ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี - บทที่ 1111 ตลาดร้านข้างทางใกล้เปิดแล้ว!

บทที่ 1111 ตลาดร้านข้างทางใกล้เปิดแล้ว!

ตอนที่เมิ่งชั่งกลับออกไปกเ็กือบเที่ยงแล้ว

เผยเชียนกินอาหารจากแบรนด์สือเหอเสร็จก็ห่อตัวเองด้วยผ้าห่มและงีบหลับใน ห้องทํางานครู่หนึ่ง เขาวางแผนไว้ว่าช่วงบ่ายจะเช็กสถานการณ์กิจการต่างๆ แล้วชิ่ง กลับบ้าน อีกหนึ่งเดือนจะถึงวนัปิดบัญชี ต่อจากนี้จะเจอศึกหนักยิ่งขึ้น ตอนนี้…เขาต้องออมแรงไว้ ถ้าไม่มีแรงพอจะผลาญเงินได้ยังไง แต่หลังจากตื่นได้ไมน่าน มือถือของเผยเชียนก็ดัง คนที่โทรมาคือจางหยาฮุย ผู้จัดการตลาดร้านข้างทาง

“บอสเผยครับ ผมมีเรื่องจะรายงานให้ทราบ ตอนนี้การเตรียมการเบื้องต้น ทั้งหมดของตลาดร้านข้างทางเสร็จหมดแล้ว เราจะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการวัน มะรืน

“ผมรู้ว่าบอสยุ่งมาก เลยไม่ได้ขอคําแนะนําเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ตอนนี้เรากําลังจะ เปิดให้บริการแล้ว รบกวนบอสแวะเข้ามาแนะนําแนวทางได้ไหมครับ จะได้ไม่มี ข้อผิดพลาดใดๆ ตอนเปิดให้บริการ” เผยเชียนตั้งใจจะเลิกงานตอนบ่ายสอง พอได้ยินจางหยาฮุยบอกแบบนั้นก็ได้แต่

ถอนหายใจ

เฮ้อ ดูเหมือนว่าวันนี้ต้องทํางานล่วงเวลาอีกแล้ว หลังจากเปิดโปรเจ็กต์ตลาดร้านข้างทางได้สักพัก เผยเชียนก็ปล่อยไปตาม ยถากรรมและไม่ไดส้นใจอะไรอีก

ส่วนหน่ึงก็เพราะเขามีเรื่องให้จัดการเยอะมาก ไม่มีเวลาไปสนใจมัน แต่ที่สําคัญ

กว่านั้นคือโปรเจก็ต์นี้ไม่ได้เป็นภัยคุกคามสําหรับเขามากขนาดน้ัน เพราะเป้าหมายตั้งต้นของตลาดร้านข้างทางคือแย่งคนของร้านสาวหน้านิ่ง…

ก่อนหน้านี้ฉีเหยียน ผู้จัดการร้านสาวหน้านิ่งแบ่งเงินทุนไปทําอะไรหลายอย่าง เธอจัดงานแข่งขันสตรีตฟู้ดและจ้างเจ้าของร้านฝีมือดีมาเป็นที่ปรึกษา โดย

วางเป้าหมายไว้ว่าจะทําให้สาวหน้านิ่งกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง ถ้าสาวหน้านิ่งเป็นที่นิยมขึ้นมาต้องแย่แน่ เพราะสาวหน้านิ่งเป็นโมเดลร้านฟาสต์ฟู้ดที่ขยายแฟรนไชส์ได้ ถ้าร้านเป็นที่นิยม

ขึ้นมา ฉีเหยียนก็จะเปิดสาขาเพิ่ม พอโมเดลติดตลาด เงินก็จะไหลมาเทมา!

เผยเชียนไม่อยากให้โศกนาฏกรรมแบบร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูและโมหยูเดลิเวอรี่

เกิดขึ้นซ้ํารอย ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจสร้างตลาดร้านข้างทางขึ้นมาอย่างฉับพลันทันด่วน เพื่อแย่ง

เจ้าของรา้นฝีมือดีจากสาวหนา้นิ่ง ทําแบบนี้สาวหน้านิ่งก็จะขาดแคลนคนฝีมือดี การปรับปรุงรสชาติอาหารก็จะ คืบหน้าช้าลง ส่วนตลาดร้านข้างทางก็ไม่สามารถสร้างโมเดลแฟรนไชส์ได้ เพราะงั้นก็ ไม่ต้องเป็นห่วงว่าจะทําเงินได้ เพราะไม่ว่าเจ้าของร้านข้างทางพวกนี้จะเก่งขนาดไหน ยังไงก็รับลูกค้าต่อวันได้ จํานวนจํากัด แถมตลาดร้านข้างทางก็มีขนาดแค่เท่านั้น ถึงจะเป็นที่นิยมขึ้นมา ก็ไม่ได้ สร้างความแตกต่างอย่างมีนัยสําคัญ ดังนั้นเผยเชียนจึงรู้สึกว่าโปรเจ็กต์นี้ม่ันคงมาก ความมั่นคงที่ว่าไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่โด่งดังขึ้นมา แต่จะเป็นเหมือน

