ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี - บทที่ 1096 นายพยายามจะดึงตัวเถียนโม่จริงๆ เหรอ

บทที่ 1096 นายพยายามจะดึงตัวเถียนโม่จริงๆ เหรอ

เถียนโม่รีบเข้ามาต้อนรับเหยาปัวและโจวมู่หยัน “สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยเหรอ

ครับ”

เหยาปัวมองเถียนโม่จากหัวจดเท้าแล้วตระหนักว่าอีกฝ่ายสวมชุดลําลอง มีแค่สาย

รัดข้อมืออิเล็กทรอนิกส์แบบพิเศษเท่านั้นที่บ่งบอกตัวตนของเขาในฐานะพนักงานร้าน

นอกจากสายรัดข้อมือนี้จะช่วยยืนยันตัวตนของเขาแล้ว ยังแสดงหมายเลขจุดที่

ลูกค้ากดเรียกด้วย

เมื่อลูกค้ากดเรียก สายรัดข้อมือของพนักงานขายทั้งหมดในพื้นที่รัศมีไม่ไกลมาก

จะสั่นเตือนและส่องแสง พอมีพนักงานขายกดปุ่มตอบรับบนสายรัดข้อมือ สายรัด

ข้อมือของพนักงานคนอื่นๆ ก็จะหยุดแจ้งเตือน หมายเลขตําแหน่งจะขึ้นแสดงบนสาย

รัดข้อมือของพนักงานที่กดปุ่มตอบรับจนกว่าจะให้บริการลูกค้าเสร็จ

เหยาปัวสังเกตเห็นว่าถึงเถียนโม่จะไม่ได้หน้าตาหล่อเหลา แต่ก็แต่งตัวดูดีมีสไตล์

ทีเดียว เข้ากับภาพลักษณ์ของเขาและเพิ่มความรู้สึกสนิทสนมได้ไม่น้อย

ขณะนั้นเองเถียนโม่ก็สังเกตเห็นบอสเผยยืนอยู่ข้างๆ ทั้งสองคน

เถียนโม่เจอบอสเผยมาหลายครั้งแล้ว เขาจึงจําได้แม้บอสจะสวมแมสก์อยู่

พอเห็นบอสเผยทําทีเป็นไม่รู้จักเขา เถียนโม่ก็เข้าใจทันที

บอสเผยมาที่นี่เพื่อทดสอบความสามารถของฉัน!

ฉันต้องทําตามคําสั่งของบอสเผยและต้อนรับลูกค้าให้ดี ต้องไม่ทําให้บอสเผย

ผิดหวัง!

เถียนโม่ตื่นตัวขึ้นมาทันทีและทบทวนกฎการขายที่บอสเผยให้ท่องจําในใจ

เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่ทําอะไรผิดพลาด

เหยาปัวชี้ไปทางเครื่องทะเลาะอัตโนมัติที่วางอยู่ข้างๆ “พี่อยากซื้อเครื่องนี้ ช่วย

แนะนําหน่อยได้มั้ย”

เถียนโม่หันมองตาม เหยาปัวชี้นิ้วไปทางเครื่องทะเลาะรุ่นแรกซึ่งไม่มีระบบลําโพง

ซาวด์บาร์และปัญญาประดิษฐ์ เป็นรุ่น ‘เครื่องทะเลาะอัตโนมัติ’ ไม่ใช่รุ่น ‘เครื่อง

ทะเลาะอัจฉริยะ’

