ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี - บทที่ 750 – บอสเผยตกปลา

วันเสาร ์ที่ 19 พฤศจิกายน

การประชุมประจ าวงรอบของผู้ปัดงานฝึกผลาญ

ช่วงนี้การประชุมผู้ปัดงานฝึกผลาญจัดขึ้นเดือนละสองครั้ง แต่ก็ ไม่ได้ส าคัญอะไรส าหรับเผยเชียน เพราะไม่มีข้อมูลที่มีประโยชน์มาก นัก

ที่เป็ นแบบนี้ก็เพราะรอบบัญชีนี้เพิ่งมาถึงช่วงกลาง หลายโปร เจ็กต์กาลังคืบหน้าไปทีละขั้น ยังไม่มีความร่วมมือกันที่อันตรายอะไร และยังไม่มีสัญญาณการท าก าไรให้เห็น

ในเมื่อไม่มีเรื่องทานองนั้น ทีมสืบราชการลับอย่างผู้จัดการ ฝึกหัดจึงไม่มีข้อมูลให้รวบรวม

แต่ตามหลักปลอดภัยไว้ก่อน ผู้ปัดงานฝึ กผลาญต้องมาเข้า ประชุมและรายงานข้อมูลกันตามปกติ เผยเชียนนั่งฟังอย่างตั้งใจ ตลอดการประชุม เพราะกลัวว่าจะพลาดข้อมูลส าคัญอะไรไป

การประชุมผู้ปัดงานฝึ กผลาญด าเนินไปตามปกติ พวกเขา รายงานเรื่องงานปัจจุบันของกิจการต่างๆ เหมือนอย่างเคย ถังอี้ซู่เอง ก็ตั้งหน้าตั้งตาจดเหมือนทุกครั้งเช่นกัน

้

ข้อมูลส่วนใหญ่เผยเชียนมีในมืออยู่แล้ว เลยไม่จ าเป็ นต้องใส่ใจ มากนัก

ต้องรอให้ถึงปลายเดือนไปจนถึงเดือนถัดไป พอใกล้วันปิดบัญชี และใกล้ปล่อยสินค้าเมื่อไหร่ เขาก็ต้องระมัดระวังตัวให้มากๆ

ไม่นานการประชุมผู้ปัดงานฝึกผลาญวาระปกติก็จบลง

ถังอี้ซู่หันมองเผยเชียนเพื่อจะสื่อว่าถ้าไม่มีอะไรแล้วก็จะจบการ ประชุมเหมือนอย่างทุกครั้ง

เผยเชียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามออกไป “ทุกคนเข้าใจจิต วิญญาณเถิงต๋าว่ายังไงกันบ้าง”

การสอบวัดความเข้ากันได้กับจิตวิญญาณเถิงต๋าเมื่อวานทาให้ เผยเชียนรู ้สึกว่าเรื่องนี้เป็ นภัยคุกคาม

ถ้าพนักงานใหม่กลุ่มนี้เข้าใจจิตวิญญาณเถิงต๋าผิดเพี้ยนไป หมดแบบนี้ พนักงานเก่าที่ทาให้พวกเขาคิดแบบนั้นต้องเข้าใจผิด มหันต์ยิ่งกว่าแน่นอน!

แต่เผยเชียนก็ไม่รู ้ว่าพวกนั้นเข้าใจผิดร ้ายแรงขนาดไหน จึงต้อง ตรวจสอบเบื้องลึกเบื้องหลังดู

ถือเป็ นตัวเลือกที่ดีที่จะเริ่มตรวจสอบจากผู้ปัดงานฝึกผลาญก่อน

เพราะผู้ปัดงานฝึ กผลาญเป็ นพนักงานที่ปิ ดปากเงียบที่สุดใน บริษัท พวกเขาจะไม่พูดและถามอะไรมาก ถึงเผยเชียนถามค าถาม

้

อะไรไป ก็จะไม่เอาไปบอกต่อให้คนในกิจการรู ้ไม่มีทางทาให้ไก่ตื่น แน่

ผู้จัดการฝึกหัดมองหน้ากัน ไม่เข้าใจว่าบอสเผยต้องการอะไร

แต่ทุกคนก็ตอบตามความเข้าใจของตัวเอง

“จิตวิญญาณเถิงต๋าที่ผมเข้าใจคือประหยัดเวลาและทางานอย่าง มีประสิทธิภาพ เราใช ้ความบันเทิงและการพักผ่อนหย่อนใจเพื่อเพิ่ม ประสิทธิภาพการทางาน ซึ่งได้ประโยชน์ทั้งกับตัวพนักงานและ บริษัท”

