่งขณะลุกขึ้น ทั้งสามเดินต่อไปที่โซนดิจิทัล

แสงอาทิตย์ส่องผ่านผนังม่านกระจกใสทําให้ทั่วบริเวณสว่าง ถึงตอนนี้จะเป็นช่วง

หน้าร้อนและด้านนอกร้อนมาก แต่อุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศด้านในนั้นเหมาะสม

แสงแดดอบอุ่นทําให้ผู้คนรู้สึกสบาย

สินค้าดิจิทัลหลากหลายประเภทของเถิงต๋าวางโชว์อยู่ในพื้นที่กว้างขวางและสว่าง

สดใส มือถือ G1 เครื่องทะเลาะอัจฉริยะ ราวตากผ้าออกกําลังกายอัจฉริยะ และ

สินค้าอื่นๆ จัดแสดงอยู่ตามจุดต่างๆ

โซนนี้มีคนเยอะกว่าโซนเกมมิ่งอย่างเห็นได้ชัด ลูกค้าบางคนกําลังทดลองใช้มือถือ

G1 ในขณะที่อีกส่วนเล่นอยู่กับเครื่องทะเลาะ ทุกคนต่างบันเทิงใจ

เผยเชียนรู้สึกหดหู่เล็กน้อย

คนพวกนี้มาซื้ออะไรกันเนี่ย…

นอกจากมือถือเครื่องนี้ทุกอย่างก็ปล่อยมาตั้งแต่ปีมะโว้ โดยเฉพาะไอ้เครื่องชวน

ทะเลาะ ทําไมยังมีคนสนุกกับมันอยู่อีก

โจวมู่หยันเดินไปเล่นมือถือ G1 ที่วางอยู่บนเค้าน์เตอร์

เหยาปัวแปลกใจเล็กน้อย “อ้าว นายใช้รุ่นนี้อยู่ไม่ใช่เหรอ”

โจวมู่หยันตอบ “แล้วทําไมอะ เล่นเครื่องตัวเองมันไม่เหมือนเล่นเครื่องในร้าน

“ร้านค้าประสบการณ์ระดับไฮเอนด์แบบนี้สร้างผลกระทบพิเศษบางอย่างต่อสินค้า

ดูเครื่องทะเลาะอัจฉริยะสิ ส่องประกายใต้แสงอาทิตย์ ดูเป็นสินค้าระดับไฮเอนด์ขึ้น

กว่าเดิมทันที!

“เห็นแล้วช่วยกระตุ้นให้อยากซื้อยิ่งขึ้น!

“นี่ก็เป็นบริการโปร่งใสเหมือนกันเหรอ ดีๆ”

ครั้งนี้โจวมู่หยันเห็นปุ่มเรียกพนักงานโดยไม่ต้องให้เหยาปัวเตือน

เหยาปัวถอนหายใจ “บรรยากาศที่นี่แตกต่างจากที่อื่นจริงๆ

“พอมาเห็นที่นี่แล้ว ร้านของจินติ่งคอร์เปอเรชันไม่ต่างอะไรกับกรงนกพิราบ น่า

หงุดหงิดใจมาก!

“ที่นี่ไม่มีพนักงานขายคอยเชียร์ให้ซื้อของ แต่การจัดวางสภาพแวดล้อมโดยรวม

และการควบคุมแหล่งกําเนิดแสงสร้างบรรยากาศอบอุ่นและเป็นธรรมชาติ ช่วย

ยกระดับคุณภาพของสินค้าทางความรู้สึก

“สภาพแวดล้อมที่ไร้พนักงานทําให้ลูกค้าผ่อนความระวังลงและเลิกต่อต้าน ซึ่ง

กระตุ้นให้ลูกค้าอยากซื้อของได้ง่ายขึ้น!

“ผมได้ยินมาว่าบอสเผยให้คุณเหลียงช่วยออกแบบที่นี่ ผลงานของปรมาจารย์นี่

คนละชั้นกันเลยจริงๆ!

“นอกจากจะใช้ศาสตร์ด้านสถาปัตยกรรมแล้ว ยังดึงศาสตร์ด้านอื่นๆ อย่าง

จิตวิทยาและศิลปะเข้ามาประกอบ ที่นี่อบอวลไปด้วยกลิ่นเงิน แต่ก็ฟุ้งไปด้วยกลิ่น

หอมของศิลปะ มีแค่ไม่กี่บริษัทที่จะผสมผสานการทุ่มลงทุนสูงเข้ากับการออกแบบด้าน

ศิลปะได้!”