บอสเผยไม่เคยสอนแนวทางการแนะนําเครื่องทะเลาะอัตโนมัติ

แต่เถียนโม่ก็คิดได้ด้วยตัวเองนานแล้วจากการอนุมานเอาจากกรณีอื่นๆ หลังจาก

คิดอยู่พักหนึ่งเขาก็รู้ว่าต้องตอบยังไง

“ครับผม เครื่องที่พี่สนใจเป็นเครื่องทะเลาะรุ่นแรกของเราและเป็นรุ่นพื้นฐาน

“เครื่องทะเลาะรุ่นนี้มีแค่โครงสร้างกลไกล้วนๆ ใช้เป็นของเล่นหรือของตกแต่งได้

แค่นั้น แถมยังเล่นไม่ได้สนุกเท่าไหร่ในระยะยาว

“ผมไม่แนะนําให้รีบตัดสินใจซื้อทันที ควรตรวจสอบให้แน่ใจว่าอยากได้และชอบ

จริงๆ แล้วค่อยซื้อจะดีกว่าครับ”

เถียนโม่เหลือบมองบอสเผยหลังจากพูดจบ

พอเห็บอสเผยพยักหน้าเงียบๆ เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที

ดูเหมือนว่าบอสเผยจะค่อนข้างพอใจ!

เผยเชียนรู้สึกพอใจจริงๆ

อืม น้องหมาดําไม่ทําให้ฉันผิดหวัง!

ก่อนหน้านี้เขาเค้นหัวคิดกฎการขาย เลือกพนักงาน และจับมาปั้นอย่างพิถีพิถัน

ในที่สุดความพยายามก็ออกดอกออกผล

คําตอบนี้สมเหตุสมผล ชี้ให้เห็นปัญหาของสินค้าอย่างเฉียบคมและตรงไปตรงมา

สามารถกีดกันลูกค้าได้อย่างชัดเจน ตรงกับความคาดหวังของเผยเชียนสุดๆ

เหยาปัวกับโจวมู่หยันคงจะงงเป็นไก่ตาแตกกันอยู่แน่

เผยเชียนหันไปมองทั้งสองแล้วพบว่าพวกเขาผงะไปเล็กน้อย แต่ยังไม่ถึงขั้น

สับสน

อืม ดูเหมือนจะยังทําให้ตกใจได้ไม่มากพอ

เหยาปัวคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้น “ถ้าไม่แนะนําให้ซื้อแล้วเอามาจัดวางไว้

ทําไมเหรอ”

เถียนโม่ยิ้ม เขาเจอคําถามนี้มาหลายครั้งแล้วตอนฝึกวิชาอยู่ที่ร้านค้าประสบการณ์

ขนาดเล็ก ตอนนั้นเขายังคิดไม่ออกว่าต้องตอบแบบไหน แต่ตอนนี้รู้แล้ว

ดูเหมือนว่าที่บอสเผยให้เขาฝึกวิชาที่ร้านนั้นจะเป็นสิ่งจําเป็นจริงๆ

หากไม่มีประสบการณ์ตรงจากร้านเล็ก เขาคงจะสับสนลนลานและสร้างความ

ประทับใจที่ไม่ดีให้กับลูกค้า

แต่ตอนนี้ไม่เป็นแบบนั้นอีกต่อไป!

เถียนโม่ยิ้มและตอบคําถาม “เพราะลูกค้ามีความชอบและรสนิยมต่างกันครับ เรา

ตัดความเป็นไปได้ที่ลูกค้าบางคนที่มีความชอบอีกแบบจะสนใจสินค้าตัวนี้ออกไปไม่ได้

เราเลยจัดแสดงสินค้าทุกชิ้นที่มีจําหน่าย

“แต่เราก็ต้องทําหน้าที่ส่วนของเราในการเตือนลูกค้าที่อาจไม่ได้ชอบสินค้าประเภท

นี้จริงๆ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ซื้ออะไรไปผิดๆ”

เหยาปัวพยักหน้าเล็กน้อยแล้วถามต่อ “น้องบอกว่านี่เป็นเครื่องทะเลาะรุ่นแรก

เป็นโครงสร้างกลไกล้วนๆ ในระยะยาวเล่นได้ไม่สนุก แปลว่าน้องจะแนะนําให้พี่ซื้อ

เครื่องทะเลาะอัจฉริยะใช่มั้ย”