ภัตตาคารไร้ชื่อที่แม้โด่งดัง แต่ก็ทําเงินได้ไม่มาก ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ยอมรับได้ ถึงเขาจะแค่เฝ้าดูอยู่ห่างๆ มาตลอด แต่ตอนนี้ตลาดใกล้จะเปิดแล้ว คงต้องแวะ

ไปดูสักหน่อย ระวังตัวไว้ก่อน ดีกว่ามาเสียใจทีหลัง แวะไปดูแค่นี้ไม่น่าจะใช้เวลานาน ถ้าพบปัญหา ก็จะได้ให้พวกจางหยาฮุยรีบแก้ก่อนเปดิให้บริการอย่างเป็นทางการ ถ้าเป็นไปได้ เผยเชียนก็ไม่รังเกียจที่จะเลื่อนการเปิดตลาดออกไปอีกหนึ่งหรือสอง สัปดาห์ เพราะยังไงก็เหลือเวลาอีกเกือบเดือนก่อนจะถึงวันสรุปบัญชี เปิดช้าไปสักนิด ก็ไม่ส่งผลกระทบใดๆ แถมยังทําเงินได้น้อยลงหนึ่งหรือสองสัปดาห์ หลังตอบตกลงจางหยาฮุย เผยเชียนก็ดื่มกาแฟหนึ่งแก้วให้ตัวเองสดชื่น จากนั้นก็

นั่งรถไปตลาดร้านขา้งทาง

…

การเดินทางสู่เขตอุตสาหกรรมเก่าใช้เวลาไม่นาน แต่ช่วงนี้รถติดเล็กน้อย เลยต้อง

ใช้เวลาเกือบสี่สิบนาทีกว่าจะถึงท่ีหมาย ถึงทักษะการขับรถของเสี่ยวซุนจะดีมาก แต่การจราจรที่ติดขัดก็ทําให้เผยเชียน

เวียนหัวเล็กน้อย พอได้สูดอากาศบริสุทธิ์หลังลงรถ เขาก็หายจากอาการเวียนหัว

“เพราะงั้นฉันถึงบอกไงว่าเมืองที่พัฒนาแล้วจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีรถไฟใต้ดิน!” เผยเชียนทอดถอนใจ ในฐานะที่เป็นเมืองหลวงของมณฑลฮั่นตงและเมืองระดับสอง จิงโจวมีรถไฟใต้ ดินหลายสาย ซึ่งเชื่อมต่อกับสถานีรถไฟความเร็วสูง ย่านธุรกิจหลักใกล้ ห้างสรรพสินค้าหยวนต้าเทียนตี่ และสถานที่สําคัญที่มีการสัญจรมากอีกหลายแห่ง แต่ความครอบคลุมของรถไฟใต้ดินในปัจจุบันยังไม่เพียงพอ รถโดยสารประจํา

ทางยังเป็นรูปแบบการขนส่งสาธารณะหลัก ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเศรษฐกิจของจิงโจวและทั้งประเทศเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

จํานวนรถโดยสารส่วนตัวจงึเพิ่มตาม เมืองจึงเริ่มแออัดมากขึ้น ตอนนี้จิงโจวยังไม่มีข้อจํากัดด้านจํานวนรถ แต่จากสถานการณ์ในตอนนี้ อีกไม่

นานน่าจะเริ่มมีการพิจารณาเพิ่มข้อจํากัด เพื่อบรรเทาสถานการณ์การจราจร จิงโจวกําลังวางแผนและสร้างทางยกระดับและ

เส้นทางรถไฟใต้ดินเพิ่มเติม ปีสองปีก่อนจิงโจวเปิดเส้นทางรถไฟใต้ดินหลายสาย แม้ว่าประสิทธิภาพตั้งแต่การ รื้อถอนไปจนถึงการก่อสร้างจะสูงมาก แต่ไม่ว่าจะมีประสิทธิภาพมากขนาดไหน เส้นทางรถไฟใต้ดินเหล่าน้ีก็ยังอีกยาวไกลกว่าจะแล้วเสร็จ ยิ่งไปกว่านั้นเส้นทางรถไฟใต้ดินเหล่านี้ก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเผยเชียนเลย เนื่องจากเผยเชียนแสนหัวใส ตอนเลือกทําเลให้กับหน้าร้านและโปรเจ็กต์ต่างๆ

