ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี - บทที่ 1103 จับตาดูอาจารย์เฉียว!

ตามหลักแล้วเขาต้องคอยเฝ้าระวัง แต่เมิ่งชั่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องระวังอะไรยังไง

หลังจากบอสเผยออกประกาศแจ้งกิจการที่เกี่ยวข้อง และสัญญาว่าเขาจะยังได้ค่าคอมมิชชันในกรณีที่ข้อมูลรั่วจากภายในบริษัท

เมิ่งชั่งก็รู้สึกว่าโอกาสเกิดปัญหาภายในเถิงต๋านั้นมีน้อยมากจนเรียกได้ว่าแทบจะไม่มีเลย

แล้วเขายังต้องระวังอะไรอีก

จะให้เขามุดเข้าสายอินเทอร์เน็ตไปไล่บีบคอผู้เล่นแล้วบอกว่า ‘ห้ามคุยกันเรื่องคอร์สสร้างแรงบันดาลใจ’ เหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก

คำถามนี้ทำเผยเชียนผงะไป

ต้องระวังยังไงเหรอ

ถ้าฉันรู้ ทำไมฉันยังต้องมานั่งคิดหาวิธีผลาญเงินทุกวันๆ ต้องมานั่งอ่านรายงานจากกิจการต่างๆ ต้องมาคอยอัปเดตสถานการณ์กับพวกผู้ปัดงานฝึกผลาญด้วย

คิดเองให้ได้สิ! ฉันใจดีมากแล้วที่อุตส่าห์เตือนแก!

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เผยเชียนก็พูดขึ้น “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ลองกลับไปคิดดูให้ดีว่ามีช่องโหว่อะไรรึเปล่า

ถ้าเกิดอะไรขึ้น อย่ามาโทษคนอื่นที่ตัวเองไม่ได้ค่าคอมมิชชันแล้วกัน ถือว่าผมเตือนคุณแล้ว”

หลังจากวางสาย เมิ่งชั่งก็จ้องมือถือและตกสู่ภวังค์ความคิด

เขาสงสัยว่าบอสเผยน่าจะเล็งเห็นถึงปัญหาแต่จงใจไม่บอก ซึ่งก็ถือว่าเข้าใจได้ เพราะผลประโยชน์ของบอสเผยสวนทางกับของเขา

แค่บอสโทรมาเตือนก็ถือว่าใจดีมากแล้ว ไม่สามารถหวังอะไรไปมากกว่านี้ได้

แต่…ปัญหาคืออะไรล่ะ

ภายในเถิงต๋าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะงั้นเขาต้องโฟกัสที่โลกภายนอกและคอมมูนิตี้ผู้เล่น

โดยเฉพาะ DLC กลับเกิดชั่วกัปกัลป์ที่กำหนดลงตารางการพัฒนาแล้ว เห็นว่าพวกเขามีไอเดียคร่าวๆ ในการร่างแบบแล้วด้วย

ถ้าในอนาคตอันใกล้จะมีปัญหาอะไรก็น่าจะเกี่ยวข้องกับโปรเจ็กต์นี้

นี่คืออีกหนึ่งโปรเจ็กต์เกม…

เมิ่งชั่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในหัว ร่างของบุคคลอันตรายระดับรหัสแดงปรากฏขึ้นในใจ

อาจารย์เฉียว!

ถ้าพูดถึงเรื่องเกม จะลืมอาจารย์เฉียวได้ยังไง

ต้องบอกก่อนว่าหลายเกมของเถิงต๋าเป็นที่นิยมก็เพราะอาจารย์เฉียวแนะนำ

แม้ว่าเกมของเถิงต๋าจะโด่งดังมากขึ้นและอิทธิพลของอาจารย์เฉียวไม่ได้ชัดเจนเหมือนเมื่อก่อน แต่เขาก็ยังทำหน้าที่เป็นตัวจุดชนวนและต้องถูกจับตาเฝ้าระวัง

ยิ่งคิดเมิ่งชั่งก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองทำพลาดครั้งใหญ่ที่ไม่ใช้มาตรการใดๆ ป้องกันอาจารย์เฉียว