เถียนโม่ส่ายหน้าทันที “เปล่าครับ

“ถึงเครื่องทะเลาะอัจฉริยะจะเพิ่มฟังก์ชันปัญญาประดิษฐ์ AEEIS กับลําโพงซาวด์

บาร์เข้ามา แต่ราคาก็ค่อนข้างสูง ถ้าอยากได้แค่ฟังก์ชันลําโพงซาวด์บาร์ ผมแนะนําให้

ซื้อลําโพงซาวด์บาร์ตัวอื่นที่คุณภาพสูงกว่าในราคาเท่ากันจะดีกว่าครับ

“เครื่องทะเลาะอัจฉริยะอาจมีฟังก์ชันใช้งานจริงมากขึ้น แต่ผมก็ไม่แนะนําให้

ตัดสินใจซื้อด้วยอารมณ์ชั่ววูบเพราะมันราคาแพง พี่ต้องยืนยันก่อนว่าต้องการและ

ชอบจริงๆ ก่อนแล้วค่อยกลับมาซื้อครับ”

เผยเชียนอดไม่ได้ที่จะสรรเสริญเถียนโม่ในใจ

โอเค เจ้าสําเร็จวิชาแล้ว!

ในร้านค้าประสบการณ์เถิงต๋ามีเพียงสองสิ่งเท่านั้นที่พวกเขาไม่แนะนํา

นั่นคือไม่แนะนําให้ซื้อชิ้นนี้กับชิ้นไหนๆ!

ดูตัวอย่างได้จากเครื่องทะเลาะ จะรุ่นแรกที่เป็นรุ่นกลไกล้วนๆ หรือรุ่นใหม่ที่เป็น

รุ่นอัจฉริยะก็ไม่แนะนําทั้งนั้น!

นอกจากจะไม่แนะนําเครื่องทะเลาะของตัวเองแล้ว ยังแนะนําให้ไปซื้อลําโพงซาวด์

บาร์เจ้าอื่นที่ราคาเท่ากันแต่ให้เสียงที่ดีกว่าด้วย

เผยเชียนพอใจกับคําตอบของเถียนโม่มาก

เหยาปัวกับโจวมู่หยันน่าจะเลิกพยายามได้แล้วใช่มั้ย

แต่ทั้งสองกลับไม่สับสน แถมยังดูเหมือนจะครุ่นคิดอะไรอย่างลึกซึ้งอยู่

เหยาปัวคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น “โชว์ฟังก์ชันเครื่องทะเลาะอัจฉริยะให้พี่ดู

หน่อยได้มั้ย”

เถียนโม่พยักหน้า “ได้ครับ เครื่องทะเลาะอัจฉริยะมีฟังก์ชันหลักอยู่สี่อย่าง อย่าง

แรกคือใช้เป็นลําโพงซาวด์บาร์เชื่อมกับทีวีหรือคอมพิวเตอร์ อย่างที่สองคือใช้เป็นศูนย์

สั่งการอุปกรณ์สมาร์ตโฮมผ่านผู้ช่วยเสียง อย่างที่สามคือกลไกทะเลาะพื้นฐาน และ

อย่างที่สี่คือพูดคุยกับปัญญาประดิษฐ์ AEEIS โดยใช้งานโหมดทะเลาะ โหมดต่อบท

กวี โหมดบทสนทนาทั่วไป และอื่นๆ…”