โจวมู่หยันพูดเสริม “ครั้งล่าสุดที่ผมรู้สึกแบบนี้คือตอนไปร้าน Pineapple”

เหยาปัวเงยหน้ามองผนังม่านกระจกแล้วหันมองชั้นวางที่เรียบง่ายแต่ก็ดูโก้เก๋

“แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเลียนแบบได้”

โจวมู่หยันพยักหน้า “แหงสิ!

“ถ้าอยากสร้างสภาพแวดล้อมแบบนี้ อันดับแรกคุณต้องหานักออกแบบเก่งๆ

จากนั้นก็ต้องพร้อมทุ่มลงทุนก้อนโต ชั้นพวกนี้รวมถึงไฟบนเพดานมองผ่านๆ เหมือน

เป็นของธรรมดา แต่ถ้าสังเกตดูดีๆ จะรู้ว่าแพงมาก

“แน่นอนว่าเรื่องเงินเป็นเรื่องรอง สิ่งสําคัญคือต้องทําเงินคืนที่ลงทุนไปได้!

“ถ้าเราขายเสื้อผ้าหรือสินค้าอื่นๆ อัตรากําไรจะไม่สูงนักและยากต่อการคืนทุน

เถิงต๋าขายสินค้าดิจิทัลกับเกม สินค้าในสต๊อกพวกเขามีเยอะมาก เกมก็ผลิตซ้ําได้ไม่

จํากัด กําไรย่อมสูงมาก เพราะงั้นจึงทําเงินได้

“แนวคิดเบื้องหลังร้านพวกนี้ตรงไปตรงมามาก แต่แบรนด์ต้องมีแรงดึงดูดที่

แข็งแกร่งและสินค้าต้องทํากําไรได้อย่างมั่นคงถึงจะทําออกมาสําเร็จได้

“เพราะงั้นเลยมีแค่บริษัทอย่างเถิงต๋ากับ Pineapple เท่านั้นที่ใช้โมเดลนี้แล้วทํา

เงินได้”

มุมปากของเผยเชียนกระตุกขณะฟังบทสนทนาของคนทั้งสอง

พวกนาย…เล่นตลกคาเฟ่กันอยู่เหรอ

คนหนึ่งชง คนหนึ่งขยี้ ผลัดกันจี้ใจฉัน

หมายความว่าไงที่บอกว่ามีแค่เถิงต๋าที่ใช้โมเดลนี้แล้วทําเงินได้ ทําให้ฉันโกรธไป

แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา!

เผยเชียนโกรธจัด แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ เขาได้แต่นิ่งเงียบด้วยสีหน้าบึ้งตึง

พอเห็นว่าบอสเผยไม่ตอบอะไร เหยาปัวก็พูดขึ้น “เฮ้อ พวกเราก็กังวลกันไม่เข้า

เรื่อง ดูจากผลประกอบการอันโดดเด่นของเถิงต๋าในอุตสาหกรรมอื่นๆ ร้านค้า

ประสบการณ์นี้น่าจะชนะร้านกว่า 99.99% ได้ แต่ก็คงเป็นเรื่องปกติสําหรับเถิงต๋า

“เราลองเรียกพนักงานมาถามดูมั้ย เดินดูมาสักพักแล้วยังไม่เห็นพนักงานสักคน”

เหยาปัวกดปุ่มบนโต๊ะ

ไม่มีเสียงเตือนหรือเสียงประกาศ มีแค่วงกลมรอบปุ่มเท่านั้นที่สว่างขึ้นมาแสดง

สถานะว่ากําลังเรียกพนักงานอยู่

เผยเชียนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

ดูเหมือนว่าเหลียงชิงฟานจะทุ่มเททําร้านค้าประสบการณ์ออกมาดีเกินไป เหยาปัว

กับโจวมู่หยันจึงเข้าใจกันไปผิดๆ

แต่ทันทีที่เรียกพนักงานขายมา พวกเขาก็จะได้เห็นธาตุแท้ของร้านนี้

เผยเชียนอดผุดยิ้มขึ้นมาไม่ได้เมื่อเห็นเถียนโม่

ลูกศิษย์ผู้น่าภาคภูมิใจของข้า!

ถ้าเป็นพนักงานคนอื่น เผยเชียนอาจกังวลใจเล็กน้อย ถ้าพวกเขายังแก้นิสัยเสีย

จากที่อื่นไม่ได้และพยายามขายของล่ะ

แต่พอเห็นว่าเป็นเถียนโม่ก็สบายใจได้

น้องหมาดํา น้องคือความหวังสุดท้ายของพี่

เผยเชียนแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เห็นสีหน้าสับสนของเหยาปัวกับโจวมู่หยัน

หลังเถียนโม่พยายามผลักไสไล่ส่งพวกเขา!