ถ้าบอสเผยไม่มาเตือน โลกอาจกลับตาลปัตรในอีกสองวันข้างหน้า ระหว่างที่เขากำลังวิ่งเล่นในทุ่งลาเวนเดอร์

เขาต้องปล่อยมาตรการที่จำเป็นเพื่อป้องกันไม่ให้อาจารย์เฉียวเข้ามายุ่งเรื่องนี้ จะดีที่สุดถ้าป้องกันไปได้จนถึงสิ้นเดือน

ถึงจะนานขนาดนั้นไม่ได้ อย่างน้อยช่วยให้รอดไปได้จนถึงสัปดาห์หน้าก็พอ!

แต่จะทำยังไงล่ะ

สั่งให้อาจารย์เฉียวหุบปากเหรอ

ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่ายๆ แถมจะยิ่งดูมีพิรุธ

เอาเงินฟาดหัวไม่ให้อาจารย์เฉียวออกมาพูดอะไรเกี่ยวกับกลับเกิดชั่วกัปกัลป์งี้เหรอ

ปัญหาคือเงินปิดปากนับเป็นค่าใช้จ่ายในการประชาสัมพันธ์ไม่ได้เนี่ยสิ

ถ้าจะให้ควักเงินตัวเองจ่าย อาจารย์เฉียวก็ไม่น่าจะเหลียวแลเงินแค่เล็กน้อยในกระเป๋าของเขา

นอกจากนั้นเงินเดือนพื้นฐานที่ได้ก็ใช้จ่ายในแต่ละเดือนแทบไม่พอ แทบเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมีเงินเก็บสำรอง ถึงจะมี เขาก็ทำใจควักออกมาจ่ายให้เรื่องนี้ไม่ได้

ดังนั้นเขาต้องคิดมาตรการที่อยู่ในขอบเขตของงบประชาสัมพันธ์

เมิ่งชั่งเค้นหัวคิดอย่างรวดเร็ว

ซ่อนไม่ได้แต่เบนความสนใจได้

เขาจะใช้งบประชาสัมพันธ์ส่วนหนึ่งเบนความสนใจอาจารย์เฉียวไปทิศทางอื่น ทำแบบนี้อีกฝ่ายก็ไม่น่าจะมีแรงหรือเวลามาสนใจกลับเกิดชั่วกัปกัลป์

แล้วจะเบนความสนใจไปทางไหนดี…

ทันใดนั้นเมิ่งชั่งก็นึกทางดีๆ ได้ ซึ่งก็คือโปรเจ็กต์ VR ของฉือสิงสตูดิโอและเกมใหม่ Animal Island ที่กำลังพัฒนาอยู่!

ฉือสิงสตูดิโอได้ทุนจากเถิงต๋า คงไม่มากเกินไปถ้าฝ่ายโฆษณาของเถิงต๋าจะควักเงินส่วนหนึ่งช่วยประชาสัมพันธ์ให้ล่วงหน้า

แน่นอนว่าในอนาคตพวกเขาต้องโปรโมต Animal Island อยู่แล้ว ถึงตอนนั้นแค่เมิ่งชั่งไม่เลือกโปรเจ็กต์นี้และไปเลือกโปรเจ็กต์อื่นก็จบปัญหา

เมิ่งชั่งคิดว่าการทิ้งโปรเจ็กต์ที่มีโอกาสประสบความสำเร็จเพื่อเก็บค่าคอมมิชชันเดือนนี้เป็นสิ่งที่คุ้มค่ามาก

แถมอาจารย์เฉียวยังคลั่งไคล้เรื่องเกมมาก ถ้าให้เขาลองเล่นเกม VR ใหม่ของเถิงต๋าก่อน เขาต้องดีใจมากๆ แน่

ถ้าให้เหตุผลว่าโปรเจ็กต์นี้ต้องเก็บเป็นความลับ แล้วให้อาจารย์เฉียวหมกมุ่นอยู่กับเกมนี้ไปจนถึงสิ้นเดือนและตัดขาดจากโลกภายนอกให้ได้มากที่สุด