เถียนโม่แนะนําพร้อมสาธิตให้เหยาปัวและโจวมู่หยันดู

เผยเชียนสั่งเอาไว้ว่าพนักงานขายทุกคนต้องรู้ข้อเสียของสินค้าในร้านเป็นอย่างดี

ดังนั้นเถียนโม่กับพนักงานขายคนอื่นๆ จึงใช้เวลาว่างลองใช้งานสินค้าและเล่น

เกมในร้าน

ระหว่างการทําลองใช้งานย่อมพบข้อเสียแน่นอน แต่ก็พบข้อดีด้วยเหมือนกัน

ดังนั้นเถียนโม่จึงมีความเข้าใจที่ชัดเจนด้านรายละเอียดของสินค้า ทันทีที่เหยาปัว

ขอให้สาธิตวิธีใช้งาน เขาก็สาธิตฟังก์ชันหลักให้ดูอย่างรวดเร็วและเป็นระบบ

เขาดึงดูดลูกค้ารอบๆ หลายคนโดยเฉพาะตอนที่ทะเลาะกับ AEEIS

ไม่นานการสาธิตฟังก์ชันการใช้งานก็จบลง

เหยาปัวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “โอเค จัดให้พี่หน่อยหนึ่งเครื่อง!”

เผยเชียน “???”

มีบางอย่างไม่ถูกต้อง!

ฉันพยายามไล่แกเต็มที่และอธิบายข้อเสียอย่างชัดเจน ทําไมแกยังจะซื้ออยู่อีก

เอ๊ะ หรือจงใจซื้อเพราะฉันอยู่ที่นี่ด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะโดนพนักงานขายกล่อมก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง…

เผยเชียนผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อคิดได้แบบนั้น

แต่ไม่นานหลังถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาก็ได้ยินเสียงลูกค้าสองคนที่เดินดู

ของอยู่พูดขึ้น “ไม่เลวแฮะ เอาให้พี่ด้วยเครื่องหนึ่ง!”

เผยเชียน “…”

ร้านเราจัดหน้าม้าแกล้งซื้อของไว้ด้วยเหรอ

ก็ไม่นะ

ถ้าจัดจริงทําไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง

เถียนโม่รีบพูด “เครื่องทะเลาะชิ้นใหญ่เทอะทะ ขนย้ายไม่สะดวก ผมแนะนําให้

สั่งทางออนไลน์ดีกว่าครับ ถ้าอยู่ในจิงโจว นี่เฟิงโลจิสติกส์จะจัดส่งถึงที่ภายในวัน

เดียวกัน แน่นอนว่าถ้าขับรถมาเองและสะดวกขนกลับก็สามารถซื้อจากร้านได้โดยตรง

ครับ”

เหยาปัวถาม “ถ้าพี่ซื้อตอนนี้น้องก็ได้ค่าคอมมิชชันไม่ใช่เหรอ”

เถียนโม่ส่ายหน้า “เราได้เงินเดือนคงที่ ไม่มีค่าคอมมิชชันครับ พี่จะซื้อจากไหนก็

ไม่ได้แตกต่างอะไรสําหรับพวกเรา”

เหยาปัวกับโจวมู่หยันดูตกใจอีกครั้ง

พนักงานขายไม่ได้ค่าคอมมิชชันเหรอ

ถ้าเป็นที่อื่นเขาคงคิดว่าบอสทั้งขี้เหนียวและโง่

ถ้าพนักงานขายของได้ก็ควรให้ค่าคอมมิชชันสักหน่อยรึเปล่า เงินแค่ไม่เท่าไหร่

ช่วยเพิ่มความกระตือรือร้นให้กับพนักงานได้ ทําไมจะไม่ทํา

แต่พอเป็นร้านค้าประสบการณ์ของเถิงต๋า เรื่องราวก็ต่างออกไป

เพราะทุกคนรู้ว่าบอสเผยไม่มีทางเกี่ยวข้องกับคําว่า ‘ขี้เหนียว’ หรือ ‘โง่’

แน่นอน

ในเมื่อเป็นแบบนี้บอสเผยก็น่าจะให้เงินเดือนและสวัสดิการกับพนักงานขายสูง

มาก อันที่จริงอาจจะดีกว่าร้านอื่นๆ อีก!