“หนูคิดว่าจิตวิญญาณเถิงต๋าคือการมุ่งมั่นเพื่อการงานของ ตัวเอง ไม่ใช่แค่ท าให้เสร็จไปในฐานะพนักงานคนหนึ่ง”

“ผมคิดว่าคือการสร ้างสินค้าและเนื้อหาด้วยหัวใจ ทาในสิ่งที่ ถูกต้องอย่างสุดความสามารถ และสร้างความประทับใจให้กับผู้ใช้ ด้วยความจริงใจ”

ผู้จัดการฝึกหัดบอกค าตอบทีละคน แต่สีหน้าของเผยเชียนกลับ เคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างที่ฟัง

ไม่มีผู้ปัดงานฝึกผลาญคนไหนคิดว่าจิตวิญญาณเถิงต๋าคือท า ตัวขี้เกียจเลยเหรอ

นี่มัน… ปัญหาใหญ่มาก!

้

จิตวิญญาณเถิงต๋าแบบผิดๆ แพร่ไปในหมู่ผู้ปัดงานฝึ กผลาญ เรียบร ้อยแล้ว หมายความว่าพนักงานระดับสูง กลาง และล่างของ กิจการต่างๆ ก็ไม่น่าจะรอด!

สีหน้าของเผยเชียนดูจริงจังขึ้นมา

แต่เขาก็งงอยู่หน่อยๆ เนื้อหาที่พวกผู้ปัดงานฝึ กผลาญพูดดู เหมือนจะเป็ นเรื่องเดียวกัน แค่อธิบายแตกต่างกัน

เผยเชียนถาม “มีคาอธิบายที่ไปในทางเดียวกันและเป็ นภาพรวม กว่านี้มั้ย”

เหล่าผู้ปัดงานมองหน้ากัน ก่อนจะส่ายหัว

“ไม่มีนะครับ”

“แก่นหลักของจิตวิญญาณเถิงต๋าคือความเข้าใจไม่ใช่เหรอครับ จะมีแบบแผนได้ยังไง”

“ใช่ค่ะพี่ ปกติพี่ก็คิดแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ”

ริมฝีปากเผยเชียนกระตุก

ปกติฉันคิดแบบนั้นซะที่ไหนล่ะโว้ย ฉันไปคิดแบบนั้นตั้งแต่ เมื่อไหร่!

แต่นี่แหละคือปัญหา ในเมื่อพวกผู้ปัดงานฝึกผลาญบอกว่าไม่มี แบบแผนที่เป็ นไปในทางเดียวกัน หลักๆ มาจากการตีความ แล้ว ทาไมพวกเขาถึงเข้าใจผิดเพี้ยนเหมือนกันหมดล่ะ

้

จุดนี้ทาเผยเชียนสับสนมาก ปัญหาอยู่ที่การตีความของคนทั้ง บริษัท แต่เขากลับจับแก่นไม่ได้เลย!

พวกนี้ซ่อนกันดีเกินไป

เผยเชียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาคงขุดข้อมูลจากแผนก HR และ พนักงานใหม่ไม่ได้อีก ถึงท าไปก็คงไม่ได้ข้อมูลอะไร

เพราะตัวก าหนดวัฒนธรรมการท างานและความเข้าใจในจิต วิญญาณเถิงต๋าต้องไม่ใช่พนักงานระดับล่างแน่นอน ต้องเป็ นฝ่ าย บริหารระดับกลางถึงสูง

โครงสร ้างวัฒนธรรมองค์กรจะวางจากบนลงล่าง ความเข้าใจใน จิตวิญญาณเถิงต๋าของผู้จัดการกิจการต่างๆ เป๋ ไปผิดทาง แถมยัง เป็ นทางที่จะนาไปสู่ความรุ่งเรืองด้วย แสดงว่าปัญหาใหญ่อยู่ที่ ผู้จัดการกิจการ!

ถ้าเขาอยากแก้ปัญหาในปัจจุบัน ก็ต้องเริ่มจากพวกระดับ ผู้จัดการก่อน

เผยเชียนมองปฏิทินแล้วคิดแผนได้ทันที

พรุ่งนี้คือวันที่ 20 เป็ นวันที่เขาจองเหมาภัตตาคารไร ้ชื่อ

เผยเชียนตัดสินใจว่าจะใช ้โอกาสนี้ในการล้วงข้อมูล!