เขาก็บรรลุเป้าหมายที่ต้องการได้อย่างสมบูรณ์แบบเลยไม่ใช่เหรอ

ยิ่งคิดเมิ่งชั่งก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นวิธีที่เหมาะมาก เขารีบถามความคืบหน้าการพัฒนาเกม VR ทันที

ตอนนี้งานต่างๆ ของฉือสิงสตูดิโอคืบหน้าไปอย่างเป็นระเบียบ ตัวเดโม่แรกของ Animal Island พร้อมให้ทดลองเล่นแล้ว

ถึงแว่น VR จะยังสร้างไม่เสร็จ แต่ก็ลองเล่นเกมได้โดยใช้แว่น VR จากต่างประเทศ

เพราะการพัฒนาและทดสอบเกม Animal Island จำเป็นต้องใช้แว่น VR

เป็นไปไม่ได้เลยที่จะรอให้แว่น VR ของเฉินฮว่าพัฒนาเสร็จก่อนแล้วค่อยเริ่มพัฒนาเกม ทำแบบนั้นจะยิ่งล่าช้าไปกันใหญ่

ดังนั้นเมิ่งชั่งจึงวางแผนว่าจะคุยกับฉือสิงสตูดิโอก่อน บอกว่าอาจารย์เฉียวสนใจอยากทดสอบเกม VR ใหม่และให้คำแนะนำ

จากนั้นก็ค่อยไปบอกอาจารย์เฉียวว่าฉือสิงสตูดิโอกำลังพัฒนาเกม VR อยู่ อยากเชิญให้เขาไปเป็นผู้ทดสอบเกมพิเศษ

โดยต้องตัดขาดจากโลกภายนอกระยะหนึ่งเพื่อช่วยให้คำแนะนำเกม ซึ่งจะมีค่าตอบแทนพิเศษให้ด้วย

แบบนี้ก็จะคล้ายๆ มุก ‘ลูกเขยของบิลล์ เกตส์’

ข้อแตกต่างเดียวคือมุกที่ว่านั้นไร้สาระและเป็นไปไม่ได้ แต่แผนของเมิ่งชั่งเป็นไปได้และมีโอกาสสำเร็จเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์!

เมิ่งชั่งรีบลงมือทันทีโดยแวะไปที่ฉือสิงสตูดิโอ

เรื่องนี้ล่าช้าไม่ได้ ทุกๆ วันที่ล่าช้าออกไปเท่ากับต้องเสี่ยงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งวัน

อาจารย์เฉียวเป็นภัยคุกคามใหญ่ต่อค่าคอมมิชชันของเมิ่งชั่ง เขาปล่อยให้หมอนั่นเดินเตร่อยู่ด้านนอกไม่ได้ ต้องรีบจับขังกรงให้เร็วที่สุดเพื่อให้ตัวเองสบายใจ!

…

…

วันพฤหัสที่ 14 มิถุนายน

คอร์สสร้างแรงบันดาลใจของเว็บจงเตี่ยนจงเหวิน

หยูเฟย นักเขียนนิยายต้นฉบับกลับเกิดชั่วกัปกัลป์นั่งอยู่ในโซนทำงาน เขากำลังแก้พล็อตหน้านิ่วคิ้วขมวด

โซนทำงานที่ก่อนหน้านี้แทบไม่มีคนมีคนนั่งอยู่เกินกว่าครึ่ง

นอกจากชุยเกิ่งและอีกสองคนที่นิยายได้นำไปดัดแปลงแล้ว นักเขียนคนอื่นๆ ในคอร์สสร้างแรงบันดาลใจก็กำลังง่วนอยู่กับการเขียนงานเช่นกัน!

บางคนกำลังเกลางาน บางคนกำลังวางโครงเรื่องใหม่ บางคนอยากปั่นงานนี้ให้จบไว้ๆ เพื่อไปเริ่มเรื่องใหม่

บรรยากาศของคอร์สสร้างแรงบันดาลใจพลิกจากหลังเท้าเป็นหน้ามือ!