เขาจึงหลกีเลี่ยงเส้นทางรถไฟใต้ดินโดยตั้งใจและไม่ได้ต้ังใจ แน่นอนว่าที่ตั้งของ GPL มีตัวเลือกไม่มากนัก ตัวเลือกของเขามีแค่ห้างไม่กี่แห่ง ในจิงโจว และห้างเดียวที่เหมาะที่จะใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันระยะยาวคือโถง อเนกประสงค์ของห้างหยวนต้าเทียนตี่ แต่ก็ไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่อะไร ตราบใดที่โปรเจ็กต์ใหญ่ซึ่งเกี่ยวข้องกับการซื้อ อาคารอย่างอพาร์ตเมนต์บ้านจอมเฉื่อยเลือกทําเลที่อยู่ห่างจากแผนเส้นทางรถไฟฟ้าได้ ก็จะไม่มีปัญหาอะไร เผยเชียนครุ่นคิดเรื่องนี้ระหว่างเดินเข้าไปในตลาดร้านข้างทาง แต่เดินไปได้แค่สองก้าว เผยเชียนก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น ที่นี่…คือตลาดร้านข้างทางเหรอ เผยเชียนไม่เคยแวะมาที่นี่ แต่เคยได้ยินว่าตลาดร้านข้างทางตั้งอยู่ที่ตลาด

เกษตรกรในเขตอุตสาหกรรมเก่า เขาโล่งใจมากเมื่อได้ยินคําว่า ‘ตลาดเกษตรกร’ และ ‘เขตอุตสาหกรรมเก่า’ จินตนาการได้เลยวา่สภาพจะเป็นยังไง!

น่าจะคล้ายๆ ตลาดผักในเขตชานเมืองของเมืองระดับสามและสี่ในมณฑลเล็กๆ

ซึ่งคือสกปรก เละเทะ ดูไม่ได้ และน่าจะมีผักใบกระจายอยู่เต็มพื้น แน่นอนว่าเพื่อความปลอดภัย เผยเชียนเข้าไปค้นดูรูปของตลาดเกษตรกรแห่งนี้ดู

ในอินเทอร์เน็ต จากในรูปสถานที่แห่งนี้ดีกว่าภาพในหัวของเขาเล็กน้อย ดูสะอาดและถูก

สุขอนามัยมากกว่า แต่ก็เป็นแค่ตลาดแห่งหนึ่ง เขาโล่งใจมาก ถึงขั้นคิดว่าถึงเหลียงชิงฟานจะเป็นสถาปนิกที่สามารถปั้นดินเป็นทองได้ แต่เขาจะ

แปลงโฉมได้ขนาดไหนกันเชียว แต่พอลงจากรถและเงยหน้ามองรอบๆ เผยเชียนก็เกือบคิดว่าตัวเองมาผิดที่ ตรงนี้เคยมีตลาดเกษตรกรอยู่จริงๆ เหรอ เปลี่ยนไปจนจําไม่ไดเ้ลย!

ป้ายนีออนมากมายที่ใช้สีตัดกันติดอยู่ตรงผนังด้านนอก องค์ประกอบสไตล์ไซ เบอร์พังก์จํานวนมากทําให้ทั้งตลาดข้างทางดูโดดเด่นมากในจิงโจว ราวกับหลุดเข้าไป อยู่อีกโลกหนึ่งหลังข้ามมาถนนเส้นนี้

ป้ายโฆษณาต่างๆ เรืองแสงสีแดงและเขียวจัดวางซ้อนทับเป็นชั้นๆ เพื่อใช้

ประโยชน์จากพื้นท่ีด้านบนให้ได้สูงสุด เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลากลางวัน ท้องฟ้าครึ้มเล็กน้อย แต่ไม่มีเมฆหรือลมฝน

แสงจากป้ายนีออนจึงดูไม่เดน่สะดุดตามากนัก แต่จากสภาพตอนนี้ เขาคิดภาพออกว่าตอนกลางคืนจะเป็นยังไง คงได้กลิ่นอายความเป็นไซเบอร์พังก์สุดๆ!

นอกจากนั้นฉากต่างๆ ยังทําให้เผยเชียนรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ความรู้สึกนี้มาจากไหนกันนะ…

เผยเชียนพยายามไตร่ตรองดู ก่อนจะนึกได้อย่างรวดเร็ว ที่นี่ให้ความรู้สึกเหมือนวนัพรุ่งนี้ที่สดใส!