เขาจะเชิญผู้จัดการกิจการต่างๆ มาเพื่อ ‘ตรวจสอบ’ ความ เข้าใจในจิตวิญญาณเถิงต๋าของคนพวกนั้น

้

ถ้าเจอตัวการในหมู่พวกผู้จัดการ เผยเชียนก็ไม่รังเกียจที่จะย้าย เจ้านั่นไปโปรเจ็กต์โฮสเทลเขย่าขวัญหรือไล่ไปดูแลกิจการเล็กๆ ที่ ไม่ส าคัญ ว่าง่ายๆ คือจะไม่ปล่อยให้ท าลายวัฒนธรรมเถิงต๋าอยู่แบบ นี้!

ถ้าตัวการซ่อนตัวดีเกินไปจนหาไม่พบ เขาก็จะหาวิธีพลิกเกม และชี้แนวทางให้ทุกคนตีความจิตวิญญาณเถิงต๋าในทางที่ถูกต้อง

คิดได้แบบนั้น เผยเชียนก็พูดขึ้น “โอเค วันนี้ไม่มีอะไรแล้ว เลิก ประชุมได้

“น้องถังเดี๋ยวอยู่ต่อก่อนนะ”

ผู้ปัดงานฝึกผลาญคนอื่นๆ กลับออกไปจนเหลือแค่เขากับถังอี้ซู่

“รุ่นพี่มีอะไรเหรอคะ” ถังอี้ซู่ถาม

เผยเชียนยิ้ม “ไม่มีอะไร พี่แค่จะให้งานใหม่กับน้อง”

ถึงพรุ่งนี้เผยเชียนจะวางแผนล้วงข้อมูลและสืบหาตัวการที่ชักน า ให้ทุกคนตีความจิตวิญญาณเถิงต๋าไปผิดๆ ในหมู่ผู้จัดการกิจการ แต่เขาก็รู้ขีดจ ากัดตัวเองและเตรียมใจไว้แล้วว่าอาจจะสืบไม่ได้ข้อมูล อะไรเลย

เพราะผ่านมาตั้งนานแล้ว เผยเชียนเองก็เพิ่งรู ้เรื่องการตีความจิต วิญญาณเถิงต๋าผิดๆ แสดงว่าตัวการซ่อนตัวเก่งทีเดียว

้

ดังนั้นถ้าต้องตรวจสอบยกใหญ่ เผยเชียนก็อาจทาให้ไก่ตื่นและ ระมัดระวังตัวมากขึ้นได้ ซึ่งอาจไม่เป็ นผลดี

ในสถานการณ์นี้ ตัวตนของน้องถังในฐานะผู้ดูแลฝ่ ายให้ กาลังใจเป็ นการอาพรางที่ดีมาก!

เผยเชียนพูดต่อ “พี่อยากให้น้องตรวจสอบเรื่องจิตวิญญาณ เถิงต๋าในบริษัท พี่เห็นว่าหลายคนพูดเรื่องจิตวิญญาณเถิงต๋ากัน แต่ การตีความของแต่ละคนกลับแตกต่างกันไป

“น้องช่วยดูว่านอกจากการท าความเข้าใจกันเองแล้ว การ ตีความจิตวิญญาณเถิงต๋าของทุกคนมาจากไหน ได้รับอิทธิพลจาก ที่ไหนรึเปล่า ถ้ามีใครเป็ นตัวกลางเร่งอิทธิพลของจิตวิญญาณเถิงต๋า อยากให้ดูว่าต้นตอมาจากตรงไหน

“สรุปคือคอยสังเกตทุกอย่างที่เกี่ยวกับจิตวิญญาณเถิงต๋าลับๆ โดยเฉพาะต้นตอ”

ถังอี้ซู่กะพริบตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง “ต้นตอหรือ แหล่งที่มาก็คือรุ่นพี่ไม่ใช่เหรอคะ”

เผยเชียน “…”

“อะแฮ่ม คือ นอกจากพี่ มีแหล่งที่มาที่สอง ที่สามรึเปล่า”

ถังอี้ซู่พยักหน้า “อ๋อ ได้ค่ะพี่ เดี๋ยวหนูจดไว้ แต่หนูไม่ค่อยฉลาด อาจจะไม่ได้ข้อมูลอะไรเลยนะคะ…”

้

เผยเชียนโบกมือ “ไม่เป็ นไร นี่เป็ นภารกิจระยะยาว แค่คอยใส่ใจ และค่อยๆ ตรวจสอบไป ถ้าเจออะไรก็บอกให้พี่รู ้ทันที”