ชัดเจนว่าบอสเผยได้มอบชีวิตและเติมพลังให้กับคอร์สสร้างแรงบันดาลใจ

ก่อนหน้านี้ทุกคนเขียนงานเพื่อค่าลิขสิทธิ์ ตอนแรกก็ค่อนข้างกระตือรือร้นดี แต่ไม่นานก็เริ่มสูญเสียเป้าหมายไป

เพราะไม่ว่าจะพยายามขนาดไหน ก็ยากที่จะสร้างความก้าวหน้าเมื่อค่าตอบแทนถูกกำหนดไว้แล้ว เป็นธรรมดาที่เหล่านักเขียนจะเริ่มขี้เกียจกัน

แต่การนำผลงานไปดัดแปลงทำให้เหล่านักเขียนเห็นแสงสว่าง

ในเมื่อพวกเขาทำได้ ถ้าพยายามเต็มที่ ฉันก็ต้องทำได้เหมือนกัน!

ดังนั้นทุกคนจึงพบเป้าหมายที่จะมุ่งหน้าไขว่คว้าอีกครั้ง นักเขียนจึงเริ่มเข้ามานั่งเขียนงานอย่างจริงจังในโซนทำงานกันมากขึ้น

หยูเฟยขยันขันแข็งเป็นพิเศษ

เพราะยืนยันแล้วว่าฝ่ายเกมเถิงต๋าจะนำกลับเกิดชั่วกัปกัลป์ไปดัดแปลงเป็น DLC ของกลับใจคือฟากฝั่ง

บอสเผยถึงกับช่วยออกแบบอะไรหลายๆ อย่างให้โดยเฉพาะในการประชุมครั้งล่าสุด ทำให้หยูเฟยซึ่งเป็นแฟนเกมกลับใจคือฟากฝั่งรู้สึกตื่นเต้นมาก

ในฐานะนักเขียน นี่คือสิ่งที่ทำให้มีความสุขที่สุดในโลก

ผลงานของเขาได้รับการยอมรับจากออฟฟิเชียล แถมยังนำไปพัฒนาเป็นเนื้อหาเสริมของเกมอย่างเป็นทางการ

ถึงขั้นปรับระบบการเล่นให้ตรงกับเนื้อในผลงานเพื่อให้เกมกับนิยายสอดคล้องกันมากขึ้น แค่นี้ก็สุดยอดมากแล้ว!

ดังนั้นหยูเฟยจึงต้องแน่ใจว่าเนื้อหาของนิยายจะสมบูรณ์แบบและไม่ไปฉุดเกมลง

หลังจากแก้ไขพล็อตไปได้สักพัก หยูเฟยก็เอนหลังยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบให้ตัวเองสดชื่น

ระหว่างพักเบรกเขาเปิดกลุ่มแฟนคลับเช็กดูว่าพวกเขาคุยอะไรกันด้วยความเคยชิน

“หืม เหมือนว่าไอ้นักเขียนจอมอู้กำลังไล่แก้เนื้อหาของกลับเกิดชั่วกัปกัลป์อยู่แฮะ”

“จริงเหรอ รู้ได้ไง”

“ฉันไม่มีอะไรทำเลยไปไล่อ่านใหม่อีกรอบ แต่จู่ๆ แอปก็แจ้งว่าเนื้อหาในบทมีอัปเดตใหม่ พอรีเฟรชดูก็พบว่าโครงเรื่องเปลี่ยนใหม่ไม่เหลือเค้าเดิม…”

“ใช่ๆ เนื้อหาที่ฉันเคยเซฟเก็บไว้ไม่อยู่แล้ว ต้องเซฟใหม่ แถมเนื้อหายังเปลี่ยนจากเดิมหลายจุด ในร้อยบทแรกน่าจะแก้อย่างน้อยหกสิบบท…”

“แบบนั้นก็เท่ากับเขียนใหม่เลยไม่ใช่เหรอ”

“ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว บางบทแค่แก้บทพูดกับชื่อสิ่งของ ไม่ได้กระทบกับโครงเรื่อง มีแค่ไม่กี่บทที่เป็นการปรับโครงเรื่องครั้งใหญ่”