มีร้านและป้ายต่างๆ มากมายที่อ้างอิงจากฉากในวันพรุ่งนี้ท่ีสดใส ตอนที่พระเอก กับนางเอกออกไปกินอาหารกันด้านนอก ถึงโครงสร้างจะไม่เหมือนกันเป๊ะๆ แต่ก็ให้ ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ถูก เหมือนกับเคยเห็นสถานที่แห่งนี้มาก่อน!

แต่มันยังไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือตรงทางเขาตลาดร้านข้างทางมีโมเดลรถสปอร์ตสุดไฮเทกที่สั่ง ทําจากไหนก็ไม่รู้ แต่ต้องยอมรับเลยว่างานละเอียดมาก เปิดประตูเข้าไปนั่งถ่ายรูป ด้านในได้ด้วย ในจีนมีโรงงานผลิตของเล่นขนาดใหญ่ที่เชี่ยวชาญด้านการผลิตพร็อบแบบนี้อยู่

ผลิตโมเดลได้ตั้งแต่รถสปอร์ตยันรถถัง และเชี่ยวชาญเรื่องดูแลโปรเจ็กต์สวนสนุก ถ้าข้อกําหนดสูงหน่อย เช่น การออกแบบ รูปลักษณ์ และวัสดุภายในของทั้ง

โมเดล ก็สามารถสั่งทําจากต่างประเทศได้

โมเดลพวกนี้ราคาไม่ใช่ถูกๆ ราคาเริ่มตั้งแต่สองแสนไปจนถึงห้าแสน เพราะต้อง

คิดค่าขนส่งทางอากาศเพิ่มถ้าสั่งทําจากตา่งประเทศ ถึงโมเดลพวกนี้จะขับไม่ได้ แต่ราคาก็สูงเกือบจะเท่าๆ รถแบรนด์หรูระดับเริ่มต้น แต่ถ้าคํานวณจากงบประมาณทั้งหมดของตลาดร้านข้างทาง เงินจํานวนนี้ถือว่า

เล็กน้อยมาก

…

พอได้ยินว่าบอสเผยจะแวะมา จางหยาฮุยกับเหลียงชิงฟานก็ออกไปยืนรออยู่หน้า

ทางเข้า จางหยาฮุยกระซิบถาม “นี่ ทําไมวันนี้พี่เปาไม่มาเหรอครับ ปกติเห็นมาทุกวันไม่

เคยขาด”

ช่วงที่ผ่านมาเปาซวี่ง่วนอยู่กับการช่วยงานตลาดร้านข้างทาง ทั้งสามแบ่งงานกันชัดเจนมาก เหลียงชิงฟานรับผิดชอบเรื่องการวางผังตลาดและ การตกแต่ง จางหยาฮุยดูแลเรื่องการติดต่อเจ้าของร้านข้างทาง ยกระดับรสชาติอาหาร และเตรียมความพร้อมล่วงหน้า รวมถึงการประสานงานต่างๆ เปาซวี่รับหน้าที่วาง ระบบการทํางานของตลาดและให้ข้อเสนอแนะเพิ่มเติม จางหยาฮุยกับเหลียงชิงฟานเห็นพ้องต้องกันว่าเปาซวี่คือคนที่มองจิตวิญญาณให้

ตลาดร้านข้างทางดว้ยแนวคิดด้านการออกแบบเกม เปาซวี่เสนอไอเดียสุดโต่งมากมาย หลายไอเดียเป็นแนวคิดที่โคตรล้ําและแปลก

ใหม่ ทําให้ลูกค้าได้ทั้งความบันเทิงและได้เพลิดเพลินกับอาหารอร่อย น่าเสียดายที่แม้จะมีส่วนร่วมมากขนาดนั้น แต่เขากลับไม่อยู่ตอนที่บอสเผยแวะ

มาดู

เหลียงชิงฟานพูดขึ้น “ผมคิดว่าเปาซวี่คงไม่อยากแย่งซีนพวกเรา

“ตอนที่ออกทริปกับเขา ผมพบว่าเขาค่อนข้างเป็นคนที่สงบเสงี่ยมเจียมตัว

“เขาไม่สนใจเรื่องเงินหรือการเลื่อนข้ัน บางทีความสุขเพียงสองอย่างของเขาน่าจะ เป็นการเล่นเกมและการท่องเที่ยว

“ถึงเขาจะบอกอยู่บ่อยๆ ว่าไม่ชอบเที่ยว แต่คนที่ไม่ชอบเที่ยวจะออกทริปบ่อยๆ โดยที่ยังรักษาความกระตือรือร้นและความกระปรี้กระเปร่าไว้ได้ด้วยเหรอ”