เหยาปัวอดไม่ได้ที่จะชื่นชมอย่างเปิดเผย “น้องน่าจะมีประสบการณ์ด้านการขาย

มานานใช่มั้ย ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางเข้าใจจิตวิทยาลูกค้าได้แม่นยําและมีทักษะในการ

ทําธุรกิจมากขนาดนี้”

เขาลดเสียงลงและถามต่อ “น้องมีแผนจะเปลี่ยนงานมั้ย พี่จัดให้น้องเป็น

ผู้จัดการสาขาแฟลกชิปสโตร์ที่ใหญ่ที่สุดของจินติ่งคอร์เปอเรชันได้ ในอนาคตก็ไม่ใช่

เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่จะไต่เต้าไปเป็นผู้จัดการฝ่ายขาย!”

เผยเชียนหลุดกระแอมกระไอออกมา

หมายความว่าไงวะ!

นี่พยายามแย่งคนของฉันต่อหน้าต่อตาฉันเนี่ยนะ

เถียนโม่เป็นยอดพนักงานขายที่ฉันอุตส่าห์ไปตามล่าตัวจากข้างถนน แถมยังทุ่มเท

ฝึกวิชาให้อยู่นาน กล้าดียังไงคิดจะมาแย่งเขาไปแบบนี้

แล้ว…แกจะแย่งเขาไปทําไม! บ้าไปแล้วรึไง

สมองแกยังปกติดีรึเปล่าถึงคิดจะดึงตัวเถียนโม่ไป

เถียนโม่ยิ้มขอโทษพร้อมกับส่ายหัว “จริงๆ แล้วผมไม่เคยมีประสบการณ์การขาย

มาก่อน บอสเผยเป็นคนหาตําแหน่งให้ผมและค่อยๆ ฝึกฝนให้ทีละขั้น

“อีกอย่างประสบการณ์ทั้งหมดของผมจํากัดอยู่ที่เถิงต๋าเท่านั้น คงเอาไปใช้กับที่

อื่นไม่ได้

“ขอบคุณสําหรับคําเชิญนะครับ แต่ผมออกจากเถิงต๋าไม่ได้!”

เหยาปัวพูดอย่างเสียดาย “งั้นเหรอ น่าเสียดายจัง โอเค พี่ไม่มีอะไรจะถามแล้ว

ขอบคุณนะ”

เถียนโม่หันกลับและเดินหายไปในฝูงชนอีกครั้งหลังทําหน้าที่เสร็จ

เหยาปัวยิ้มและอธิบายเสียงเบา “บอสเผยอย่าถือสาอะไรเลยนะครับ ผมไม่ได้

ตั้งใจจะแย่งคนของคุณ ผมแค่ชอบคนเก่ง”

หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง เผยเชียนก็ถามขึ้น “งั้นช่วยอธิบายผ่านมุมมองการชอบ

คนเก่งของคุณได้ไหมครับ ว่าคุณบอกได้ยังไงว่าเขาเป็นคนเก่ง”

บ้าไปแล้ว

เถียนโม่เป็นคนที่ฉันเลือกมามั่วๆ จากข้างถนน เขาเรียนจบแค่ชั้นมัธยม แค่งาน

แจกใบปลิวยังทําได้ไม่ดี ถึงจะพูดแนะนําสินค้าได้หลังจากฝึกวิชามาพักหนึ่ง แต่เขาก็

ไม่น่าจะถือว่าเป็น ‘คนเก่ง’ ได้

แถมเถียนโม่ยังทําตามที่ฉันสั่งว่าให้แนะนําข้อเสียของสินค้าและกีดกันลูกค้าอย่าง

เต็มที่

นายอยากได้พนักงานขายแบบนี้จริงๆ เหรอ อยากจะเลื่อนขั้นให้เขาเป็นผู้จัดการ

ฝ่ายขายจริงดิ

ไม่กลัวจินติ่งคอร์เปอเรชันล้มละลายรึไง