“โคตรลงทุนเลย! อันที่จริงใครที่เคยเขียนหนังสือจะรู้ดีว่าการแก้เนื้อหาชวนปวดหัวกว่าเขียนเล่มใหม่อีก

เพราะถ้าเขียนเล่มใหม่ก็เหมือนเริ่มวาดภาพใหม่บนกระดาษขาว ซึ่งทำได้โดยแทบไม่มีข้อจำกัด

แต่ถ้ากลับมาแก้เนื้อหาใหม่ก็ต้องใส่ใจบริบท โครงเรื่อง และปมต่างๆ ที่ทิ้งไว้ในแต่ละตอน เหมือนกับการแก้กองสายไฟที่พันกันยุ่งเหยิง โคตรทรมาน!”

“งั้นคนเขียนบ้าไปแล้วรึเปล่า… นิยายเรื่องนี้จำเป็นต้องแก้อะไรด้วยเหรอ”

“ฉันก็ไม่คิดว่าจำเป็นต้องแก้ นิยายเรื่องนี้ไม่ถือว่าแย่ แค่ไม่เข้ากับรูปแบบเว็บโนเวล

จากมุมมองของผู้เล่นเกมกลับใจคือฟากฝั่ง ฉันให้คะแนนเรื่องนี้แปดสิบคะแนน

ถึงจะแก้ใหม่ครั้งใหญ่ก็แค่ดึงคะแนนจากแปดสิบขึ้นไปเป็นแปดสิบห้าหรือเก้าสิบ แต่ถึงจะดึงคะแนนขึ้นไปเป็นเก้าสิบก็เปล่าประโยชน์ เพราะมีนักอ่านใหม่ไม่เยอะ สัญญาลิขสิทธิ์ที่เซ็นก็จ่ายตามจำนวนคำ ถึงจะกลับมารื้อแก้ใหม่ก็ไม่ได้สร้างรายได้เพิ่ม”

“ฉันว่าถ้าไอ้นักเขียนจอมอู้มีแรงฮึดขนาดนี้ก็น่าจะไปเริ่มเขียนเรื่องใหม่ ไม่เห็นต้องมายึดติดกับเรื่องนี้ที่ผลลัพธ์ตายตัวแล้วเลย”

หลายคนเข้ามาแสดงความคิดเห็น แต่เห็นได้ชัดว่าส่วนใหญ่ไม่ได้เข้าใจหยูเฟยเลย

เพราะ ‘การรื้อแก้ครั้งใหญ่’ ไม่ใช่สิ่งที่พบบ่อยในวงการเว็บโนเวล การใส่ใจกับเนื้อหาและขัดเกลาให้ออกมาสมบูรณ์ที่สุดให้ผลตอบแทนไม่ดีเท่าการขยันลงเยอะๆ

เขาควรผลิตเนื้อหาใหม่ออกมาเพิ่ม แทนที่จะลงแรงทำสิ่งที่คนไม่เห็นค่า

หยูเฟยถือเป็นนักเขียนตัวท็อปของเว็บจงเตี่ยนจงเหวิน เขาย่อมรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว แต่ก็ยังตั้งหน้าตั้งตาทำต่อไปอย่างขยันขันแข็ง ไม่คิดจะหยุดมือ

การกระทำของเขาทำให้ผู้อ่านหน้าเก่างงไปตามๆ กัน

หยูเฟยอดผุดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

เขาอยากบอกข่าวดีเรื่องผลงานถูกนำไปดัดแปลงกับผู้อ่านใจจะขาด!

แต่บอสเผยบอกว่าให้เก็บเป็นความลับ นักเขียนของเว็บจงเตี่ยนจงเหวินจึงต้องทำตามกฎ

ดังนั้นหยูเฟยจึงตัดสินใจไม่ตอบโต้และจดจ่อกับการแก้งานต่อไป เพราะยังไงชาวเน็ตก็ฉลาดกันจะตาย เดี๋ยวพวกเขาก็เดาออกเองไม่ช้าก็เร็ว