ถังอี้ซู่ “ดะ…ได้ค่ะ”

… …

วันอาทิตย์ที่ 20 พฤศจิกายน

ภัตตาคารไร ้ชื่อ

ผู้จัดการกิจการต่างๆ ภายใต้เถิงต๋าคอร ์เปอเรชันทยอยมาถึงที ละคน พวกเขาทักทายและกอดกันอย่างอบอุ่น เป็ นภาพแห่งความ ปรองดอง

“ไม่เจอกันนานเลย! โปรเจ็กต์เป็ นยังไงบ้าง”

“โอเคดี เป็ นเพราะการแนะน าแนวทางจากบอสเผยเลย”

“เอ้อ ผมว่าจะบอกคุณว่ามีเรื่องอยากขอความร่วมมือจากคุณ สักเล็กน้อย”

“ได้สิ เราให้ความร่วมมือแน่นอน! ถ้าอยากได้อะไรก็บอกเลย นะ!”

เหล่าผู้จัดการกิจการพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกระหว่างเดินเข้ามาใน ภัตตาคารไร ้ชื่อแล้วนั่งประจาที่

้

ผ่านมานานแล้วที่ผู้จัดการกิจการทั้งหมดได้มารวมตัวกัน

ถึงจะจองเหมาภัตตาคารไร ้ชื่อไว้ทุกวันที่ 20 แต่บอสเผยก็ใช ้จัด เลี้ยงหลายๆ อย่าง เช่น ต้อนรับบอสบริษัทต่างๆ เลี้ยงกิจการที่สร ้าง ผลงานได้โดดเด่นเพื่อเป็ นขวัญกาลังใจและอื่นๆ ไม่ค่อยมีโอกาส มากนักที่เหล่าผู้จัดการกิจการจะได้มารวมตัวกินเลี้ยงกัน

ถึงผู้จัดการกิจการต่างๆ จะติดต่อหากันเป็ นประจ า แต่พวกเขาก็ ยุ่งมากทีเดียว จึงไม่ค่อยมีโอกาสนัดรวมตัวกินข้าวกัน

ไม่มีการแข่งขันกันระหว่างกิจการ งานก็ไม่ได้กดดันมาก ผู้จัดการส่วนใหญ่รู ้จักกันดีและสนิทกันมาก บรรยากาศจึงเต็มไป ด้วยความครึกครื้น

มีผู้จัดการกิจการบางคนไม่ได้มา เช่น ชิวหง เพราะก าลังจัดการ เรื่องศูนย์พัฒนาของโปรเจ็กต์ล้มลุกคลุกคลานอยู่ที่ปักกิ่ง

ผู้จัดการใหม่ไม่กล้าพูดคุยกับผู้จัดการรุ่นพี่มากนั้น อย่างเหลียง ชิงฟานก็ใช ้โอกาสนี้ทาความรู ้จักกับผู้จัดการคนอื่นๆ

ไม่นานบอสเผยก็มาถึง ทุกคนนั่งประจาที่และพูดคุยกันระหว่าง กิน

เผยเชียนกินไปด้วย มองผู้จัดการกิจการยี่สิบกว่าคนตรงหน้าไป ด้วย ในใจรู ้สึกเศร ้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ทาไมจู่ๆ เถิงต๋าถึงมีกิจการเยอะแยะมากมายขนาดนี้!

้

อีกอย่างกิจการเหล่านี้ล้วนเป็ นกิจการชั้นแนวหน้าของเถิงต๋า คอร ์เปอเรชัน บริษัทที่พวกเขาลงทุนไม่ได้มาด้วย แต่แค่นี้ก็มีคนเยอะ มากแล้ว

ตอนแรกเขาแค่ตั้งใจจะผลาญเงินให้ขาดทุน แต่ไม่คิดเลยว่าพอ เปิดกิจการเพิ่มมากขึ้น เป้ าหมายในการขาดทุนจะห่างไกลออกไป เรื่อยๆ

น่าเศร ้าใจจริงๆ!

หลังจากกิจไปได้สักพัก เผยเชียนก็คิดว่าถึงเวลาแล้ว

เขาเคาะโต๊ะเบาๆ เป็ นสัญญาณให้ทุกคนเงียบ

เมื่อเห็นว่าบอสเผยมีเรื่องจะพูด เหล่าผู้จัดการกิจการหยุดคุยกัน ก่อนจะหันไปมองด้วยสีหน้าจริงจัง

ใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความคาดหวัง